Διαβάζοντας το άρθρο του κ. Μανδραβέλη στη «Κ» της 15ης Ιουν. 2008, «Το πρόβλημα με τα δημοψηφίσματα» (http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_15/06/2008_274109 ), με το οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ μας λέει το πολύ γνωστό «Όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος». Δηλαδή όσα γνωρίζουν οι πολιτικοί διαπραγματευτές μας για μια συμφωνία είναι σχεδόν αδύνατον να γνωρίζουν οι εν δυνάμει ψηφοφόροι.
Εφόσον είναι έτσι τα πράγματα, πως οι ίδιοι εν δυνάμει ψηφοφόροι είναι ικανοί και αρκούντως και δεόντως πληροφορημένοι για να επιλέξουν τους ταγούς τους;
Για να μας πείθουν οι πολιτευτές μας ότι είναι άξιοι να διαχειρίζονται τα συμφέροντά μας, είναι ικανοί.
Αν και οι ίδιοι έχουν φροντίσει να απαλλάσσονται από το αδίκημα της απιστίας, για το οποίο, ανά πάσα στιγμή, και ο τελευταίος ακόμα διαχειριστής της πλέον μικρής εταιρείας είναι υπόλογος, για δέκα τουλάχιστον χρόνια.
Δεν είναι ικανοί να μας ενημερώνουν για τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία ενός μείζονος θέματος;
Η ενημέρωση από την ΕΞ ΟΥΣΙΑ της ΟΥΣΙΑΣ θα επιτευχθεί :
Πρώτον, εφόσον οι ίδιοι πολιτευόμενοι μας να ενημερωθούν δεόντως, αν και πολύ αμφιβάλλω αν το μεγαλύτερο ποσοστό εξ αυτών γνωρίζει, στην προκείμενη περίπτωση, τη Συνθήκη της Λισσαβόνας, και
Δεύτερον, εφόσον θα ενημερώνονταν ο ελληνικός λαός, η ΟΥΣΙΑ, και θα έπαιρνε τις αποφάσεις του.
Δια ταύτα, οι πολιτικοί ταγοί μας για μείζονος εθνικής σημασίας ζητήματα θα πρέπει να τα παραπέμπουν σε δημοψήφισμα και να παίρνουν τα όρη και τα βουνά, όπως κάνουν κατά την προεκλογική περίοδο, για να ενημερώνουν τους Έλληνες πολίτες και ψηφοφόρους τους. Αυτό θα αποτελεί το ύψιστο μάθημα συνταγματικού δικαίου, εν τοις πράγμασι, και τη μεγίστη προσφορά στη Δημο-Κρατία για την οποία υποτίθεται ότι κόπτονται.
Αναρτήσεις
