Αλέκος Παπαδόπουλος: Σε αργό θάνατο η χώρα

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

Πηγή: Καθημερινή

ZEZA ZHKOY

«Η χώρα βυθίζεται σε οικονομικό και κοινωνικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Η Ελλάδα έχει καθηλωθεί σε βαθιά ύφεση, ελλείμματα και χρέη εκτός ελέγχου, που οδηγούν αναπόφευκτα τον λαό στη φτώχεια και τη δυστυχία», προειδοποίησε. «Η χώρα μας βρίσκεται υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο και όχι υπό επιτήρηση», επισήμανε και «το δίλημμα που υπάρχει πλέον είναι εάν θα καταρρεύσουμε πλήρως ή όχι», υπογράμμισε. Προφανώς, η κραυγή αγωνίας του πρώην υπουργού Οικονομικών Αλέκου Παπαδόπουλου στη συνέντευξη του στον Αλέξη Παπαχελά δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Απλώς, διαπιστώνονται για πολλοστή φορά ο έντιμος πολιτικός λόγος και οι πολύτιμες οικονομικές γνώσεις του.

Παρατήρησε ακόμη ότι η αποδυνάμωση των δυνάμεων που έχουν συνειδητοποιήσει την κρίση, δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα, καθώς ουσιαστικά απουσιάζουν εκείνα τα πρόσωπα που θα βοηθήσουν τον λαό να συνειδητοποιήσει το μέγεθος της κρίσης και το βάθος της. «Μιλούν συνεχώς για το Μνημόνιο, με λαϊκίστικο τρόπο, για να αποφύγουν την ουσία», επισήμανε χαρακτηριστικά. Συνεχίζοντας, τόνισε ότι στόχος πρέπει να είναι μόνο η διάσωση της χώρας, μέσω του άμεσου εξορθολογισμού του κράτους, της σύγκρουσης με τα συνδικαλιστικά συμφέροντα, της αναδιάρθρωσης της κρατικής μηχανής, ώστε να ξαναγίνει η χώρα μας ελκυστική στις ξένες επενδύσεις.

Αναφερόμενος στην εθνική συναίνεση, τη χαρακτήρισε ανέφικτη υπό τις παρούσες συνθήκες και υποστήριξε ότι χρειάζεται νέα συμφωνία της ελληνικής κοινωνίας, κυρίως για το πού πρέπει να πάει η χώρα. Παράλληλα, πρότεινε τη συγκρότηση εντός του 2011 μιας επιτροπής κύρους από τη Βουλή, η οποία θα συντάξει ένα πενταετές πρόγραμμα αναγέννησης. Ενα πρόγραμμα, που θα ενσωματώνει τα μέτρα του Μνημονίου και θα πηγαίνει και μετά από αυτό. Μάλιστα, ανέφερε ότι το πρόγραμμα αυτό θα πρέπει να κριθεί με εκλογές από τον λαό, «εκλογές με ανοιχτά βιβλία» όπως είπε, και σημείωσε ότι μόνον έτσι θα επιτευχθεί πολιτικό consensus. Πρότεινε, επίσης, ισχυρότερους ελεγκτικούς μηχανισμούς και σύσταση ενός ειδικού σώματος επιθεωρητών, που θα πραγματοποιούν ουσιαστικούς ελέγχους στα οικονομικά του κράτους, αλλά και σύσταση σύγχρονου αυτόνομου μηχανισμού εσόδων. Ομως, Αλέκο Παπαδόπουλε, είσαι απελπιστικά μόνος. Και το ξέρεις. Οπως και τη βαθιά εκτίμηση που σου έχω εγώ και αρκετοί. Αλλά δεν αρκεί...

Ενώ, για μία ακόμα φορά, ο διευθυντής του γερμανικού ινστιτούτου Ifo, κ. Χανς Βέρνερ Ζιν, υποστήριξε στον Τάσο Τέλλογλου ότι «η Ελλάδα θα ήταν προτιμότερο να συμφωνήσει φιλική αναδιάρθρωση του χρέους της με τις τράπεζες. Αυτές μπορούν να της χορηγήσουν νέες πιστώσεις αντικαθιστώντας τα παλαιά χρέη».

Ωστόσο, η επόμενη πράξη του δράματος ξεκίνησε: Η Ελλάδα, αργά ή γρήγορα, θα ζητήσει αναδιάρθρωση του χρέους της – όπως κομψά αποκαλείται η ομολογία ενός κράτους ότι αδυνατεί να αποπληρώσει τους πιστωτές του. Οι δανειστές μας ήδη ετοιμάζονται είτε να πληρωθούν με καθυστέρηση είτε να χάσουν μέρος των χρημάτων τους. Θα μπορεί να συνομολογηθεί «κούρεμα» (haircut) του χρέους, αν δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί, με παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Προεξοφλείται, λοιπόν, και επισήμως η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, συμπεριλαμβανομένων haircuts, δηλαδή του καταμερισμού απωλειών και στους ιδιώτες κατόχους κρατικών ομολόγων. Μέχρι το 2013, οπότε θα πρέπει να έχει διασφαλιστεί η χρηματοδότηση των χωρών που δεν θα έχουν πρόσβαση στις αγορές και να έχουν αποκατασταθεί τα ευάλωτα σημεία του τραπεζικού κλάδου της Ευρωζώνης, η Ευρώπη θα διανύσει μια περίοδο διαδοχικών αναδιαρθρώσεων. Κατά τα μέσα του 2013, όταν λήγουν τα προγράμματα οικονομικής στήριξης στην Ευρωζώνη, όλα θα γίνουν στο πλαίσιο ενός μόνιμου μηχανισμού «ελεγχόμενης χρεοκοπίας» κρατών.

Βεβαίως, όσοι διαχειρίζονται τα ομόλογα του χρέους μας έχουν την υποχρέωση να κάνουν όσα απαιτεί η διατήρηση της αξίας του κεφαλαίου που αντιπροσωπεύουν. Επειδή, πρώτον, μια μη ελεγχόμενη χρεοκοπία, δηλαδή μια χρεοκοπία χωρίς συμφωνία με τους πιστωτές και τις ευρωπαϊκές αρχές, είναι επικίνδυνη. Θεωρούν ότι η μοναδικά αληθοφανής εναλλακτική λύση στην αναδιαπραγμάτευση χρέους, δηλαδή η μόνιμη μεταφορά πόρων από τον πλουσιότερο κόμβο της Ευρώπης (Γερμανία), δεν στέκεται πολιτικά. Δεύτερον, οι κίνδυνοι έχουν μειωθεί συγκριτικά με ό, τι ίσχυε οκτώ μήνες πριν, όταν οργανώθηκε η διάσωση της Ελλάδας. Η ευρωπαϊκή οικονομία τελεί σε καλύτερη κατάσταση και οι τράπεζες είχαν τον χρόνο να συσσωρεύσουν περισσότερα κεφάλαια. Η Ελλάδα και άλλες περιφερειακές οικονομίες προώθησαν μέτρα λιτότητας, αλλά τώρα βυθίζονται...

http://youpayyourcrisis.blogspot.com/2011/03/blog-post_1515.html

Ο άνθρακας σκοτώνει περισσότερα άτομα από τη ραδιενέργεια | Enimerwsi.com

Το πυρηνικό ατύχημα στη Φουκουσίμα για άλλη μια φορά έβγαλε σε πρώτο πλάνο το θέμα της ασφάλειας της πυρηνικής ενέργειας, υπενθυμίζει το site «Mother Nature Network».

Αλλά όσο και ανησυχητικές να είναι οι ειδήσεις οι οποίες έρχονται από την Ιαπωνία, ωστόσο ο άνθρακας σήμερα εξακολουθεί να σκοτώνει περισσότερους ανθρώπους από όσους η ραδιενέργεια.

Προς υποστήριξη αυτής της άποψης, το site παραθέτει στοιχεία από τη Διεθνή Υπηρεσία Ενέργειας, σύμφωνα με την οποία η παγκόσμια ρύπανση από τα ...
ορυκτά καύσιμα οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο ατυχημάτων, ασθενειών και θανάτου. Τα μικρά σωματίδια της σκόνης άνθρακα σκοτώνουν κάθε χρόνο μόνο στις ΗΠΑ περισσότερα από 13.000 άτομα. Και εδώ θα πρέπει να προστεθούν οι καταρρεύσεις και τα ατυχήματα στα ορυχεία άνθρακα, όπως και τα σιδηροδρομικά ατυχήματα.

Σύμφωνα με τις μελέτες του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας, ο αριθμός των θυμάτων μετά την πυρηνική καταστροφή του Τσερνομπίλ, δεν υπερβαίνει τα 9000 άτομα.

Ο άνθρακας αντιμετωπίζεται ως «serial killer» και από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Η ατμοσφαιρική ρύπανση, η οποία προκαλεί, είναι η αιτία του θανάτου έως και 1 εκατομμυρίου ανθρώπων κάθε χρόνο σε παγκόσμια κλίμακα.

Τότε γιατί η πυρηνική ενέργεια προκαλεί τέτοιο τρόμο; Σύμφωνα με το site «Mother Nature Network» τα καταστροφικά γεγονότα προκαλούν πολύ περισσότερο φόβο στον πληθυσμό, παρά τον αργό και απαρατήρητο από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, θάνατο ενός ατόμου θύματος της ρύπανσης του άνθρακα.

Read more: http://www.enimerwsi.com/2011/03/blog-post_5301.html#ixzz1I5gi2tSP

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ: Για το πετρέλαιο; Φυσικά!

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ: Για το πετρέλαιο; Φυσικά!

Για το πετρέλαιο; Φυσικά!

Γράφει ο Μιχάλης Μητσός

Μια εβδοµάδα µετά την έναρξη της «Αυγής της Οδύσσειας», ας προσπαθήσουµε να απαντήσουµε σε κάποια θεµελιώδη ερωτήµατα.

Είναι αυτός ο πόλεµος καλός; Οχι. Καλοί πόλεµοι δεν υπάρχουν, αφού πάντα σκοτώνονται άνθρωποι που δεν φταίνε. Σε αντίθεση µε τον πόλεµο στο Ιράκ, όµως, είναι νόµιµος, αφού στηρίζεται σε ψήφισµα του Συµβουλίου Ασφαλείας. Μπορεί βέβαια να πει κανείς πολλά για τα συµφέροντα που διέπουν τη λειτουργία του οργάνου αυτού, για την υποκρισία των δυνάµεων που το απαρτίζουν, για τις µπίζνες που έκαναν τόσα χρόνια αυτές οι δυνάµεις µε τον Καντάφι, για τα στραβά µάτια που κάνουν απέναντι σε σφαγές σε άλλες χώρες κ.λπ. Οµως τα Ηνωµένα Εθνη παραµένουν το βασικό σηµείο αναφοράς. Οταν ο Μπους Β’ τα κουρέλιασε, τον καταγγείλαµε, και .........καλά κάναµε.

Είναι ο πόλεµος δίκαιος; Για το θέµα αυτό, οι ειδικοί και οι διανοούµενοι µπορούν να τσακώνονται αιωνίως. Για τον Τσβετάν Τοντόροφ, για παράδειγµα, δεν υπάρχουν καθαροί ούτε δίκαιοι, αλλά µόνο αναπόφευκτοι πόλεµοι, όπως ήταν ο Β’ Παγκόσµιος Πόλεµος. «Οι σφαγές που διαπράττονται στο όνοµα της δηµοκρατίας δεν είναι πιο γλυκές από εκείνες που προκαλεί η πίστη στον Θεό ή τον Αλλάχ, τον Ηγέτη ή το Κόµµα», σηµείωνε προχθές ο γαλλοβούλγαρος συγγραφέας στη «Λιµπερασιόν». Σωστό. Προς το παρόν, πάντως, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις της ∆ύσης έχουν αποτρέψει οριστικά µια σφαγή (στη Βεγγάζη) και προσπαθούν να εµποδίσουν ακόµη µία (στη Μισράτα).

Είναι ένας πόλεµος για το πετρέλαιο; Φυσικά – αλλά όχι για τον λόγο που προβάλλουν οι «αντιιµπεριαλιστές». Τα τελευταία επτά χρόνια, επισηµαίνει ο Λουίς Μπασέτς στην «Ελ Παΐς», αυτοί που επωφελούνταν από την εκµετάλλευση των πετρελαϊκών αποθεµάτων της Λιβύης ήταν η οικογένεια Καντάφι και οι ξένες πετρελαϊκές εταιρείες. Κι αυτός που έχανε ήταν ο λιβυκός λαός. Ο πόλεµος των Λιβύων κατά του Καντάφι, µε την αεροναυτική στήριξη της ∆ύσης, γίνεται έτσι για να αφαιρεθεί από τον δυνάστη αυτό το κολοσσιαίο οικονοµικό όπλο, που είναι ταυτόχρονα ένα εργαλείο εκβιασµού των χωρών χωρίς ενεργειακή ανεξαρτησία, και να επιστραφεί σ’ εκείνους όπου ανήκει: τους λίβυους πολίτες.

Είναι ένας πόλεµος µε ηµεροµηνία λήξεως; ∆υστυχώς όχι. Κι αυτό, επειδή δεν είναι σαφής ο στόχος. Να επιβληθεί κατάπαυση του πυρός; Να συνεχιστούν οι βοµβαρδισµοί µέχρι να φτάσουν οι αντάρτες στην Τρίπολη; Να φύγει ο Καντάφι; Να παραµείνει στην εξουσία, αλλά να έχει υπό τον έλεγχό του ένα µέρος µόνο της Λιβύης; Οσο συνεχίζονται οι επιχειρήσεις, τόσο πολλαπλασιάζονται οι πιθανότητες των λαθών (το προηγούµενο της Γιουγκοσλαβίας είναι διδακτικό). Κι επειδή τα λάθη στοιχίζουν ανθρώπινες ζωές, οι διαφωνίες και οι εντάσεις που ήδη διατυπώνονται θα πολλαπλασιαστούν. Οταν αρχίζουν οι συγκρίσεις ανάµεσα στον αριθµό των αµάχων που γλίτωσαν χάρις στους βοµβαρδισµούς και στον αριθµό των αµάχων που σκοτώθηκαν κατά λάθος από τους βοµβαρδισµούς, τότε ο πόλεµος έχει αποτύχει.

Αναρτήθηκε από kafeneio στις 3/30/2011 04:32:00 μμ

Κίνα: Προειδοποιεί τη Γαλλία για παραβίαση του ψηφίσματος του ΟΗΕ - Capital.gr

Κίνα: Προειδοποιεί τη Γαλλία για παραβίαση του ψηφίσματος του ΟΗΕ - Capital.gr

Ο πρόεδρος της Κίνας Hu Jintao προειδοποίησε το Γάλλο ηγέτη Nicolas Sarkozy ότι οι αεροπορικές επιδρομές στη Λιβύη θα μπορούσαν να παραβιάζουν την «αρχική πρόθεση» του ψηφίσματος των Ηνωμένων Εθνών που τις ενέκρινε στην περίπτωση που απειλούνται άμαχοι.

Τα σκληρά λόγια του Hu σημειώθηκαν στη συνάντηση των δύο ηγετών στο πλαίσιο της μίνι περιοδείας του Sarkozy στην Ασία, στην οποία συμπεριλαμβάνεται η σύνοδος του G20 για τις παγκόσμιες νομισματικές μεταρρυθμίσεις και μία στάση στην πολύπαθη Ιαπωνία.

«Ο σκοπός του ψηφίσματος του ΟΗΕ είναι να σταματήσει η βία και να προστατευθούν οι άμαχοι», φέρεται να δήλωσε ο Hu, σύμφωνα με όσα μετέδωσε η κρατική τηλεόραση της χώρας.

«Αν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις φέρουν την καταστροφή σε αθώους πολίτες και προκαλέσουν μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση, αυτό θα παραβίαζε την αρχική πρόθεση του ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας».

Η Κίνα έχει επικρίνει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Λιβύη, αν και δεν έχει κάνει χρήση βέτο για να εμποδίσει την έγκριση του ψηφίσματος. Αντιθέτως απείχε από τη ψηφοφορία.

Στον αντίποδα, η Γαλλία ηγήθηκε των συμμαχικών επιχειρήσεων κατά της Λιβύης, μαζί με τις ΗΠΑ και τη Μ. Βρετανία.

Ο Hu είπε στον Sarkozy ότι η χρήση βίας δεν αποτελεί απάντηση στα προβλήματα, αλλά τα κάνει πιο περίπλοκα, όπως μετέδωσε το πρακτορείο Xinhua.

«Ο διάλογος και άλλα ειρηνικά μέσα είναι οι τελικές λύσεις στα προβλήματα», τόνισε ο Hu.

Στο μεταξύ, ο Sarkozy δήλωσε ότι η Γαλλία ελπίζει στην επίλυση της λιβυκής κρίσης με πολιτικά και διπλωματικά μέσα.

Πηγή:www.capital.gr

Η συμφωνία της 12ης Μαρτίου και τα γκρίζα σημεία της

Του ανταποκριτή μας στις Βρυξελλες Κωστα Kαρκαγιαννη
Η συμφωνία των ηγετών της Ευρωζώνης τα ξημερώματα της 12ης Μαρτίου δημιούργησε ένα νέο πλαίσιο για τη νομισματική ένωση, στο οποίο ειδικά η Ελλάδα θα πρέπει να προσπαθήσει πολύ για να προσαρμοστεί τα ερχόμενα χρόνια. Τα γκρίζα σημεία που απομένουν θα πρέπει να συμφωνηθούν αύριο στην έκτακτη συνεδρίαση των υπουργών Οικονομικών του Eurogroup και να επικυρωθούν στη σύνοδο κορυφής στις 24 - 25 Μαρτίου. Το σημαντικότερο υπό διαπραγμάτευση σημείο που θα επηρεάσει μεσοπρόθεσμα το κόστος δανεισμού της Ελλάδας είναι αν στο πλαίσιο του μόνιμου Ευρωπαϊκού Ταμείου Σταθερότητας τα δάνεια από την Ευρωζώνη θα «απολαύουν καθεστώτος προτιμώμενου πιστωτή».
Η νέα μορφή της Ευρωζώνης βασίζεται σε πολύ αυστηρότερη και εντονότερη επιτήρηση όχι μόνο δημοσιονομικών μεγεθών όπως το έλλειμμα και το χρέος, αλλά ολόκληρης της οικονομίας των κρατών-μελών, με ιδιαίτερη προσοχή να δίνεται στην ανταγωνιστικότητα. Παράλληλα ο προσωρινός μηχανισμός βοήθειας (EFSF) και ο μόνιμος (ESM) θα αποτελούν, υπό αυστηρούς όρους και προϋποθέσεις, τη δικλίδα ασφαλείας όχι μόνο για τα κράτη-μέλη που δεν θα μπορούν να δανειστούν από τις αγορές, αλλά και για την ίδια την Ευρωζώνη και το ευάλωτο τραπεζικό της σύστημα. Η Ελλάδα βρίσκεται στο κέντρο των νέων μηχανισμών της Ευρωζώνης εξαιτίας των οικονομικών προβλημάτων της. Σε πρώτη φάση το Μνημόνιο, εφόσον εφαρμόζεται, θα προστατέψει την Ελλάδα από οικονομικές κυρώσεις στο πλαίσιο του αναθεωρημένου Συμφώνου Σταθερότητας. Παράλληλα η εφαρμογή του Μνημονίου και του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων ύψους 50 δισ. ευρώ θα δώσει στην ελληνική κυβέρνηση το δικαίωμα να διεκδικήσει μελλοντικές διευκολύνσεις από τους εταίρους της.
Η συμφωνία για «κατ’ εξαίρεση» αγορά κρατικών ομολόγων από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) και, μετά τον Ιούλιο του 2013, από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM) αφορά μόνο κράτη-μέλη που έχουν υπογράψει Μνημόνιο. Αν η ελληνική κυβέρνηση χρειαστεί να ζητήσει την αγορά ομολόγων της στις αρχές του 2012 η ελάχιστη προϋπόθεση θα είναι η πιστή εφαρμογή του Μνημονίου. Σε αυτή την περίπτωση ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου θα μπορεί να ισχυριστεί ότι αδίκως η Ελλάδα παραμένει αποκλεισμένη από τις αγορές. Οσο καλύτερη είναι η εκτέλεση των συμφωνηθέντων μέχρι τότε τόσο λιγότερα ανταλλάγματα θα ζητήσουν οι εταίροι. Η αγορά ομολόγων από το EFSF δεν σημαίνει υπογραφή νέου Μνημονίου. Αντιθέτως, για να έχει η Ελλάδα πρόσβαση στα δάνεια (και τις αγορές ομολόγων) από τον μόνιμο μηχανισμό θα πρέπει να υπογράψει νέο Μνημόνιο το 2013.
Οι σημαντικότερες εκκρεμότητες αφορούν ακριβώς τον μελοντικό μηχανισμό (ESM). Είναι αδύνατο να προβλέψει κανείς τι θα συμβεί μέχρι το 2013, αλλά κράτη-μέλη όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία θεωρείται πιθανό να ζητήσουν βοήθεια από τον ESM. Η ενδεχόμενη αναδιάρθρωση χρέους κράτους-μέλους που αιτείται βοήθεια από τον ESM και το καθεστώς προτιμώμενου πιστωτή για τα δάνεια από την Ευρωζώνη, εφόσον επιβεβαιωθούν στις 25 Μαρτίου, αναμένεται ότι θα αυξήσουν το κόστος δανεισμού για την ευρωπαϊκή περιφέρεια. Τα δύο στοιχεία επαναλαμβάνονται σταθερά σε όλα τα συμπεράσματα της Ευρωζώνης από τον περασμένο Νοέμβριο και οποιαδήποτε διαπραγμάτευσή τους είναι πολύ δύσκολη. Οι μεγάλοι οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης έχουν προεξοφλήσει εν πολλοίς ότι ο μελλοντικός μηχανισμός θα βασίζεται σε αυτές τις αρχές λειτουργίας.
Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της πρόσφατης Συνόδου Κορυφής, το πρώτο βήμα για να λάβει ένα κράτος-μέλος βοήθεια από τον ESM είναι η ανάλυση βιωσιμότητας χρέους από την τρόικα. Αν κριθεί ότι μια χώρα είναι αφερέγγυα, τότε «το κράτος-μέλος πρέπει να διαπραγματευθεί συνεκτικό σχέδιο αναδιάρθρωσης με τους πιστωτές του από τον ιδιωτικό τομέα». Ενδεχομένως να υπάρχουν περισσότερα περιθώρια διαπραγμάτευσης για το θέμα του «καθεστώτος προτιμώμενου πιστωτή» που επιδιώκεται να έχουν τα δάνεια από τον ESM. Αν διατηρηθεί η διατύπωση, οι ιδιώτες επενδυτές θα έχουν έναν ακόμη λόγο να θεωρούν ότι οι αγορές ομολόγων από την περιφέρεια έχουν αυξημένο κίνδυνο και θα πρέπει να τιμολογηθούν ανάλογα.

 http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_20/03/2011_436431

Τρεις κύκλοι υποχρεώσεων

Του Μπαμπη Παπαδημητριου
Υπάρχουν τρία, εξαιρετικής σημασίας, στοιχεία αναφοράς για την οικονομική πολιτική των κρατών-μελών της Ευρωζώνης, που θα οδηγήσουν σε σπουδαίες αλλαγές ήδη από το 2013 - 14 και μετά. Δίπλα τους, με την ίδια απόφαση, το Σύμφωνο για το Ευρώ, στο οποίο συναίνεσε, ορθότατα και όχι μόνον εξ ανάγκης, ο πρωθυπουργός, προσδιορίζονται δύο αρχές πολιτικής για τη νέα αρχιτεκτονική της ενιαίας ευρωπαϊκής ζώνης.
Η πρώτη δέσμευση του νέου Συμφώνου αφορά το κόστος παραγωγής. Η Ευρώπη «μάς» έφτασε, ως γεωγραφικό και οικονομικό σύνολο, σε ένα πολύ υψηλό σημείο ευμάρειας. Μπορεί όμως να συντηρήσει το «μοντέλο» της; Η πρωτοφανής κρίση έδειξε πως κάτι τέτοιο απαιτεί τον έλεγχο του κόστους παραγωγής στον ιδιωτικό τομέα και του κόστους συντήρησης των κοινωνικών υποδομών στον κρατικό τομέα.
Στο μοναδικό υπογραμμισμένο απόσπασμα της πρόσφατης απόφασης σημειώνεται: «Η πρόοδος θα αξιολογείται βάσει της εξέλιξης των μισθών και της παραγωγικότητας και των αναγκών προσαρμογής της ανταγωνιστικότητας». Η δράση αφορά όλες τις χώρες, «ιδιαίτερη όμως προσοχή θα δίνεται σε όσες αντιμετωπίζουν σοβαρές προκλήσεις», δηλαδή στην Ελλάδα.
Μέθοδος ελέγχου είναι η «επανεξέταση του τρόπου καθορισμού μισθών», ενώ θα υπάρξει «μέριμνα ώστε οι μισθολογικές συμφωνίες στον δημόσιο τομέα να στηρίζουν τις προσπάθειες που καταβάλλονται στον ιδιωτικό». Στο ίδιο σκέλος υπάγεται το τρίπτυχο οικονομιών σε τρία ομόκεντρα συστήματα:
- Συντάξεις ανάλογες με την προσδοκία επιβίωσης ή με την ανταποδοτικότητα των εισφορών.
- Περιορισμός και διάχυση κόστους για την υγεία.
- Μείωση ή μεταφορά των δαπανών για το κοινωνικό κράτος.
Ο δεύτερος κύκλος υποχρεώσεων, αφορά ειδικότερα την Ελλάδα. Το κράτος μας δεσμεύτηκε για τρία πράγματα:
- Να βρει με οιονδήποτε τρόπο και να διαθέσει το ελάχιστο ποσό των 50 δισ. στην ανάλογη ή μεγαλύτερη μείωση του εξωτερικού χρέους.
- Να ολοκληρώσει τις διαρθρωτικές μεταβολές μέχρι τη λήξη του Μνημονίου.
- Να εισαγάγει ένα νέο «αυστηρό και σταθερό» φορολογικό πλαίσιο.
Ειδικό ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρίτος κύκλος υποχρεώσεων και ρυθμίσεων. Είναι σαφές ότι στη διετία 2013 - 14 η Ελλάδα, και όχι μόνον, θα χρειαστεί να αναδιοργανώσει τα χρέη της. Τα κράτη της Ευρωζώνης συμφώνησαν τους κανόνες που θα εφαρμοστούν. Ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθεροποίησης θα αγοράσει κάποιες από τις νέες σειρές ομολόγων, κατόπιν ομόφωνης απόφασης των κρατών και υπό τις πιο αυστηρές προϋποθέσεις εφαρμογής ενός νέου Μεσοπρόθεσμου Οικονομικού Προγράμματος. Η αναδιαπραγμάτευση του χρέους θα γίνει με τη συμμετοχή των ιδιωτών ομολογιούχων. Το ενδεχόμενο περιγράφεται ως εξής: «Εάν, αναπάντεχα, μια χώρα αποδειχθεί αφερέγγυα (σημειώστε ότι η Ελλάδα είναι μεταξύ των πρώτων “υποψηφίων”) το κράτος-μέλος μπορεί να διαπραγματευθεί συνεκτικό σχέδιο αναδιάρθρωσης με τους πιστωτές του». Στην περίπτωση αυτή «θα περιληφθούν τυποποιημένοι και πανομοιότυποι κανόνες συλλογικής δράσης (CACs)», οι οποίοι θα ισχύσουν για όλα τα ομόλογα της Ευρωζώνης «που θα εκδοθούν από τον Ιούνιο 2013 και εφεξής».
Στην άλλη πλευρά, η Ελλάδα θα βρεθεί σε εξαιρετικά δυσάρεστη θέση δύο χρόνια από σήμερα, το αργότερο. Πράγματι, «κάθε χρόνο θα αναλαμβάνονται συγκεκριμένες εθνικές δεσμεύσεις από κάθε αρχηγό κράτους ή κυβέρνησης» την πρόοδο των οποίων θα παρακολουθούν «κατ’ έτος σε πολιτικό επίπεδο» όλοι οι αρχηγοί της Ευρωζώνης».
Τέλος, ο κ. Παπανδρέου δεσμεύτηκε «να μεταφέρει στην εθνική νομοθεσία δημοσιονομικούς κανόνες» που θα έχουν «επαρκώς ισχυρό δεσμευτικό και μόνιμο χαρακτήρα». Σε κάθε περίπτωση όμως, «θα πρέπει να διασφαλίζει δημοσιονομική πειθαρχία τόσο σε εθνικό όσο και σε περιφερειακό επίπεδο». Στην ελληνική νομοθετική παράδοση, αρκεί ένας νόμος-πλαίσιο εγκεκριμένος με «συνταγματική» πλειοψηφία, που θα βάζει όρια δαπανών στους πολιτικούς ή θα τους υποχρεώνει να έρθουν σε ενισχυμένη συμφωνία. Ιδια με αυτή που θα χρειαστεί για να εφαρμόσουμε όσα θα συμφωνηθούν, οριστικά, την 24η Μαρτίου.

 http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_1_20/03/2011_436432