kathimerini.gr | Με δικαιοσύνη, για επανεκκίνηση

kathimerini.gr | Με δικαιοσύνη, για επανεκκίνηση

Με δικαιοσύνη, για επανεκκίνηση

Tου Νικου Γ. Ξυδακη

Mε την ύφεση να εκτοξεύει το έλλειμμα και τις αγορές να γκρεμίζουν τα ομόλογα και το Χρηματιστήριο, με τον υπουργό Οικονομικών να αναζητεί απεγνωσμένα πρόσθετους πόρους από τη φορολόγηση των αναψυκτικών, με την κοινωνία και την εγχώρια αγορά παγωμένες, δεν μένει πια καμιά αμφιβολία ότι η πολιτική του Μνημονίου, όπως την εφάρμοσε η κυβέρνηση όλο τον τελευταίο χρόνο, δεν μπορεί να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο. Μάλλον τη βυθίζει πιο βαθιά στην ύφεση και στην απόγνωση. Πολύ περισσότερο, η αποτυχία στη διαχείριση της οικονομικής κρίσης συνοδεύεται από καταφανή πλέον δυσχέρεια της κυβέρνησης να παράγει έργο, να παράγει δηλαδή πολιτικά γεγονότα. Η κυβέρνηση Παπανδρέου φαίνεται όχι μόνο κατάκοπη, αλλά κυρίως σαστισμένη, άγονη, διασπασμένη, και χωρίς κανένα στρατηγικό εθνικό σχεδιασμό, όχι για μετά το 2012, αλλά ούτε καν για το υπόλοιπο του 2011.

Αυτή η πασίδηλη δυστοκία, που διατρέχει εγκάρσια το πολιτικό σύστημα, είναι το πιο ανησυχητικό σύμπτωμα. Διότι δείχνει, πρώτα απ’ όλα, ότι από το παρόν πολιτικό προσωπικό και υπό τους παρόντες συσχετισμούς και διατάξεις, δεν μπορεί να προκύψει η προωθητική ενέργεια που απαιτείται επειγόντως για να ανακοπεί η ελύθερη πτώση. Το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να διαπραγματευτεί τους όρους επιβίωσης της χώρας, αδυνατεί να εισπράξει έσοδα, αδυνατεί να επιβάλει δίκαιη και αποτελεσματική φορολόγηση, αδυνατεί να εμφυσήσει μια αίσθηση δικαιοσύνης στους πολίτες, και φυσικά αδυνατεί να γεννήσει ιδέες και να απελευθερώσει υπνώττουσες ή φυλακισμένες δημιουργικές δυνάμεις.

Ποτέ άλλοτε στα χρόνια της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας δεν ήταν τόσο έντονη η αίσθηση της ανημπόριας και της χρεοκοπίας, αλλά και η αίσθηση ότι σαν έθνος ζούμε μια ιστορική καμπή, συγχρονισμένη με μείζονες γεωπολιτικές ανακατατάξεις. Ο βίαιος μετασχηματισμός του παγκόσμιου καταμερισμού εργασίας με την είσοδο των ασιατικών γιγάντων, τα πλανητικά μεταναστευτικά ρεύματα, η παγκόσμια οικονομική κρίση, ο οικονομικός και πολιτικός κλονισμός της Ευρωπαϊκής Ενωσης, οι εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο, όλα τούτα δρουν ενισχυτικά πάνω στη γηγενή δομική κρίση. Η Ελλάδα κλυδωνίζεται επώδυνα, σ’ έναν κόσμο που αλλάζει.

Και οι Ελληνες είναι αναγκασμένοι να ξαναδούν τους εαυτούς τους. Να τοποθετηθούν διαφορετικά στο διεθνές περιβάλλον. Αλλά πρώτα απ’ όλα, να ξαναδούν διαφορετικά τους εαυτούς τους μέσα στην ίδια τους τη χώρα: να μας φανταστούμε διαφορετικούς σαν πολίτες μιας διαφορετικής χώρας. Στον βίαιο 20ό αιώνα οι Ελληνες επινόησαν εκ νέου τους εαυτούς τους και τη χώρα, τρεις-τέσσερις φορές τουλάχιστον: όταν ξεκίνησαν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, μετά την Καταστροφή του ’22, στον πόλεμο του ’40-’41, μετά τον Εμφύλιο, μετά την πτώση της δικτατορίας και την τραγωδία της Κύπρου. Κάθε φορά κατασκεύαζαν μια ιδέα για το μέλλον, λιγότερο ή περισσότερο συνεκτική, κάθε φορά η ιδέα προσγειωνόταν στην πραγματικότητα, ύστερα από μια ήττα ή μια ιστορική ανακατάταξη, κάθε φορά είχαν να αντιμετωπίσουν την αλλαγή στάσης του ξένου παράγοντα και τον εσωτερικό διχασμού. Δυστυχώς, αυτή η τόσο πλούσια ιστορική πείρα δεν εγγυάται την αποφυγή των ίδιων ή άλλων λαθών, κάθε άλλο. Η Ιστορία διδάσκει αλλά δεν φρονηματίζει.

Ωστόσο, η μακροσκοπική όραση, που αναπόφευκτα φέρει ένας ιστορικός λαός με παράδοση αγώνων και καταστροφών, μπορεί να μας βοηθήσει να δούμε την παρούσα δυσχέρεια σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, να βγούμε προσώρας από τη δίνη του προβλήματος, ώστε να μπορέσουμε να επινοήσουμε βραχυπρόθεσμες και μεσοπρόθεσμες λύσεις.

Η αναδιάρθρωση του χρέους είναι η πρώτη κίνηση. Η πρόσφατη πικρή πείρα του Μνημονίου διδάσκει, πρώτον, ότι πρέπει να κινηθούμε ταχύτατα για να αντλήσουμε τα όποια οφέλη της αναδιάρθρωσης και, δεύτερον, πρέπει να διαπραγματευτούμε σκληρά, όσο μπορούμε. Η δικαιοσύνη και η ισονομία είναι οι αμέσως επόμενες προτεραιότητες: για την πάταξη της φοροδιαφυγής και της φυγάδευσης κεφαλαίων, για την προστασία των εξουθενωμένων, κυρίως για την εμπέδωση αισθήματος δικαίου και ελπίδας στους καχύποπτους και αποκαρδιωμένους πολίτες. Ο ελληνικός λαός, των μικρομεσαίων επιβιωτών και της μαύρης οικονομίας, δεν μπορεί να πάρει στα σοβαρά ένα κράτος που ανακοινώνει 75 πολίτες με εισόδημα άνω του ενός εκατομμυρίου και 35 χιλιάδες με εισόδημα άνω των 80.000. Μόνο με αποκατάσταση του αισθήματος δικαίου θα επανακάμψει το τρωθέν κύρος της δημοκρατίας και θα επισκευαστεί το διάτρητο σήμερα δημόσιο ήθος, θα αναστραφεί η τυφλή ανταρσία κατά του αναξιόπιστου και αλλοπρόσαλλου κράτους. Και μόνο έτσι θα καταστεί δυνατή η ελάχιστη αναγκαία συναίνεση για αναθεμελίωση της παιδείας και της παραγωγής, δηλαδή για τη μεσοπρόθεσμη αναθεμελίωση της κοινωνίας.

Ποια κυβέρνηση, ποια ηγεσία, είναι σε θέση να πείσει τον κερματισμένο, φοβισμένο και εξοργισμένο λαό, ώστε να πειθαρχήσει και να εργαστεί προς ένα στόχο; Αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα. Ποια ηγεσία μπορεί να πείσει καταρχάς για το δικό της ήθος, τις αγωνιστικές της προθέσεις, την ανεξαρτησία της; Κυρίως για την πρόθεσή της να δώσει το παράδειγμα αναγέννησης ή να πέσει επί των επάλξεων; Ελάχιστα πρόσωπα από τους υπάρχοντες σχηματισμούς είναι σε θέση να πείσουν και ελάχιστοι θα επιπλεύσουν στο επόμενο διάστημα των αλλεπάλληλων αλλαγών. Νέα πρόσωπα, σε νέους σχηματισμούς, με άλλα πρόσημα και σε άλλες συμμαχίες, θα αναδυθούν, σε μία και δύο και τρεις και πολλές φάσεις. Πιθανόν δεν θα είναι όλοι καλοί ή καλύτεροι, πθανόν και η ίδια η μορφή διακυβέρνησης να αλλάξει, σε σχέση πάντα και με το ρευστό διεθνές περιβάλλον και τους απρόβλεπτους τελεστές. Ωστόσο, ο πολιτικός χρόνος έχει πυκνώσει, τόσο πολύ που έχει γίνει αφόρητος: η χώρα χρειάζεται επειγόντως αλλαγή, επανεκκίνηση. Τώρα.

http://www.ekathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_30/04/2011_440596

kathimerini.gr | Ο θρίαμβος του Γεωργίου Β΄

kathimerini.gr | Ο θρίαμβος του Γεωργίου Β΄

Ο θρίαμβος του Γεωργίου Β΄

Tου Στεφανου Kασιματη / kassimatis@kathimerini.gr

Εσείς, κύριε ή κυρία, που ίσως πίνετε τώρα το πρωινό καφεδάκι σας παρέα με την εφημερίδα, ανοίξτε τα παράθυρα, ανοίξτε τις ψυχές! Ξυπνήστε τα παιδιά και βάλτε μουσικές θριαμβικές να παίζουν στη διαπασών! Βγείτε στη βεράντα και φωνάξτε τους γειτόνους! Κατεβάστε τον γκρα του παππού από το πατάρι και πιάστε τις μπαλωθιές! Τρέξτε στην πιο κοντινή εκκλησιά και χτυπήστε χαρμόσυνα την καμπάνα! Γιατί έπειτα από τόσο ζόφο η γλυκιά μας πατρίδα, επιτέλους, ξανά προς τη δόξα τραβά! Ωσαννά, ωσαννά!

Μικρή παύση για να μου φύγει η έξαψη... Αφού σας ζητήσω συγγνώμη για την περιστασιακή, πλην ανοίκεια, απώλεια ψυχραιμίας, να σας παρουσιάσω την είδηση που θα σας φτιάξει την ημέρα: Ο Γεώργιος Β΄του οίκου των Παπανδρέου-Μινέικο βραβεύθηκε από την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου Υγείας, για...«τη σταθερή αντικαπνιστική του στάση και την υιοθέτηση αυστηρής σχετικής νομοθεσίας»! Το εν λόγω βραβείο, διαβάζουμε στην ανακοίνωση, είναι «η υψηλότερη διάκριση της ΠΟΥ για τον περιορισμό του καπνίσματος». (Υποθέτω ότι θα υπάρχουν υψηλές διακρίσεις της ΠΟΥ και σε άλλες κατηγορίες, π.χ. για κανό, ποδήλατο, πιλάτες κ.λπ. Υπομονή, αγαπητοί μου, και με τη μεθοδικότητά του ο πρωθυπουργός μας θα τα σαρώσει όλα!)

Εκείνο όμως που προκαλεί ρίγη συγκινήσεως στους γνήσιους πατριώτες είναι το σκεπτικό της απόφασης της ΠΟΥ: «Ηταν μια σημαντική πράξη πολιτικού θάρρους (sic) η επιχειρηματολογία και η σταθερή υποστήριξη εν δυνάμει μη δημοφιλών μέτρων, παρά την αντίδραση οργανωμένων συμφερόντων και σε περίοδο που η ελληνική κυβέρνηση υιοθετούσε αυστηρά μέτρα λιτότητας με σκοπό τη μείωση του δημοσίου χρέους και την έξοδο της χώρας από την οικονομική κρίση».

Αν όμως κάποιοι διαβάζετε για «πολιτικό θάρρος», «αντίδραση οργανωμένων συμφερόντων», «μείωση δημοσίου χρέους» κ.λπ. και, σκεπτόμενοι ότι όλα αυτά αφορούν την αντικαπνιστική στάση του πρωθυπουργού, σας πιάνουν τα νεύρα σας και, ξαφνικά, καταλαμβάνεσθε από την ασυνήθιστη ανάγκη να σκίσετε την εφημερίδα και να τη φάτε, μην το κάνετε! Δεχθείτε τη διεθνή υπεροχή του πρωθυπουργού μας και, απαλλαγμένοι από την τυραννία της υπερηφάνειας, θα δείτε πόσο δυνατότεροι θα νιώσετε μέσα από την ταπείνωση που σας προσφέρει η αναγνώριση του μεγαλείου του Γεωργίου Β΄. (Βέβαια, αν κάποιοι άλλοι αναρωτιέστε μήπως οι ξένοι απλώς σπάνε πλάκα με την Ελλάδα και την ηγεσία της, ειλικρινά, με το χέρι στην καρδιά, δεν μπορώ να το αποκλείσω με σιγουριά. Ως γνωστόν, ο κόσμος είναι γεμάτος από κακούς ανθρώπους που φθονούν και επιβουλεύονται την ωραιότερη χώρα του κόσμου, που κατοικείται από τους εξυπνότερους ανθρώπους του κόσμου...)

Αλλά και για εσάς, τους θιασώτες της τετράγωνης λογικής, τους πρακτικούς και πραγματιστές, εσάς που ξέρω ότι μυκτηρίζετε τη συγκίνησή μου, έχω κάτι με το οποίο ελπίζω να σας μεταπείσω. Ναι, ξέρω ότι στα χρόνια που έρχονται μπορεί ο καθένας μας να συναντήσει τη μοίρα του από την ανέχεια που θα επικρατήσει, όταν η σύνταξη θα φθάσει σε επίπεδα Βουλγαρίας, όταν η χώρα δεν θα έχει χρήματα για να εισαγάγει τρόφιμα και καύσιμα, όταν οι υπάλληλοι του Δημοσίου θα εξακολουθούν να έχουν εργασία αλλά όχι μισθό. Ομως, χάρη στον Γεώργιο Β΄ ελαχιστοποιούνται οι πιθανότητες να πεθάνουμε από καρκίνο των πνευμόνων! Πού το βάζετε αυτό;

Για το τέλος, αφήνω εσάς τους σκοτεινούς θιασώτες του κυνισμού. Εσάς που δεν ιδρώνει το αυτί σας με τα παραπάνω. Εσάς που ξέρετε ότι ο περίφημος νόμος, για τον οποίον βραβεύθηκε ο Γεώργιος Β,΄απλώς... δεν εφαρμόζεται. Εσάς που υποψιάζεσθε ότι κάτι αφελείς αλλοδαποί (πάνω κάτω σαν αυτούς που τόσα χρόνια έπαιρναν στα σοβαρά τις ελληνικές στατιστικές...), οι οποίοι έχουν την πλάνη ότι η Ελλάδα είναι χώρα ευρωπαϊκή, με θεσμούς, φαντάζονται ότι στην Ελλάδα οι νόμοι εφαρμόζονται και, γι’ αυτό βραβεύουν τον πρωθυπουργό. Είναι αλήθεια ότι αφθονούν τα περιστατικά, όπου τα τασάκια εξαφανίζονται από τα εστιατόρια προτού εμφανισθεί ο Γεώργιος Β΄ (βλέπετε, πάντοτε ειδοποιεί τηλεφωνικώς) και μόλις φεύγει εμφανίζονται και πάλι στα τραπέζια. Αλλά κι αυτό μπορεί να ξεπερασθεί. Διότι, ενδυναμωμένος ηθικά με την υψίστη διάκριση της ΠΟΥ, ο Γεώργιος Β΄ μπορεί να γυρίζει κάθε βράδυ σε όσο περισσότερα μπαρ και εστιατόρια είναι δυνατόν, μένοντας όσο περισσότερο μπορεί στο καθένα, πετυχαίνοντας έτσι το μάξιμουμ της εφαρμογής του νόμου. Βέβαια, τώρα που το σκέπτομαι καλύτερα, εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα: Πότε θα του μένει χρόνος για ύπνο, που τόσο πολύ τον χρειάζεται ώστε να αντλεί δυνάμεις για τον αγώνα υπέρ της σωτηρίας της χώρας; Αλλά, για το συγκεκριμένο πρόβλημα, εκλιπαρώ την κατανόησή σας. Απάντηση δεν έχω...

Απάντηση Βενιζέλου

Αναφερόμενος στο σημείωμα της περασμένης Πέμπτης, σχετικώς με την «αξιοποίηση» των χώρων του στρατοπέδου «Παύλος Μελάς» από το υπουργείο Εθνικής Αμύνης, ο υπουργός Ευάγγελος Βενιζέλος έστειλε την κάτωθι επιστολή:

«Το σχόλιο για την παραχώρηση της χρήσης του πρώην στρατοπέδου Παύλου Μελά στον ομώνυμο δήμο φοβούμαι ότι αδικεί το επίμονο και διαρκές αίτημα της ευρύτερης περιοχής να αποδοθεί ο χώρος αυτός στην τοπική κοινωνία, καθώς δεν χρησιμοποιείται εδώ και χρόνια από τις Ενοπλες Δυνάμεις και περιλαμβάνει πολλά διατηρητέα κτήρια. Η μετατροπή του “Παύλου Μελά” σε μητροπολιτικό πάρκο συνιστά επιλογή του ρυθμιστικού σχεδίου και του ευρύτερου χωροταξικού σχεδιασμού της Θεσσαλονίκης που επιβεβαιώθηκε πρόσφατα από το υπουργείο Περιβάλλοντος. Η μετατροπή του χώρου αυτού σε μητροπολιτικό πάρκο (και όχι η οικοπεδοποίησή του για την ανέγερση κατοικιών) είναι μια αναπτυξιακή επιλογή. Αναβαθμίζει συνολικά μια από τις πιο βεβαρημένες και πυκνοκατοικημένες περιοχές του πολεοδομικού συγκροτήματος. Αναβαθμίζει συνεπώς τις αξίες γης και μπορεί να συμπαρασύρει πλήθος οικονομικών δραστηριοτήτων που θα έχουν και έμμεσο δημοσιονομικό όφελος. Εάν το Δημόσιο στρεφόταν σε μια αλλαγή του χωροταξικού και πολεοδομικού σχεδιασμού ώστε ο χώρος αυτός να φιλοξενήσει νέες κατοικίες, το μόνο αποτέλεσμα θα ήταν η μακροχρόνια αδρανοποίηση του χώρου και μια αδιέξοδη δικαστική και κοινωνική αντιπαράθεση. Ενα μητροπολιτικό πάρκο εμπεριέχει άλλωστε πλήθος εμπορικών δραστηριοτήτων. Το πιο απλό είναι ο υπόγειος σταθμός αυτοκινήτων. Στις δραστηριότητες αυτές το Δημόσιο, μέσω του Ταμείου Εθνικής Αμυνας, θα έχει πάντα τη δική του διασφαλισμένη συμμετοχή. Πιστεύω ότι το σχόλιό σας οφείλεται αφενός μεν στην αγωνία σας για την αντιμετώπιση του δημοσιονομικού και αναπτυξιακού προβλήματος της χώρας, αφετέρου δε στην έλλειψη πληροφόρησης για τα δεδομένα της συγκεκριμένης περιοχής. Θα χαρώ να κάνουμε μαζί ένα πολιτικο-φιλοσοφικό περίπατο στον Βοτανικό Κήπο που δεν ξέρω αν θα γίνει στον Δήμο Παύλου Μελά, αλλά σίγουρα υπάρχει στα όνειρά μας».

Ασμένως αποδέχομαι την τιμητική πρόσκληση του υπουργού. Φοβάμαι όμως πως όταν, με το καλό, πραγματοποιηθεί το όραμα του βοτανικού κήπου, τουλάχιστον ο γράφων θα έχει προ πολλού μετοικήσει στους αιωνίους λειμώνες...

Αθάνατα Εighties!

Τελικά, η εναγωνίως αναμενόμενη ομιλία του Ακη Τσοχατζόπουλου στη Βουλή για το ζήτημα των υποβρυχίων δεν ήταν τίποτε περισσότερο παρά μία σπονδή στη δεκαετία του 1980. Ο πρώην υπουργός –που φαίνεται ότι τόσο πολύ υποφέρει μακριά από τον φυσικό χώρο του– αφέθηκε στη νοσταλγία και, απλώς, εκφώνησε έναν πανηγυρικό σε άπταιστη πασοκική γλώσσα των αλησμόνητων Eighties. Ωραία παράσταση, κρίμα που δεν είχε μουσική υπόκρουση εποχής, π.χ. Μάικλ Τζάκσον...

http://www.ekathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_30/04/2011_440601

kathimerini.gr | Κύπρος 1954-74: οι ευθύνες και των άλλων

kathimerini.gr | Κύπρος 1954-74: οι ευθύνες και των άλλων

Κύπρος 1954-74: οι ευθύνες και των άλλων

Toυ Θεοδωρου Kουλουμπη*

Σε πρόσφατο άρθρο μου στην Καθημερινή (17/4) απαρίθμησα εννέα λάθη που διαπράχθηκαν από τις ηγεσίες Αθήνας και Λευκωσίας στην εικοσαετία 1954-74. Πρότεινα ότι αν αυτά είχαν αποφευχθεί θα άλλαζαν προς το καλύτερο την τραγική μοίρα της Κύπρου (την τουρκική εισβολή και κατοχή που συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας). Τα λάθη μας θα μπορούσαν να συνοψιστούν σε τρία επίπεδα: 1. Κακή ανάγνωση του συσχετισμού δυνάμεων της περιοχής και ευρύτερα. 2. Αμφιθυμία ανάμεσα σε δύο αλληλοαναιρούμενους στόχους στο αίτημα της αυτοδιάθεσης της Κύπρου – ένωση και ανεξαρτησία. 3. Πολιτική εκμετάλλευση, για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης στους δύο πυλώνες του Ελληνισμού, ενός άκρως συγκινησιακού εθνικού θέματος. Εκλεισα το άρθρο μου γράφοντας ότι «... η θλιβερή αποτίμηση των λαθών μας δεν πρέπει, προς Θεού, να δημιουργήσει την εντύπωση ότι η Αθήνα και η Λευκωσία διεκδικούν (από μόνες τους) τα πρωτεία στην κλίμακα ευθυνών για την κυπριακή τραγωδία».

Η Τουρκία έχει ίσως το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης, διότι από τη δεκαετία του 1950 εφάρμοσε μια αλυσιδωτή πολιτική προσχεδιασμένης αδιαλλαξίας με στόχο τη διχοτόμηση της Μεγαλονήσου. Επιδίωξε δυσανάλογα δικαιώματα για την τουρκοκυπριακή μειονότητα του 18% που ποτέ δεν διανοήθηκε να προσφέρει στους μειονοτικούς Κούρδους - που αποτελούσαν και αποτελούν τουλάχιστον το 20% του συνολικού πληθυσμού του τουρκικού κράτους. Το 1974 η Αγκυρα, με «οργουελική» προπαγανδιστική τεχνοτροπία, βάφτισε την εισβολή της στην Κύπρο «επιχείρηση ειρήνης» και αποκάλεσε τον ξεριζωμό του συνόλου σχεδόν των Ελληνοκυπρίων από τα Κατεχόμενα «ανταλλαγή πληθυσμών». Η τουρκική κατοχή της βόρειας Κύπρου διατηρείται μέχρι σήμερα, παρά τις δεκάδες των καταδικαστικών ψηφισμάτων και αποφάσεων του ΟΗΕ, με προφανή την τουρκική πρόθεση παγίωσης του προϊόντος της βίας και της δημιουργίας τετελεσμένων γεγονότων.

Η Βρετανία διεκδικεί επίσης τεράστιο μερίδιο ευθύνης για την απεγνωσμένη της προσπάθεια να διατηρήσει το αποικιακό καθεστώς στη δεκαετία του 1950, καλλιεργώντας έγκαιρα και έντεχνα την ελληνοτουρκική αντιπαράθεση ανάμεσα στις δύο κοινότητες και τις δύο «μητέρες πατρίδες». Μετά την ανακήρυξη του κυπριακού κράτους το 1960, η Βρετανία λειτούργησε περισσότερο ως εγγυήτρια δύναμη των βρετανικών βάσεων παρά της ανεξαρτησίας και συνταγματικής ομαλότητας της Κύπρου. Η απραξία της (benign neglect) απέναντι στο πραξικόπημα του Ιωαννίδη και στην τουρκική εισβολή της κυβέρνησης Ετσεβίτ/Ερμπακάν τη φορτώνει και αυτή με σοβαρές ευθύνες για τα αιματηρά γεγονότα του Ιουλίου/Αυγούστου 1974.

Οι ΗΠΑ έχουν επίσης μεγάλο ποσοστό ευθύνης για το Κυπριακό από το 1964 και μετά, που πήραν τα ηνία των δυτικών χειρισμών στο νησί. Για παράδειγμα, η κυβέρνηση Τζόνσον, μετά τα αιματηρά γεγονότα του Δεκεμβρίου 1963, προσπάθησε να επιβάλει τα εναλλακτικά σχέδια Ατσεσον που θα οδηγούσαν στην κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στην Αθήνα τα σχέδια αυτά παρουσιάζονταν με τη μορφή της Ενωσης και στην Αγκυρα με τη μορφή της Διχοτόμησης. Οπωσδήποτε, φτάνουμε στο αποκορύφωμα των αμερικανικών ευθυνών με τους μακιαβελικούς χειρισμούς του Χένρι Κίσινγκερ την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1974. Τα κίνητρα που οδήγησαν τον γνωστό καθηγητή/διπλωμάτη να δώσει το πράσινο φως στα σχέδια του Ιωαννίδη για τη βίαιη ανατροπή του Μακαρίου είναι μεγίστης σημασίας ερώτημα που θα πρέπει να διερευνήσουν και να ερμηνεύσουν οι ιστορικοί του μέλλοντος. Μάλλον ο Αμερικανός διπλωμάτης (που είχε ως πρότυπο τον Κλέμενς Μέτερνιχ) φανταζόταν ότι μια περιορισμένης κλίμακας ελληνοτουρκική αντιπαράθεση στην Κύπρο θα του έδινε την ευκαιρία να παίξει τον ρόλο του από μηχανής θεού.

Τέλος, μεμπτή πρέπει να θεωρηθεί και η συμπεριφορά της πρώην Σοβιετικής Ενωσης, που συστηματικά καλλιέργησε ψευδαισθήσεις στον Μακάριο, καθώς και σε ορισμένους κύκλους της Αθήνας, ότι μια τουρκική εισβολή στην Κύπρο θα αντιμετώπιζε έντονη σοβιετική στρατιωτική απάντηση. Ακόμη και ένας πρωτοετής φοιτητής των Διεθνών Σχέσεων σίγουρα αντιλαμβάνεται ότι η Σοβιετική Ενωση κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου θα αποκόμιζε μεγάλα κέρδη από τη συνεχιζόμενη διαμάχη δύο σημαντικών εταίρων που θα παρέλυε τη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ.

Σωστά, αν και κάπως αργά, οι ελληνικές και κυπριακές κυβερνήσεις εγκατέλειψαν το διχαστικό δόγμα του «εθνικού κέντρου» και υιοθέτησαν την αρχή του «η Κύπρος αποφασίζει (για το περιεχόμενο σχεδίου λύσης του Κυπριακού) και η Ελλάδα συμπαρίσταται». Κορυφαία στιγμή στην ιστορία της Κύπρου αποτελούν η ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στην Ευρωζώνη. Στο πλαίσιο μιας ευρωπαϊκής Κύπρου θα πρέπει να βρεθεί μια δίκαιη και λειτουργική λύση για την επανένωση του τόσο ταλαιπωρημένου αυτού κράτους.

*Ο κ. Θεόδωρος Κουλουμπής είναι ομότιμος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Αθηνών. couloumbis@msn. com

http://www.ekathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_30/04/2011_440585

kathimerini.gr | Το θέατρο της Μεταπολίτευσης

kathimerini.gr | Το θέατρο της Μεταπολίτευσης

Το θέατρο της Μεταπολίτευσης

Tου Σταθη N. Kαλυβα*

Η διακυβέρνηση της χώρας την τελευταία τριακονταετία μπορεί να παρομοιαστεί με ένα θεατρικό έργο σε τρεις πράξεις.

Πράξη πρώτη: Επειτα από μπόλικες διαβουλεύσεις και καθυστερήσεις, εισάγεται κάποια μεταρρύθμιση που, όπως είναι φυσικό, δυσαρεστεί κάποιους. Πράξη δεύτερη: Οι δυσαρεστημένοι «κινητοποιούνται». Η κινητοποίηση συνίσταται στην επιβολή ενός σημαντικού κόστους πάνω στο κοινωνικό σύνολο, ανάλογα με τις εκάστοτε διαθέσιμες δυνατότητες και στη χρήση ενός αριστερόστροφου πολιτικού λεξιλογίου, με στερεοτυπικές αναφορές σε «ηρωικούς αγώνες» που γίνονται για το «λαϊκό συμφέρον». Σύσσωμα τα ΜΜΕ και η αντιπολίτευση στηρίζουν τα αιτήματα των κινητοποιημένων που δεν μπορεί παρά να είναι δίκαια, ενώ καταδικάζεται η κυβερνητική αυθαιρεσία και αναλγησία, καθώς και η υποταγή της στα «συμφέροντα». Η κυβέρνηση επιλέγει τη χαλαρή αστυνόμευση στη βάση της λογικής πως τα κοινωνικά προβλήματα δεν έχουν αστυνομικές λύσεις: ούτε συλλήψεις γίνονται ούτε επιβάλλονται ποινές σε κανέναν και αυτό, ανεξάρτητα από το αν παραβιάζεται ή όχι ο νόμος. Πράξη τρίτη: Εχοντας εισπράξει ένα σημαντικό πολιτικό κόστος, η κυβέρνηση υποχωρεί στο όνομα της δημοκρατίας και του διαλόγου. Ολοι επιστρέφουν στα σπίτια τους χαρούμενοι. Η μεταρρύθμιση είτε εφαρμόζεται πλημμελώς είτε δεν εφαρμόζεται καθόλου είτε αποσύρεται. Το μάθημα εμπεδώνεται: το κράτος λυγίζει εύκολα. Το πρόβλημα που επεδίωκε να θεραπεύσει η μεταρρύθμιση χώνεται κάτω από το χαλί με την ελπίδα πως κάπως, κάποτε, θα διορθωθεί. Ετσι φθάσαμε στη χρεοκοπία.

Η παράσταση αυτή τα έχει όλα: προβλέψιμους ρόλους και σενάριο, χαρούμενο τέλος και (δυστυχώς) αρνητικές συνέπειες. Το εντυπωσιακό, όμως, είναι πως ενώ βρισκόμαστε σε ελεύθερη πτώση, ο θίασος συνεχίζει την παράσταση. Πρόσφατα παραδείγματα: το κάπνισμα στους δημόσιους χώρους, η απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων, η Κερατέα.

Είναι προφανές πως ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας, συνεπικουρούμενο από μερίδα δημοσιογράφων και διανοουμένων, εξακολουθεί να αρνείται να αντικρίσει κατάματα τη ρίζα του προβλήματος: το απλό, δηλαδή, γεγονός πως το επίπεδο διαβίωσης που είχε κατακτήσει η χώρα τα τελευταία χρόνια δεν αντιστοιχούσε στον παραγόμενο πλούτο. Ο στρουθοκαμηλισμός αυτός τρέφεται απευθείας από την ιδεολογία της Μεταπολίτευσης: πάντοτε φταίνε οι άλλοι (οι διεφθαρμένοι πολιτικοί, οι ξένοι που μας επιβουλεύονται και μας επιβάλλουν «επαχθή χρέη», ο νεοφιλελευθερισμός, η παγκοσμιοποίηση κ. λπ.) και ποτέ εμείς οι ίδιοι (ο αγνός, διωκόμενος «λαός»). Ετσι, η ψυχρή αποτίμηση της σκληρής πραγματικότητας που αντιμετωπίζουμε έχει υποκατασταθεί από τη συνεχή γκρίνια, τον αδιέξοδο αυτισμό και τη μανιώδη αναζήτηση της εύκολης και ανέξοδης λύσης που θα μας οδηγήσει στη σωτηρία: η επιμήκυνση, η αναδιάρθρωση, η στάση πληρωμών, οι Κινέζοι, τα κατοχικά χρέη της Γερμανίας,... ο Ισημερινός.

Ο στρουθοκαμηλισμός δεν είναι δυσεξήγητος. Κατ’ αρχάς, καμιά αποτυχία δεν γίνεται εύκολα αποδεκτή. Δεύτερον, η ελληνική κοινωνία βίωσε μια αδιάκοπη ανοδική πορεία που διήρκεσε 70 χρόνια. Πρέπει να πάει κανείς πίσω στα χρόνια της Κατοχής για να αναζητήσει μια ραγδαία πτώση του βιοτικού επιπέδου. Η σημερινή πραγματικότητα είναι πραγματικά πρωτόγνωρη για τους περισσότερους. Τρίτον, οι οικονομικές κρίσεις του πρόσφατου παρελθόντος ξεπεράστηκαν με ευκολία και δίχως βαριές συνέπειες, καλλιεργώντας την ψευδαίσθηση της εύκολης διεξόδου. Τέλος, η ιδεολογία της Μεταπολίτευσης υπήρξε σε τέτοιον βαθμό ηγεμονική, που έχει αποκτήσει την ισχύ του αυτονόητου.

Παρ’ όλα αυτά, και αντίθετα από τους περισσότερους, ίσως, αναλυτές, δεν θεωρώ πως το κεντρικό πρόβλημα αυτή τη στιγμή εντοπίζεται στην κοινωνία. Αφ’ ενός αυτή διαθέτει πολύ μεγαλύτερα αποθέματα προσαρμοστικότητας απ’ όσα της αναγνωρίζονται. Αφ’ ετέρου, κάτω από την επιφάνεια και πίσω από τις κραυγές, διακρίνονται οι τεκτονικές αξιακές αλλαγές που ήδη συντελούνται. Σιγά σιγά, πράγματα που παλιότερα δεν λέγονταν έχουν αρχίσει να είναι ευρύτερα αποδεκτά. Αλλωστε, οι περισσότεροι άνθρωποι κάπου συναισθάνονταν πως ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούσαν τα πράγματα, παρότι βολικός, ήταν σαθρός. Αργά αλλά σταθερά, η πίεση της πραγματικότητας ωθεί την κοινωνία προς την αναθεώρηση των θεμελιωδών αξιών της. Η μετατόπιση αυτή δεν μεταφράζεται ακόμη σε πολιτική ενέργεια, γιατί η κοινωνία δέχεται αντιφατικά μηνύματα από μια πολιτική ηγεσία που δεν εμπιστεύεται και η οποία δεν της παρέχει ούτε αξιόπιστο οδηγό εξόδου από την κρίση ούτε όραμα για το μέλλον.

Είναι προφανές πως οι αλλαγές και δύσκολες είναι και χρόνο χρειάζονται. Ομως, ούτε χρόνος υπάρχει ούτε η προοπτική της κατάρρευσης επιτρέπει δισταγμούς. Το πρόβλημα είναι πως την πραγματοποίηση των αλλαγών επωμίσθηκε μια κυβέρνηση (και ένα πολιτικό προσωπικό) που ούτε τις καταλαβαίνει ούτε και πιστεύει σ’ αυτές.

Η κρίσιμη διαφορά με το παρελθόν είναι πως το θέατρο της Μεταπολίτευσης απώλεσε πλέον τους χρηματοδότες του. Μόνο η δύναμη της αδράνειας εξηγεί γιατί συνεχίζονται ακόμη οι παραστάσεις. Δεν θα κρατήσουν για πολύ. Η πολιτική ηγεσία της χώρας διαθέτει ίσως ακόμη τη δυνατότητα να επιλέξει πόσο ομαλός θα είναι ο δρόμος της μετάβασης. Είτε, όμως, επιλέξει είτε όχι, το τελικό αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο: η κρίση θα σαρώσει τη σημερινή πραγματικότητα, θέτοντας τη χώρα σε μια υγιέστερη τροχιά.

* Ο κ. Στάθης Ν. Καλύβας είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Yale.

http://www.ekathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_100066_30/04/2011_440591

Προσοχή στις παρέες σας | ANTINEWS

Προσοχή στις παρέες σας | ANTINEWS

Προσοχή στις παρέες σας

Από factorx στις 30/04/2011

Όταν οι φίλοι σου είναι losers, τότε έχεις καλή παρέα για να μοιράζεσαι τη δυστυχία σου. Έλα όμως που αυτοί οι φίλοι είναι που μάλλον συντελούν στην αύξηση της δυστυχίας σου.

Οι έρευνες αποδεικνύουν ότι αυτό που είμαστε είναι το αποτέλεσμα αυτών που συναναστρεφόμαστε. Οι φίλοι μας καθορίζουν τις αξίες μας, τα συναισθήματά μας, τη συμπεριφορά μας, και το πώς ατενίζουμε το μέλλον. Η επιρροή τους λειτουργεί σαν αόρατο χέρι που μας κατεβάζει, εμποδίζοντάς μας να ολοκληρωθούμε, ή μας ανεβάζει ψυχολογικά, βοηθώντας μας να πετύχουμε τους στόχους μας.

Οι ψυχολόγοι αποκαλούν αυτό το αόρατο χέρι «συναισθηματική μεταδοτικότητα» ή «κοινωνική μεταδοτικότητα», και όπως λένε ή μας βοηθά ή μας καταστρέφει. Αν μάθουμε να το αποφεύγουμε, η ζωή μας θα εμπλουτιστεί.

Το εισόδημά μας, το βάρος μας, η ευτυχία μας, ακόμη και η επαγγελματική μας καταξίωση, είναι το μέσο αποτέλεσμα των καλύτερων πέντε φίλων μας! Όποιος συναναστρέφεται με υγιείς, πλούσιους, ευτυχισμένους και πετυχημένους φίλους του, πετυχαίνει και αυτός. Πιο συγκεκριμένα, η συναισθηματική μεταδοτικότητα μας λέει πως τα δικά τους συναισθήματα και συμπεριφορές, γίνονται και δικά μας. Και είναι λογικό.

Εδώ και πάρα πολλά χρόνια οι γονείς γνωρίζουν πολύ καλά, πως οι φίλοι του παιδιού τους καθορίζουν το μέλλον του. Ανάλογα με τις παρέες που έχει ένα παιδί, βαδίζει σωστά ή όχι. Βέβαια, πολλοί πιστεύουμε πως μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας, μπορούμε να αποτρέψουμε κάποιους κακούς εξωγενείς παράγοντες που μας επηρεάζουν. Έτσι δεν είναι; Λάθος.

Τα συναισθήματα και οι συμπεριφορές είναι μεταδοτικά. Όταν σκεφτόμαστε δημιουργικά παρέα με κάποιον δημιουργικό άνθρωπο, γινόμαστε ακόμη πιο δημιουργικοί. Για αυτό και είναι πολύ σημαντικό να έχουμε τον κατάλληλο φίλο. Ο ένας επηρεάζει θετικά τον άλλο. Θέλεις για παράδειγμα να φας κάτι ανθυγιεινό, αλλά τη τελευταία στιγμή παραγγέλνεις αυτό που παράγγειλε ο αθλητικός και υγιέστατος φίλος σου.

Βέβαια, η συναισθηματική μεταδοτικότητα έχει και τη σκοτεινή της πλευρά. Αν συναναστρέφεσαι κενούς ανθρώπους, την πάτησες. Ποια δημιουργικότητα και σαχλαμάρες;

Πως λοιπόν μπορούμε να εκμεταλλευτούμε αυτή τη μεταδοτικότητα για να βελτιώσουμε τη ζωή μας; Η απάντηση είναι ότι θα πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί σχετικά με τους ποιους κάνουμε παρέα.

Όπως δεν αφήνουμε ένα ξένο να μπει στο σπίτι μας και να μας ληστέψει, έτσι δεν πρέπει να αφήνουμε να μπαίνουν στη ζωή μας άτομα που θα μας ληστέψουν ότι πιο πολύτιμο έχουμε: Την ίδια τη ζωή μας. Όσους λοιπόν μας τραβάνε προς τα κάτω, θα πρέπει να τους απομακρύνουμε πάραυτα.

Αν αυτό ακούγεται σκληρό, να θυμάστε ότι η θεωρία της συναισθηματικής μεταδοτικότητας υποστηρίζει πως τα συναισθήματα, οι συμπεριφορές, η διάθεση κλπ. είναι ιδιαίτερα μεταδοτικά και εξαπλώνονται από άνθρωπο σε άνθρωπο με μεγάλη ταχύτητα, σαν ιός! Όπως αποφεύγουμε κάποιον ασθενή που μπορεί να μας μεταδώσει το μικρόβιο του, έτσι θα πρέπει να αποφεύγουμε και αυτούς που μπορούν να μας μεταδώσουν την αρνητική τους ενέργεια.

Πως όμως θα γνωρίζουμε ποιος είναι καλός και ποιος κακός; Υπάρχουν μόνο δυο τύποι ανθρώπων στο κόσμο, και όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε τόσο πιο καλά θα είμαστε. Ακόμη κι αν αυτό απαιτεί να διώξουμε από κοντά μας το φίλο μας, τον γείτονα, ή ακόμη και τη … μητέρα μας.

Ο ένας τύπος ( ο καλός) είναι αυτός που μας φορτίζει με ενέργεια. Αυτός ο τύπος ανθρώπου μας ανεβάζει ψυχολογικά και συναισθηματικά, μας ωθεί στο να βελτιωθούμε, μας εμπνέει, μας κάνει να αισθανόμαστε καλά με τον εαυτό μας, μας ενθαρρύνει να παίρνουμε ρίσκα και πρωτοβουλίες, και μας δίνει κίνητρα για να πετύχουμε στους στόχους και στα οράματά μας.

Ο άλλος τύπος (ο κακός) είναι σαν βδέλλα. Πρόκειται για αυτούς που ρουφάνε την ενέργειά μας, που μας κάνουν να αισθανόμαστε άσχημα με τον εαυτό μας, και με τη ζωή μας, να γκρινιάζουμε, να είμαστε αρνητικοί, να κουτσομπολεύουμε, να παραμένουμε αδρανείς, και γενικά να μας ρίχνουν πιο κάτω, τραβώντας μας στο δικό τους χαμηλό επίπεδο.

Η λύση που έχουμε διαθέσιμη δεν είναι δα και πυρηνική φυσική. Είναι απλούστατη.Ξεφορτωνόμαστε τις βδέλλες, και κάνουμε παρέα μόνο με όσους μας δίνουν θετική ενέργεια.

Μπορεί αυτό να μην είναι εύκολο, αλλά είναι απλό. Κι αν στενοχωριέστε που θα διώξετε τις βδέλλες, δεν χρειάζεται λύπηση. Μια χαρά θα τα πάνε. Θα έχουν πάρα πολλούς άλλους για να τους καταστρέψουν τη ζωή.

S.A. από iHaveNet

onNews.gr: Δεν έχουν συσσίτιο να ταΐσουν τους φαντάρους και τους δίνουν καθημερινές εξόδους !

Κυριακή, 1 Μαΐου 2011

Δεν έχουν συσσίτιο να ταΐσουν τους φαντάρους και τους δίνουν καθημερινές εξόδους !

Στο φως των αποκαλύψεων έρχεται από διαμαρτυρία νεοσύλεκτου το πως βιώνουν καθημερινά τα “παλικάρια” μας τον στρατό .“Τα φαγητά που φτιάχνουν από όσπρια και ζυμαρικά μας τα σερβίρουν ανάλατα και άνοστα γιατί δεν έχουν χρήματα ούτε για Αλάτι ! Οι υπόλοιποι ξοδεύουν από την περιουσία των γονιών τους η από προσωπικές οικονομίες για να ολοκληρώσουν τις υπηρεσίες τους προς την μαμά Πατρίδα .”

Το ελαιόλαδο ,τα μπαχαρικά , το περίσσευμα της 2ης μερίδας καθώς ακόμα και η δεύτερη και τρίτη φέτα ψωμί τείνουν να γίνουν είδος πολυτελείας ή ρομαντικές ιστορίες από τους πιο παλιούς που μας διηγούνται ότι μέχρι πέρυσι υπήρχε τουλάχιστον αφθονία...


Μας δίνουν άδειες εξόδου στις 12 το μεσημέρι ακόμα και καθημερινές γιατί δε φτάνει το συσσίτιο και αναγκαζόμαστε και τρώμε με δικά μας λεφτά φαγητό απ΄ έξω .

Καθημερινά υπογράφουν το συσσίτιο τους , τρώγοντας αρκετά κάθε εβδομάδα πληρώνονται με λιγότερα χρήματα στο τέλος της,ενώ αν η σίτιση είναι λιγότερη πληρώνονται περισσότερο.

Και το εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι ότι εάν σε καιρό ειρήνης η πατρίδα δεν έχει να ταΐσει τους στρατευμένους τότε σε καιρό πολέμου τι να περιμένουμε ;

Αυτός που κατέβασε τη σβάστικα...

Η Ελλάδα είναι ελεύθερη αλλά δεν είναι ανεξάρτητη, λέει ο Απόστολος Σάντας

Ο Μανώλης Γλέζος και ο Απόστολος Σάντας την εποχή που κατέβασαν την σημαία με τον αγκυλωτό σταυρό από την Ακρόπολη. Η φωτογραφία προέρχεται από Το Βήμα της 30ης Μαΐου 1976 

http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231065206