Νομοσχέδιο για την ιθαγένεια: ανάγκη, παγίδες, ιδεολογήματα
Συγγραφέας:
Σταύρος Λυγερός Από την Κυριακάτικη Καθημερινή
Του Σταυρου Λυγερου
Προβληματισμοί σχετικά με την επιχείρηση μαζικών ελληνοποιήσεων
Το νομοσχέδιο για παραχώρηση ιθαγένειας σε μετανάστες συνεχίζει την πρακτική του ελληνικού κράτους να νομιμοποιεί μαζικά καταστάσεις, που διαμορφώθηκαν κατά κανόνα με παράνομο τρόπο. Υπενθυμίζουμε τις άδειες παραμονής που δόθηκαν σε παράνομους μετανάστες από τις κυβερνήσεις Σημίτη και Καραμανλή.
Και οι δύο κυβερνήσεις διαβεβαίωναν ότι με τη μαζική νομιμοποίηση θα λυνόταν το πρόβλημα. Τα κύματα των παράνομων μεταναστών, όμως, θυμίζουν τις γενιές αυθαιρέτων.
Κάθε νομιμοποίηση τροφοδότησε το επόμενο κύμα, ενισχύοντας την εντύπωση ότι όποιος μπαίνει στην Ελλάδα παρανόμως κατά κανόνα δεν τον διώχνουν και κάποια στιγμή νομιμοποιείται.
Η κυβέρνηση Παπανδρέου, όμως, πάει πιο μακριά. Στήνει μια βιομηχανία ελληνοποιήσεων με υπαρκτό επιχείρημα την κάλυψη κοινωνικών-ανθρωπιστικών αναγκών.
Πίσω απ' αυτό, όμως, υπάρχει και το ιδεολόγημα του πολυεθνικού/πολυπολιτισμικού μοντέλου, αλλά και ψηφοθηρική σκοπιμότητα. Οι μαζικές ελληνοποιήσεις και η παραχώρηση στους μετανάστες δικαιώματος ψήφου στις δημοτικές εκλογές θα εξασφαλίσουν στο ΠΑΣΟΚ ένα ισχυρό πριμ, τουλάχιστον στην κρίσιμη αναμέτρηση του 2010.
Παρενέργειες
Οι Ανατολικοευρωπαίοι μετανάστες της δεκαετίας 1990, που κατά κανόνα έχουν πια νομιμοποιηθεί, προκάλεσαν κοινωνικές παρενέργειες, αλλά λόγω πολιτισμικής ταυτότητας και τρόπου ζωής έχουν πια εισέλθει σε τροχιά κοινωνικής ενσωμάτωσης.
Δεν αναμένεται να συμβεί το ίδιο με τις διογκούμενες ροές μουσουλμάνων από την Ασία και την Αφρική. Η πείρα έχει αποδείξει ότι στη συντριπτική πλειονότητά τους έχουν την τάση να αναπαράγουν στο δυτικό περιβάλλον τον τρόπο που ζούσαν στις χώρες προέλευσής τους και ως εκ τούτου να μην ενσωματώνονται. Εξ ου και η τάση δημιουργίας γκέτο.
Οι μετανάστες που εισέρχονται παρανόμως στην Ελλάδα έχουν προορισμό δυτικοευρωπαϊκές χώρες. Λίγοι, όμως, καταφέρνουν να φύγουν από τη χώρα μας.
Έχει αποδειχθεί ότι είναι πιο εύκολη η παράνομη είσοδος από την παράνομη έξοδο. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα αντιμετωπίζεται σαν χώρα–τράνζιτ, αλλά καταλήγει να γίνεται προορισμός, με αποτέλεσμα να λιμνάζει εδώ ο κύριος όγκος.
Η διαρκής συσσώρευση παράνομων μεταναστών, που εκ των πραγμάτων αδυνατούν να βρουν εργασία και όποτε βρίσκουν είναι «μαύρη» και κακοπληρωμένη, λειτουργεί σαν θερμοκήπιο για την ανομία και την ασυδοσία, υπονομεύει τις κοινωνικές ισορροπίες και αλλοιώνει την εθνική ταυτότητα.
Αυτή είναι η κατάσταση και θα έπρεπε να έχει προκαλέσει ευρεία συζήτηση, όπως σε ευρωπαϊκές χώρες που αντιμετωπίζουν πολύ μικρότερο πρόβλημα.
Στην Ελλάδα, όμως, η παράνομη μετανάστευση θεωρείται πρόβλημα ρουτίνας και προσεγγίζεται με ανέξοδες αντιρατσιστικές ρητορικές, που στην πράξη τροφοδοτούν τον ρατσισμό. Κάθε διαφωνία χαρακτηρίζεται «ακροδεξιά» και «ρατσιστική».
Η ιδεολογική τρομοκρατία, όμως, ποτέ δεν έλυσε κανένα πρόβλημα. Απλώς, ακυρώνει τη δημόσια συζήτηση και βεβαίως χαρίζει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας και ειδικά λαϊκά στρώματα στο ΛΑΟΣ.
Στην προσπάθειά της να αποτρέψει την ανάπτυξη ξενοφοβίας και ρατσισμού, η ευρύτερη Αριστερά υποβαθμίζει συστηματικά τις αρνητικές επιπτώσεις της παράνομης μετανάστευσης.
Ο στρουθοκαμηλισμός της φέρνει το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Αφήνει πολιτικό κενό και διευκολύνει την Ακροδεξιά να διεισδύσει στα λαϊκά στρώματα.
Αυτά είναι, άλλωστε, που κυρίως θίγονται από την παράνομη μετανάστευση και στο επίπεδο της απασχόλησης (λόγω του αθέμιτου ανταγωνισμού από τη «μαύρη» εργασία) και σε πολλές πτυχές της καθημερινής ζωής.
Θέμα πολιτικής
Η παραχώρηση ιθαγένειας πρέπει να εντάσσεται στο πλαίσιο μιας ολοκληρωμένης πολιτικής. Τέτοια πολιτική, όμως, δεν υφίσταται.
Εξ ου και το πρόβλημα συνεχώς οξύνεται.
Αντί να θεσμοθετήσει αντικίνητρα για να συρρικνώσει τις ροές παράνομων μεταναστών, η κυβέρνηση Παπανδρέου μεθοδεύει βιομηχανία πολιτογραφήσεων, που εκ των πραγμάτων λειτουργεί ως κίνητρο.
Είναι προφανώς επιβεβλημένο να πάρουν την ελληνική ιθαγένεια τα παιδιά νόμιμων μεταναστών, που γεννήθηκαν, ζουν και πάνε σχολείο στην Ελλάδα.
Δεν πρέπει να ισχύει το ίδιο για παιδιά που εισήλθαν παρανόμως με τους γονείς τους στην Ελλάδα. Δεν αρκεί να έχουν φοιτήσει μερικά χρόνια σε ελληνικά σχολεία, για να τους δίνεται η ιθαγένεια. Οι αιτήσεις πρέπει να εξετάζονται με θετική διάθεση, αλλά κατά περίπτωση.
Η εύκολη παραχώρηση ιθαγένειας στα παιδιά είναι από μόνη της ένα κίνητρο για τους παράνομους μετανάστες να τεκνοποιήσουν.
Το κίνητρο αυτό καθίσταται πολύ πιο ισχυρό από τη διάταξη, που προβλέπει ότι όποιο παιδί γεννηθεί στην Ελλάδα και είναι «άγνωστης ιθαγένειας» ή δεν μπορεί να αποκτήσει άλλη ιθαγένεια θα παίρνει αυτομάτως την ελληνική.
Η διάταξη αυτή (υπάρχει και στον κώδικα που ψηφίστηκε το 2004) είναι ασαφής και ανοίγει ένα επικίνδυνο παράθυρο.
Υπενθυμίζουμε ότι η μεγάλη πλειονότητα των μεταναστών που εισέρχονται παρανόμως στην Ελλάδα δεν έχουν χαρτιά και δεν αποκαλύπτουν τη χώρα καταγωγής τους για να μην απελαθούν.
Ένα τέτοιο ζευγάρι γεννάει στην Ελλάδα παιδί. Το παιδί μπορεί να αποκτήσει την ιθαγένεια των γονιών του, αλλά αυτοί έχουν ισχυρό κίνητρο να το κατατάξουν στην κατηγορία «άγνωστη ιθαγένεια», για να πάρει αμέσως την ελληνική ιθαγένεια.
Στη συνέχεια, ως πρόσωπα που έχουν τη γονική φροντίδα τέκνου ελληνικής ιθαγένειας, μπορούν να πολιτογραφηθούν, κατ' εξαίρεση της ισχύουσας προϋπόθεσης για νόμιμη συνεχή παραμονή στην Ελλάδα τουλάχιστον πέντε ετών. Αρκεί να βρίσκονται στη χώρα έστω και παρανόμως για τρία χρόνια.
Το μήνυμα πως η Ελλάδα δίνει σχετικά εύκολα ιθαγένειες θα φθάσει στις χώρες προέλευσης των παράνομων μεταναστών και θα τροφοδοτήσει το ρεύμα παράνομης μετανάστευσης. Αυτή τη φορά, μάλιστα, θα έρχονται ζευγάρια και οικογένειες.
Οι ταλαίπωροι αυτοί άνθρωποι δεν είναι σε θέση να γνωρίζουν τις δυνατότητες του νόμου για να τις εκμεταλλευθούν. Τις γνωρίζουν, όμως, τα κυκλώματα παράνομης διακίνησης και οι δικηγόροι τους.
προς την εφημερίδα "Καθημερινή", που δημοσίευσε το άρθρο του Λυγερού.
Είναι το http://www.gcr.gr/node/378
On 7 Ιαν, 16:18, Νίκος Κόμπλας <komb...@otenet.gr> wrote:
> Έχει ενδιαφέρον να δούμε την απάντηση του Ελληνικού Συμβουλίου
> για τους Πρόσφυγες, επί του εξαιρετικού άρθρου του Σ. Λυγερού.
> Σημειωτών θεωρώ ότι και το άρθρο του Λυγερού, και ο σχολιασμός του
> ΕΣΠ, εμπεριέχουν και τις δύο όψεις του ίδιου ζητήματος, που μας
> μεταφέρουν μια συνολική εικόνα για τα προβλήματα του ασύλου στην
> Ελλάδα. Αξίζει, στα πλαίσια μιας μη μανιχαϊστικής εξέτασης του
> ζητήματος, να δεχτούμε τις παρατηρήσεις και των δύο.
>
> Αθήνα 07/01/2010
>
> Αξιότιμε κ. Διευθυντά
>
> Με αφορμή άρθρο του συνεργάτη σας κ. Σταύρου Λυγερού στις
> 05/01, με τίτλο <<Το όχημα του πολιτικού ασύλου>>, επιτρέψτε μας, ως
> ένας από τους σημαντικότερους φορείς προστασίας πολιτικών προσφύγων
> στην Ελλάδα, ένα ελάχιστο σχολιασμό:
>
> Ο θεσμός του ασύλου, υπήρχε πάντοτε στην ελληνική και
> ευρωπαϊκή παράδοση. Μόλις πρόσφατα, το 1951, έστω και με πολλές
> ελλείψεις, έγινε κατορθωτό να περιβληθεί νομική ισχύ και να ενταχτεί
> στο λεξιλόγιο των κρατών, προχωρώντας κατά τη γνώμη μας τον παγκόσμιο
> πολιτισμό ένα βήμα μπροστά. Η Σύμβαση της Γενεύης προσδιορίζει σαφώς
> ότι πολιτικό άσυλο μπορεί να ζητήσει όποιος <<έχει φόβο δίωξης>> στην
> χώρα του και όχι μόνον αυτός που διώκεται προσωπικά για τους λόγους
> που αναφέρονται στο άρθρο, με συνέπεια να διευρύνεται σημαντικά ο
> αριθμός εκείνων που μπορούν να ζητήσουν άσυλο.
>
> Συμφωνούμε όμως με τον συντάκτη σας πως υπάρχει
> αποδυνάμωση - ίσως και υπονόμευση - του θεσμού του πολιτικού ασύλου. Η
> εμπειρία των 21 χρόνων που δουλεύουμε στο πεδίο, μάς έχει δείξει πως
> άλλοι είναι οι παράγοντες που ευθύνονται για την κατάσταση αυτή.
> Ενδεικτικά αναφέρουμε:
> α) την τρομακτική άγνοια της κοινωνίας, στην οποία συμπεριλαμβάνονται
> και οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, για τον θεσμό του ασύλου
> β) την αδυναμία της ελληνικής πολιτείας να χαράξει μια συγκεκριμένη
> στρατηγική για το ζήτημα
> γ) τη δημιουργία μιας <<αγοράς ασύλου>>, καθώς και κυκλωμάτων, από την
> ύπαρξη των οποίων οι μόνοι που δεν κερδίζουν είναι οι πρόσφυγες
> δ) το διεθνή διασυρμό της Ελλάδας, χώρας με τα χαμηλότερα ποσοστά
> ασύλου και τις χειρότερες ίσως συνθήκες υποδοχής στην Ευρώπη
> ε) Τέλος - και αποτέλεσμα των παραπάνω - την πλήρη αντιστροφή της
> έννοιας του ασύλου, αφού δικαιούχοι προστασίας επιζητούν να τη βρουν
> σε άλλες χώρες, περνώντας χωρίς να δηλώσουν την παρουσία τους στην
> Ελλάδα, προς τέρψη και χαρά των κάθε λογής διακινητών και
> εμπλεκόμενων.
>
> Ο περιορισμένος χώρος μιας απάντησης, δυστυχώς επιβάλλει
> να σταματήσουμε εδώ. Είμαστε στο πλευρό κάθε κυβέρνησης που θα θελήσει
> να αντιμετωπίσει ουσιαστικά τα παραπάνω, όπως επίσης και στη διάθεση
> της εφημερίδας σας για οποιαδήποτε πληροφόρηση
>
> Ευχαριστούμε για τη φιλοξενία
> Με εκτίμηση,
>
> Για το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες
> Λίλιαν Χρυσοχοΐδου - Αργυροπούλου
> Πρόεδρος Δ.Σ
Αναρτήσεις
