ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΩΝ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΩΝ
Κυριακή, 17 Απρίλιος 2011 23:57
Εκτύπωση PDF
greece_in_financial_trouble_741789Η επέλαση του μονοπωλιακού καπιταλισμού, τα ασφαλιστήρια έναντι πιστωτικών κινδύνων, οι αγορές, η επιθυμητή πολιτική των χαμηλών επιτοκίων, το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο και η έξοδος της χώρας μας από την παγίδα του χρέους
“Οι αμερικανοί Πολίτες χρειάστηκαν είκοσι ολόκληρα χρόνια, καθώς επίσης τη χρηματιστηριακή καταστροφή του 2008, για να καταλάβουν τις αληθινές επιπτώσεις των αποκρατικοποιήσεων, καθώς επίσης για να αποδεχθούν τη θλιβερή πραγματικότητα, σύμφωνα με την οποία: ο ταχύτερος τρόπος της ιδιωτικοποίησης του πλούτου είναι η κλοπή”.
Το σύστημα της ελεύθερης αγοράς, το οποίο οδήγησε τις Η.Π.Α. σε μία από τις καλύτερες περιόδους της ιστορίας της, έπαψε πια να υπάρχει - πριν από τριάντα περίπου χρόνια. Στη θέση του εγκαταστάθηκε, με την «αμέριστη» βοήθεια της Πολιτικής, των διατεταγμένων πολιτικών καλύτερα, ο μονοπωλιακός καπιταλισμός – στηριζόμενος στη «νεοφιλελεύθερη θεωρεία», έτσι όπως αυτή μεταφέρεται στην πράξη από το Καρτέλ (ειδικά από το τραπεζικό).
Το νέο αυτό οικονομικό σύστημα οδήγησε την υπερδύναμη, όπως είναι πλέον εμφανές, στο δίλημμα: «Επέκταση ή Χρεοκοπία;». Η μονοδρομημένη απάντηση δόθηκε σύντομα, ενώ έγινε «αισθητή» στην Ευρώπη μετά την εισβολή του ΔΝΤ στην Ελλάδα – στα πλαίσια της απόβασης του στην Ευρωζώνη. Η χώρα μας, ευρισκόμενη στο μάτι του κυκλώνα, διαδραμάτισε ακόμη μία φορά έναν εξαιρετικά σημαντικό ρόλο, «εκ διαμέτρου» αντίθετο δυστυχώς με αυτόν στο 2ο Παγκόσμιο πόλεμο – τον οποίο πρόσφατα, σχεδόν εβδομήντα χρόνια αργότερα, ακολούθησε ο 1ος Οικονομικός.
Ειδικότερα, η δεκαετία του 1980 ήταν η εποχή που επικρατούσε γενική ευφορία σε όλο το «δυτικό» κόσμο – ο οποίος τότε άρχισε να αυξάνει τα χρέη του. Κάτω από τις «οδηγίες» της νεοφιλελεύθερης σχολής, κυρίως οι Η.Π.Α., θεώρησαν την επιτάχυνση των αποκρατικοποιήσεων, την έντεχνη υπεξαίρεση, την κλοπή της δημόσιας περιουσίας καλύτερα, καθώς επίσης τη δυστυχώς «ασύμμετρη παγκοσμιοποίηση» της οικονομίας, ως αναπότρεπτες εξελίξεις.
Στα πλαίσια αυτά οι «αγγλοσάξονες» τραπεζίτες, καθώς επίσης οι συνάδελφοί τους διαχειριστές κερδοσκοπικών κεφαλαίων, κατασκεύασαν ένα απίστευτο «νομικό πλαίσιο κλοπής» - διαλύοντας το υπάρχον μέχρι τότε αυστηρό ρυθμιστικό πλαίσιο, το οποίο είχε προστατέψει την χώρα (Η.Π.Α.) από τη λεηλασία της ελίτ (εκείνων των ανθρώπων δηλαδή, οι οποίοι χαρακτηρίζονται από τα προσόντα της διάνοιας και της θέλησης άνω του κανονικού).
Εκατό χρόνια νομικών περιορισμών σε χρηματιστηριακούς Οίκους, ανακηρύχθηκαν αυθαίρετα ως εμπόδια στην ελευθερία των επιχειρήσεων - από τις «δυνάμεις της αγοράς». Εκτός αυτού, τα πολιτικά κόμματα έπαψαν πια να υπηρετούν την Πολιτεία - ανταγωνιζόμενα μεταξύ τους απλά και μόνο για το ποιο θα εξυπηρετούσε καλύτερα τη Wall Street (γεγονός που συμβαίνει σήμερα, εν μέρει βέβαια, και στην Ελλάδα).
Λίγα χρόνια αργότερα η νέα κυβέρνηση των Η.Π.Α. (B.Clinton), αναζήτησε στην Goldman Sachs «ταλέντα» ικανά για να διαχειριστούν την οικονομία - παράλληλα, για να διδάξουν στους εκλεκτούς της άρχουσας τάξης πώς να δανείζονται, πώς να διαχειρίζονται το «πλαστό» χρήμα, πως να κρύβουν την οικονομική τους αδυναμία, πως να μην «αναλώνονται» στην παραγωγή, καθώς επίσης πώς να μετατρέψουν την μεσαία τάξη σε δουλοπάροικους υψηλής τεχνολογίας και καταναλωτές, βαθειά εθισμένους στην χρήση των πιστωτικών καρτών.
Έτσι, στο τέλος της προηγούμενης δεκαετίας, το 2% του Αμερικανικού πληθυσμού έλεγχε άνω του 90% του πλούτου της χώρας (συνυπολογίζοντας τον πληθωρισμό, οι μισθοί της μεσαίας τάξης παρέμεναν στα επίπεδα του 1970). Χρειάστηκαν άλλα δέκα χρόνια για να συντελεστεί, με την κατάργηση του ρυθμιστικού πλαισίου που αφορούσε στις τράπεζες, η μεγαλύτερη «αρπαγή» της ιστορίας: ένας πλούτος αξίας περίπου 14 τρις $ (συνολικές αμερικανικές αποταμιεύσεις), κατέληξε στα «χρηματοφυλάκια» έξι τραπεζών - με τη βοήθεια της Fed.
Όταν συνήλθαν οι αμερικανοί από το σοκ, διαπίστωσαν έντρομοι ότι οι τράπεζες ελέγχουν το 60% περίπου του ΑΕΠ. Παράλληλα, συνειδητοποίησαν ότι ο τομέας της ανώτατης παιδείας είχε σοβαρά ελαττώματα - αφού ο πνευματικός υποβιβασμός των πολιτών προηγήθηκε της υπεξαίρεσης του δημόσιου πλούτου και της αναβίωσης των επεκτατικών πολέμων.
Η εκπαίδευση (επαγγελματική εξειδίκευση) αντικατέστησε ουσιαστικά την παιδεία (καλλιέργεια, ευρύτερη μόρφωση), όπως ο αμοραλισμός τους ηθικούς κανόνες. Η κλασσική φιλοσοφία εκδιώχθηκε από τις εκπαιδευτικές αίθουσες, ενώ τα διδάγματά της θεωρήθηκαν μη εφαρμόσιμα την εποχή του «ευ ζην» (της χωρίς προσπάθεια καλοπέρασης) και της κουλτούρας των ναρκωτικών.
Από την άλλη πλευρά τώρα το αμερικανικό Καρτέλ, έχοντας λεηλατήσει εντελώς την ίδια του τη χώρα, ήταν υποχρεωμένο πια να επεκταθεί οικονομικά στον υπόλοιπο κόσμο, με τον παράλληλο στόχο να αποφευχθεί η μητέρα των κρίσεων (Η.Π.Α.) - πόσο μάλλον αφού είχε ήδη χρηματοδοτήσει (2008) τις επόμενες «πρωτοβουλίες» του με τη μεγαλύτερη ληστεία όλων των εποχών (άρθρο μας), την οποία ανέλαβε να «μεταφέρει ανώδυνα» στους συμμάχους της υπερδύναμης ένας εντελώς διαφορετικός, «νέος» Πρόεδρος (τον οποίο δυστυχώς πίστεψαν, πέφτοντας στην παγίδα).
Τα γεγονότα λοιπόν πήραν το δρόμο τους, όπως έχουμε αναφέρει στα κείμενα μας «Σκάκι με το διάβολο» και «Το χρονικό της αποτυχίας» - αφού ο «κύβος είχε ριφθεί». Τα αδύναμα ευρωπαϊκά κράτη, τα οποία είχαν υιοθετήσει επιπόλαια ένα κοινό νόμισμα, παρά το ότι γνώριζαν ότι δεν αποτελούν έναν «άριστο νομισματικό χώρο», ενώ δεν διέθεταν τα απαραίτητα εφόδια για να ανταγωνιστούν τα ισχυρότερα, δεν είχαν καμία επιλογή – με αποτέλεσμα να οδηγούνται, το ένα μετά το άλλο, στο «ικρίωμα».
Το πρόσφατο, ευρύτατο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων, το οποίο ανακοίνωσε η Ελληνική κυβέρνηση, προφανώς κατ’ εντολή της σκιώδους, είναι χαρακτηριστικό, όσον αφορά το συγκεκριμένο γεγονός (υπεξαίρεση της δημόσιας περιουσίας, προς όφελος του Καρτέλ, κατά το «πρότυπο» των νεοφιλελεύθερων Η.Π.Α.) – ειδικά όταν αποφασίζεται μέσα στα πλαίσια ενός απίστευτου αφελληνισμού, ο οποίος «επιδοτείται» από μία άνευ προηγουμένου λαθρομετανάστευση, με την «ύποπτη» ανοχή των κομμάτων εξουσίας.
Δυστυχώς όλοι οι Έλληνες, όπως οι αμερικανοί στο παρελθόν, θα καταλάβουν πολύ αργότερα ότι, τα όποια έσοδα από αυτού του είδους τις «πρωτοβουλίες», όχι μόνο δεν θα καταλήξουν στα δημόσια ταμεία, μειώνοντας τις επιβαρύνσεις τους αλλά, αντίθετα, θα συμβάλουν στην περαιτέρω επιδείνωση των σημερινών τους δυσκολιών – αφού θα πάψουν πια να εισπράττονται μερίσματα, θα περιορισθούν οι θέσεις απασχόλησης (η αύξηση της ανεργίας κατά 1% κοστίζει πάνω από 400 εκ. € ετησίως), θα μειωθούν τα φορολογικά έσοδα (φοροαποφυγή των πολυεθνικών), θα συρρικνωθεί το κοινωνικό κράτος κλπ.
Όπως έχουμε άλλωστε αναφέρει (άρθρο μας), «Εάν δεν ελεγχθούν οι αγορές, θα ιδιωτικοποιηθούν τα κράτη, μετατρέποντας τους Πολίτες είτε σε θλιβερά, εξαθλιωμένα υποζύγια των αυτονομημένων κεφαλαίων τους, είτε σε υπηκόους απολυταρχικών καθεστώτων».
Από την άλλη πλευρά τώρα, παρά το ότι αρκετά από τα ισχυρά κράτη της ζώνης του Ευρώ φαντάζονται ότι θα καταφέρουν να αποφύγουν το μοιραίο, στηριζόμενα στην «πρόσκαιρη» οικονομική υπεροχή τους, η «αλυσιδωτή» διαδικασία των «συγκοινωνούντων δοχείων», η οποία είναι προφανώς σε εξέλιξη, δεν πρόκειται στο τέλος να τους επιτρέψει να «αποδράσουν» - ενδεχομένως με την επί πλέον «συμβολή» του δομικού πληθωρισμού (αύξηση του εργατικού κόστους), ο οποίος σύντομα θα «προσβάλλει» απειλητικά την παραγωγική μηχανή τους.
Έτσι λοιπόν, αν και ο βασικός «πυρήνας» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Γερμανία (εννοούμε πάντοτε τους Πολίτες και όχι τα κράτη, τα οποία διευθύνονται πλέον από τις αγορές), θέλει να πιστεύει ότι τελικά θα μπορέσει να τα καταφέρει, η «πτώση» της, εάν δεν λειτουργήσει συλλογικά, είναι προδιαγεγραμμένη. Άλλωστε εκεί βρίσκονται τα περισσότερα «λάφυρα» (ιδιωτικές καταθέσεις άνω των 4,5 τρις € κλπ), τα οποία είναι αδύνατον να μην στοχοποιήσουν οι «αγορές» – πόσο μάλλον όταν ο πραγματικός εχθρός του μονοπωλιακού καπιταλισμού, ο «απολυταρχικός» με έδρα την Κίνα, είναι αρκετά ισχυρός για να μπορεί να προστατεύει το «ζωτικό» χώρο του.
ΤΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΗΡΙΑ ΠΙΣΤΩΤΙΚΩΝ ΚΙΝΔΥΝΩΝ (CDS) ΚΑΙ ΤΑ SPREADS
Πριν ακόμη αναλύσουμε τον τρόπο, με τον οποίο επιχειρείται η «άλωση της Ευρωζώνης», θεωρούμε σκόπιμη την περιληπτική, μικρή αναφορά μας στα ασφαλιστήρια πιστωτικών κινδύνων (CDS – Credit Default Swaps).
Ειδικότερα λοιπόν, αυτός που παρέχει σε κάποιον άλλο ένα δάνειο, διατρέχει τον κίνδυνο να χάσει τα χρήματα του. Έναντι του ρίσκου που αναλαμβάνει, χρεώνει με τόκους αυτόν, στον οποίο εγκρίνει τη συγκεκριμένη πίστωση (αυτή τουλάχιστον είναι η «επίσημη ερμηνεία», η δικαιολογία καλύτερα των τοκογλύφων). Όσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος να χάσει τα χρήματα του ο δανειστής, τόσο υψηλότερο είναι το επιτόκιο που χρεώνει.
Με τη βοήθεια των ασφαλιστηρίων πιστωτικών κινδύνων τώρα οι δανειστές, οι οποίοι αγοράζουν ένα τέτοιο συμβόλαιο, προστατεύονται από την ενδεχόμενη απώλεια των χρημάτων, τα οποία δανείζουν. Έναντι αυτού (προστασία), πληρώνουν ένα συγκεκριμένο ασφάλιστρο, το οποίο βασίζεται στην ονομαστική αξία των πιστώσεων που παρέχουν (κεφάλαιο).
Όταν τώρα ο δανειστής πληρώνει ασφάλιστρα κινδύνου ίσα με 1.000 μονάδες βάσης (10% του κεφαλαίου), τότε είναι ουσιαστικά υποχρεωμένος να τα χρεώσει στον οφειλέτη – επί πλέον του επιτοκίου, το οποίο θα ήθελε να κερδίσει. Θεωρώντας αυτό το επιτόκιο ίσο με το 3%, όσον αφορά τα ομόλογα της Ευρωζώνης, με αυτό δηλαδή που «χρεώνεται» το γερμανικό ομόλογο, τότε ο δανειστής θα πρέπει να χρεώσει τον οφειλέτη το λιγότερο με 13% (το 10% για τα ασφάλιστρα που πληρώνει και το 3% για το «κέρδος» του – για το «ρίσκο» του, όπως χαρακτηρίζουν έντεχνα το κέρδος τους οι διεθνείς τοκογλύφοι).
Η διαφορά αυτή «εμφανίζεται» στα γνωστά μας (Credit) Spreads («διαφορικά» επιτόκια») – μία ονομασία, η οποία στα ομόλογα δεν αναφέρεται στην απόλυτη κερδοφορία τους, αλλά στον επί πλέον τοκισμό τους, σε σχέση με το επιτόκιο ενός άλλου ομολόγου ιδίας διαρκείας (10ετές κλπ), το οποίο θεωρείται «μηδενικού ρίσκου» (στην περίπτωση της Ευρωζώνης το ομόλογο του γερμανικού δημοσίου, με επιτόκιο περί το 3%). Όταν λοιπόν τα Spreads των δεκαετών ομολόγων του Ελληνικού δημοσίου καταγράφουν την τιμή των 1.075 μονάδων βάσης, με τα CDS στις 1.000 μονάδες βάσης (για παράδειγμα), τότε το επιτόκιο, με το οποίο θα μπορούσε (θεωρητικά) να δανεισθεί το Ελληνικό δημόσιο, θα ήταν 13,75% και όχι 13%.
Περαιτέρω, εάν ο οφειλέτης (κράτη, επιχειρήσεις κλπ) δεν μπορέσει να επιστρέψει το δάνειο του, εάν χρεοκοπήσει δηλαδή, τότε ο δανειστής πληρώνεται από τον ασφαλιστή. Κατ’ επέκταση, τα εξασφαλισμένα με CDS δάνεια που παρέχουν οι τράπεζες δεν εγγράφονται σαν τέτοια στα βιβλία τους – οπότε συνήθως δεν απαιτείται η διατήρηση του ελάχιστου αποθεματικού (fractional reserve) στις κεντρικές τράπεζες (αυτός ήταν ο κύριος λόγος της επιτυχίας των CDO’s, των χρηματοπιστωτικών προϊόντων δηλαδή που είχαν «συσκευάσει» μαζί πολλές δανειακές «συμβάσεις» διαφορετικού ρίσκου και τα οποία οδήγησαν το σύστημα σχεδόν στην κατάρρευση του).
Ίσως οφείλουμε να προσθέσουμε εδώ το τεράστιο ρίσκο των ασφαλιστικών εταιρειών, στην περίπτωση της χρεοκοπίας ενός κράτους – το οποίο είχαμε τονίσει, όσον αφορά την Ελλάδα, στο άρθρο μας «Ασφαλιστική βόμβα μεγατόνων» (επίσης σε προηγούμενο, το οποίο αφορούσε την AIG σε σχέση με τη Lehman Brothers).
Για παράδειγμα, εάν μία χώρα ασφαλισμένη με CDS 1.000 μονάδων βάσης (10%) χρεοκοπήσει τον πρώτο χρόνο της ασφάλισης της, τότε η ασφαλιστική εταιρεία είναι υποχρεωμένη να πληρώσει το δεκαπλάσιο των ασφαλίστρων που έχει εισπράξει – ενώ οι διεθνείς κερδοσκόποι, οι οποίοι αγοράζουν τα ασφάλιστρα «μοχλευμένα» (leverage), επενδύοντας ελάχιστα χρήματα (έως και 1%) στην αγορά παραγώγων, θα υποχρεώνονταν σε πολλαπλάσιες ζημίες.
Όμως, η ενδεχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας τον Μάιο του 2010, εντός του πρώτου έτους δηλαδή της ασφάλισης της με CDS χαμηλότερα των 200 μονάδων βάσης (2%) κατά μέσον όρο, θα κόστιζε στις ασφαλιστικές εταιρείες το 50πλάσιο – στους δε κερδοσκόπους ασύλληπτα ποσά (σήμερα, στις ασφαλιστικές εταιρείες, «μόλις» τα δεκαπλάσια – αντίστοιχα χαμηλότερα στους κερδοσκόπους). Επομένως, η «διάσωση» της ήταν το λιγότερο υποχρεωτική – γεγονός που δυστυχώς δεν «εκμεταλλεύθηκε» (σκόπιμα ή λόγω ανεπάρκειας) η κυβέρνηση μας, εις βάρος όλων των Ελλήνων Πολιτών.
Κλείνοντας, τα ασφαλιστήρια (CDS) διαπραγματεύονται στις χρηματιστηριακές αγορές ελεύθερα – χωριστά δηλαδή από τα δάνεια (ομόλογα κλπ), τα οποία ασφαλίζουν, ενώ χρησιμοποιούνται τόσο για τον περιορισμό των επενδυτικών ρίσκων, όσο και για τη διασπορά των κινδύνων. Μπορούν όμως επίσης να χρησιμοποιηθούν με στόχο την κερδοσκοπία – για παράδειγμα, ως στοιχήματα σε σχέση με την πτώχευση μίας επιχείρησης ή ενός κράτους. Στην προκειμένη περίπτωση, είναι σαν να ασφαλίζει κάποιος το σπίτι του γείτονα έναντι πυρκαγιάς – με αποτέλεσμα να έχει σημαντικό κίνητρο, για να το «πυρπολήσει» ο ίδιος.
ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΩΝ
Μεταξύ των ετών 2003 και 2007 οι τρείς μεγάλες επενδυτικές αγορές (ακίνητα, μετοχές και πρώτες ύλες) παρουσίασαν σημαντικές αυξήσεις – ανερχόμενες έτσι σε επίπεδα, τα οποία παρουσίαζαν μεγάλες «πτωτικές» δυνατότητες (οι αγορές κερδίζουν από την κινητικότητα και τις έντονες διακυμάνσεις - ποτέ από τη σταθερότητα). Όταν λοιπόν το 2007 οι τιμές των ακινήτων άρχισαν να μειώνονται, ακολούθησαν οι τιμές των μετοχών, ενώ ο κύκλος ολοκληρώθηκε, με τη ραγδαία πτώση των τιμών των πρώτων υλών. Έτσι, για πρώτη φορά μετά το 1929, «απαξιώθηκαν» σχεδόν ταυτόχρονα τρία από τα σπουδαιότερα «περιουσιακά» προϊόντα – με αποτέλεσμα η κρίση των ενυπόθηκων δανείων στις Η.Π.Α. (subrimes) να εξελιχθεί σε μία παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση.
Οι κυβερνήσεις, διακρίνοντας τον κίνδυνο να οδηγηθεί σε εκτεταμένη ύφεση η παγκόσμια οικονομία, επένδυσαν τεράστια ποσά στη διάσωση (bailout) των μεγάλων (too big to fail) τραπεζών, καθώς επίσης στην σταθεροποίηση της ανάπτυξης. Κατ’ επακόλουθο, τα δημόσια χρέη αυξήθηκαν σε μεγάλο βαθμό σε εκείνες τις χώρες, όσον αφορά την Ευρωζώνη, στις οποίες «έσπασε» η φούσκα των ακινήτων – στην Ιρλανδία και στην Ισπανία. Αντίστοιχη αύξηση παρουσίασαν και τα χρέη εκείνων των κρατών, τα οποία υπέφεραν πριν από την κρίση, τόσο από τα αρνητικά ισοζύγια των εξωτερικών συναλλαγών τους, όσο και από τα μεγάλα ελλείμματα των ετησίων προϋπολογισμών τους – της Ελλάδας και της Πορτογαλίας.
Οι διεθνείς κερδοσκόποι, με τη συντονισμένη χρήση των «όπλων» τους (εταιρείες αξιολόγησης, ΜΜΕ κλπ), εκμεταλλεύθηκαν αμέσως το γεγονός αυτό, αυξάνοντας τα επιτόκια των ομολόγων του δημοσίου των συγκεκριμένων χωρών, με τη βοήθεια των ασφαλιστηρίων πιστωτικών κινδύνων (CDS) – ξεκινώντας τις επιθέσεις τους από την πιο αδύναμη χώρα (Ελλάδα). Αφού τα επιτόκια λοιπόν στην Ελλάδα αναρριχήθηκαν σε επίπεδα που ξεπέρασαν το 10%, οι επιθέσεις των κερδοσκόπων κλιμακώθηκαν – με αποτέλεσμα να πλησιάσουν τα επιτόκια στην Ιρλανδία το 9% και στην Πορτογαλία το 8%.
Η Ευρωζώνη, στην προσπάθεια της να αντισταθεί στην «επιδημία», υποχρεώθηκε στην δημιουργία ενός μηχανισμού στήριξης – δυστυχώς πολύ συντηρητικά, ενεργώντας πάντοτε εκ των υστέρων (πολύ συχνά, οι εταιρείες αξιολόγησης υποτιμούσαν την πιστοληπτική ικανότητα χωρών και τραπεζών την Παρασκευή το απόγευμα, σχεδόν πάντοτε πριν από την εκάστοτε σύνοδο των Ευρωπαίων το επόμενο Σαββατοκύριακο). Αναλυτικότερα, οι επιθέσεις «ενορχηστρώνονταν» στα εξής τέσσερα στάδια:
(α) Για όσο χρονικό διάστημα δεν είχαν ασκηθεί κερδοσκοπικές πιέσεις στα ομόλογα του δημοσίου κάποιας χώρας, βασιζόμενες στο υψηλό δημόσιο χρέος της, σε συνδυασμό με τα μεγάλα ελλείμματα του προϋπολογισμού της, οι διεθνείς «επενδυτές», όπως η Goldman Sachs και η Deutsche Bank, έκλειναν ένα συμβόλαιο (CDS) με κάποιον λιγότερο έξυπνο επενδυτή – συνήθως με κάποιο συνταξιοδοτικό ταμείο ή με μία τοπική τράπεζα. Ο επενδυτής διαβεβαίωνε τον εκδότη ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος χρεοκοπίας μίας χώρας της Ευρωζώνης και αγόραζε το συμβόλαιο, έναντι ενός πολύ μικρού ασφαλιστηρίου (1-2% επί του κεφαλαίου) – ασφαλίζοντας έτσι το σπίτι του γείτονα, έναντι πυρκαγιάς.
(β) Σε δεύτερο στάδιο άρχιζαν οι επιθέσεις στη δύστυχη χώρα (η «πυρπόληση» του σπιτιού του γείτονα), στην οποία είχε στηριχθεί το ασφαλιστικό συμβόλαιο – κατ’ αρχήν με τη βοήθεια των ΜΜΕ και στη συνέχεια με τις «εκτιμήσεις» των αμερικανών οικονομολόγων, των μεγάλων επενδυτικών ονομάτων (G.Soros), των εταιρειών αξιολόγησης κλπ. Ο στόχος αυτών των επιθέσεων ήταν να αυξηθεί κατά το δυνατόν ο φόβος, σε σχέση με το ενδεχόμενο χρεοκοπίας (στάσης πληρωμών) της συγκεκριμένης χώρας - έτσι ώστε να ακολουθήσει η ανοδική πορεία των τιμών των ασφαλιστηρίων (CDS), καθώς επίσης των επιτοκίων δανεισμού.
Η αξία λοιπόν των αρχικών ασφαλιστηρίων, τα οποία είχε συνάψει ο διεθνής επενδυτής (Goldman Sachs κλπ) με το λιγότερο έξυπνο «συνάδελφο» του αυξανόταν σε σημαντικό βαθμό - με αποτέλεσμα, όταν η άνοδος είχε φτάσει σε κάποιο αξιόλογο επίπεδο, να πουλάει ο διεθνής επενδυτής το συμβόλαιο (CDS), με τεράστιο κέρδος.
(γ) Στη συνέχεια, ο διεθνής επενδυτής αγόραζε μόνος του τα υψηλών αποδόσεων (επιτοκίων) δημόσια ομόλογα, δανειζόμενος με φθηνό χρήμα από την κεντρική τράπεζα. Ταυτόχρονα, έντεινε τις πιέσεις του στην Ευρωζώνη, με στόχο να μην επιτραπεί εκ μέρους της η χρεοκοπία ενός κράτους-μέλους της, έτσι ώστε να εξασφαλίσει ένα ακόμη κέρδος.
Για παράδειγμα, έχοντας αγοράσει τα ομόλογα του Ελληνικού δημοσίου στο 70% της αρχικής τους αξίας, έχει κάθε λόγο να μην επιθυμεί πλέον τη χρεοκοπία της - την πυρκαγιά δηλαδή στο σπίτι του γείτονα, αφού είναι πλέον ο ίδιος ιδιοκτήτης του. Έτσι, θα μπορεί να εισπράξει το 100% της αξίας των ομολόγων του Ελληνικού δημοσίου (συν τους τόκους), τα οποία έχει αγοράσει στο 70% - επιτυγχάνοντας τεράστιο κέρδος.
(δ) Τέλος, οι δυνατότητες εξασφάλισης περαιτέρω κερδών, από τη συγκεκριμένη χώρα, προϋποθέτουν προφανώς την εισβολή του ΔΝΤ. Μέσω του Ταμείου, οι διεθνείς επενδυτικές τράπεζες έχουν την προοπτική να κερδίσουν για μία ακόμη φορά, από την «επιβεβλημένη» αποκρατικοποίηση των εταιρειών που ανήκουν στο δημόσιο της συγκεκριμένης χώρας – αφενός μεν από τις προμήθειες επί των τιμών της πώλησης τους προς τις πολυεθνικές, την οποία οργανώνουν/μεθοδεύουν οι ίδιες, αφετέρου από την υπεραξία των μετοχών που συνήθως αγοράζουν σε χαμηλές τιμές, όταν το χρηματιστήριο καταρρέει λόγω της υπαγωγής της χώρας στο ΔΝΤ.
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΩΝ
Η μεγάλη δυσκολία τώρα των διεθνών κερδοσκόπων, το πρόβλημα τους καλύτερα, εάν μπορεί κανείς να το χαρακτηρίσει έτσι, είναι το γεγονός ότι μπορούν να παίξουν το παραπάνω παιχνίδι μόνο μία φορά, με κάθε χώρα. Επομένως, είναι «υποχρεωμένοι» να αναζητούν συνεχώς νέα «θύματα» – καινούργια κράτη δηλαδή για να δραστηριοποιηθούν επιχειρηματικά (business), στηριζόμενοι στο φόβο της χρεοκοπίας, τον οποίο οι ίδιοι καλλιεργούν συστηματικά.
Συμπερασματικά λοιπόν, μετά από ένα απαραίτητο διάλλειμα, κατά τη διάρκεια του οποίου σχεδιάζουν να κερδίζουν από τις αποκρατικοποιήσεις στις χώρες που έχουν υπαχθεί ήδη στο ΔΝΤ (Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία κλπ), ή από τις διασώσεις των τραπεζών τους, θα συνεχίσουν την επίθεση τους στην Ισπανία, στο Βέλγιο, στην Ιταλία και αλλού. Οι επιθέσεις αυτές θα αποδυναμώνουν συνεχώς τις χώρες που συμμετέχουν στο ταμείο διάσωσης (EFSF), με αποτέλεσμα να είναι η μία μετά την άλλη υποψήφια θύματα – χωρίς να εξαιρείται φυσικά η Γερμανία.
Για την καταπολέμηση της θανατηφόρας αυτής επιδημίας, δεν βοηθάει η θεραπεία των συμπτωμάτων – όπως για παράδειγμα η αύξηση του ποσού που διαχειρίζεται το ταμείο διάσωσης της Ευρωζώνης ή η επί πλέον αγορά ομολόγων εκ μέρους της ΕΚΤ, όπως συμβαίνει σήμερα. Όσο και αν κάτι τέτοιο φαίνεται βραχυπρόθεσμα αποτελεσματικό, σε μακροπρόθεσμη βάση είναι αδύνατον να σταματήσει τους κερδοσκόπους – πόσο μάλλον όταν πια έχει επιτραπεί στο ΔΝΤ η «απόβαση στις χώρες του Ευρώ», στις οποίες πλέον εγκαθιστά τυπικές κυβερνήσεις (άρθρο μας).
Αυτό που φαίνεται απαραίτητο λοιπόν εκ μέρους της Ευρωζώνης, ειδικά επειδή ο πλανήτης «καίγεται», η μάστιγα των τόκων καταστρέφει τη συνοχή των κοινωνιών και το ΔΝΤ δεν φαίνεται πρόθυμο να επιστρέψει στις ιδρυτικές του αξίες, είναι η «συστημική» θεραπεία του προβλήματος.
Στα πλαίσια αυτής της «θεραπείας», τα οικονομικά κίνητρα οφείλουν να αλλαχθούν σε τέτοιο βαθμό, έτσι ώστε να είναι ξανά προτιμότερη η επιχειρηματική δραστηριοποίηση στην πραγματική οικονομία – ενώ ο χρηματοπιστωτικός κλάδος πρέπει να περιορισθεί δραστικά, να «ρυθμισθεί» όπως λέγεται, με στόχο να μην αποδίδουν πλέον τα χρηματοπιστωτικά του τεχνάσματα.
Σε τελική ανάλυση η Πολιτεία, με την ενεργό συμμετοχή των Πολιτών της (άμεση δημοκρατία), πρέπει να επανακτήσει την εξουσία και να «σταθεροποιήσει τις τιμές» μεταξύ της πραγματικής και της χρηματοπιστωτικής Οικονομίας - οι οποίες έχουν διαστρεβλωθεί σε τεράστιο βαθμό.
Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΧΑΜΗΛΩΝ ΕΠΙΤΟΚΙΩΝ
«Η κερδοσκοπία ενδυναμώνει μία ήδη υφιστάμενη τάση – είτε πρόκειται για τις συναλλαγματικές ισοτιμίες, είτε για τις τιμές των πρώτων υλών και εμπορευμάτων, είτε για τα επιτόκια, είτε για τα ομόλογα. Ο στόχος της είναι να εκμεταλλευθεί κερδοφόρα τις διαφορές στις τιμές, οι οποίες είναι το αποτέλεσμα της σκόπιμης ενδυνάμωσης των ήδη υφισταμένων τάσεων. Πρόκειται λοιπόν για μία απλούστατη λογική, η οποία πρέπει να αντιμετωπισθεί επίσης απλά».
Σύμφωνα με τον παραπάνω κανόνα, η πραγματική λύση για την κρίση χρέους της Ευρώπης είναι ουσιαστικά πολύ απλή: Το ταμείο στήριξης της Ευρωζώνης (EFSF), το οποίο δημιουργήθηκε με τα χρήματα που διέθεσε αφενός μεν η κεντρική τράπεζα, αφετέρου τα κράτη-μέλη της, οφείλει να «μεταλλαχθεί» σε ένα Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο (ΕΝΤ) - στα ίχνη του ΔΝΤ, έτσι όπως αυτό λειτούργησε την πρώτη περίοδο της ίδρυσης του (από το 1945 έως το 1971).
Το ταμείο αυτό θα πρέπει να προσφέρει τα απαραίτητα χρηματοπιστωτικά μέσα στις χώρες του Ευρώ, με τη βοήθεια της έκδοσης ευρωομολόγων. Ταυτόχρονα, τόσο το ΕΝΤ, όσο και η ΕΚΤ, οφείλουν να εγγυώνται για τα δημόσια χρέη όλων των χωρών-μελών τους. Κατ’ αυτόν τον απλούστατο τρόπο, δεν θα υπάρχει κανένας λόγος ύπαρξης υψηλών «προμηθειών ρίσκου» (Spreads, CDS), καθώς επίσης τοκογλυφικών επιτοκίων
Συνεχίζοντας, τόσο η ΕΚΤ, όσο και το ΕΝΤ, θα πρέπει να καθορίζουν από κοινού τα επιτόκια των ευρωομολόγων – ειδικότερα, λόγω του αυξημένου επιπέδου των δημοσίων χρεών, ελαφρά χαμηλότερα από το μέσο ρυθμό ανάπτυξης της Ευρωζώνης (2-3%). Το μακροπρόθεσμο επιτόκιο οφείλει να καθορίζεται από μία διαδικασία, ανάλογη με αυτήν που αποφασίζεται το εκάστοτε βραχυπρόθεσμο βασικό επιτόκιο από την ΕΚΤ (1,25% σήμερα).
Στην περίπτωση τώρα που εκδίδονται νέα ομόλογα δημοσίου από τις χώρες της ζώνης του ευρώ, χωρίς να υπάρχουν ενδιαφερόμενοι από τις αγορές κεφαλαίου, θα πρέπει να αγοράζονται από το ΕΝΤ (αν και στην περίπτωση αυτή θα ήταν μάλλον απίθανο να μη βρεθούν αγοραστές, αφού υπάρχουν τεράστιες ποσότητες κεφαλαίων διεθνώς, τα οποία αναζητούν διαρκώς σίγουρες τοποθετήσεις - τα συναλλαγματικά διαθέσιμα μόνο της Κίνας υπερβαίνουν τα 3 τρις $).
Τα κριτήρια τώρα, με τα οποία θα παρέχονται πιστώσεις στις χώρες-μέλη της ένωσης, θα πρέπει να είναι ανάλογα με αυτά του ΔΝΤ – προσαρμοσμένα στις ιδιαίτερες συνθήκες της Ευρώπης. Με τον τρόπο αυτό ο κύκλος του διαβόλου, ο οποίος ξεκινάει με την απαίτηση τοκογλυφικών επιτοκίων εκ μέρους των αγορών και συνεχίζει με τις προσπάθειες υπερβολικών μέτρων άμεσης μείωσης των ελλειμμάτων, τα οποία οδηγούν σε καταστροφικές υφέσεις (στασιμοπληθωρισμός – η απόλυτη συνταγή χρεοκοπίας), σε περαιτέρω αύξηση των δημοσίων χρεών, καθώς επίσης σε ακόμη υψηλότερα επιτόκια δανεισμού, θα πάψει πια να υφίσταται.
Ο στόχος της Ευρώπης θα έπρεπε λοιπόν να είναι η διατήρηση των επιτοκίων δανεισμού σε ένα επίπεδο της τάξης του 1,5% - με αποτέλεσμα τη φυσιολογική αύξηση του ευρωπαϊκού ΑΕΠ, τον περιορισμό της ανεργίας, καθώς επίσης τη μείωση τόσο των ελλειμμάτων, όσο και των δημοσίων χρεών όλων των χωρών-μελών της Ευρωζώνης. Κατ’ επακόλουθο, όσο υψηλότερο είναι σήμερα το δημόσιο χρέος ή/και τα επιτόκια δανεισμού μίας χώρας, τόσο γρηγορότερα θα μειωνόταν.
Για παράδειγμα, εάν η Ελλάδα δανειζόταν με 1,5%, αντί με περίπου 5,2% που δανείζεται σήμερα, η επιβάρυνση των τόκων του χρέους της στον προϋπολογισμό της, θα μειωνόταν αισθητά - από τα 17 δις € ετησίως (340 δις € δημόσιο χρέος), στα 5,1 δις € ετησίως. Επομένως, κατά περίπου 12 δις € - όσο είναι δηλαδή το μισό του σημερινού μας ελλείμματος, με αποτέλεσμα να διαμορφωνόταν, χωρίς καμία άλλη ενέργεια, στο 5% επί του ΑΕΠ (από 10,4% σήμερα).
Έτσι, υπό την προϋπόθεση ότι η Ελλάδα θα μείωνε παράλληλα τις υπερβολικές δαπάνες του δημοσίου (προερχόμενες κυρίως από τη διαπλοκή, από τη διαφθορά κλπ), καθώς επίσης το αρνητικό ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών (χωρίς τους απίστευτους φόρους της κυβέρνησης μας, οι οποίοι μας οδηγούν, σκόπιμα ή μη, στη υποδούλωση), θα μπορούσε να ισοσκελίσει σχετικά εύκολα τον προϋπολογισμό της - μειώνοντας στη συνέχεια το δημόσιο χρέος της, χωρίς φυσικά να ξεπουλήσει δημόσια περιουσία, υπακούοντας άβουλα στις εντολές των συνδίκων του διαβόλου. Όπως έχουμε άλλωστε επανειλημμένα τονίσει, το πρόβλημα της χώρας μας δεν είναι τόσο το χρέος, όσο οι τόκοι, με τους οποίους επιβαρυνόμαστε.
Περαιτέρω, εκτός από τις ελλειμματικές χώρες της Ευρωζώνης, οι υπόλοιπες, όπως η Γερμανία και η Γαλλία, θα είχαν επίσης σημαντικά πλεονεκτήματα. Σε αντίθεση με την πολιτική της μείωσης των δαπανών ή της αύξησης των φόρων που ακολουθούν σήμερα, η στρατηγική των χαμηλών επιτοκίων οδηγεί επίσης στη σταθεροποίηση της οικονομίας, όπως πολύ σωστά επιθυμεί η Γερμανία – δια μέσου όμως της ανάπτυξης. Εκτός αυτού, αφενός μεν οι εξαγωγές τους στις ελλειμματικές χώρες θα συνέχιζαν, χωρίς το φόβο της απώλειας χρημάτων, αφετέρου δεν θα διακοπτόταν η εγκατάσταση των εταιρειών τους (Lidl, Carrefour κλπ) σε αυτές.
Ταυτόχρονα, με τον τρόπο αυτό, όπως έχουμε αναφέρει αρκετές φορές (άρθρο μας), μπορεί (και πρέπει) να αποφευχθεί η διαγραφή (haircut) των δημοσίων χρεών της Ελλάδας, της Ιρλανδίας κλπ - η οποία θα ζημίωνε τους διεθνείς επενδυτές, ενώ θα απειλούσε πολλές μικρές τράπεζες, ιδιώτες επενδυτές και ασφαλιστικά ταμεία.
Συνεχίζοντας, η διαγραφή ύψους 30-40% επί των δημοσίων χρεών της Ελλάδας ή της Ιρλανδίας, δεν θα είχε ουσιαστικά κανένα αποτέλεσμα – αφού το δημόσιο χρέος τους θα αυξανόταν πολύ γρήγορα, τουλάχιστον για εκείνο το χρονικό διάστημα που το επιτόκιο δανεισμού θα παρέμενε υψηλότερο από τον ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης τους (με αρνητικό ρυθμό ανάπτυξης -4% και επιτόκιο 5% στην Ελλάδα, καθώς επίσης με την ανεργία στο 20%, η διαγραφή χρεών, ακόμη και του 50%, θα καθυστερούσε ελάχιστα το μοιραίο).
Ολοκληρώνοντας, από την θέση των δανειστών, η πολιτική χαμηλών επιτοκίων δεν θα ήταν λιγότερο προτιμητέα. Από τη μία πλευρά βέβαια θα έπρεπε να «διαγράψουν» ένα μέρος των «επιτοκιακών» κερδών τους - την τοκογλυφική τρόπον τινά υπεραξία τους. Από την άλλη πλευρά όμως, θα διευκόλυναν τις υπερχρεωμένες χώρες στην μακροπρόθεσμη αποπληρωμή των χρεών τους, χωρίς να υποχρεωθούν σε απώλεια των κεφαλαίων τους. Επομένως, η συνολική ζημία τους θα ήταν χαμηλότερη, από αυτήν της ενδεχόμενης (και πολύ πιθανής) διαγραφής ενός μεγάλου μέρους (έως και 70%) των απαιτήσεων τους.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Κατά την άποψη μας, τελικά θα επικρατήσει η κοινή λογική στην Ευρώπη – οπότε θα επιλεχθεί η πολιτική των χαμηλών επιτοκίων, ταυτόχρονα με την εκδίωξη του ΔΝΤ, καθώς επίσης με την ίδρυση ενός Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου, το οποίο θα «συνεπικουρείται» από την ίδρυση και λειτουργία ευρωπαϊκών εταιρειών αξιολόγησης (με απώτερο στόχο την πολιτική ένωση της Ευρώπης και την απεξάρτηση τις από τις Η.Π.Α.).
Παράλληλα, πιστεύουμε ότι τελικά θα δοθεί στη χώρα μας η δυνατότητα της μακροπρόθεσμης αποπληρωμής των συνολικών δημοσίων χρεών της (340 δις €) - με επιτόκιο που δεν θα υπερβαίνει το 1,5% ετησίως. Επομένως, τυχόν ενέργειες της όποιας κυβέρνησης μας, οι οποίες ενδεχομένως θα θελήσουν να επιταχύνουν την αποκρατικοποίηση των δημοσίων επιχειρήσεων μας, ειδικά σε μία εποχή, κατά την οποία έχουν σκόπιμα εντελώς απαξιωθεί, μόνο σαν άκρως ενδοτικές θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν (τονίζουμε ξανά ότι, η ιδιωτικοποίηση των κοινωφελών επιχειρήσεων, όπου και αν αυτή δρομολογείται, είναι μια εντελώς απαράδεκτη διαδικασία συλλογικής εξαθλίωσης)
Περαιτέρω, η ανάπτυξη που οφείλουμε να επιδιώξουμε δεν θα μπορέσει ποτέ να επιτευχθεί, εάν δεν διαθέτουμε καμία μεγάλη εταιρεία στη χώρα μας – με τις κοινωφελείς να αποτελούν την «αιχμή του δόρατος». Σε κάθε περίπτωση βέβαια, οφείλουμε να δραστηριοποιηθούμε όλοι παράλληλα, έτσι ώστε να καταπολεμηθεί η γραφειοκρατία, να μηδενισθούν τα ελλείμματα του προϋπολογισμού μας, να αυξηθούν οι εξαγωγές μας, καθώς επίσης να περιορισθούν όσο το δυνατόν περισσότερο οι εισαγωγές μας.
Είναι επιεικώς απαράδεκτο να εισάγουμε αγροτικά προϊόντα στη χώρα μας, να καταναλώνουμε περισσότερα από όσα κερδίζουμε, να ξεπουλάμε τη δημόσια περιουσία μας, να αισχροκερδούμε στην τουριστική βιομηχανία μας, να φοροδιαφεύγουμε, να δωροδοκούμαστε, να απασχολούμε ξένους εργάτες, απλά και μόνο για να μην εργαζόμαστε οι ίδιοι, να μην απαιτούμε την τιμωρία των επίορκων «δημοσίων λειτουργών», να μην αντιδρούμε στην «κατάργηση» της συνταγματικής τάξης από ένα απαράδεκτο «μνημόνιο υποτέλειας», να ανεχόμαστε ανεπαρκείς ή ενδοτικούς πολιτικούς και τόσα πολλά άλλα, τα οποία μας «ανάγκασαν» να επαιτούμε διεθνώς, αντί να απαιτούμε – καθώς επίσης να διακινδυνεύσουμε την εθνική μας κυριαρχία, καταντώντας τα ανόητα θύματα μίας ενορχηστρωμένης επίθεσης των κερδοσκόπων, οι οποίοι δικαίως θεώρησαν ότι είμαστε ανίκανοι να προστατέψουμε σωστά την πάμπλουτη χώρα μας.
Ολοκληρώνοντας, ανεξάρτητα από τις τελικές αποφάσεις της Ευρωζώνης, οι οποίες πιστεύουμε ότι θα «σεβασθούν» τελικά την κοινή λογική και δεν θα υποταχθούν στην τευτονική Γερμανία ή στο μονοπώλιο των κεντρικών τραπεζών υπό την BIS, επιθυμούμε να τονίσουμε ξανά ότι, η πλέον ανώδυνη και έντιμη ταυτόχρονα λύση για τη χώρα μας, είναι ο διακανονισμός της αποπληρωμής του συνολικού δημοσίου χρέους μας μακροπρόθεσμα – ή δυνατόν σε σαράντα ισόποσες ετήσιες δόσεις, με επιτόκιο ίσο με το εκάστοτε βασικό της ΕΚΤ.
Για όσους θεωρούν αδιανόητο ένα τόσο χαμηλό επιτόκιο (1,25%), είναι ίσως αρκετό να υπενθυμίσουμε ότι, η ΕΚΤ δανείζει σήμερα τις εμπορικές τράπεζες με ανάλογα χαμηλό επιτόκιο – επιτρέποντας τους να δανείζουν αυτές το κράτος, με κατά πολύ μεγαλύτερο (άνω του 5%). Με τον τρόπο αυτό συνεχίζουν να ισχυροποιούνται οι τράπεζες, εις βάρος των Ελλήνων Πολιτών - κάτι που μάλλον πολύ δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί δίκαιο ή έντιμο, οπότε δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να συνεχίσουμε να το ανεχόμαστε.
Με το ίδιο τρόπο (άδικη, καταστροφική, εάν όχι «ενδοτική») θα χαρακτηρίζαμε και την περίπτωση της πληρωμής μόνο των τόκων των δανείων μας, με μία περίοδο χάριτος για την εξόφληση των χρεολυσίων, η οποία δυστυχώς φαίνεται, σύμφωνα με δημοσιεύματα του Τύπου, να συζητείται από την κυβέρνηση μας - αφού κάτι τέτοιο απλά θα ανέβαλλε τη χρεοκοπία της χώρας μας για κάποια χρόνια, έτσι ώστε να διευκολυνθεί η υποδούλωση της, καθώς επίσης η λεηλασία της δημόσιας, αλλά και της ιδιωτικής περιουσίας μας, από το διεθνές Καρτέλ των τοκογλύφων.
Η καθυστέρηση της πληρωμής ενός δανείου απλά «συσσωρεύει» τόκους, οι οποίοι στη συνέχεια καθιστούν ανέφικτο τον περιορισμό του χρέους – επιβαρύνοντας το με επιτόκια που είναι αδύνατον ποτέ να εξοφλήσει ο οφειλέτης, παραμένοντας αιώνια στον ορό των τοκογλύφων (σε μνημόνια που διαδέχονται τα επόμενα, ακόμη πιο καταστροφικά και εγγυημένα με περιουσιακά στοιχεία, η αξία των οποίων μειώνεται τεχνητά διαρκώς - έτσι ώστε να διευκολύνεται η πώληση τους σε εξευτελιστικές τιμές).
Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)
Τρίτη 19 Απριλίου 2011
Εκτενής αναφορά του «Εco News» στην πρωτοβουλία του ΕΛΙΑΜΕΠ ‘Μετάβαση σε μια Πράσινη Ελλάδα 2010-2020′
Με αφορμή την παρουσίαση του πλαισίου και των βασικών παραμέτρων της πρωτοβουλίας του ΕΛΙΑΜΕΠ Μετάβαση σε μια Πράσινη Ελλάδα 2010-2020 την Πέμπτη 14 Απριλίου, δείτε την εκτενή αναφορά στην τηλεοπτική εκπομπή του ΣΚΑΪ «ECO news».
Η πρωτοβουλία Μετάβαση σε μια Πράσινη Ελλάδα 2010-2020 φιλοδοξεί να προσφέρει βήμα για γόνιμη αντιπαράθεση και ανταλλαγή θέσεων πάνω σε εξειδικευμένα ζητήματα της πράσινης ανάπτυξης, με στόχο την προώθηση μιας αποτελεσματικής πολιτικής αειφόρου ανάπτυξης στη βάση του τρίπτυχου επιλεκτική ανταγωνιστικότητα, καινοτομία, εξοικονόμηση πόρων.
http://www.skai.gr/player/TV/?MMID=213045
Παρασκευή, 15 Απριλίου, 2011
Με αφορμή την παρουσίαση του πλαισίου και των βασικών παραμέτρων της πρωτοβουλίας του ΕΛΙΑΜΕΠ Μετάβαση σε μια Πράσινη Ελλάδα 2010-2020 την Πέμπτη 14 Απριλίου, δείτε την εκτενή αναφορά στην τηλεοπτική εκπομπή του ΣΚΑΪ «ECO news».
Η πρωτοβουλία Μετάβαση σε μια Πράσινη Ελλάδα 2010-2020 φιλοδοξεί να προσφέρει βήμα για γόνιμη αντιπαράθεση και ανταλλαγή θέσεων πάνω σε εξειδικευμένα ζητήματα της πράσινης ανάπτυξης, με στόχο την προώθηση μιας αποτελεσματικής πολιτικής αειφόρου ανάπτυξης στη βάση του τρίπτυχου επιλεκτική ανταγωνιστικότητα, καινοτομία, εξοικονόμηση πόρων.
http://www.skai.gr/player/TV/?MMID=213045
Δευτέρα 18 Απριλίου 2011
Το ΠΑΣΟΚ αντιμέτωπο με τον εαυτό του | ANTINEWS
Το ΠΑΣΟΚ αντιμέτωπο με τον εαυτό του | ANTINEWS
This entry was posted in Πρώτη Σελίδα. Bookmark the permalink.
Το ΠΑΣΟΚ αντιμέτωπο με τον εαυτό του
Αντιμέτωπο με τον εαυτό του, την ιστορία του, την ιδεολογία του και τα ίδια του τα στελέχη έρχεται το ΠΑΣΟΚ με το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων, που ανακοινώθηκε την Παρασκευή.
Hδη, οι κορυφαίοι συνδικαλιστές του Κινήματος απειλούν με εμφύλιο και πιέζουν τις προσβάσεις τους στην Κυβέρνηση και την κοινοβουλευτική Ομάδα. Αποτέλεσμα είναι όσοι προέρχονται από συνδικάτα ή στηρίζουν την εκλογή τους σε ψήφους συνδικαλιστών να βρίσκονται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση.
Κλίμα σύγκρουσης
Το θέμα απασχόλησε ειδική σύσκεψη των συνεργατών του πρωθυπουργού, οι οποίοι κατέληξαν στο συμπέρασμα πως «μας παίρνει». Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις που είχαν μπροστά τους, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες είναι απαξιωμένες και η πλειοψηφία των πολιτών είναι αντίθετη με προνόμια του παρελθόντος.
Ακόμη και οι κακά αμειβόμενοι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν έρθει αντιμέτωποι με τη «ζήλια» ή την «εκδικητικότητα» άλλων λιγότερο προνομιούχων κοινωνικών ομάδων. Αμέσως, όμως, εντόπισαν τον κίνδυνο του κοινωνικού αυτοματισμού. Που θέλει κοινωνικές ομάδες να συγκρούονται μεταξύ τους δημιουργώντας συνθήκες γενικευμένης αναστάτωσης. «Εδώ δεν μας παίρνει» επισημάνθηκε στη σύσκεψη που έγινε στις αρχές της εβδομάδας στο Μέγαρο Μαξίμου.
Η κυβέρνηση θέλει συμμαχίες, θέλει στηρίγματα, σε καμία περίπτωση, όμως, δεν επιδιώκει τον διχασμό της κοινωνίας. Γνωρίζει, άλλωστε, πως τα ισχυρά συνδικάτα του ευρύτερου δημόσιου τομέα κρατούν στα χέρια τους άσους όπως οι διακόπτες της ΔΕΗ και οι φοροεισπρακτικοί μηχανισμοί. Τον χειρισμό των πράσινων συνδικαλιστών έχουν αναλάβει έμπειρα στελέχη, καθώς όσοι έχουν αναδειχθεί την τελευταία πενταετία, μέσα από το σύστημα Παπανδρέου, δεν έχουν κοινούς κώδικες επικοινωνίας μαζί τους.
Οι «ειρηνοποιοί»
Κομβικό ρόλο διαδραματίζουν οι πρώην πρόεδροι της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Ο Χρ. Πρωτόπαπας είναι πλέον κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ και ο Γ. Κουτσούκος υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης. Στη μάχη βρίσκονται και στελέχη που διαθέτουν κύρος και προσβάσεις στους χώρους των εργαζομένων, όπως ο Κ. Σκανδαλίδης, ο Μ. Χρυσοχοΐδης και η Α. Διαμαντοπούλου.
Εντός του σχεδιασμού της προσέγγισης των πράσινων εργαζομένων που χάνουν από τις μεταρρυθμίσεις έχουν ριχθεί και τα στελέχη που απολαμβάνουν υψηλής δημοφιλίας στους κόλπους του Κινήματος, όπως ο Α. Λοβέρδος και η Φ. Γεννηματά. Το επόμενο χρονικό διάστημα πρωτοβουλία διαλόγου θα αναλάβει και ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου, καθώς πιστεύει ακράδαντα πως μπορεί με το κύρος του να μετριάσει τις αντιδράσεις τους.
Ο Ν. Φωτόπουλος
Ρυθμίζει τον διακόπτη των κινητοποιήσεων
Ο Ν. Φωτόπουλος της ΔΕΗ είναι αναμφισβήτητα το πρόσωπο των ημερών. Η επιχείρηση στην οποία είναι πρόεδρος των εργαζομένων θεωρείται ιερή αγελάδα για το Δημόσιο, ενώ οι εκρηκτικές του δηλώσεις δείχνουν ότι η σύγκρουσή του με την κυβέρνηση θα είναι σφοδρή. Η ΓΕΝΟΠ, πέραν της δυνατότητας που έχει να γυρίζει τον διακόπτη, διαθέτει και αυξημένες δυνατότητες κινητοποιήσεων, καθώς ο κύριος όγκος των εργαζομένων στην επιχείρηση βρίσκεται στο Λεκανοπέδιο και την Κοζάνη.
ΓΣΕΕ
Η συνδικαλιστική οργάνωση, που πλαγιοκοπήθηκε από το ΠΑΜΕ, έχει δει την επιρροή της να μειώνεται, αλλά παραμένει σημείο αναφοράς. Το σίγουρο είναι πως ο Γ. Παναγόπουλος θα ανοίξει ομπρέλα προστασίας σε όποια ομοσπονδία του ευρύτερου δημόσιου τομέα δεχθεί επίθεση. Από τη ΔΕΗ και την ΕΥΔΑΠ μέχρι και τον ΟΤΕ, ο οποίος έχει πλέον περάσει στα χέρια των Γερμανών, που σύντομα θα κληθούν να αγοράσουν και άλλο ποσοστό από το Δημόσιο.
ΑΔΕΔΥ
Ο πρόεδρός της Σπ. Παπασπύρος έχει από καιρό διασφαλίσει την ανεξαρτησία του έναντι της Ιπποκράτους. Αν και η σχέση του με τον Γ. Ραγκούση είναι καλή και ο ίδιος επιθυμεί μεταρρυθμίσεις στο Δημόσιο, έχει ξεκαθαρίσει πως θα υπερασπιστεί τα δημόσια αγαθά. Αυτό σημαίνει πως όποια κίνηση θίξει τους ευαίσθητους κλάδους της υγείας και της παιδείας θα βρει απέναντί της και τις ισχυρές ομοσπονδίες, αλλά και τη συνομοσπονδία. Την απόλυτη κάλυψη της ΑΔΕΔΥ διαθέτουν και οι εφοριακοί, που κρατούν στα χέρια του το 50% της επιτυχίας του προγράμματος δημοσιονομικής στρατηγικής.
ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ
Την κυβέρνηση απασχολεί και η διάταξη δυνάμεων στα συνδικάτα των μεταφορών. Εκεί ξεχωρίζουν οι συνδικαλιστές του ΟΣΕ και των αστικών συγκοινωνιών, που μπορούν να προκαλέσουν χάος όχι μόνο στην πρωτεύουσα, αλλά και στην «επικοινωνία» μεταξύ των μεγάλων πόλεων της χώρας. Στον ίδιο χορό, ρόλο έχουν και οι αγρότες, αν και η κυβέρνηση έχει αποφύγει τα μπλόκα μέχρι στιγμής.
This entry was posted in Πρώτη Σελίδα. Bookmark the permalink.
14 σχόλια στο Το ΠΑΣΟΚ αντιμέτωπο με τον εαυτό του
Πολιτικός Όμιλος από το Νίκο Κοτζιά και διανοούμενους της αριστεράς | ANTINEWS
Πολιτικός Όμιλος από το Νίκο Κοτζιά και διανοούμενους της αριστεράς | ANTINEWS
Πολιτικός Όμιλος από το Νίκο Κοτζιά και διανοούμενους της αριστεράς
Έντονες είναι οι διεργασίες στο χώρο της κεντροαριστεράς, στα «υπόγεια» της οποίας κυκλοφορούν ανήσυχα ρεύματα και όλο και κάτι «μαγειρεύεται». Αυτή τη φορά ετοιμάζεται νέα κίνηση με τη δημιουργία πολιτικού ομίλου που θα κινείται στον ιδεολογικό χώρο του σοσιαλισμού και θα συγκροτείται από προσωπικότητες που προέρχονται από την αριστερά και το ΠΑΣΟΚ. Πρόκειται κυρίως για διανοούμενους, πρόσωπα με αντιδικτατορική δράση, αλλά και νεότερους, που κανείς τους όμως δεν βρέθηκε ποτέ στην κεντρική πολιτική σκηνή. Μεταξύ τους και ο Νίκος Κοτζιάς
Ο χαρακτήρας του πολιτικού ομίλου που ετοιμάζεται θα έχει χαρακτήρα αντιμνημονιακό, πατριωτικό και κεντροαριστερό.
Αλέξανδρος Σγουρός
This entry was posted in Πρώτη Σελίδα. Bookmark the permalink.
40 σχόλια στο Πολιτικός Όμιλος από το Νίκο Κοτζιά και διανοούμενους της αριστεράς
-
Εγώ πάντως όπου ακούω διανοούμενους κουμπώνομαι. Άλλωστε σήμερα η λέξη αυτή έχει χάσει την έννοια της. Μέχρι και ο ΓΑΠ έχει μπει στην 100αδα των “διανοούμενων”
-
Οπιος πιστεύει ότι η Κεντροαριστερά είναι πια για οτιδήποτε άλλο εκτός από τους φτύνεις στο δρόμο να σηκώσει το χέρι.
-
Η Αριστερά (και κεντρο-αριστερα) ως παρεμβατικός παράγων κινητοποίησης και πρότασης ανατροπής της σημερινής κατάστασης, είναι πολύ πίσω από τα γεγονότα. Ο Ομιλος δεν αρκεί. Ωστόσο, πολύ καλοδεχούμενος.
-
Το συστημα πλαστόκ ανοίγεται και μαλακώνει, σαν το χταπόδι όταν το χτυπάς στα βράχια…
-
Κάθε πατριωτικού χαρακτήρα προσπάθειες είναι καλοδεχούμενες και κυρίως επιβεβλημένες στις μέρες μας. Να αναδέιξουμε όσα μας ενώνουν υπερβαίνοντας κομματικές και ιδεολογικές αγκιλώσεις.
-
Προς Θεού ΟΧΙ άλλους αριστερούς, δεξιούς, κεντρώους, κεντροαριστερούς, κεντροδεξιούς, μεσαίους, δημοκρατικούς, προοδευτικούς, συντηρητικούς, διανοούμενους, και όλους αυτούς τους παράγοντες της διχόνοιας, της εθνικής ξεφτίλας και κατάντιας. Έλληνες ηγέτες πατριώτες ζητούνται που νοιώθουν την αγωνία του απροστάτευτου λαού, που τον ταπείνωσαν και κακομεταχειρίστηκαν όλοι οι παραπάνω, να τον ενώσουν τώρα και μ’ ένα πρόσταγμα να τον ξεσηκώσουν βάζοντας οι ίδιοι τα στήθη τους μπροστά τώρα που κινδυνεύουμε να αφανιστούμε τώρα που χάνουμε την γλυκειά μας πατρίδα.
-
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Φίλε μου, μπράβο τα είπες όλα.
Ο κόσμος της ζωντανής και της πραγματικής εργασίας μόνον θα σώσει τους Έλληνες και την Ελλάδα.
ΚΑΤΩ ΟΙ ΜΟΛΥΒΟΣΜΠΡΩΧΤΕΣ.-
Φτάνει, όχι άλλο διανόηση της αριστεράς και της προόδου! Κατέστρεψαν τα πανεπιστήμια, αποδομούν την ιστορία της πατρίδας μας, κατέστρεψαν την οικονομική και βιομηχανική υποδομή της χώρας χάριν της ιδεοληψίας τους, κατέστρεψαν τη χώρα.
Οι πραγματικοί εκπρόσωποι της παγκοσμιοποίησης και της νέας τάξης!
Συμφωνώ απόλυτα:
«Ο κόσμος της ζωντανής και της πραγματικής εργασίας μόνον θα σώσει τους Έλληνες και την Ελλάδα.
ΚΑΤΩ ΟΙ ΜΟΛΥΒΟΣΜΠΡΩΧΤΕΣ.»
Και συμπληρώνω: και οι άξιοι Έλληνες του εξωτερικού!
-
-
-
Πατριωτικό καθήκον δεξιών αριστερών και κεντρώων είναι να απαλλαγούμε από το μνημόνιο να επαναξιολογήσουμε το σύνολο του χρέους μας ,να κηρύξουμε επαχθές αυτό που είναι επαχθές και να το θέσουμε ως μη πληρωτέο και να φροντίσουμε να κάνουμε την αποπληρωμή του υπόλοιπου σε συνθήκες πολιτικοκοινωνικής διαβίωσης ανάπτυξης με όραμα και μέλλον.Αν το τελευταίο δεν μπορεί να συμβεί τότε θα πρέπει να αναδιαρθρώσουμε και το υπόλοιπο του χρέους σε συνεννόηση με τους νόμιμους πλέον δανειστές μας.Οποιαδήποτε άλλο ιδεολογικό τοίχος που μπορεί να υψωθεί θα υψωθεί με μοναδικό γνώμονα το προσωπικό καλό του εκφραστή και της ράτσας των κεφαλαιοκρατών. Όλες οι επιλογές που παραθέτω μπορούν να συμβούν αρκεί ο εκλεγμένος πρωθυπουργός ή συνασπισμός κομμάτων να βγει με το παραπάνω σύνθημα και να φροντίσει να το κάνει πράξη.Αν αφήσουμε τις αγορές να μας κυβερνούν θα γίνουμε απλά προϊόντα στα ράφια τους.Ας ξεκινήσει από την Ελλάδα η αλλαγή του διεφθαρμένου τραπεζικού συστήματος που καπηλεύεται τις παγκόσμιες οικονομίες χαλώντας τους τα σχέδια.
http://greekmindgarage.blogspot.com/2011/04/blog-post_9094.html
-
Ομιλος Αντισφαιρησης Συνιστωσών.
Δε βαρέθηκαν πια??
Πάντως το ΜΕΓΚΑ σημερα οταν εδειχνε την καρτα της Ερευνας του Βηματος…..
Ειχε στη σειρα ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΚΚΕ-ΛΑΟΣ-Θοδωρα-Κουβελη-Οικολογους
οι δε Κουβελης και Οικολογοι ειχαν 2.7 και 2.8 αντίστοιχα ΕΝΩ Η θΟΔΩΡΑ 2.2!!! χαχαααααααα την εβαλαν 5 η με το ζορι !!! ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΣΕΧΩ !!ΠΠ
-
@ πορτα-πορτα,
απο την πολυ διανοηση και το ψαξιμο φτασαμε ως εδω.
Η πρεσβεια τι λεει αραγε?
-
-
του Ά.Ραβανού από το Βήμα της Κυριακής
Με ψηλά την αντιμνημονιακή σημαία- όπως και ο πρόεδρος της ΝΔ κ. Αντ. Σαμαράς, με τον οποίο είναι φίλοι από παιδιά- και λάβρος κατά της πολιτικής της κυβέρνησης του ΠαΣοΚ εμφανίζεται πολύ έντονα το τελευταίο διάστημα ο καθηγητής κ. Ν. Κ., άλλοτε στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού κ. Γ.Παπανδρέου. Αυτό έπραξε και προ ημερών σε ημερίδα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου νομικοί και πανεπιστημιακοί, όπως οι κκ. Γ. Κασιμάτης, Κ.Μπέης κ.ά., στηλίτευσαν με σφοδρότητα το μνημόνιο, ενώ υπήρξε και χαιρετισμός του Μίκη Θεοδωράκη ότι ουδέποτε υπέστησαν τόσο σοβαρό πλήγμα τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας και των πολιτών.Με αντιδικτατορική δράση στην ΚΝΕ και με πολυετή πορεία μεταπολιτευτικά στο ΚΚΕ, εξέπληξε πολλούς εντός της ΝΔ όταν προ ημερών σε άρθρο του αναφέρθηκε στις εξωτερικές δυνάμεις και στο εγχώριο κατεστημένο που προσπαθούν να πριονίσουν τον κ. Αντ. Σαμαρά. Ο άλλοτε «θεωρητικός» του ΚΚΕ και κατοπινός πρόεδρος του ΙΣΤΑΜΕ- «Ανδρέας Παπανδρέου» βρέθηκε ουσιαστικά στο ίδιο… μετερίζι χωρίς να έχει και καμία ιδεολογική συγγένεια με πολιτικούς φίλους του κ. Σαμαρά, όπως ο πρόεδρος του «ΔIKTYOY 21» κ. Φαήλος Κρανιδιώτης, ο οποίος διατυπώνει παρεμφερή άποψη: ότι ο πρόεδρος της ΝΔ βάλλεται από εξωτερικές δυνάμεις και το εγχώριο κατεστημένο. Πριν από έξι ημέρες μάλιστα ο κ. Κρανιδιώτης (δικηγόρος του κ. Κοτζιά σε αντιδικία του με περιοδικό), επί πολλά έτη φίλος του κ. Σαμαρά, σχολιάζοντας το άρθρο του κ. Κοτζιά, ο οποίος επεσήμανε ότι οι συγκεκριμένες «δυνάμεις» «επιδιώκουνεπιπλέοννα ελέγξουν σημαντικά πόστα εντός της ΝΔ, ιδιαίτερα στο περιβάλλον του αρχηγού της», άδραξε την ευκαιρία για ένα σχόλιούμνο . «Ο Κοτζιάς,παίδες,δεν είναι τυχαία περίπτωση.Εχει συγκρότηση,πατριωτικό πυρήνα και καθαρό μυαλό» ανέφερε ο κ. Κρανιδιώτης, ο οποίος με τη στάση του προκαλεί συχνά εσωκομματική αναταραχή στη ΝΔ.
Και πώς να μη γίνει το θετικό σχόλιο από τον κ. Κρανιδιώτη όταν ο κ. Κοτζιάς, ο οποίος είναι στην αντίπερα πολιτικά όχθη, όπως λένε όσοι τον γνωρίζουν, εξηγώντας γιατί οι εξωτερικές δυνάμεις και το εγχώριο κατεστημένο προσπαθούν να πριονίσουν- κατ΄ αυτόν- τον κ. Σαμαρά, ανέφερε: «Διότι θέλουν να εξασφαλίσουν χρόνο και ηρεμία στην πολιτική σκηνή προκειμένου να διασφαλίσουν τη λεηλασία των 50 και άλλων τινών δισεκατομμυρίων που η κυβέρνηση τους κάνει δώρο».
Η τριανδρία ΚοτζιάςΠαπανδρέου- Σαμαράς
Η σημερινή αναφορά του κ. Κοτζιά θυμίζει μια παλαιότερη- παρεμφερήφράση του για τον κ. Παπανδρέου, όταν ήταν από τους τακτικούς συνομιλητές. «Είναι φανερό ότι υπάρχουν δυνάμεις που κινούνται στο παρασκήνιο που δεν θα ήθελαν να γίνει ο Γιώργος Παπανδρέου πρωθυπουργός της χώρας. Θα αποτύχουν όμως» σημείωνε.Λίγους μήνες μετά, τον Απρίλιο του 2009 και προτού κερδίσει τις εκλογές το ΠαΣοΚ, ο κ. Κοτζιάς παρουσίαζε το βιβλίο του στην Παλαιά Βουλή. Εκεί ήταν παρόντες και μίλησαν οι κκ. Παπανδρέου και Σαμαράς και ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλ.Αλαβάνος. «Εκτιμώ αυτό που προσπαθεί και αυτό που επιτυγχάνει,άσχετα με το αν συμφωνώ με όλες τις αναλύσεις και τα συμπεράσματά του» είχε πει ο κ. Σαμαράς στην ομιλία του και ο κ. Κοτζιάς λίγους μήνες αργότερα είχε σχολιάσει θετικά την εκλογή του στην ηγεσία της ΝΔ.
Οι κκ. Σαμαράς και Κοτζιάς γνωρίζονται από την παιδική τους ηλικία και υπάρχει αλληλεκτίμηση και σεβασμός, αν και ξεκαθαρίζεται από κάθε πλευρά πως δεν υπάρχει πολιτική φιλία. Εξάλλου, σε όποιον τον ρωτάει λέει ευθέως ότι δεν είναι υπέρ του Σαμαρά, από τον οποίο τον χωρίζει πολιτικό χάσμα.
«Εγώ παραμένω στην ίδια όχθη»
Με τον κ. Παπανδρέου η σχέση τους ξεκίνησε το 1996, όταν ο σημερινός Πρωθυπουργός ήταν αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών και ο κ. Κοτζιάς εργαζόταν εκεί, από το 1993- είχε μπει στο υπουργείο με διαγωνισμό ως εμπειρογνώμων. «Η φιλία μου με τον Γιώργο Παπανδρέου στηριζόταν σε μια συναντίληψηότι στην Ελλάδα η πολιτική πρέπει να είναι αυτόνομη από τα συμφέροντα. Ολα αυτάμετά το Πάσχα του 2009, όταν η κυβερνητική εξουσία έγινε ορατή, χάθηκαν» είχε πει παλαιότερα, προφανώς πριν από την παρουσία του σημερινού Πρωθυπουργού στην παρουσίαση του βιβλίου του τον Απρίλιο του 2009.Ο κ. Κοτζιάς, ο οποίος εξακολουθεί και αποτελεί ένα ιδιότυπο «σημείο αναφοράς» για κάποια στελέχη εντός ΠαΣοΚ, έχει πει σε συνομιλητές του ότι δεν έχει πει πικρή και κακή κουβέντα προσωπικά για τον κ. Παπανδρέου, τον οποίο αποκαλεί Γιώργο. «Εγώ έμεινα στην ίδια όχθη.Δεν άλλαξα απόψεις, άλλοι άλλαξαν. Βρέθηκα με τον Παπανδρέου στη μάχη ενάντια στη διαπλοκή» είναι μία από τις εξηγήσεις του.
«Χτυπάνε τα περιβάλλοντα των αρχηγών»
Ο κ. Ν. Κοτζιάς θεωρεί ότι στόχος είναι τα περιβάλλοντα των αρχηγών, όπως είχε γίνει και την περίοδο που ο κ. Γ. Παπανδρέου ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.Υποστηρίζει ότι βλέπει ακριβώς την ίδια μεθόδευση που είχε γίνει με τον κ. Παπανδρέου και η άποψή του είναι πως όταν δεν μπορούν τα συστήματα να ελέγξουν τους προέδρους των κομμάτων επιχειρούν να ελέγξουν το περιβάλλον εξοβελίζοντας τους στενούς τους συνεργάτες. Αυτό πιστεύει ότι γίνεται και σήμερα στη ΝΔ και γι΄ αυτό βάλλονται διάφοροι, όπως ο λογογράφος του κ. Σαμαρά και εκ των εμπίστων του κ.Χρυσ. Λαζαρίδης,για τον οποίο λέει ο κ. Κοτζιάς ότι δεν έχει κανέναν δεσμό μαζί του, αφού από τα φοιτητικά τους χρόνια ήταν σε διαφορετικά μετερίζια (αυτός στην ΚΝΕ και ο κ. Λαζαρίδης στον Ρήγα Φεραίο).
_________________________________________________________
διανοούμενα φουρφούρια -
Διανοούμενα φουρφούρια
-
Δεν τους εμπιστεύομαι. Μακάρι να κάνω λάθος
-
Την είδαμε την προκοπή μας με τους “διανοούμενους της Αριστεράς” . Ουτε δύο γαϊδουριών άχυρο δεν μπορούν να χωρίσουν….
-
Κι η δεξιά εκεί βαδίζει…
-
Η ΝΔ δεν είναι δεξιά. Ούτε το ΛΑΟΣ είναι δεξιά.
Δεν υπάρχει δεξιά στην Ελλάδα ούτε αστικό κόμμα. Υπήρχε το 1950-60. Μετά τέλος.
-
-
-
Συμφωνώ με τον προλαλήσαντα! Όλοι μας, κάποτε κάτι ψηφίσαμε,κάπου προσδιορίσαμε την πολιτική μας διαδρομή. ΄ Ομως, τα πράγματα είναι πολύ απλά,απλούστατα, και μονάχα όποιος είναι ΄Ελληνας “κατά δελτίον αστυνομικής ταυτότητος ή διαβατήριον” και όχι μέχρι τα μπούνια της ψυχής του, θα επέτρεπε το ανούσιο κουβεντολόϊ για αριστεροδεξιόστροφα, κεντροακραιοαριστερά, δεξιοκεντροακραία “σχήματα”!
Εδώ οφείλουμε όλοι μας, όχι μονάχα να καταθέσουμε αλλά ΝΑ ΞΕΣΚΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΜΑΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΤΙΔΕΣ, στο όνομα του μοναδικού κόμματος που υπάρχει πλέον: Του Κόμματος της Ελλάδας.Χρειαζόμαστε ΑΛΛΑΓΗ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ.
Μια Εθνική Υπηρεσιακή Κυβέρνηση Προσωπικοτήτων Πανελλήνιας Αποδοχής, ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ, ( όχι “δήθεν” και βαλτούς απ΄το Σύστημα) που απλώς να συντονίσει για λίγο μόνο καιρό, τα πράγματα, για μια Συνταγματική Ανατροπή,ώστε από την Προεδρευόμενη, να πάμε σε Προεδρική Δημοκρατία.
Ο Πρόεδρος απ΄το λαό, να ορίζει την Κυβέρνηση από τους αξιότερους.
Οι Βουλευτές απευθείας απ το λαό, ως προσωπικότητες,ΧΩΡΙΣ ΚΟΜΜΑΤΑ ΧΩΡΙΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΜΑΓΑΖΙΑ.
150 Βουλευτές απ’ ‘όλες τις περιφέρειες της Επικράτειας.
Και αμ’ έπος,αμ’ έργον: Απεχθές το δήθεν “Χρέος”, δεν πληρώνουμε σε κανέναν και τίποτε! Και ξαναστήνουμε τη χώρα, ακόμη κι αν χρειαστεί να βγούμε απ το Ευρώ.
Αφήστε που δεν μας αφήνουν να φύγουμε απ το Ευρώ,γιατί τους καίει η ισοτιμία με το Δολάριο αυτούς και τίποτε άλλο, ούτε λαούς λογαριάζουν,ούτε θεό,ούτε πατρίδα. Υπάλληλοι της Παγκόσμιας Συμμορίας είναι,τίποτε άλλο,όλοι αυτοί οι ψευτοηγέτες-προδότες των λαών τους.Όμως για να γίνουν όλα αυτά και μάλιστα γρήγορα, πρέπει να ενωθούν όλες οι δυνάμεις του τόπου, μακριά από ΑΤΟΜΙΚΙΣΤΙΚΕΣ ΜΩΡΟΦΙΛΟΔΟΞΙΕΣ.
Εδώ είναι το δύσκολο: Πώς να πείσεις μια ψωνάρα του κοινωνικού, πνευματικού,επιστημονικού ιστού, ότι θα δουλέψει μαζί με όλους τους άλλους, θα προσφέρει τις γνώσεις του, και μετά θα καθίσει στην άκρη να βοηθάει κι όχι να “προεδρεύει”, να “υπουργεύει”, να “εξουσιάζει”..Χρειαζόμαστε ένα καινούργιο Καποδίστρια. Ακόμη κι αν στο τέλος, τον σκοτώσουνε κι αυτόν!
Αρκεί να πάρει ο τόπος μπροστά,μακριά απ τους μακελλάρηδες της Ελληνοσύνης.
(Δε λέω “Ρωμιοσύνη” ήτανε ιστορικό λάθος αυτή η λέξη, του μακαρίτη του μπάρμπα Γιάννη του Ρίτσου..)-
“Ο Πρόεδρος απ΄το λαό, να ορίζει την Κυβέρνηση από τους αξιότερους.”
Μόνο μη δούμε τον Ανατολάκη ή την “Σελήνη” Πρόεδρο από τον λαό!!
-
Kαθόλου λάθος δεν είναι η λέξη Ρωμιοσύνη κ.Ιατρόπουλε.
Αν δεν σας αρέσει εσάς, είναι άλλο θέμα…
Να κοιτάξετε τι γράφει ο Παλαμάς για την λέξη Ρωμιοσύνη.
Να κοιτάξετε τι αναφέρει το Χρονικό του Μορέως.
Και εν πάσει περιπτώσει, ανθ’ υμών θα προτιμήσουμε Ρίτσο…-
κ.Κώστα,
δεν θέλω να απασχολήσω το ιστολόγιο με εκτός θέματος παρεμβάσεις, όμως, με προκαλέσατε στην τελευταία φράση σας. Δεν μπήκε ζήτημα να “προτιμήσετε” κάποιον, ανάμεσα στον μεγάλο μας ποιητή και την ταπεινότητά μου, και “εν πάσει περιπτώσει” όπως λέτε κι εσείς, τουλάχιστον εγώ δεν είμαι ο… Γουλιμής για τον χώρο στον οποίο αναφερθήκατε.
Απλώς,αναδημοσιεύω εδώ μια συζήτηση από το πολύ καλό ιστολόγιο “Πάρε-Δώσε”, γύρω απ το θέμα που ανοίξατε με την παρέμβασή σας.
Και ζητώ συγγνώμη από τους διαλεγομένους, αλλά ας με ανεχτούν επί του προκειμένου, αφού εξελίχτηκε…επί προσωπικού, η μεταξύ μας διελκυστίνδα..—————————————————————–
Ερώτηση: Έλληνας ή Ρωμιός;
Απάντηση: Έλληνας.
Ερώτηση: Έτσι απλά;
Απάντηση: Ναι. Στο χέρι σας είναι να το κάνετε πιο πολύπλοκο, αναζητώντας πληροφορίες στο διαδίκτυο, ή οπουδήποτε αλλού. Αναλύσεις επί αναλύσεων και αντιπαράθεση πλήθους ιστορικών πηγών, που αρχικά θα επιφέρουν την σύγχυση, αλλά στο τέλος, μάλλον θα δώσετε εσείς οι ίδιοι αυτή την απάντηση στον εαυτό σας.
Ερώτηση: Και Έλληνας και Ρωμιός δεν γίνεται;
Απάντηση: Όχι. Την εποχή του Βυζαντίου και με την επικράτηση του Χριστιανισμού, ο όρος «Έλληνας» είχε εξοστρακιστεί με ποινή θανάτου και ο όρος «Ρωμιός», στην ουσία επιβλήθηκε με (αν)«ορθόδοξους» τρόπους, ενώ δεν έχει ελληνικές καταβολές.
Ερώτηση: Γιατί;
Απάντηση: Γιατί η ονομασία «Ρωμιός», είναι παραφθορά του όρου «Ρωμαίος», δηλαδή ο κάτοικος της Ρωμανίας, δηλαδή της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δηλαδή αυτού που γνωρίζουμε σήμερα ως Βυζαντινή Αυτοκρατορία, η οποία δημιουργήθηκε ως συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, από μη Έλληνες, με πρωτεύουσα την Νέα Ρώμη, δηλαδή την Κωνσταντινούπολη.
Ερώτηση: Και τι σημαίνει αυτό;
Απάντηση: Ο όρος «Ρωμιός» (Ρωμαίος) σήμαινε αρχικά οποιονδήποτε ελεύθερο πολίτη κατοικούσε στα όρια της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ανεξαρτήτως εθνικής προέλευσης και θρησκεύματος. Αργότερα ο όρος ταυτίστηκε με το κυρίαρχο στοιχείο της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τους Έλληνες χριστιανούς.
Ερώτηση: Και τι δήλωνε τότε ο όρος «Έλληνας»;
Απάντηση: Με την επικράτηση του Χριστιανισμού και με την «ευγενική» συνδρομή της Εκκλησίας (οι ηγέτες της οποίας, στην πλειοψηφία τους δεν ήταν Έλληνες), «Έλληνας» ονομάζονταν ο μη χριστιανός «Ρωμιός» και κατ’ επέκτασιν ο αλλόφυλος κι αλλόθρησκος παγανιστής. Ας θυμίσουμε εδώ, ότι πέρα απ’ τους διωγμούς που υπέστησαν οι Έλληνες («εθνικούς» τους αποκαλούσαν οι χριστιανοί) από τους ομοεθνείς τους, ισχυρότατο καταστροφικό πλήγμα δέχτηκε και η πολιτιστική μας κληρονομιά (υλική και πνευματική) από τα θρησκευτικά ιερατεία της εποχής. Κι αξίζει βέβαια να σημειωθεί, ότι υπήρχαν ακόμα κι απαγορεύσεις στο να δίνονται ελληνικά ονόματα στα παιδιά των χριστιανών του Βυζαντίου. Κι όλα αυτά στο όνομα της θρησκείας που ευαγγελίζεται την «αγάπη».
Ερώτηση: Όποιος ήταν «Έλληνας», δεν μπορούσε να είναι χριστιανός και το αντίστροφο;
Απάντηση: Αυτή την απορία, μας την λύνει αργότερα ο «Άγιος» (με την βούλα του Πατριαρχείου) Κοσμάς ο Αιτωλός: «…με την χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και Θεού, δεν είσθενε Έλληνες (δηλ. ειδωλολάτρες), δεν είσθενε ασεβείς αιρετικοί άθεοι, αλλ’ είσθενε ευσεβείς ορθόδοξοι Χριστιανοί, πιστεύετε και είσθενε βαπτισμένοι εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και είσθενε τέκνα και θυγατέρες του Χριστού μας…».
Ερώτηση: Δηλαδή ο όρος «Έλληνας» την εποχή του Βυζαντίου, είχε θρησκευτική σημασία κι όχι εθνική;
Απάντηση: Ακριβώς. Ο όρος «Έλληνας» ταυτίστηκε με την έννοια του ειδωλολάτρη, σε αντιδιαστολή με τον χριστιανό Έλληνα, τον«Ρωμιό». Οι χριστιανοί Έλληνες-Ρωμιοί μάλιστα, δεν αποδέχονταν να αποκαλούν εαυτούς «Έλληνες».
Ερώτηση: Έτσι από περιέργεια… Οι ξένοι πως αποκαλούσαν τότε τους κάτοικους της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας; Βυζαντινούς, ή Ρωμιούς;…
Απάντηση: Ο όρος «Βυζάντιο» και «Βυζαντινή Αυτοκρατορία» δεν υπήρχε τότε. Καθιερώθηκε, όταν πλέον αυτή είχε καταρρεύσει, από τον Γερμανό ιστορικό Ιερώνυμο Βολφ τον 16ο αιώνα. Οι δυτικοί, τους Βυζαντινούς τους ονόμαζαν Γραικούς (Graeci), δηλαδή Έλληνες και όχι Ρωμιούς ή Βυζαντινούς, τη χώρα τους Γραικία (Graecia) και όχι Ρωμανία ή Βυζάντιο, και τον αυτοκράτορα, Βασιλέα των Ελλήνων (Imperator Graecorum) και όχι Βασιλέα των Ρωμαίων (Imperator Romanorum).
Φυσικά, μπορεί να πει κάποιος, πως οι δυτικοί (και ειδικότερα οι Φράγκοι), αποκαλούσαν έτσι το Βυζάντιο για «σπάσιμο», καθώς θεωρούσαν εαυτούς ως συνεχιστές της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κι όχι τους «γιαλαντζί Ρωμαίους» του Βυζαντίου. Ενδεχομένως έτσι είναι, αλλά η ιδιοτέλειά τους δεν στηρίχτηκε σε ένα ανύπαρκτο δεδομένο. Οι κάτοικοι του Βυζαντίου (οι Ρωμιοί ντε…) ήταν κατά ένα σημαντικό ποσοστό, εθνικά Έλληνες, είτε το αποδέχονταν είτε όχι, ενώ η ελληνική γλώσσα ήταν η καθομιλουμένη.
Ερώτηση: Πως συνδέθηκε το Βυζάντιο, στην σύγχρονη ελληνική ιστορία με τον Ελληνισμό, που τόσο είχε υποτιμηθεί τότε;
Απάντηση: Ο όρος «Έλληνας», άρχισε δειλά-δειλά να χρησιμοποιείται ξανά στο Βυζάντιο, όταν είχε πάψει πια να αποτελεί «απειλή» και κυρίως όταν αυτό (το Βυζάντιο) άρχισε να κλονίζεται και να βρίσκεται στα «τελευταία» του. Το 1821, όταν οι «Ρουμ» (Ρωμιοί=έτσι αποκαλούσαν οι Τούρκοι τους χριστιανούς της άλλοτε Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και τότε Οθωμανικής) αποφάσισαν να επαναστατήσουν και ανέτρεξαν στις προγονικές ελληνικές ρίζες τους, θέλοντας να αποτινάξουν από πάνω τους τον μειωτικό αυτό χαρακτηρισμό, που σήμαινε πλέον τον υπόδουλο. Την βασική ευθύνη όμως για το «ελληνοχριστιανικό Βυζάντιο» που γνωρίζουν σήμερα οι Έλληνες (και αγνοούν οι ξένοι) φέρει ο «εθνικός ιστορικός» Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, ο οποίος τον 19ο αιώνα, μετά την απελευθέρωση απ’ τους Τούρκους, γράφει ουσιαστικά κατ΄επιταγήν της Εκκλησίας, την «Ιστορία του ελληνικού έθνους». Κι ενώ στις υπόλοιπες περιόδους της ελληνικής ιστορίας, ο Παπαρρηγόπουλος είναι σχετικά αντικειμενικός, όταν φτάνει στο κεφάλαιο «Βυζάντιο», κάνει το άσπρο-μαύρο, τους Ρωμαιο-σλαβο-αρμένιους αυτοκράτορες του Βυζαντίου, Έλληνες και την ίδια την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, Ελληνική. Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι ο Τσεμίσκε ήταν ο εξελληνισμένος Ιωάννης Τσιμισκής, ή ότι ο Κονσταντίν Ντράγκατς ήταν ο γνωστός Κωνσταντίνος Παλαιολόγος.
Ερώτηση: Τελικά αποτελεί το Βυζάντιο μέρος της ελληνικής ιστορίας;
Απάντηση: Φυσικά και αποτελεί. Ή για να το θέσουμε αλλιώς, ένα μέρος της ιστορίας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας έχει και ελληνική ταυτότητα. Το κατοικούσαν και Έλληνες (κι ας «μεταλλάχτηκαν» με τον ένα ή άλλο τρόπο σε «Ρωμιούς»), ελληνική ήταν η καθομιλουμένη γλώσσα και ελληνικός ο γραπτός λόγος από ένα σημείο και μετά.
Ερώτηση: Θα πρέπει να αισθάνομαι περήφανος αν με αποκαλούν σήμερα «Ρωμιό»;
Απάντηση: Καθόλου. Αν σε αποκαλέσουν Ρωμιό, να απαντήσεις «Ρωμιός είσαι και φαίνεσαι!». Ο Ρωμιός ταυτίζεται κατά κύριον λόγο με τον χριστιανό Έλληνα. Η έννοια «Έλληνας» όμως, είναι σίγουρα διαχρονική και πάνω από θρησκείες κι οποιαδήποτε άλλα «διακριτικά».
——————————————————————Αυτή είναι και η δική μου άποψη κ.Κώστα. Γι αυτό προτιμώ (και γράφω επίσης) τον όρο:ΕΛΛΗΛΟΣΥΝΗ, στη θέση της “Ρωμιοσύνης”.
-
ΕΛΛΗΝΟΣΥΝΗ, συγγνώμη, ο Δαίμων του Πληκτρολογίου,ξέρετε..
Ευχαριστώ.
Ο Δημήτρης. -
Το ’1204′ του Καραμπελιά δείχνει ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. To Bυζάντιο πολιτισμικά μόνο στα τελευταία του δεν ήταν τους τελευταίους αιώνες της ιστορίας του. Και ο όρος ‘Ελληνας’ δε χρησιμοποιούνταν τόσο απλά και μονοδιάστατα. Αυτό δείχνουν οι πρωτογενείς πηγές. Δυστυχώς έχουμε συνηθίσει σε επεξηγηματικά σχήματα του τύπο ‘ή α ή β’. Οι συλλογικές ταυτότητες είναι πιο σύνθετο πράγμα από ό,τι νομίζουμε και όχι κάτι στατικό.
-
Και κάτι ακόμη. Η θρησκεία δεν είναι ‘διακριτικό’, όπως π.χ. το τι χρώμα μπλούζα φοράμε. Αν δεν έχουμε καταλάβει ότι είναι ουσιαστικό, θεμελιώδες και αδιαχώριστο στοιχείο της ταυτότητας, τότε μάλλον μας έχει διαφύγει όλη η ιστορία του πολιτισμού των διαφόρων λαών του κόσμου.
-
Ἐπιτέλους!
Νομίζουν ὅτι τὸ λεγόμενο θρησκευτικὸ παρελθὸν ἑνὸς λαοῦ εἶναι κάτι σὰν ἀξεσουάρ, ποὺ τὸ πετᾶς στὴν ἄκρη καὶ μένεις ὁ ἴδιος, ἀλλά… καλύτερος. Κολοκύθια!
-
-
-
-
Κώστα
Το χρονικό του Μωρέως γράφτηκε από ανώνυμο…γραικύλο.
Το ποιόν προτιμάμε από τους ποιητές είναι προσωπικό θέμα.
Πάντως πιο δογματική άποψη ότι προτιμάς το Ρίτσο δεν έχω δει.
Αποτελεί αυτό τεκμήριο υποστήριξης της άποψής σου?
Εν τω μεταξύ, άλλο η ποιητική αξία ενός Ποιητή και άλλο η ιδεολογική ή η Ιστορική αξία των λεγομένων του, ιδίως όταν έχει τιμηθεί με Λένιν.
-
-
-
Θα είναι και οι άλλοι μεταχειρισμέμοι από τέταρτο χέρι, όπως ο εικονιζόμενος;
-
Κάποιο προβληματάκι στο GPS (“false coordinates”), είναι σύνηθες στα παλιά μοντέλα.
-
Το ότι έτσι κινείται ο Κοτζιάς, κάτι σημαίνει για το ΠΑΣΟΚ και τη χούντα που μας καβαλίκεψε. Μικρές οι ρωγμές στο ψεύτικο σύστημα του, αλλά καλοδεχούμενες και ας πληθαίνουν..
-
χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι
-
Πάντως εγώ δεν καταλαβαίνω τι θα πει της αριστεράς και της προόδου. Έίναι δυνατόν να μονοπωλεί κανείς τέτοιες έννοιες? Δηλαδή ο Κουβέλης που είναι γιουσουφάκι του ΠΑΣΟΚ είναι και αυτός της αριστεράς και της προόδου? Άσε που σήμερα η αριστερά είναι εξίσου συντηρητική με την άκρα δεξιά. Έχουν ένα ευαγγέλιο και το ερμηνεύει ο καθένας με το δικό του τρόπο. Εχουν ένα είδος θρησκευτικού φανατισμού. Και έχουν και ένα άλλο κοινό με τη θρησκεία, έχουν πολλές αιρέσεις. Ο καθένας μια δικιά του άποψη, ένα δικό του κόμμα, μια ζωη διεσπασμένοι..θέλουν να βγάλουν και αυλάκι. Εδώ δε συμφωνούν μεταξύ τους, θέλουν να πείσουν και τον κόσμο. Και η αριστερά κάνει μόκο, δεν προτείνει τίποτα ρεαλιστικό και είναι εξίσου υπεύθυνη για το χάλι μας. Δεν κατανοώ γιατί να εξαιρείται από το πολιτικό σκηνικό, όταν μιλάμε για τις ευθύνες. Δεν υπήρχε αριστερά στο κοινοβούλιο? Και πιο ακριβώς είναι το μέλλον της αριστεράς αν δεν καταφέρνει ούτε σε αυτές τις συνθήκες να ανεβάσει τα ποσοστά της? Τώρα που ο λαός υποφέρει όσο ποτέ η αριστερά δεν ανεβάζει ποσοστά. Πότε οραματίζεται να κερδίσει έδαφος αν όχι τώρα? Νομίζω ότι όποιος δεν κατάλαβε ότι η αριστερά και η πρόοδος ο σοσιαλισμός και η δεξιά στην Ελλαδίτσα φάγανε τα ψωμιά τους, δεν πρόκειται να κάνει καμία σοβαρή προσπάθεια. Είμαστε Έλληνες πολίτες και όποιος θέλει να απευθυνθεί σε μας να μας φωνάξει με το όνομα μας. Ελάχιστοι μέινανε που απαντούν στην προσφώνηση: ¨Δεξιε”…”Αριστερε”….”Σοσιαλιστη”
-
Πάλι στήνονται παντού “αριστερά αναχώματα” μην τύχει και λακκίσουν (οι ψηφοφόροι) από το μαντρί του νεοφιλελεύθερου σοσιαλιστικού ΠΑΣΟΚ και περάσουν στην αντίπερα όχθη που στέκει η “επάρατη”, η “συντηρητική”, η “κακιά” δεξιά, που δεν ξέμεινε ποτέ από ιδεολογία, που’ χε πάντα πολιτική άποψη αλλά φοβόταν να την πει, που δικαιώνεται πανυγηρικά αλλά και πάλι διστάζει να βγει μπροστά μην την κατηγορήσουν “οι δημοκρατικές, προοδευτικές δυνάμεις” για ανευθυνότητα, λαϊκισμό, πατριδοκαπηλεία και τα συναφή. Πού ήταν όλοι αυτοί (Δημαράδες, Κοτζιάδες, Κουβέληδες) τόσον καιρό. Τώρα που χρεοκόπησε η αρρωστημένη σοσιαλιστική ιδεολογία τους συμπεριφέρονται σαν τα μπακακάκια. .. όταν στερεέυει το νερό από τη μια γούρνα πηδάνε στη άλλη…!
-
Τι πάει να πει που ήταν…
Δεν έφυγαν και ποτέ…
Παρακολουθήματα του πασοκ ήταν, είναι και θα είναι…Κάτι ναζάκια κάνουν μόνο πότε πότε, όταν δεν τους παίζουν…
-
-
Από τα καλύτερα άτομα! Αν ήταν κότα, θα μπορούσε χαλαρά να είναι Ευροβουλευτής του πασόκ σήμερα, αλλά τους τα έχωσε!Καλή επιτυχία.
-
” ετοιμάζεται νέα κίνηση με τη δημιουργία πολιτικού ομίλου που θα κινείται στον ιδεολογικό χώρο του σοσιαλισμού και θα συγκροτείται από προσωπικότητες που προέρχονται από την αριστερά και το ΠΑΣΟΚ”
ΕΛΕΟΣ! Έχουν λυσάξει και λένε ότι να’ ναι. Σου λέει αντιμνημόνειο αυτοί και μεις το ίδιο. Πατριώτες αυτοί και μεις το ίδιο. Αλλά! εμείς είμαστε οι λίγο πιο λαικοί, οι λίγο πιο προοδευτικοί, οι λίγο “πιο δικοί σας”. Θυμίζει εκείνο το παιχνίδι που παίζαμε παιδιά με το σχοινί, που το τραβούσαν δυο ομάδες και όποιου η μύτη του παπουτσιού πατούσε τη γραμμή στο χώμα, έχανε και η ομάδα του. Δεν ντρέπονται καθόλου και σε τέτοιες στιγμές που ζούμε τολμούν να λένε τέτοιες αρλούμπες. Δηλαδή εγώ φταίω που μου ‘χεται αυτόματα ο συνειρμός; “στις εξωτερικές δυνάμεις και στο εγχώριο κατεστημένο που προσπαθούν να πριονίσουν τον κ. Αντ. Σαμαρά”.-
Έτσι ακριβώς, έλεος με τα πνευματικά ανεμοδούρια.
Το άρθρο από το βήμα είναι δηλητηριώδες μεν, ευστοχότατο δε.
Αλλά πρέπει να διαβαστεί από αυτόν που πρέπει να το διαβάσει, χωρίς φιλικές “παρωπίδες”, και ας τον στενοχωρήσει.Τα λέμε εδώ μέσα και τα ξαναλέμε…
-
-
Εξαιρετικά διαφωτιστικό άρθρο για μας τους “απ’ έξω”.
Μία παρατήρηση μόνο:
Η “συναντήληψη διαζυγίου συμφερόντων-πολιτικής” είναι ΧΙΜΑΙΡΑ, με όλο το σεβασμό στον Κο. Κοτζια, 2 βιβλία του οποίου έχω μελετήσει. Γι’ αυτό και στις “ώριμες” Δυτικές δημοκρατίες τα δύο αυτά εξισορροπούνται με θεσμικούς μηχανισμούς που δεν υπάρχουν στην Ελλάδα.
-
Ἂν βρεῖ μερικοὺς σὰν κι αὐτὸν ὁ Κοτζιᾶς (πανδύσκολο), τότε χαίρομαι γιὰ τὸ νέο ἐγχείρημα. Μοιάζει νὰ εἶναι ἡ “ἀνάποδη” (δηλαδὴ ἡ σωστὴ) ἐκδοχὴ τῆς ΔΗΜ.ΑΡ..
Ἀλλὰ πολὺς κατακερματισμὸς ἀντιμνημονιακῶν καὶ πατριωτικῶν δυνάμεων βρὲ παιδί μου. Αὐτὸς ὁ πατριωτικὸς χῶρος ἔχει γίνει… lounge
-
Οχι άλλο κάρβουνο..!!
-
Σωπα ρε!
Ξυπνησαν και οι διανοουμενοι !!
Παλια ξυπνουσαν νωριτερα.
Αργησαν και καποιοι δεν εχουν να φανε.
Δεν μαζευουν κανενα φραγκο καλυτερα, για τους πεινασμενους που κυκλοφορουν διπλα τους και δεν εχουνε και τα ‘Απαντα’ του Ριτσου να παρηγορηθουνε….
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Αναρτήσεις
Αυτός ο Παναγόπουλος που έχει εξαφανισθεί;;
ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ=ΓΕΝΟΠ,ΔΕΗ=ΠΑΣΟΚ=ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ…..
Ο Φωτοπουλος υπαρχει επειδη οι “γαλαζιοι” ειναι (ως συνηθως) διασπασμενοι.
Καθε πικραμενος ΔΑΚιτης εχει και τη δικη του ομοσπονδια.
Τελος, να σας δω λεβεντες μου που χαιρεστε για το ξεπουλημα της ΔΕΗ επειδη ταχα θα “γλυτωσετε” απο τη ΓΕΝΟΠ, να πληρωνετε το ρευμα 120% πανω και να σκουζετε για το κακο μνημονιο.
Αληθεια ξερει κανεις τη θεση της ΝΔ για το τι ποσοστο θα πρεπει να κατεχει το Δημοσιο σε επιχειρησεις Κοινης Ωφελειας (ΔΕΗ ΕΥΔΑΠ Συγκοινωνιες)??
0%
Παντως στις Τηλεπικοινωνίες η απελευθερωση των υπηρεσιων λειτουργησε μια χαρά. Αντί να εξαρτώμαστε από τον ΟΤΕ και τα λαμόγια του μπορούμε να επιλέξουμε πάροχο ελεύθερα και οικονομικότερα. Ο ΟΤΕ παραμένει ο ακριβότερος και αναχρονιστικότερος στις υπηρεσίες του.
Το θέμα είναι πως όπου μπαίνει το κράτος φέρνει μαζί του διαφθορά, σπατάλη κι αναποτελεσματικότητα. Το κράτος πρέπει να είναι απλά ρυθμιστής κι όταν δεν παίζει σωστά αυτό το ρόλο του η οικονομία υποφέρει.
Δεν εχει εξαφανιστει, στην Πατησιων ειναι και δεχεται επισκεψεις συνδικαλιστων που τον επιβραβευουν για το εργο που παραγει για την υπερασπιση των εργαζομενων.
Και επειδη ειχε υπερβαση εξοδων εφαγε και τον ενοχλητικο Ρωμανια, και αλλους ενοχλητικους επιστημονες εργατολογους, και τωρα κανει οικονομιες, στους αλλους, αλλα και στον εαυτο του, πιστευω.
Μες την μαυρη φτωχια ειναι ο ανθρωπος ,οπως και ολοι οι κρατικοδιαιτοι συνδικαλιστες μας, της ΓΣΕΕ.
αφου να σκεφτεις επισκεπτεται συχνα και πυκνα τον Δασκαλοπουλο που παρ ολο που δεν εχει την ΔΕΛΤΑ, ολο και καποιο γιουρτι του περισευει ,τετοια ανεχεια.
Καλα τωρα διαβασα οτι ο ΠΑΠ, εκτος που εφυγε με το προεδρικο αεροπλανο, πηρε και τον γιοκα του μαζι για ψωνια.
Μας κοστισε λεει 150.000 ευρω το ταξιδακι.
Πιθανότατα πήρε το γιόκα του μαζί προκειμένου να δει αν αρέσει στο μικρό η ζωή στην Αμερική, όπου του έχουν τάξει θέση υπαλλήλου οι πάτρωνές του όταν ολοκληρώσει την καταστροφή της Ελλάδας.
Οι συνδικαλιστες ειναι ενα μερος του πελατιακου συστηματος που εχει φερει την χωρα σε τετοια χαλια. Οπως ο ηλιος του ΠΑΣΟΚ αρχησε να δυη, τοσο και αυτοι. Ο κοσμος εχει καταλαβει τα παιχνιδια των κομματων και των μπραβων που τους ακολουθουν
Μάλλον και αυτός όπως ο άλλος, “θέλει το Γερμανό” του.
Πολύ γουστάρω, να βγάζουν τα μάτια μεταξύ τους τα ΠΑΣΟκια τόσα χρόνια και για κανένα λόγω σκαρφάλοναν στα κεραμύδια. Θα τους δώ τώρα στην εξέλιξη τους. Είναι να γελάει κανείς ….. Σκίστους ΓΑΠ,,,, μπράβο σου!!!!!!!!!
Οι συγκεκριμένοι και άλλοι πολλοί όσο και αν φωνάξουν στο τέλος πάλι ΠΑΣΟΚ θα ψηφίσουν και με τα 2 χέρια πιθανόν. Οπότε όλα αυτά οι διαφωνίες, οι φωνές, οι διαμαρτυρίες είναι για το θεαθήναι. Απλά προσπαθούν να κρατήσουν τις ενδοσυνδικαλιστικές και ενδοπαραταξιακές τους ισορροπίες. Προσπαθούν λοιπόν απλά να επανεκλεγούν γιατί είναι γνωστά τα προνόμια των συνδικαλιστών ειδικά στις ΔΕΚΟ.
Το τι χρειάζεται αυτή ή χώρα για να σωθεί είναι γνωστό…….
Όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελες, λέει ο σοφός λαός…
Ε, εντάξει. Θα τους τάξουν βουλευτιλίκια, ευρωβουλευτιλίκια, γενικές γραμματείες, διευθύνσεις ΥΠΕ, και όλοι οι μαχητικοί συνδικαλιστές τού ΠΑΣΟΚ θα το κάνουν για ακόμη μια φορά τουμπεκί ψιλοκομμένο, όπως επί Σημίτη.