Κυριακή 16 Μαρτίου 2008
Οι Αλβανοί ζητούν νέα παρέμβαση
Καραμανλής για το Κόσοβο
Δυσαρέσκεια Λευκωσίας για επιστολή προς τους ηγέτες της Ε.Ε.
Ο Τούρκος πρωθυπουργός επανέρχεται στην αναβίωση του σχεδίου Ανάν για την Κύπρο.Απ' την πλευρά του, ο πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής, κληθείς να σχολιάσει την ενέργεια του Τούρκου ομολόγου του, είπε ότι «το σχέδιο Ανάν δεν συζητείται, δεν είναι βάση διαπραγμάτευσης».Το σχέδιο Ανάν ετέθη στην κρίση των πολιτών και απερρίφθη από τους Ελληνοκυπρίους με πολύ μεγάλη πλειοψηφία, σημείωσε ο κ. Καραμανλής. Υπάρχει η διάθεση, πρόσθεσε, να βοηθήσουμε και εμείς, με πρωταγωνιστή την κυπριακή κυβέρνηση, ώστε να βρεθεί μια λειτουργική και βιώσιμη λύση για το Κυπριακό. Σύμφωνα με τον Κύπριο κυβερνητικό εκπρόσωπο, η επιστολή Ερντογάν είναι πανομοιότυπη με εκείνη που απέστειλε το Τουρκοκύπριος ηγέτης Μεχμέτ Αλί Ταλάτ στο γενικό γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, με την οποία διατυπώνεται αξίωση για λύση στη βάση του σχεδίου Ανάν, ύπαρξη δύο λαών και κρατών στην Κύπρο και δημιουργία νέου κράτους με παρθενογένεση και άρση της λεγόμενης απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων. Ο εκπρόσωπος ανέφερε ότι οι κινήσεις και οι θέσεις της τουρκικής πλευράς δεν καλλιεργούν αισιοδοξία. Είπε, επίσης, ότι φαίνεται να βρίσκει κατανόηση η θέση που ανέπτυξε ο Κύπριος πρόεδρος Δημήτρης Χριστόφιας στις επαφές του στης Βρυξέλλες, πως αφετηρία των διαβουλεύσεων για λύση του Κυπριακού πρέπει να είναι η συμφωνία της 8ης Ιουλίου, 2006. Αναφερόμενος στη συνάντηση του κ. Χριστόφια με τον Βρετανό πρωθυπουργό, Γκόρντον Μπράουν, ο εκπρόσωπος είπε ότι σ' αυτή επιβεβαιώθηκε το ενδιαφέρον των δύο χωρών να αναθερμάνουν τις σχέσεις τους σε όλους τους τομείς και ότι γίνονται ενέργειες για καθορισμό της ημερομηνίας της επίσκεψης του Κυπρίου προέδρου στη Βρετανία.
Την εποχή που διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία
Την εποχή που διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία και ανέκυψε το πρόβλημα των Σκοπίων, το 1991-92, στην Ελλάδα επικράτησε η άποψη ότι δεν μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε κράτος με όνομα «Μακεδονία» δίπλα στα σύνορά μας.
Την άποψη αυτή, ασφαλώς τη στήριζε η συντριπτική πλειονότητα της ελληνικής κοινής γνώμης. Αλλά δεν την επέβαλε το «πεζοδρόμιο», ούτε τα συλλαλητήρια, ούτε οι «Μακεδονομάχοι», ούτε, ασφαλώς ο… Αντώνης Σαμαράς!
Τη διαμόρφωσαν οι δύο κορυφαίοι πολιτικοί της εποχής εκείνης, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε αναφέρει ρητά τότε: «Σε ό,τι αφορά την ονομασία… για μένα δεν υπάρχει καμιά δυνατότητα να δεχθώ τον όρο «Μακεδονία», υπό οιανδήποτε μορφή αυτός περιέχεται στην ονομασία των Σκοπίων».
Κι αυτό διότι, όπως εξηγούσε, το θεωρούσε «όχημα αλυτρωτισμού».
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όχι μόνο συμφωνούσε με αυτή την άποψη, αλλά την πήγαινε κι ένα βήμα παραπέρα: «Το επιχείρημα ότι η Ελλάδα υπερβάλλει, διότι τα μικρά Σκόπια δεν αποτελούν απειλή για την Ελλάδα… είναι αντιφατικό και επικίνδυνο, για να μην πούμε παράλογο… Αν τα Σκόπια δεν αποτελούν απειλή, αυτή τη στιγμή, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει και να εγγυηθεί… ποιοι συνδυασμοί δυνάμεων θα προκύψουν, στο εγγύς ή στο απώτερο μέλλον, στα Βαλκάνια και στην ευρύτερη περιοχή… Τα κράτη δεν ζουν μόνο με το σήμερα. Πρέπει να θυμούνται και το χθες για να μη το ξαναζήσουν αύριο»
Αυτές τις απόψεις υιοθέτησε ομόφωνα η κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ, που τότε βρισκόταν στην κυβέρνηση. Αυτές τις απόψεις υιοθέτησε με συντριπτική πλειοψηφία η τότε Ελληνική Βουλή. Αυτές τις απόψεις είχε υιοθετήσει ομόφωνα το τότε υπουργικό Συμβούλιο. Κι αυτές της απόψεις υπερασπίστηκα εγώ, τότε, ως υπουργός Εξωτερικών. Ασφαλώς συμφωνούσα με τις απόψεις αυτές. Ακόμα συμφωνώ. Αλλά δεν τις «επέβαλα» εγώ. Απλώς εξέφρασα και υλοποίησα την εθνική γραμμή, όπως είχα καθήκον, ως υπουργός Εξωτερικών.
Αυτό, όπως φαίνεται, κάποιοι δεν μου το «συγχώρεσαν» ποτέ… Τις μείζονες αποφάσεις εκείνης της εποχής τις περιέβαλε με το κύρος του το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών. Την απόφαση να απορρίψει το λεγόμενο «Πακέτο Πινέϊρο» την έλαβε το δεύτερο Συμβούλιο Αρχηγών, στις 13 Απριλίου του 1992, αφού απομάκρυνε εμένα. Κάποιοι θεωρούν ότι τότε «χάσαμε την ευκαιρία να κλείσουμε το θέμα», ήδη από τότε και να τελειώνουμε - με το όνομα «Νέα Μακεδονία».
Ομως τέτοια «χαμένη ευκαιρία» δεν υπήρξε ποτέ. Αλλωστε, το Πακέτο Πινέϊρο το απέρριψαν τότε και τα Σκόπια. Μάλιστα ο τότε πρόεδρος των Σκοπίων Κίρο Γκλιγκόροφ, στο βιβλίο του υποβαθμίζει τελείως τις «ιδέες Πινέϊρο», ενώ ομολογεί ότι η χώρα του δεν μπορούσε να τις δεχθεί διότι προέβλεπαν αλλαγή του Συντάγματός της. Ο Γκλιγκόροφ έχει προ πολλού ομολογήσει ότι το απέρριψε. Κι όμως, πολλοί στην Αθήνα θρηνούν ακόμα για τη «χαμένη ευκαιρία»...
Μιλούν για μια χαμένη ευκαιρία που ποτέ δεν υπήρξε. Και το χειρότερο, θεωρούν εμένα «υπεύθυνο» για μιαν απόφαση που έλαβαν άλλοι αφού με απέπεμψαν!
Θανάσιμο δίλημμα για τα Σκόπια
Εκτοτε τα Σκόπια κερδίζουν τη μάχη της διεθνούς αναγνώρισής τους με το όνομα «Μακεδονία». Αλλά χάνουν, όπως χρόνια επιμένω, την πολύ σημαντικότερη μάχη για την επιβίωσή τους, για τη διατήρηση της ενότητάς τους.
Το πρώτο βήμα έγινε το 2001 όταν οι Αλβανοί της περιοχής του Τετόβου, στην ανατολική FYROM εξεγέρθηκαν. Απειλήθηκε εμφύλιος πόλεμος, που αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή με ένα επώδυνο για τα Σκόπια συμβιβασμό (συμφωνία της Αχρίδας). Η FYROM έπαψε ουσιαστικά να είναι «εθνική κοιτίδα Μακεδόνων» και μετατράπηκε σε πολυεθνικό κράτος με δύο ξεχωριστές συστατικές εθνότητες. Ο «ψευτο-μακεδονικός» αλυτρωτισμός άρχισε να αμφισβητείται στο εσωτερικό του κράτους.
Αυτό που εμείς αμφισβητούσαμε απ' έξω - την ύπαρξη εθνικού κράτους «Μακεδόνων» - οι Αλβανοί του Τετόβου άρχισαν αποφασιστικά να το αμφισβητούν από μέσα.
Το δεύτερο βήμα γίνεται τώρα με την απόσχιση του γειτονικού Κοσόβου από τη Σερβία. Που καθιστά αναπόφευκτη και νέα κρίση με τους Αλβανούς του Τετόβου από τη FYROM. Η οποία έχει ήδη ξεσπάσει.
Για τα Σκόπια σήμερα το δίλημμα είναι αν θα διαλυθούν ή αν - όπως υποστηρίζουν κάποιοι - θα μετασχηματιστούν σε χαλαρή πολύ-εθνοτική ομοσπονδία (για να αποφύγουν τη διάλυση).
Σε κάθε περίπτωση το «μακεδονικό ιδεολόγημα» θα έχει ηττηθεί οριστικά. Χρειαζόμαστε, λοιπόν, χρόνο. Και προσοχή να μην πληρώσει η Ελλάδα κόστος, για τις κρίσιμες εξελίξεις που έρχονται.
Σήμερα ο πρωθυπουργός αποκλείει κάθε προοπτική διπλής ονομασίας. Αλλά αποδέχεται να συζητήσει για «σύνθετη». Εγώ εξακολουθώ να διαφωνώ με τη «σύνθετη ονομασία». Αλλά επικροτώ την αποφυγή διπλής ονομασίας. Θεωρώ απίθανο να έλθουν τα Σκόπια σε συμβιβασμό, αφού το περισσότερο που μπορούν να υποχωρήσουν είναι η διπλή ονομασία. Που εμείς την απορρίπτουμε. Μια τέτοια έκβαση μπορεί να αποδειχθεί ωφέλιμη για την Ελλάδα, αφού η κυβέρνηση Καραμανλή θα αφήσει τα Σκόπια εκτός ΝΑΤΟ με δική τους ευθύνη.
Και θα κερδίσουμε χρόνο...
Ενώ το «μακεδονικό ιδεολόγημα» υπονομεύεται και αμφισβητείται πλέον από παντού, μέσα κι έξω… Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επισήμαινε το Φλεβάρη του 1992: «τα κράτη δεν ζουν μόνο με το σήμερα. Πρέπει να θυμούνται και το χθες για να μη το ξαναζήσουν αύριο».
Αυτό να το θυμούνται όσοι βιάζονται να «κλείσουν» τα μεγάλα εθνικά ζητήματα όπως όπως, αδιαφορώντας για τα προβλήματα που δημιουργούν στο μέλλον. Τα μεγάλα προβλήματα απαιτούν να τα λύσουμε, όχι να τα «κλείσουμε».
Εκείνη την άποψη Καραμανλή εγώ την ενστερνίστηκα τότε και έκτοτε. Κάποιοι δεν την πίστεψαν ποτέ...
Οι τυχοδιωκτισμοί του Ζαχαριάδη στο Μακεδονικό
Τυχοδιωκτισμοί στο «Μακεδονικό»
Η πολιτική του Νίκου Ζαχαριάδη την περίοδο 1945-52 χαρακτηρίστηκε από αντικρουόμενες επιλογές
Του Σπυριδωνα Σφετα*
Η στάση του Ζαχαριάδη στο μακεδονικό ζήτημα είχε άμεση συνάρτηση με την τακτική και στρατηγική που εφάρμοσε σε σχέση με το ελληνικό πολιτικό ζήτημα μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1945. Το ΚΚΕ αναγνώριζε από το 1934 την ύπαρξη σλαβομακεδονικού έθνους -σύμφωνα με την απόφαση της Κομμουνιστικής Διεθνούς- αλλά το 1935 εγκατέλειψε τη θέση του 1924 για «Ενιαία και Ανεξάρτητη Μακεδονία» και υιοθέτησε τη γραμμή της ισοτιμίας στις μειονότητες. Ετσι, το 1944 το ΚΚΕ στράφηκε κατά των αποσχιστικών κινήσεων του ΣΝΟΦ (Σλαβομακεδονικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέωπο) και των σλαβόφωνων ταγμάτων Αριδαίας-Εδεσσας και Φλώρινας-Καστοριάς που ελέγχονταν από το Γενικό Επιτελείο της γιουγκοσλαβικής Μακεδονίας.
Κατά το πνεύμα της ρητορικής του για μια ειρηνική λύση του ελληνικού πολιτικού ζητήματος, ο Ζαχαριάδης στράφηκε το 1945 κατά του ΝΟΦ (Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέωπο), της διάδοχης οργάνωσης του ΣΝΟΦ που προπαγάνδιζε τη συνένωση του «μακεδονικού λαού» και δρούσε ανεξέλεγκτα στην ελληνική Μακεδονία. Επανειλημμένα η κομματική περιφερειακή οργάνωση Εδεσσας καταδίκαζε το ΝΟΦ ως φασιστική και αυτονομιστική οργάνωση και καλούσε τους Σλαβομακεδόνες να συσπειρωθούν στο ΕΑΜ/ΚΚΕ που υπόσχονταν την εθνική ισοτιμία. Στους επίσημους λόγους του ο Ζαχαριάδης αναφερόταν στην ελληνικότητα της Μακεδονίας και στο απαραβίαστο των ελληνικών συνόρων. Στελέχη του ΚΚΕ στην περιοχή της Καστοριάς περιόδευαν χωριά των Σλαβομακεδόνων και προέτρεπαν τους κατοίκους να καταδώσουν στην αστυνομία και στα κρατικά όργανα τους πράκτορες του ΝΟΦ, αν εμφανίζονταν στην περιοχή τους.
Ριζική μεταβολή
Οταν στα τέλη του 1945 ο Ζαχαριάδης εξέταζε σοβαρά το ενδεχόμενο του περάσματος στην ένοπλη σύγκρουση, η στάση του απέναντι στο ΝΟΦ μεταβλήθηκε ριζικά. Η εξάρτηση του ΚΚΕ από τη βοήθεια των γειτονικών κρατών, ιδίως της Γιουγκοσλαβίας, απαιτούσε και μια εξομάλυνση των σχέσεων ΚΚΕ-ΝΟΦ. Το ΝΟΦ χαρακτηρίστηκε τώρα από τον Ζαχαριάδη ως αντιφασιστική και δημοκρατική οργάνωση, ως το ΕΑΜ των Σλαβομακεδόνων. Ωστόσο, το ΚΚΕ παρέμεινε πιστό στη γραμμή της ισοτιμίας στις μειονότητες.
Στη συμφωνία ΚΚΕ-Κ.Κ. Γιουγκοσλαβίας της 14ης Οκτωβρίου 1946 δεν προβλέφθηκε η ίδρυση ξεχωριστών σλαβομακεδονικών ενόπλων τμημάτων και το Κεντρικό Συμβούλιο του ΝΟΦ κατέστη υπόλογο στην κομματική επιτροπή του ΚΚΕ για τη Μακεδονία-Θράκη. Αλλά λόγω της δυναμικής που απέκτησε ο σλαβομακεδονικός εθνικισμός μετά την ίδρυση του κράτους των Σκοπίων και της αλυτρωτικής προπαγάνδας που ασκήθηκε στα Σκόπια το ΝΟΦ δεν ελεγχόταν πλήρως από το ΚΚΕ. Μέσα στους κόλπους του ΝΟΦ κυριαρχούσε μια άτυπη διάσπαση μεταξύ αυτών που ήταν υπό την επιρροή του ΚΚΕ (Πασχάλης Μητρόπουλος) και εκείνων που προσανατολίζονταν προς το Κ.Κ. Γιουγκοσλαβίας και «Μακεδονίας» (Μιχάλης Κεραμιτζής, Ηλίας Δημάκης, Βαγγέλης Αγιάνης). Η φιλογιουγκοσλαβική αυτή πτέρυγα ελεγχόταν από τα Σκόπια και προπαγάνδιζε ότι λύση του μακεδονικού ζητήματος μπορεί να υπάρξει μονάχα όταν η ελληνική Μακεδονία ενωθεί με τη γιουγκοσλαβική Μακεδονία στο πλαίσιο της γιουγκοσλαβικής ομοσπονδίας. Η ομάδα αυτή κατέβαλλε επίσης πολλές προσπάθειες για τη διαμόρφωση σλαβομακεδονικής συνείδησης στους Σλαβόφωνους της ελληνικής Μακεδονίας με την καταπολέμηση του γραικομανισμού και του φιλοβουλγαρισμού και έθετε συχνά το αίτημα για επαρκή εκπροσώπηση των Σλαβοφώνων στα κομματικά όργανα και στις στρατιωτικές διοικήσεις.
Δύσκολα διλήμματα
Η ρήξη Τίτο-Στάλιν τον Ιούνιο του 1948 έθεσε το ΚΚΕ ενώπιον δύσκολων διλημμάτων. Το ΚΚΕ αποδέχτηκε την καταδικαστική για τον Τίτο και την κλίκα του απόφαση της Κομινφόρμ της 28ης Ιουνίου 1948, χωρίς όμως να στραφεί έντονα κατά της Γιουγκοσλαβίας. Ωστόσο, η γιουγκοσλαβική βοήθεια μειώθηκε αισθητά και οι επαφές μεταξύ των δύο κομμάτων περιορίστηκαν απλά σε επίπεδο τεχνικών. Ο κύριος όγκος της στρατιωτικής βοήθειας προς τον Δημοκρατικό Στρατό προερχόταν πλέον από τη Σοβιετική Ενωση μέσω Βουλγαρίας. Ενόψει της νέας κατάστασης η φιλογιουγκοσλαβική πτέρυγα του ΝΟΦ υπονόμευε τον Δημοκρατικό Στρατό και άρχισε να οργανώνει λιποταξίες Σλαβομακεδόνων μαχητών προς τη Γιουγκοσλαβία με τη δικαιολογία ότι το ΚΚΕ, ευθυγραμμιζόμενο με την αντιγιουγκοσλαβική θέση της Κομινφόρμ, πρόδωσε τον αγώνα του «μακεδονικού λαού». Κατά το πνεύμα της αντιτιτοϊκής εκστρατείας της Κομινφόρμ ο Δημητρόφ στη Βουλγαρία κατήγγειλε όλες τις διμερείς συμφωνίες των Γιουγκοσλάβων με τη Βουλγαρία, ανέστειλε την πολιτική «μακεδονοποίησης» στο βουλγαρικό τμήμα της Μακεδονίας, στράφηκε κατά βίαιης αποβουλγαροποίησης του πληθυσμού στη γιουγκοσλαβική Μακεδονία, έθεσε ζήτημα βουλγαρικής μειονότητας και διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις της Βουλγαρίας με τη Γιουγκοσλαβία.
Σε διπλό στόχαστρο
Συντονιζόμενος με την κλιμακούμενη αντιγιουγκοσλαβική πολεμική του Στάλιν και θέλοντας να καταστήσει το ΚΚΕ μέλος της Κομινφόρμ, ο Ζαχαριάδης επέβαλε στην Πέμπτη Ολομέλεια (1949) του ΚΚΕ τη θέση «για το δικαίωμα της εθνικής αποκατάστασης και αυτοδιάθεσης του μακεδονικού λαού».
Ταυτόχρονα, αναγγέλθηκε ότι το 2ο Συνέδριο του ΝΟΦ θα διακήρυττε τη θέση της «Ενιαίας και Ανεξάρτητης Μακεδονίας σε μια λαϊκοδημοκρατική Βαλκανική Ομοσπονδία». Αν και επίσημα ο Ζαχαριάδης χαρακτήρισε την αλλαγή αυτή ως μέτρο αντιπερισπασμού στις λιποταξίες και ως κίνητρο στους Σλαβομακεδόνες να στρατευθούν μαζικά στον Δημοκρατικό Στρατό, η νέα θέση του ΚΚΕ στρεφόταν κατά της κυριαρχίας του Τίτο στη γιουγκοσλαβική Μακεδονία και αμφισβητούσε τον ρόλο της γιουγκοσλαβικής Μακεδονίας ως «του Πεδεμοντίου της ενοποίησης της Μακεδονίας». Ταυτόχρονα, στρεφόταν και κατά της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδας. Ετσι, το ΚΚΕ βρέθηκε στο στόχαστρο τόσο της γιουγκοσλαβικής όσο και της ελληνικής κυβέρνησης.
Στην υπονομευτική δράση των φιλογιουγκοσλαβικών στοιχείων του ΝΟΦ και στην προδοσία του Τίτο ο Ζαχαριάδης αναζήτησε τα αίτια της ήττας του Δημοκρατικού Στρατού για να αποσείσει τις δικές του ευθύνες. Οταν το 1950/51 επήλθε εξομάλυνση των ελληνογιουγκοσλαβικών σχέσεων με την ενεργό αμερικανική ανάμιξη, ο Ζαχαριάδης αισθάνθηκε «δικαιωμένος» γιατί αποκαλύφθηκε η συνωμοσία του «ελληνικού μοναρχοφασισμού» με την κλίκα του Τίτο για τη συντριβή του «δημοκρατικού κινήματος» το 1949. Το 1952 διαλύθηκε το ΝΟΦ και ιδρύθηκε στην Πολωνία η οργάνωση «Ιλιντεν» με σκοπό να στιγματίσει τη συμπαιγνία Αθήνας-Βελιγραδίου, να χαρακτηρίσει την ελληνική και γιουγκοσλαβική Μακεδονία «υποδουλωμένες περιοχές» στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, να εξάρει την πολιτική του βουλγαρικού Κομμουνιστικού Κόμματος στο Μακεδονικό και να καλέσει τους «Μακεδόνες» να εξεγερθούν κατά του προδότη Τίτο.
Η τυχοδιωκτική στάση του Ζαχαριάδη στο Μακεδονικό ήταν αποτέλεσμα της γενικότερης ανερμάτιστης πολιτικής του.
Επαναστάτης που μισήθηκε από φίλους και εχθρούς
Ο Νίκος Ζαχαριάδης γεννήθηκε στην Αδριανούπολη στις 27 Απριλίου 1903. Ο πατέρας του εργαζόταν ως αντιπρόσωπος στη «Ρεζί» (εταιρεία του Γαλλικού Μονοπωλίου Καπνού), γι' αυτό και τα πρώτα βήματα της ζωής του καταγράφηκαν σε πολλές βαλκανικές πόλεις.
Πήγε σχολείο στα Σκόπια και μετά συνέχισε στη Νικομήδεια. Γυμνάσιο πήγε στην Αδριανούπολη, αλλά οικογενειακά προβλήματα τον ανάγκασαν να αναζητήσει στα 15 του δουλειά στο λιμάνι της Πόλης. Εκεί ήρθε σε επαφή και με τις σοσιαλιστικές ιδέες, αν και επισήμως είχε ήδη «στρατολογηθεί» από τη Νικομήδεια.
Το 1921 ο Ζαχαριάδης είναι γραμματέας της κομμουνιστικής οργάνωσης που καθοδηγεί τους νέους εργάτες στην Πόλη. Τον ίδιο χρόνο γίνεται και μέλος της Κομσομόλ και τον επόμενο χρόνο, μέλος του Μπολσεβικικού Κόμματος, ενώ στα μέσα του επόμενου χρόνου φοιτά στη Μόσχα στο «Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο των Εργαζομένων της Ανατολής». Με απόφαση της Κομμουνιστικής Διεθνούς Νέων, το 1924, αναλαμβάνει την καθοδήγηση της Ομοσπονδίας Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας (ΟΚΝΕ). Τα επόμενα τρία χρόνια θα συλληφθεί και θα αποδράσει έξι φορές. Περιβάλλεται έτσι με το φωτοστέφανο του «αγωνιστή που δεν υπάρχει φυλακή να τον κρατήσει».
Το 1929 φυγαδεύεται στη Μόσχα, όπου φοιτά στην Ανώτερη Κομματική Σχολή. Δύο χρόνια μετά επιστρέφει στην Ελλάδα και τοποθετείται με απόφαση της «Διεθνούς» γενικός γραμματέας του ΚΚΕ. Με τη δικτατορία του Μεταξά συλλαμβάνεται και οδηγείται κατευθείαν στην απομόνωση στις φυλακές της Κέρκυρας.
Η ιταλική και η γερμανική εισβολή τον βρίσκουν στις ελληνικές φυλακές. Από εκεί μεταφέρεται στο Νταχάου, απ' όπου θα επιστρέψει στην Ελλάδα το 1945, για να τεθεί επικεφαλής της εμφύλιας σύγκρουσης μέχρι το 1949.
Η δράση του, η ήττα που του χρεώθηκε από Ελληνες και Σοβιετικούς κομμουνιστές και οι μετά τη Γιάλτα νέες συνθήκες δεν χωρούσαν κάποιον με τον δυναμισμό, τον οπορτουνισμό και την προϊστορία του Ζαχαριάδη. Καθαιρέθηκε στην 6η Ολομέλεια του 1956 από γενικός γραμματέας του ΚΚΕ και από μέλος του ένα χρόνο μετά.
Στη Σοβιετική Ενωση ο Ζαχαριάδης δεν θα τύχει καλύτερης μοίρας. Για έξι χρόνια θα «εργαστεί» ως δασικός στο Μποροβίτσι και στη συνέχεια θα εξοριστεί στη Σιβηρία, στο Σουργκούτ. Εκεί αυτοκτόνησε. Ηταν 1η Αυγούστου 1973.
* Ο κ. Σπυρίδων Σφέτας είναι Βαλκανιολόγος.
ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΚΟΡΥΦΗΣ 8ης ΙΟΥΛΙΟΥ 2006 για το ΚΥΠΡΙΑΚΟ
Επιτεύχθηκε μία συμφωνία μεταξύ των κυρίων Παπαδόπουλου και Ταλάτ, μετά από εντατικές διαβουλεύσεις, στις 6 – 8 Ιουλίου, του υπό τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ για Πολιτικές Υποθέσεις, κυρίου Ιμπραίμ Γκαμπαρί με τους δύο ηγέτες, καθώς επίσης και με τους ηγέτες των πολιτικών κομμάτων των δύο κοινοτήτων και τους πρεσβευτές στην Κύπρο των 5 μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας. Ειδικώς, ο κύριος Γκαμπαρί είχε δύο χωριστές συναντήσεις με τους δύο ηγέτες και μία κοινή συνάντηση στις 8 Ιουλίου, η οποία κατέληξε στη συμφωνία. Οι δύο ηγέτες επίσης συναντήθηκαν στο πλαίσιο μίας δεξίωσης που δόθηκε από τον κύριο Μόλλερ προς τιμήν του κυρίου Γκαμπαρί.
Κατά τη διάρκεια αυτών των συναντήσεων, ο πρόεδρος Παπαδόπουλος υπέβαλε μία γραπτή πρόταση στον τουρκοκύπριο ηγέτη κύριο Ταλάτ, ο σκοπός της οποίας, σύμφωνα με μία επίσημη ανακοίνωση τύπου (7/7/2006) είναι η άμεση έναρξη συνομιλιών σε τεχνικό επίπεδο, πάνω σε ουσιώδεις πλευρές του κυπριακού προβλήματος, ώστε να προετοιμαστούν συνολικές διαπραγματεύσεις, υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, με ηχηρές προοπτικές επιτυχίας. Από την πλευρά του, ο κύριος Ταλάτ ενεχείρισε στον κύριο Γκαμπαρί μία επιστολή απευθυνόμενη στο ΓΓ του ΟΗΕ, στην οποία προτείνει οικοδόμηση μέτρων εμπιστοσύνης ανάμεσα στις δύο κοινότητες (7.7.2006).
Μετά την κοινή συνάντηση των δύο ηγετών, ο κύριος Γκαμπαρί διάβασε ένα ανακοινωθέν στο οποίο σημείωσε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα:
«Μετά από μία πολύ ειλικρινή και πολύ εποικοδομητική συζήτηση, συμφωνήσαμε τα ακόλουθα:
Δέσμη αρχών
1. Δέσμευση για την ενοποίηση της Κύπρου, βασισμένη σε μία διζωνική – δικοινοτική ομοσπονδία και πολιτική ισότητα, όπως προκύπτει από τις σχετικές αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας.
2. Αναγνώριση του γεγονότος ότι η παρούσα κατάσταση είναι απαράδεκτη και ότι η περαιτέρω συνέχισή της θα έχει αρνητικές επιπτώσεις για τουρκοκύπριους και ελληνοκύπριους.
3. Δέσμευση στην πρόταση ότι μία συνολική ρύθμιση είναι εξίσου επιθυμητή και δυνατή και δεν θα έπρεπε να καθυστερήσει περαιτέρω.
4. Συμφωνία έναρξης μίας άμεσης διαδικασίας που θα περιλαμβάνει δικοινοτική συζήτηση θεμάτων που επηρεάζουν την καθημερινή ζωή του λαού και συγχρόνως εκείνα που αφορούν πραγματικά προβλήματα, αμφότερα των οποίων θα συνεισφέρουν σε μία συνολική ρύθμιση.
5. Δέσμευση ώστε να επιβεβαιωθεί ότι η «σωστή ατμόσφαιρα» προεξάρχει για να είναι επιτυχής αυτή η διαδικασία. Σε αυτή τη σχέση, η οικοδόμηση μέτρων εμπιστοσύνης είναι ουσιώδης, τόσο όσον αφορά τη βελτίωση της ατμόσφαιρας, όσο και σε σχέση με τη βελτίωση της ζωής τουρκοκυπρίων και ελληνοκυπρίων. Επίσης, με αυτή τη σχέση πρέπει να τεθεί ένα τέλος στο επιλεγόμενο «παιχνίδι κατηγοριών».
Απόφαση των δύο ηγετών.
Η Τεχνική Επιτροπή για τα ζητήματα που επηρεάζουν την καθημερινή ζωή του λαού, θα ξεκινήσει τις εργασίες της στο τέλος Ιουλίου, με την πρόβλεψη ότι, κατά το ίδιο χρονικό διάστημα, οι δύο ηγέτες θα έχουν ήδη ανταλλάξει μία λίστα υπαρκτών προβλημάτων της οποίας τα περιεχόμενα θα συζητηθούν από δικοινοτικές ομάδες εργασίας, αποτελούμενες από ειδικούς και θα τελειοποιηθούν από τους ηγέτες. Οι δύο ηγέτες θα συναντιούνται παραπέρα, σε χρονικό διάστημα που θα κρίνεται κατάλληλο, για να δίνουν κατευθύνσεις στις δικοινοτικές ομάδες εργασίας των ειδικών αλλά και για να επιβλέπουν τη δουλειά των Τεχνικών Επιτροπών
Papadopoulos – Talat agreement
An agreement was reached between Mr Papadopoulos and Mr Talat following intensive consultations, on 6 – 8 July 2006, of the UN Under-Secretary-General for Political Affairs Mr Ibrahim Gambari with the two leaders as well as with political party leaders from the two communities and the Ambassadors to Cyprus of the five Permanent Members of the Security Council. In particular, Mr Gambari held two separate meetings with the two leaders and a joint meeting, on 8 July, which resulted in the Agreement. The two leaders also met in the framework of a reception held by Mr Moller in honour of Mr Gambari.
During these meetings, President Papadopoulos submitted a written proposal to the T/C leader Mr Talat, the aim of which, according to an official press release (7.7.2006), is the immediate commencement of talks, on a technical level, on substantial aspects of the Cyprus problem, so as to prepare comprehensive negotiations under the auspices of the United Nations, with sound prospects of success. On his part, Mr Talat handed over to Mr Gambari a letter addressed to the UN Secretary-General, in which he recommends confidence-building measures between the two communities. (7.7.2006)
After the joint meeting of the two leaders, Mr Gambari read out a statement in which he mentioned, inter alia, the following:
“After a very frank and very constructive discussion we have agreed on the following:
Set of Principles
1. Commitment to the unification of Cyprus based on a bi-zonal, bi-communal federation and political equality, as set out in the relevant Security Council resolutions.
2. Recognition of the fact that the status quo is unacceptable and that its prolongation would have negative consequences for the Turkish and Greek Cypriots.
3. Commitment to the proposition that a comprehensive settlement is both desirable and possible, and should not be further delayed.
4. Agreement to begin a process immediately, involving bi-communal discussion of issues that affect the day to day life of the people and concurrently those that concern substantive issues, both of which will contribute to a comprehensive settlement.
5. Commitment to ensure that the "right atmosphere" prevails for this process to be successful. In that connection, confidence building measures are essential, both in terms of improving the atmosphere and improving the life of all Turkish and Greek Cypriots. Also in that connection, an end must be put to the so-called "blame game".
Decision by the two leaders
The Technical Committees on issues that affect the day to day life of people will commence by the end of July provided that, at the same time, the two Leaders will also have exchanged a list of issues of substance and its contents to be studied by expert bi-communal working groups and finalized by the Leaders. The two Leaders will meet further, from time to time as appropriate, to give directions to the expert bi-communal working groups as well as to review the work of the Technical Committees.
Όλα τα αρνιά ζητάνε να μπουν στο ... μαντρί μη και τους φάει ο λύκος.
ΣΓΣ
20080315 Το δέλεαρ της Ε.Ε. προβάλλει ο Τάντιτς
«Δημοψήφισμα» για το Κόσοβο οι σερβικές εκλογές
Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ
Σάββατο, 15 Μαρτίου 2008 07:00
ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ της 11ης Μαΐου «είναι μια ευκαιρία να αποδείξουμε ξανά, σε δύο μήνες, ότι θέλουμε να ενταχθούμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση», τόνισε ο πρόεδρος της Σερβίας και ηγέτης του Δημοκρατικού Κόμματος (DS) Μπόρις Τάντιτς, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα «Μπλιτς» του Βελιγραδίου.
«Λέω στους πολίτες που φοβούνται ότι μπορεί να πάμε πίσω ως χώρα, να προσέλθουν στις κάλπες», είπε ο Τάντιτς. «Αυτό που προσφέρω είναι μια ευρωπαϊκή προοπτική και μια πολιτική διατήρησης της ακεραιότητας της χώρας, της ταχείας οικονομικής ανάπτυξης και ανοικοδόμησής της».
Ερωτηθείς εάν είναι πιθανό η ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος Σερβίας -του πρωθυπουργού Βόισλαβ Κοστούνιτσα- να ενώσει τις δυνάμεις της με το Σερβικό Ριζοσπαστικό Κόμμα (SRS) για το σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού, ο Τάντιτς απάντησε πως «η απειλή αυτή υπήρχε όλα αυτά τα χρόνια».
Την ανάγκη να εκλεγεί μια κυβέρνηση εθνικά υπεύθυνη, η οποία θα έχει ως γνώμονα το κρατικό συμφέρον και τη διατήρηση της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Σερβίας, τόνισε, απ' την πλευρά του, ο Σέρβος πρωθυπουργός της Σερβίας Βόισλαβ Κοστούνιτσα.
Ανοιχτό άφησε ο αντιπρόεδρος του Σερβικού Ριζοσπαστικού Κόμματος (SRS) Τόμισλαβ Νίκολιτς, το ενδεχόμενο μετεκλογικής συνεργασίας με το Δημοκρατικό Κόμμα Σερβίας (DSS) του Κοστούνιτσα.
Εξάλλου, ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Γιαπ ντε Χοπ Σέφερ δήλωσε, αργά προχθές το βράδυ, απ' τη Βαρσοβία ότι δεν έχει καμιά αμφιβολία «ότι το μέλλον της Σερβίας μακροπρόθεσμα βρίσκεται στην ευρωατλαντική ενσωμάτωση».