ΚΑΤΑΛΥΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΕΝΝΟΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ!

 

ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΤΟ ΕΧΕΙ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ!
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ* ΤΟΥ Γ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΜΕΛΟΥΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ
Ερ.: Η κριτική σας στην κυβέρνηση για τα θέμα του Μνημονίου είναι πολύ σκληρή και δημιουργεί αίσθηση διότι είναι εκ των έσω. Ζητάτε να απομακρυνθεί ο υπουργός Οικονομικών. Μα δεν είναι μόνο δική του πολιτική. Είναι της κυβέρνησης συνολικά.Έχει την κάλυψη του πρωθυπουργού.

Απ.: Εξέφρασα από την πρώτη στιγμή τις αντιρρήσεις μου για τις επιλογές του οικονομικού επιτελείου της Κυβέρνησης και δυστυχώς οι εξελίξεις με επιβεβαιώνουν. Θα επαναλάβω για πολλοστή φορά ότι η ασκούμενη οικονομική πολιτική είναι αντιλαϊκή, μονόπλευρη σε βάρος των εργαζομένων, των συνταξιούχων και των μισθωτών, αντιαναπτυξιακή και άρα αναποτελεσματική. Μια πολιτική που στο όνομα της «σωτηρίας» της χώρας και μπροστά στην αναγκαιότητα του δανεισμού υποθηκεύει το μέλλον της χώρας, διαλύει τον κοινωνικό ιστό, εκτοξεύει σε δυσθεόρατα ύψη την ανεργία και καταλύει κάθε έννοια κοινωνικής δικαιοσύνης. Τρομάζω στην ιδέα της εικόνας της χώρας και των πολιτών της μετά από πέντε χρόνια! Αυτή η πολιτική σχεδιάστηκε, εισηγήθηκε και υποστηρίχθηκε από συγκεκριμένα πρόσωπα, που λειτούργησαν περισσότερα με βάση την παλιά τους επαγγελματική απασχόληση και λιγότερο ως στελέχη μιας Κυβέρνησης με νωπή λαϊκή εντολή και συγκεκριμένες προεκλογικές δεσμεύσεις. Θεωρώντας ότι η συγκεκριμένη πολιτική οδηγεί σε δραματικά αδιέξοδα, ζητώ την αλλαγή της. Είναι αλήθεια ότι την αποκλειστική ευθύνη για την αποτελεσματική και ορθή λειτουργία της ορχήστρας την έχει ο μαέστρος. Οι μουσικοί κρίνονται για την τέλεια εκτέλεση των εντολών που λαμβάνουν. Ο μαέστρος ευθύνεται για τις επιλογές που συνθέτει το μουσικό σύνολο που διευθύνει και ο μουσικός για την ικανότητα της δεξιοτεχνίας του. Συνεπώς στην προκειμένη περίπτωση η κριτική στον υπουργό των οικονομικών αφορά το ειδικό βάρος που πρέπει να διαθέτει ο πολιτικός, σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης, για να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Από την αρχή της υπουργικής του θητείας ενήργησε επιπόλαια, αποσπασματικά, αντιφατικά, απρογραμμάτιστα, χωρίς ίχνος συγκεκριμένης στρατηγικής διεξόδου και με απειρία διαπραγμάτευσης με τους πιστωτές μας και αυταρχικά με το λαό. Από το "η οικονομία της χώρας μοιάζει με τον Τιτανικό" καταλήξαμε στην σκληρή μονομερή λιτότητα και αποδιάρθρωση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Ο υπουργός αποδείχθηκε ικανός να περικόψει τους μισθούς και τις συντάξεις για να μειώσει δαπάνες αλλά αδυνατεί να αυξήσει τα δημόσια έσοδα. Ήδη το έλλειμμα βρίσκεται σήμερα στο 9,2%. Οι πολιτικές τους εισηγήσεις αποδεικνύονται λοιπόν ατελέσφορες και μάταιες και παγιδεύουν την ανάπτυξη της οικονομίας με τις εμμονές του. Τώρα αν ο πρωθυπουργός επιμένει να διατηρεί στην ορχήστρα του στο λειψό έργο που διευθύνει το βασικό του όργανο αναρμόνιστο και ασυγχρόνιστο το αποτέλεσμα μπορεί να μην είναι μόνο κακόγουστο... Εξ' άλλου η ιστορία μας διδάσκει ότι το βάρος της ευθύνης σε ανάλογες περιστάσεις την είχε μόνο ένας: Ο Χαρίλαος Τρικούπης.

http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2770%3A2011-03-29-06-35-35&catid=85%3Asynenteyxseis&Itemid=267

ΤΕΤΟΙΑ ΕΥΡΩΠΗ; ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ

ΤΕΤΟΙΑ ΕΥΡΩΠΗ; ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ: "ΤΕΤΟΙΑ ΕΥΡΩΠΗ; ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ
διαχειριστής
E-mail Εκτύπωση PDF

του ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΤΕΡΟΥ*

Η Μέρκελ ηττήθηκε κατά κράτος στη Βάδη-Βυρτεμβέργη, το μεγαλύτερο ομόσπονδο γερμανικό κράτος. Ο Σαρκοζί ηττήθηκε στις τοπικές εκλογές. Ο Κάμερον είδε μισό εκατομμύριο φλεγματικούς Βρετανούς να διαδηλώνουν κατά της λιτότητας. Οι αυτουργοί του ιρλανδικού Μνημονίου έπαθαν πριν λίγο καιρό πανωλεθρία. Και η κυβέρνηση Σόκρατες υποχρεώθηκε να παραιτηθεί όταν το πρόγραμμα σκληρής λιτότητας που πρότεινε καταψηφίστηκε από την πορτογαλική Βουλή.

Κάτι αλλάζει στην Ευρώπη λοιπόν, κάτι κινείται. Μπορεί οι άνθρωποι να μη στρέφονται προς την ίδια κατεύθυνση -και ποια θα ήταν αυτή στις συγκεκριμένες συνθήκες; Μέσα όμως σε μια ποικιλία κινήτρων και αντιδράσεων δεν μπορεί να μη διακρίνει κανείς τον κοινό παρονομαστή: η Ευρώπη δεν είναι ικανοποιημένη από τον εαυτό της, τις πολιτικές και τους ηγέτες της. Όλο και περισσότεροι Ευρωπαίοι αντιδρούν στην παντοδυναμία των πολυεθνικών, είτε αυτές επιβάλλουν πυρηνικά εργοστάσια, είτε καθεστώς εργασιακής δουλοπαροικίας, είτε δήθεν βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας μέσω της θεσμοθετημένης φτώχειας.

Προφανώς θα ήταν κανείς αφελής αν έβλεπε αυτές τις εξελίξεις ως απαρχή μιας ευρωπαϊκής επανάστασης. Δεν είναι όμως καθόλου αθώο το γεγονός ότι η επίσημη άποψη προτιμά να βλέπει αποσπασματικά όσα συμβαίνουν, να φωτίζει επίμονα την άνοδο του Λεπέν για παράδειγμα, και να αποφεύγει να δει τη γενική εικόνα και τη γενική κίνηση. Γιατί αυτή η γενική κίνηση είναι χωρίς αμφιβολία αντίθετη με τα σχέδια που εξυφαίνονται στις Βρυξέλλες και στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, με τα μνημόνια καταδίκης ολόκληρων λαών στη φτώχεια και τις εργασιακές δικτατορίες. Με το είδος της ανάπτυξης και της ανταγωνιστικότητας εν ολίγοις που τόσο επιμελώς προπαγανδίζουν και προωθούν μέσα από εκβιασμούς και ποικίλους μηχανισμούς. Με το μέλλον που απεργάζονται για τους Ευρωπαίους.

Όσοι λοιπόν βιάστηκαν να προβλέψουν με βεβαιότητα μια πρωσική -για την εργασία- Ευρώπη καλό είναι να το ξανασκεφτούν. Όπως φυσικά κι εκείνοι που θεωρούν μονόδρομο τη διασφάλιση μιας γωνίτσας σ' αυτή την Ευρώπη για τη φτωχή αλλά έντιμη -προς τους τοκογλύφους- Ελλάδα. Ο δρόμος έχει πολλές στροφές ακόμα και οι λαοί της Ευρώπης δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη -ακόμα αρθρώνουν τα πρώτα τους no, non, nein κ.λπ. Έπεται συνέχεια και πάντως ό,τι κι αν λέει ο Παπανδρέου δεν είναι μόνοι όσοι στην Ελλάδα λένε όχι στην Ευρώπη που τους ετοιμάζουν...



* Δημοσιεύτηκε στην ΑΥΓΗ την Τετάρτη 30 Μαρτίου

- Sent using Google Toolbar"

Αλέκος Παπαδόπουλος: Σε αργό θάνατο η χώρα

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

Πηγή: Καθημερινή

ZEZA ZHKOY

«Η χώρα βυθίζεται σε οικονομικό και κοινωνικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Η Ελλάδα έχει καθηλωθεί σε βαθιά ύφεση, ελλείμματα και χρέη εκτός ελέγχου, που οδηγούν αναπόφευκτα τον λαό στη φτώχεια και τη δυστυχία», προειδοποίησε. «Η χώρα μας βρίσκεται υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο και όχι υπό επιτήρηση», επισήμανε και «το δίλημμα που υπάρχει πλέον είναι εάν θα καταρρεύσουμε πλήρως ή όχι», υπογράμμισε. Προφανώς, η κραυγή αγωνίας του πρώην υπουργού Οικονομικών Αλέκου Παπαδόπουλου στη συνέντευξη του στον Αλέξη Παπαχελά δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Απλώς, διαπιστώνονται για πολλοστή φορά ο έντιμος πολιτικός λόγος και οι πολύτιμες οικονομικές γνώσεις του.

Παρατήρησε ακόμη ότι η αποδυνάμωση των δυνάμεων που έχουν συνειδητοποιήσει την κρίση, δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα, καθώς ουσιαστικά απουσιάζουν εκείνα τα πρόσωπα που θα βοηθήσουν τον λαό να συνειδητοποιήσει το μέγεθος της κρίσης και το βάθος της. «Μιλούν συνεχώς για το Μνημόνιο, με λαϊκίστικο τρόπο, για να αποφύγουν την ουσία», επισήμανε χαρακτηριστικά. Συνεχίζοντας, τόνισε ότι στόχος πρέπει να είναι μόνο η διάσωση της χώρας, μέσω του άμεσου εξορθολογισμού του κράτους, της σύγκρουσης με τα συνδικαλιστικά συμφέροντα, της αναδιάρθρωσης της κρατικής μηχανής, ώστε να ξαναγίνει η χώρα μας ελκυστική στις ξένες επενδύσεις.

Αναφερόμενος στην εθνική συναίνεση, τη χαρακτήρισε ανέφικτη υπό τις παρούσες συνθήκες και υποστήριξε ότι χρειάζεται νέα συμφωνία της ελληνικής κοινωνίας, κυρίως για το πού πρέπει να πάει η χώρα. Παράλληλα, πρότεινε τη συγκρότηση εντός του 2011 μιας επιτροπής κύρους από τη Βουλή, η οποία θα συντάξει ένα πενταετές πρόγραμμα αναγέννησης. Ενα πρόγραμμα, που θα ενσωματώνει τα μέτρα του Μνημονίου και θα πηγαίνει και μετά από αυτό. Μάλιστα, ανέφερε ότι το πρόγραμμα αυτό θα πρέπει να κριθεί με εκλογές από τον λαό, «εκλογές με ανοιχτά βιβλία» όπως είπε, και σημείωσε ότι μόνον έτσι θα επιτευχθεί πολιτικό consensus. Πρότεινε, επίσης, ισχυρότερους ελεγκτικούς μηχανισμούς και σύσταση ενός ειδικού σώματος επιθεωρητών, που θα πραγματοποιούν ουσιαστικούς ελέγχους στα οικονομικά του κράτους, αλλά και σύσταση σύγχρονου αυτόνομου μηχανισμού εσόδων. Ομως, Αλέκο Παπαδόπουλε, είσαι απελπιστικά μόνος. Και το ξέρεις. Οπως και τη βαθιά εκτίμηση που σου έχω εγώ και αρκετοί. Αλλά δεν αρκεί...

Ενώ, για μία ακόμα φορά, ο διευθυντής του γερμανικού ινστιτούτου Ifo, κ. Χανς Βέρνερ Ζιν, υποστήριξε στον Τάσο Τέλλογλου ότι «η Ελλάδα θα ήταν προτιμότερο να συμφωνήσει φιλική αναδιάρθρωση του χρέους της με τις τράπεζες. Αυτές μπορούν να της χορηγήσουν νέες πιστώσεις αντικαθιστώντας τα παλαιά χρέη».

Ωστόσο, η επόμενη πράξη του δράματος ξεκίνησε: Η Ελλάδα, αργά ή γρήγορα, θα ζητήσει αναδιάρθρωση του χρέους της – όπως κομψά αποκαλείται η ομολογία ενός κράτους ότι αδυνατεί να αποπληρώσει τους πιστωτές του. Οι δανειστές μας ήδη ετοιμάζονται είτε να πληρωθούν με καθυστέρηση είτε να χάσουν μέρος των χρημάτων τους. Θα μπορεί να συνομολογηθεί «κούρεμα» (haircut) του χρέους, αν δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί, με παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Προεξοφλείται, λοιπόν, και επισήμως η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, συμπεριλαμβανομένων haircuts, δηλαδή του καταμερισμού απωλειών και στους ιδιώτες κατόχους κρατικών ομολόγων. Μέχρι το 2013, οπότε θα πρέπει να έχει διασφαλιστεί η χρηματοδότηση των χωρών που δεν θα έχουν πρόσβαση στις αγορές και να έχουν αποκατασταθεί τα ευάλωτα σημεία του τραπεζικού κλάδου της Ευρωζώνης, η Ευρώπη θα διανύσει μια περίοδο διαδοχικών αναδιαρθρώσεων. Κατά τα μέσα του 2013, όταν λήγουν τα προγράμματα οικονομικής στήριξης στην Ευρωζώνη, όλα θα γίνουν στο πλαίσιο ενός μόνιμου μηχανισμού «ελεγχόμενης χρεοκοπίας» κρατών.

Βεβαίως, όσοι διαχειρίζονται τα ομόλογα του χρέους μας έχουν την υποχρέωση να κάνουν όσα απαιτεί η διατήρηση της αξίας του κεφαλαίου που αντιπροσωπεύουν. Επειδή, πρώτον, μια μη ελεγχόμενη χρεοκοπία, δηλαδή μια χρεοκοπία χωρίς συμφωνία με τους πιστωτές και τις ευρωπαϊκές αρχές, είναι επικίνδυνη. Θεωρούν ότι η μοναδικά αληθοφανής εναλλακτική λύση στην αναδιαπραγμάτευση χρέους, δηλαδή η μόνιμη μεταφορά πόρων από τον πλουσιότερο κόμβο της Ευρώπης (Γερμανία), δεν στέκεται πολιτικά. Δεύτερον, οι κίνδυνοι έχουν μειωθεί συγκριτικά με ό, τι ίσχυε οκτώ μήνες πριν, όταν οργανώθηκε η διάσωση της Ελλάδας. Η ευρωπαϊκή οικονομία τελεί σε καλύτερη κατάσταση και οι τράπεζες είχαν τον χρόνο να συσσωρεύσουν περισσότερα κεφάλαια. Η Ελλάδα και άλλες περιφερειακές οικονομίες προώθησαν μέτρα λιτότητας, αλλά τώρα βυθίζονται...

http://youpayyourcrisis.blogspot.com/2011/03/blog-post_1515.html

Ο άνθρακας σκοτώνει περισσότερα άτομα από τη ραδιενέργεια | Enimerwsi.com

Το πυρηνικό ατύχημα στη Φουκουσίμα για άλλη μια φορά έβγαλε σε πρώτο πλάνο το θέμα της ασφάλειας της πυρηνικής ενέργειας, υπενθυμίζει το site «Mother Nature Network».

Αλλά όσο και ανησυχητικές να είναι οι ειδήσεις οι οποίες έρχονται από την Ιαπωνία, ωστόσο ο άνθρακας σήμερα εξακολουθεί να σκοτώνει περισσότερους ανθρώπους από όσους η ραδιενέργεια.

Προς υποστήριξη αυτής της άποψης, το site παραθέτει στοιχεία από τη Διεθνή Υπηρεσία Ενέργειας, σύμφωνα με την οποία η παγκόσμια ρύπανση από τα ...
ορυκτά καύσιμα οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο ατυχημάτων, ασθενειών και θανάτου. Τα μικρά σωματίδια της σκόνης άνθρακα σκοτώνουν κάθε χρόνο μόνο στις ΗΠΑ περισσότερα από 13.000 άτομα. Και εδώ θα πρέπει να προστεθούν οι καταρρεύσεις και τα ατυχήματα στα ορυχεία άνθρακα, όπως και τα σιδηροδρομικά ατυχήματα.

Σύμφωνα με τις μελέτες του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας, ο αριθμός των θυμάτων μετά την πυρηνική καταστροφή του Τσερνομπίλ, δεν υπερβαίνει τα 9000 άτομα.

Ο άνθρακας αντιμετωπίζεται ως «serial killer» και από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Η ατμοσφαιρική ρύπανση, η οποία προκαλεί, είναι η αιτία του θανάτου έως και 1 εκατομμυρίου ανθρώπων κάθε χρόνο σε παγκόσμια κλίμακα.

Τότε γιατί η πυρηνική ενέργεια προκαλεί τέτοιο τρόμο; Σύμφωνα με το site «Mother Nature Network» τα καταστροφικά γεγονότα προκαλούν πολύ περισσότερο φόβο στον πληθυσμό, παρά τον αργό και απαρατήρητο από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, θάνατο ενός ατόμου θύματος της ρύπανσης του άνθρακα.

Read more: http://www.enimerwsi.com/2011/03/blog-post_5301.html#ixzz1I5gi2tSP

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ: Για το πετρέλαιο; Φυσικά!

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ: Για το πετρέλαιο; Φυσικά!

Για το πετρέλαιο; Φυσικά!

Γράφει ο Μιχάλης Μητσός

Μια εβδοµάδα µετά την έναρξη της «Αυγής της Οδύσσειας», ας προσπαθήσουµε να απαντήσουµε σε κάποια θεµελιώδη ερωτήµατα.

Είναι αυτός ο πόλεµος καλός; Οχι. Καλοί πόλεµοι δεν υπάρχουν, αφού πάντα σκοτώνονται άνθρωποι που δεν φταίνε. Σε αντίθεση µε τον πόλεµο στο Ιράκ, όµως, είναι νόµιµος, αφού στηρίζεται σε ψήφισµα του Συµβουλίου Ασφαλείας. Μπορεί βέβαια να πει κανείς πολλά για τα συµφέροντα που διέπουν τη λειτουργία του οργάνου αυτού, για την υποκρισία των δυνάµεων που το απαρτίζουν, για τις µπίζνες που έκαναν τόσα χρόνια αυτές οι δυνάµεις µε τον Καντάφι, για τα στραβά µάτια που κάνουν απέναντι σε σφαγές σε άλλες χώρες κ.λπ. Οµως τα Ηνωµένα Εθνη παραµένουν το βασικό σηµείο αναφοράς. Οταν ο Μπους Β’ τα κουρέλιασε, τον καταγγείλαµε, και .........καλά κάναµε.

Είναι ο πόλεµος δίκαιος; Για το θέµα αυτό, οι ειδικοί και οι διανοούµενοι µπορούν να τσακώνονται αιωνίως. Για τον Τσβετάν Τοντόροφ, για παράδειγµα, δεν υπάρχουν καθαροί ούτε δίκαιοι, αλλά µόνο αναπόφευκτοι πόλεµοι, όπως ήταν ο Β’ Παγκόσµιος Πόλεµος. «Οι σφαγές που διαπράττονται στο όνοµα της δηµοκρατίας δεν είναι πιο γλυκές από εκείνες που προκαλεί η πίστη στον Θεό ή τον Αλλάχ, τον Ηγέτη ή το Κόµµα», σηµείωνε προχθές ο γαλλοβούλγαρος συγγραφέας στη «Λιµπερασιόν». Σωστό. Προς το παρόν, πάντως, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις της ∆ύσης έχουν αποτρέψει οριστικά µια σφαγή (στη Βεγγάζη) και προσπαθούν να εµποδίσουν ακόµη µία (στη Μισράτα).

Είναι ένας πόλεµος για το πετρέλαιο; Φυσικά – αλλά όχι για τον λόγο που προβάλλουν οι «αντιιµπεριαλιστές». Τα τελευταία επτά χρόνια, επισηµαίνει ο Λουίς Μπασέτς στην «Ελ Παΐς», αυτοί που επωφελούνταν από την εκµετάλλευση των πετρελαϊκών αποθεµάτων της Λιβύης ήταν η οικογένεια Καντάφι και οι ξένες πετρελαϊκές εταιρείες. Κι αυτός που έχανε ήταν ο λιβυκός λαός. Ο πόλεµος των Λιβύων κατά του Καντάφι, µε την αεροναυτική στήριξη της ∆ύσης, γίνεται έτσι για να αφαιρεθεί από τον δυνάστη αυτό το κολοσσιαίο οικονοµικό όπλο, που είναι ταυτόχρονα ένα εργαλείο εκβιασµού των χωρών χωρίς ενεργειακή ανεξαρτησία, και να επιστραφεί σ’ εκείνους όπου ανήκει: τους λίβυους πολίτες.

Είναι ένας πόλεµος µε ηµεροµηνία λήξεως; ∆υστυχώς όχι. Κι αυτό, επειδή δεν είναι σαφής ο στόχος. Να επιβληθεί κατάπαυση του πυρός; Να συνεχιστούν οι βοµβαρδισµοί µέχρι να φτάσουν οι αντάρτες στην Τρίπολη; Να φύγει ο Καντάφι; Να παραµείνει στην εξουσία, αλλά να έχει υπό τον έλεγχό του ένα µέρος µόνο της Λιβύης; Οσο συνεχίζονται οι επιχειρήσεις, τόσο πολλαπλασιάζονται οι πιθανότητες των λαθών (το προηγούµενο της Γιουγκοσλαβίας είναι διδακτικό). Κι επειδή τα λάθη στοιχίζουν ανθρώπινες ζωές, οι διαφωνίες και οι εντάσεις που ήδη διατυπώνονται θα πολλαπλασιαστούν. Οταν αρχίζουν οι συγκρίσεις ανάµεσα στον αριθµό των αµάχων που γλίτωσαν χάρις στους βοµβαρδισµούς και στον αριθµό των αµάχων που σκοτώθηκαν κατά λάθος από τους βοµβαρδισµούς, τότε ο πόλεµος έχει αποτύχει.

Αναρτήθηκε από kafeneio στις 3/30/2011 04:32:00 μμ

Κίνα: Προειδοποιεί τη Γαλλία για παραβίαση του ψηφίσματος του ΟΗΕ - Capital.gr

Κίνα: Προειδοποιεί τη Γαλλία για παραβίαση του ψηφίσματος του ΟΗΕ - Capital.gr

Ο πρόεδρος της Κίνας Hu Jintao προειδοποίησε το Γάλλο ηγέτη Nicolas Sarkozy ότι οι αεροπορικές επιδρομές στη Λιβύη θα μπορούσαν να παραβιάζουν την «αρχική πρόθεση» του ψηφίσματος των Ηνωμένων Εθνών που τις ενέκρινε στην περίπτωση που απειλούνται άμαχοι.

Τα σκληρά λόγια του Hu σημειώθηκαν στη συνάντηση των δύο ηγετών στο πλαίσιο της μίνι περιοδείας του Sarkozy στην Ασία, στην οποία συμπεριλαμβάνεται η σύνοδος του G20 για τις παγκόσμιες νομισματικές μεταρρυθμίσεις και μία στάση στην πολύπαθη Ιαπωνία.

«Ο σκοπός του ψηφίσματος του ΟΗΕ είναι να σταματήσει η βία και να προστατευθούν οι άμαχοι», φέρεται να δήλωσε ο Hu, σύμφωνα με όσα μετέδωσε η κρατική τηλεόραση της χώρας.

«Αν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις φέρουν την καταστροφή σε αθώους πολίτες και προκαλέσουν μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση, αυτό θα παραβίαζε την αρχική πρόθεση του ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας».

Η Κίνα έχει επικρίνει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Λιβύη, αν και δεν έχει κάνει χρήση βέτο για να εμποδίσει την έγκριση του ψηφίσματος. Αντιθέτως απείχε από τη ψηφοφορία.

Στον αντίποδα, η Γαλλία ηγήθηκε των συμμαχικών επιχειρήσεων κατά της Λιβύης, μαζί με τις ΗΠΑ και τη Μ. Βρετανία.

Ο Hu είπε στον Sarkozy ότι η χρήση βίας δεν αποτελεί απάντηση στα προβλήματα, αλλά τα κάνει πιο περίπλοκα, όπως μετέδωσε το πρακτορείο Xinhua.

«Ο διάλογος και άλλα ειρηνικά μέσα είναι οι τελικές λύσεις στα προβλήματα», τόνισε ο Hu.

Στο μεταξύ, ο Sarkozy δήλωσε ότι η Γαλλία ελπίζει στην επίλυση της λιβυκής κρίσης με πολιτικά και διπλωματικά μέσα.

Πηγή:www.capital.gr