kathimerini.gr | Ισκαντάρ: Η νέα Σιγκαπούρη

kathimerini.gr | Ισκαντάρ: Η νέα Σιγκαπούρη

Ισκαντάρ: Η νέα Σιγκαπούρη

Με αργά αλλά σταθερά βήματα, η Μαλαισία κατασκευάζει το νέο της οικονομικό κέντρο.

Οπως ένα γιγάντιο εργοτάξιο από τα δημοφιλή παιδικά τουβλάκια Lego, η Μαλαισία συναρμολογεί τη νέα της επενδυτική ζώνη, που μόλις ολοκληρωθεί θα γίνει μία νέα μητρόπολη τρεις φορές μεγαλύτερη από τη γειτονική της Σιγκαπούρη.

Εκταση εμβαδού 2.217 τετρ. χλμ, που καταλαμβάνεται σήμερα φυτείες καουτσούκ και φοινικόδενδρων στην πολιτεία της Τζοχόρ στα νότια της χώρας, θα φιλοξενήσει οσονούπω διεθνή σχολεία, πάρκα ψυχαγωγίας, πολυτελείς κατοικίες και οικονομική ζώνη. Ενα από τα πρώτα έργα είναι πάρκο των τούβλων Lego, το οποίο όταν ανοίξει τις πόρτες του του χρόνου, θα προσφέρει 40 διαδραστικά παιχνίδια, καθώς και 15.000 ομοιώματα διάσημων κτιρίων από όλο τον κόσμο, κατασκευασμένα βέβαια με Lego. Αυτό θα είναι ένα από τα τρία λούνα παρκ, που έχουν προγραμματισθεί για την Ισκαντάρ Μαλαισίας, που πήρε το όνομά της από τον αποθανόντα σουλτάνο του Τζοχόρ.

Η ζώνη της Ισκαντάρ, τα έργα κατασκευής της οποίας εγκαινιάσθηκαν το 2006, είναι ένας από τους πέντε «διαδρόμους οικονομικής ανάπτυξης» της Μαλαισίας, φιλόδοξο πρόγραμμα με στόχο την προώθηση της χώρας στο κλαμπ των αναπτυγμένων κρατών μέχρι το 2020. «Αυτή τη στιγμή, η βιομηχανία συνεισφέρει κατά 70% στο ΑΕΠ της περιοχής. Ελπίζουμε ότι το 2025, ο σημαντικότερος τομέας θα είναι εκείνος των υπηρεσιών», λέει ο Ισμαήλ Ιμπραήμ, διευθύνων σύμβουλος της επιχείρησης εκμετάλλευσης της ζώνης Ισκαντάρ.

Η περιοχή ευελπιστεί να ανταγωνισθεί τη γειτονική της Σιγκαπούρη, προσελκύοντας επιχειρήσεις και ιδιώτες, χάρη στις σημαντικές φοροαπαλλαγές που προσφέρει. Η ζώνη της Ισκαντάρ έχει ήδη εξασφαλίσει 23 δισ. δολάρια σε επενδύσεις, με ποσοστό 39% του ποσού αυτού να έχει ήδη επενδυθεί και το υπόλοιπο να περιλαμβάνεται σε συμβατικές δεσμεύσεις.

Την ίδια στιγμή, η βελτίωση των σχέσεων μεταξύ Μαλαισίας και Σιγκαπούρης αποδεικνύεται ιδιαίτερα ωφέλιμο για τις φιλοδοξίες της Ισκαντάρ, καθώς το εύπορο γειτονικό νησιωτικό έθνος αναμένεται να καταστεί ο σημαντικότερος επενδυτής στη ζώνη.

Η Σιγκαπούρη αποσχίσθηκε από την Ομοσπονδία της Μαλαισίας το 1965, ενώ οι σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών έχουν αντιμετωπίσει έκτοτε πολλαπλά προβλήματα. Πέρσι, όμως, οι δύο χώρες υπέγραψαν σημαντικές συμφωνίες, που ανοίγουν τώρα το δρόμο για κοινές επενδύσεις.

www.kathimerini.gr με στοιχεία από Reuters

kathimerini.gr | Τεχνολογία «Stealth» για τα πολεμικά πλοία της Ταϊβάν

kathimerini.gr | Τεχνολογία «Stealth» για τα πολεμικά πλοία της Ταϊβάν

Τεχνολογία «Stealth» για τα πολεμικά πλοία της Ταϊβάν

Υλικό που απορροφά τα κύματα του ραντάρ ανέπτυξε η Ταϊβάν, με τις δοκιμές να δείχνουν ότι η πυραυλάκατος κατηγορίας Seagull 50 τόνων, βαμμένη με το υλικό, δεν είναι ορατή στα ραντάρ, μέχρις ότου φθάσει σε κοντινή απόσταση. Είναι η πρώτη φορά που η Ταϊβάν αναπτύσσει τέτοιο υλικό.

Η κυβέρνηση της χώρας δεν ανακοίνωσε αν σκοπεύει να επενδύσει με το καινοτόμο υλικό το στόλο των δέκα πυραυλακάτων 170 τόνων, ταϊβανικής κατασκευής, που διαθέτει. Τα σκάφη αυτά έχουν ήδη σχεδιασθεί κατά τέτοιο τρόπο, ώστε ο εντοπισμός τους από ραντάρ να είναι δύσκολος. Τα πλοία είναι εξοπλισμένα με τέσσερις πυραύλους επιφανείας επιφανείας.

Η ένταση μεταξύ Ταϊβάν και Κίνας έχει αποκλιμακωθεί αισθητά, μετά την εκλογή του φιλο-κινεζικού Κουομιντάνγκ και του ηγέτη του, Μα Γινγκ Τζέο, το 2008. Το κόμμα ακολουθεί τώρα πολιτική προσέγγισης με το Πεκίνο και επιδιώκει να ενισχύσει τον κινεζικό τουρισμό προς το νησιωτικό έθνος. Το Πεκίνο, όμως, συνεχίζει να θεωρεί την Ταϊβάν μέρος της Κίνας, έχοντας δεσμευθεί να επαναφέρει το νησιωτικό κράτος υπό τη σκέπη της κεντρικής εξουσίας.

www.kathimerini.gr με στοιχεία από AFP

kathimerini.gr | Ενα «Μνημόνιο» κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των ΗΠΑ

kathimerini.gr | Ενα «Μνημόνιο» κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των ΗΠΑ

Ενα «Μνημόνιο» κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των ΗΠΑ

Οι Ρεπουμπλικανοί δεν διστάζουν να ποντάρουν στην επιδείνωση της οικονομίας για να εκπορθήσουν τον Μπαράκ Ομπάμα

Του Πετρου Παπακωνσταντινου

Η στάση πληρωμών μιας χώρας έναντι των πιστωτών της είναι βέβαια μια δύσκολη απόφαση, αλλά όχι πάντα καταστροφική, όπως ευρέως πιστεύεται. Μεταξύ 1800 και 2009 σημειώθηκαν 250 περιπτώσεις αθέτησης πληρωμής του εξωτερικού χρέους. Οι Αμερικανοί ήταν από τους πρώτους διδάξαντες, καθώς αρνήθηκαν να αποπληρώσουν το χρέος τους μετά τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, ενώ οι Γάλλοι αθέτησαν τις υποχρεώσεις τους οκτώ φορές και οι Ισπανοί έξι. Στην εποχή της παγκόσμιας οικονομικής αλληλεξάρτησης, όμως, γίνονται δημοφιλείς οι εκλαϊκευτικές περιγραφές της θεωρίας περί χάους, όπου το πέταγμα μιας πεταλούδας σε ένα σημείο του κόσμου μπορεί να φέρει τυφώνα σε ένα άλλο. Και αν κάποιοι υποστηρίζουν παρόμοια σενάρια καταστροφής με πρωταγωνιστή την «πεταλούδα» που λέγεται Ελλάδα, τι θα έπρεπε να περιμένουμε στο ενδεχόμενο μιας στάσης πληρωμών της ίδιας της… Αμερικής, μιας χώρας που αντιπροσωπεύει από μόνη της το ένα τέταρτο της παγκόσμιας οικονομίας;

Οριο δανεισμού

Εξωφρενικό; Παράλογο; Γελοίο; Οχι και τόσο, κατά τον Αμερικανό υπουργό Οικονομικών Τίμοθι Γκάιτνερ, ο οποίος προειδοποίησε πρόσφατα την ελεγχόμενη από τους Ρεπουμπλικανούς Βουλή των Αντιπροσώπων ότι αν δεν ανεβάσει το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο δανεισμού της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, τότε το ισχυρότερο κράτος του κόσμου θα αναγκαστεί να κηρύξει στάση πληρωμών εντός διμήνου. Ηδη, στις 16 Απριλίου, ο πολύ γνωστός και από τα καθ' ημάς οίκος αξιολόγησης Standard & Poor's απηύθυνε μια πρώτη, αυστηρή σύσταση στις ΗΠΑ χαρακτηρίζοντας «αρνητική» τη μακροπρόθεσμη τάση των δημόσιων οικονομικών τους. Στις 2 Ιουνίου, η σύσταση μετατράπηκε σε «κίτρινη κάρτα» από έναν άλλο οίκο, τον Moody's, ο οποίος προειδοποίησε ότι μπορεί να υποβιβάσει οσονούπω την αξιολόγηση των αμερικανικών χρεογράφων.

Η υπόθεση ότι η Αμερική είναι too big to fail -πολύ μεγάλη για να αφεθεί να χρεοκοπήσει- ακούγεται βέβαια πάρα πολύ λογική, ενδεχομένως να υποτιμά, όμως, τη δύναμη της βλακείας στην πολιτική. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Σύμφωνα με το αμερικανικό Σύνταγμα, η κεντρική κυβέρνηση δεν μπορεί να δανείζεται από τις διεθνείς αγορές παρά μόνο μέσα στα όρια που καθορίζει κάθε φορά, με ρητή απόφασή του, το Κογκρέσο. Σήμερα, η «οροφή» την οποία έχει θέσει το Κογκρέσο βρίσκεται στα 14.294 δισ. δολάρια, ποσό που ισοδυναμεί στο 99% του ΑΕΠ. Το αμερικανικό κράτος έπιασε αυτό το όριο στα μέσα Μαΐου. Η κεντρική κυβέρνηση υπολογίζει ότι δεν θα μπορεί να αποπληρώνει τις διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας μετά τις 2 Αυγούστου, οπότε δύο ενδεχόμενα είναι, θεωρητικά τουλάχιστον, νοητά: Είτε το Κογκρέσο ανυψώνει την «οροφή» του επιτρεπόμενου δανεισμού είτε η Αμερική κηρύσσει στάση πληρωμών, πυροδοτώντας μια παγκόσμια οικονομική Αποκάλυψη.

Και λοιπόν; Τι εμποδίζει το Κογκρέσο να ανεβάσει την επίμαχη «οροφή», όπως έχει κάνει δεκάδες φορές στο παρελθόν; Το πρόβλημα είναι ότι η ρεπουμπλικανική πλειοψηφία της Βουλής αρνείται κατηγορηματικά να υπερψηφίσει το σχετικό νομοσχέδιο εάν η κυβέρνηση Ομπάμα δεν συναινέσει σε δρακόντειες περικοπές δημοσίων δαπανών και απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων προκειμένου να τιθασευτεί το αστρονομικό έλλειμμα του προϋπολογισμού - άνω του 10% του ΑΕΠ, με τάσεις περαιτέρω ανόδου. Ενα είδος «Μνημονίου» α λα αμερικανικά - κάτι σαν αυτό που εφαρμόζουν ήδη οι Ρεπουμπλικανοί στις πολιτείες όπου εξέλεξαν κυβερνήτες, πυροδοτώντας κάποτε σημαντικές κοινωνικές εκρήξεις, τύπου Ουισκόνσιν. Σημειωτέον ότι το δημοσιονομικό πρόβλημα της Αμερικής δεν αποτελεί προϊόν της πολιτικής Ομπάμα. Οι Δημοκρατικοί το κληρονόμησαν από τους Ρεπουμπλικανούς προκατόχους τους: Ο Κλίντον από τον νεοφιλελεύθερο Ρόναλντ Ρίγκαν -ο οποίος δήλωσε κάποτε ότι «το έλλειμμα δεν είναι πρόβλημα» - και τον Τζορτζ Μπους τον πρεσβύτερο, ο Μπαράκ Ομπάμα από τον Τζορτζ Μπους τον νεώτερο. Δύο ήταν οι βασικές πηγές του προβλήματος κατά την τελευταία δεκαετία: Οι υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες για τη συντήρηση δύο πολέμων, στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, και η συρρίκνωση των φόρων στα μεγάλα εισοδήματα και τις επιχειρήσεις. Οποιαδήποτε στοιχειωδώς σοβαρή πολιτική μεσοπρόθεσμης αντιμετώπισης του χρέους οφείλει να αντιμετωπίσει πρώτα απ' όλα αυτές τις δύο ανοιχτές, δημοσιονομικές πληγές.

Παιδεία - ασφάλιση

Ωστόσο, οι Ρεπουμπλικανοί δεν διανοούνται καν να συναινέσουν σε κάτι τέτοιο. Η αμερικανική πολεμική μηχανή είναι η ιερή αγελάδα τους και η φορολογία το ανάθεμα για τους «Ταλιμπάν της αγοράς», που σύρονται στην ουρά του διαβόητου Tea Party, με τον ακραίο, δεξιό λαϊκισμό του. Τι απομένει, λοιπόν; Μα οι δαπάνες για τη δημόσια εκπαίδευση, για τους δήμους, για τα επιδόματα των ανέργων και για τη σημαντικότερη μεταρρύθμιση του Ομπάμα: τη δημόσια, κοινωνική ασφάλιση, την οποία θέλουν να αντικαταστήσουν με «κουπόνια» που θα πηγαίνουν στις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες - που σημαίνει ότι όποιος δεν έχει χρήματα για να καλύψει τα νοσήλιά του, κακό του κεφαλιού του.

Η πολιτική αυτή στηλιτεύεται από πολλούς αναλυτές όχι μόνο ως κοινωνικά άδικη, αλλά και ως οικονομικά επικίνδυνη, σε μια περίοδο που η Αμερική εμφανίζει ανηυσηχυτικά σημάδια «διπλής ύφεσης»: Η ανάκαμψη λαχανιάζει, η ανεργία καλπάζει και ο κίνδυνος μιας δεύτερης ύφεσης είναι ορατός. Σε ένα παρόμοιο τοπίο, σημειώνει ο νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν, μια άκαιρη «αποσωλήνωση» της αμερικανικής οικονομίας, με πρόωρο τερματισμό των προγραμμάτων τόνωσης και στροφή σε δρακόντεια λιτότητα, θα μπορούσε να οδηγήσει σε επανάληψη της τραυματικής εμπειρίας του 1936 - 37: Τότε, η διακοπή του περίφημου «Νιου Ντιλ» του προέδρου Ρούζβελτ ακύρωσε την ανάκαμψη και οδήγησε την οικονομία σε μια δεύτερη ύφεση, σε στυλ W, από την οποία θα την έβγαζε μόνο ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Φαίνεται όμως ότι ο τυχοδιωκτισμός έχει κυριεύσει σε τέτοιο βαθμό τους Ρεπουμπλικανούς ώστε να ποντάρουν ακριβώς στην οικονομική επιδείνωση, εν είδει από μηχανής θεού που θα αποτρέψει τη δεύτερη, διαγραφόμενη νίκη του Μπαράκ Ομπάμα στις προεδρικές εκλογές του 2012. Ό, τι και να καταλογίσει κανείς στον Αμερικανό πρόεδρο, έχει ήδη καταγραφεί ως ένας από τους χαρισματικότερους ηγέτες των μεταπολεμικών χρόνων και απέχει έτη φωτός από οποιονδήποτε εκ των διεκδικητών του ρεπουμπλικανικού χρίσματος. Παίζοντας με τη φωτιά, με ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα όσο το δημόσιο χρέος της χώρας, οι Ρεπουμπλικανοί κινδυνεύουν να δικαιώσουν, στα μάτια της αμερικανικής κοινής γνώμης, όλα τα επίθετα με τα οποία τους έλουσε στο κύριο, πρωτοσέλιδο άρθρο της, η γαλλική Le Monde: «Ανεύθυνοι», «πυρομανείς πυροσβέστες» και «μαθητευόμενοι μάγοι». Μωραίνει Κύριος…

Ιnfo

- Paul Krugman, «The Mistake of 2010», The New York Times, 2.6.2011

- Editorial, «La politique du pire des republicains americains», Le Monde, 4.6.2011

- Robert Reich, «Back Towards a US Double - Dip», Financial Times, 1.6.2011

- Ari Berman, «The Bank Lobby Steps Up Its Attack oElizabeth Warren», The Nation, 1.6.2011

kathimerini.gr | Τα οφέλη των Αθηνών από τη νέα δομή διοίκησης του ΝΑΤΟ

kathimerini.gr | Τα οφέλη των Αθηνών από τη νέα δομή διοίκησης του ΝΑΤΟ

Τα οφέλη των Αθηνών από τη νέα δομή διοίκησης του ΝΑΤΟ Καταργείται το αεροπορικό στρατηγείο της Σμύρνης, μέσω του οποίου η Τουρκία προωθούσε διεκδικήσεις της για τον επιχειρησιακό έλεγχο Της Δωρας Αντωνιου Την αποστέρηση της Τουρκίας από ένα «εργαλείο» προβολής των θέσεών της ως προς τον επιχειρησιακό έλεγχο στο Αιγαίο αποτιμά η Αθήνα ως το σημαντικότερο όφελος από τη νέα διάρθρωση της δομής δυνάμεων του ΝΑΤΟ. Το αποτέλεσμα της πολύμηνης, σκληρής διαπραγμάτευσης στο εσωτερικό της Συμμαχίας, το οποίο παρουσιάζει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την ελληνική πλευρά, είναι η κατάργηση του αεροπορικού στρατηγείου της Σμύρνης, μέσω του οποίου η Τουρκία προωθούσε στο ΝΑΤΟ τις διεκδικήσεις της για τον επιχειρησιακό έλεγχο. Η συζήτηση για τη νέα δομή διοίκησης του ΝΑΤΟ εξελίσσεται για σχεδόν δύο χρόνια, στο πλαίσιο της προσπάθειας της Συμμαχίας να αναπροσαρμόσει τον ρόλο της στα νέα δεδομένα και τις σύγχρονες προκλήσεις. Η οικονομική κρίση επιτάχυνε τη λήψη αποφάσεων και επέβαλε τη λογική μιας νέας δομής διοίκησης, πιο λιτής σε σχέση με το παρελθόν, ώστε να εξοικονομηθούν πόροι. Κατέστη εμφανής, άλλωστε, η απροθυμία πολλών εκ των συμμάχων να συνεχίσουν να συνεισφέρουν οικονομικά για τη διατήρηση ενός τόσο διευρυμένου σχήματος. Η απόφαση για διατήρηση ενός μόνο αεροπορικού στρατηγείου και δύο CAOC από τα επτά που προϋπήρχαν ενεργοποίησε τα αντανακλαστικά της Αγκυρας, που επέμεινε να διατηρηθεί το αεροπορικό στρατηγείο της Σμύρνης. Την ίδια στιγμή, η Αθήνα, τόσο σε επίπεδο γ. γ. της Συμμαχίας όσο και σε διαπραγματεύσεις με επιμέρους μέλη της, κυρίως την αμερικανική πλευρά, που επέμενε ότι η Τουρκία δεν μπορεί να μείνει εκτός του νέου σχεδιασμού, επέμεινε στη θέση ότι η διατήρηση του αεροπορικού στρατηγείου στη Σμύρνη θα σήμαινε συνέχιση μιας ιδιόμορφης κατάστασης που διαρκώς γεννά προβλήματα. Οταν κατέστη εμφανές ότι η επιλογή για το μοναδικό αεροπορικό στρατηγείο προσανατολίζεται προς τη Γερμανία και το Ράμσταϊν, η τουρκική πλευρά επικέντρωσε τη διαπραγματευτική της προσπάθεια στη διεκδίκηση του ναυτικού στρατηγείου. Και πάλι η θέση της ελληνικής πλευράς ήταν ότι κάτι τέτοιο θα προκαλούσε προβλήματα, δεδομένης της πάγιας τακτικής της Τουρκίας προβολής αμφισβητήσεων στο Αιγαίο. Τελικά, το ναυτικό στρατηγείο αποφασίστηκε να εδρεύει στο Νόρθγουντ του Ηνωμένου Βασιλείου και η Τουρκία λαμβάνει το στρατηγείο χερσαίων δυνάμεων. Από τη διαπραγμάτευση αυτή η Ελλάδα έχασε το CAOC της Λάρισας, καθώς τα δύο CAOC που παραμένουν θα λειτουργούν στο Ουέντεμ της Γερμανίας και στην Τορεχόν της Ισπανίας. Στη συνέχιση λειτουργίας του CAOC της Λάρισας αντιτάχθηκε η Τουρκία, η οποία έθετε θέμα διασυνδεσιμότητας των ραντάρ της με αυτό. Το CAOC της Λάρισας παραμένει στον νατοϊκό σχεδιασμό ως εφεδρεία σε περίπτωση κρίσης στην ευρύτερη περιοχή, με αποκλειστικά ελληνική διοίκηση. Οπως αναφέρουν πηγές του υπουργείου Εθνικής Αμυνας, η κρίση στη Λιβύη και η συνακόλουθη ανάγκη της Συμμαχίας να χρησιμοποιήσει τις διαθέσιμες υποδομές στην ευρύτερη περιοχή, λειτούργησε υποβοηθητικά στις ελληνικές θέσεις, καθώς διαπιστώθηκαν στην πράξη τα προσκόμματα που μπορούν να υπάρξουν από τις διαρκείς αμφισβητήσεις. Αξίζει να σημειωθεί ότι από την απόφαση του ΝΑΤΟ να επιχειρήσει στη Λιβύη και μετά, όλα τα αεροσκάφη που εισέρχονται στο FIR Αθηνών υποχρεώθηκαν να καταθέτουν σχέδια πτήσης, προκειμένου να ελέγχεται ενδεχόμενη απόπειρα εισόδου εχθρικού αεροσκάφους. Στην πρακτική αυτή προσαρμόσθηκε εν πολλοίς και η Τουρκία. Τις πρώτες ημέρες των επιχειρήσεων κατέθετε ένα σχέδιο πτήσης ημερησίως, θεωρώντας ότι καλύπτει όλες τις πτήσεις αεροσκαφών της για την ημέρα, ενώ στη συνέχεια άρχισε να καταθέτει κανονικά σχέδια για όλες τις πτήσεις. Στρατιωτικές πηγές εκτιμούν ότι, με βάση τη νέα δομή διοίκησης, ο ρόλος της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ αποδυναμώνεται, καθώς είναι πολύ μεγαλύτερη η σημασία αεροπορικού ή ναυτικού στρατηγείου από το στρατηγείο χερσαίων δυνάμεων, το οποίο, εκτός των άλλων, στρέφει τον προσανατολισμό της Τουρκίας προς ανατολάς, στο Αφγανιστάν, όπου εξελίσσονται χερσαίες επιχειρήσεις.

kathimerini.gr | Τις ελληνικές βραχονησίδες δείχνει ιταλική απογραφή

kathimerini.gr | Τις ελληνικές βραχονησίδες δείχνει ιταλική απογραφή

Τις ελληνικές βραχονησίδες δείχνει ιταλική απογραφή

Διενεργήθηκε το 1922

Πλήθος εγγράφων από την ιταλική απογραφή του 1922 στα Δωδεκάνησα υπάρχουν πλέον στη νομική υπηρεσία του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών και ενισχύουν το «οπλοστάσιο» έναντι των τουρκικών αμφισβητήσεων. Τα έγγραφα, που παρουσιάζει σήμερα η «Κ», αφορούν λεπτομερή καταγραφή όχι μόνο του πληθυσμού, αλλά και κάθε είδους δραστηριότητας και περιουσιακών στοιχείων σε μικρά νησιά και βραχονησίδες, που έχουν χρωματισθεί «γκρίζα» από την Αγκυρα, στο πλαίσιο των διεκδικήσεών της. Οι αμφισβητήσεις, μάλιστα, δεν περιορίζονται σε νησίδες κοντά στα τουρκικά παράλια, αλλά φθάνουν στη μέση του Αιγαίου.

kathimerini.gr | Τα ντοκουμέντα για τις νησίδες και τους κατοίκους

kathimerini.gr | Τα ντοκουμέντα για τις νησίδες και τους κατοίκους

Τα ντοκουμέντα για τις νησίδες και τους κατοίκους

Σύρνα. Στο έγγραφο με ημερομηνία 15/3/1928 των Καραμπινιέρων της Ιταλικής Διοίκησης του Αιγαίου διαβάζουμε την πλήρη απογραφή όλων των νησιών κοντά στην Αστυπάλαια, καθώς και στοιχεία για τη γεωγραφία, την κτηνοτροφία και τα λιμάνια τους. Tο ίδιο έγγραφο αναφέρεται στην ελληνική οικογένεια με «12 μέλη που κατοικεί στη Σύρνα και ασχολείται με την κτηνοτροφία. Υπάρχουν δύο ξωκλήσια αφιερωμένα στον Αγιο Γεώργιο και στον Αγιο Ιωάννη». Στη Σύρνα υπάρχει και το διάσημο ναυάγιο ενός πλοίου που βυθίστηκε στον κόλπο της νησίδας, στις 9 Δεκεμβρίου του 1946, μεταφέροντας μυστικά Εβραίους εποίκους στην Παλαιστίνη για την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Στην προσπάθειά τους να βγουν στη στεριά πνίγηκαν 8 μετανάστες. Οι 8 τότε κάτοικοι της Σύρνας έχει καταγραφεί από τον Tύπο της εποχής ότι βοήθησαν τους ναυαγούς.

Οφιδούσα. Στο άλλο ιταλικό έγγραφο διαβάζουμε για τη νησίδα Οφιδούσα στα δυτικά της Αστυπάλαιας, «με έδαφος χωρίς πεδιάδες αλλά καλλιεργήσιμο στο μεγαλύτερο μέρος. Εκεί διαμένει μια οικογένεια αποτελούμενη από πέντε άτομα».

Γαϊδουρονήσι. Σε έγγραφο της Ιταλικής Διοίκησης των Νησιών του Αιγαίου με ημερομηνία 22/9/1928 διαβάζουμε για τους κατοίκους στο Γαϊδουρονήσι σε μια ακόμα «αμφισβητούμενη» περιοχή. «Στο νησί ο πληθυσμός χωρίζεται σε δύο ομάδες: στη μία ηγείται ο βοσκός (αρχηγός) Ιάμεος (Pastor Iameo) και στο άλλο ο Κανέλης (Pastor Canelis). Αυτές οι δύο ομάδες βρίσκονται σε δύο διαφορετικούς λόφους σε απόσταση 1,5 χλμ. από το λιμάνι του Αγίου Γεωργίου. Η ομάδα του Ιάμεου αποτελείται από βοσκούς, 6 οικογένειες, από τους οποίους 14 ενήλικες. Η ομάδα του Κανέλη αποτελείται από βοσκούς, συγγενείς μεταξύ τους και από κάποιους ψαράδες, συνολικά 24 οικογένειες, 111 κάτοικοι εκ των οποίων 45 ενήλικες. Σε αυτή την ομάδα ανήκουν ο Παπα-Χαράλαμπος Κυπραίος και ο δάσκαλος Ιωάννης Παναγιώτης (Giovanni Panaioti) από τη Σάμο, οι οποίοι αμείβονται από τον φτωχό και πενιχρό πληθυσμό. Οπως φαίνεται, οι δύο προαναφερθέντες βοσκοί (πάστορες) είναι οι πραγματικοί αρχηγοί του νησιού χωρίς κανένα αφεντικό από πάνω τους. Είναι όμως συχνά υποχρεωμένοι σε μια συντηρητική πολιτική και πρέπει να φροντίζουν, κυρίως απέναντι στους λαθρεμπόρους (πειρατές) που καταφεύγουν καμιά φορά και διαμένουν στο Γαϊδουρονήσι… Ο δάσκαλος είναι νεαρός και με καλή θέληση και αρετές υπέρ μας. Αν και δεν γνωρίζει ιταλικά, μέσω μιας μεθόδου ελληνο-ιταλικής κατάφερε να τα μάθει καλά ο ίδιος και να διδάσκει τις βασικές γνώσεις της γλώσσας στην τάξη του».

Μαράθι. Σε άλλο έγγραφο με ημερομηνία 20 Μαρτίου 1928 διαβάζουμε για το νησάκι Μαράθι του συμπλέγματος Αρκοί. «Το Μαράθι είναι μέρος ενός συμπλέγματος νησιών από 7 νησάκια που ανήκουν στο κράτος που μισθώνονται από τον έμπορο Michele Strata και εκεί βρίσκεται το Μοναστήρι με ενοίκιο 300 λίρες ετησίως για τη γη που διαθέτει στο νησί. Στο Μαράθι υπάρχουν 5 οικογένειες συνολικά 31 κάτοικοι μεταξύ τους βοσκοί και ψαράδες, ενώ όλα τα υπόλοιπα νησάκια είναι ακατοίκητα».

Λέβιθα. Ενα ακόμα σημαντικό σύμπλεγμα, αποτελούμενο από τις νησίδες Λέβιθα και Κίναρος, είναι αυτό που συνδέει τη γεωγραφική περιοχή των Κυκλάδων με τα Δωδεκάνησα και στον τουρκικό χάρτη παρουσιάζεται ως «μη παραχωρημένο στην Ελλάδα». Τα νησιά αυτά είναι επίσης απομακρυσμένα από την ξηρά και η θέση του συμπλέγματος ως εκ τούτου ιδιαίτερα σημαντική. Στην ιταλική απογραφή του 1922 καταγράφεται ότι όλοι οι κάτοικοι στα Λέβιθα είναι ορθόδοξοι και υπάρχουν και έγγραφα που αφορούν μια υδρογραφική αποστολή στα νησιά. Τα νησιά σήμερα ανήκουν διοικητικά στον Δήμο Λέρου και στα Λέβιθα κατοικεί κτηνοτρόφος που μαζί με την οικογένειά του διατηρεί αιγοπρόβατα.

Σε μια ενδεχόμενη στο μέλλον προσφυγή στο Δικαστήριο της Χάγης για τα θέματα της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο ιστορικά έγγραφα σαν αυτά που βρίσκονται καταχωνιασμένα στα Αρχεία του Κράτους μπορεί να φανούν ιδιαίτερα καθοριστικά.

> http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_100010_12/06/2011_445629

Η απογραφή των Ιταλών, απάντηση στην Αγκυρα

Πολύμηνη έρευνα της «Κ» στα Γενικά Αρχεία του Κράτους στη Ρόδο για τα Δωδεκάνησα
Της Σοφιας Παπαιωαννου
Ιστορικά στα Δωδεκάνησα, τόσο επί τουρκοκρατίας όσο και επί ιταλοκρατίας, η απογραφή ανθρώπων, περιουσιών και ζώων ήταν πάντα συνδεδεμένη με κακό. Σήμαινε συνήθως την αναγκαστική κατάταξη των Δωδεκανησίων στον στρατό του κατακτητή. Οι άνδρες κρύβονταν στα ξερονήσια για να μην απογραφούν και οι ντόπιοι έκρυβαν στοιχεία της περιουσίας τους. Οι απογραφές που πραγματοποίησαν όμως οι Ιταλοί στα Δωδεκάνησα την περίοδο της κατοχής των νησιών από το 1912 ώς το 1943 αποδεικνύεται σήμερα ανεκτίμητος θησαυρός για το Αιγαίο, τα νησιά και τις βραχονησίδες του και τις κατά καιρούς «αμφισβητήσεις» βραχονησίδων από τους Τούρκους.
Οι ίδιοι οι Ιταλοί χρησιμοποιούσαν τα στοιχεία από τις απογραφές για να διευκολύνουν τα σχέδιά τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι μια ολοκληρωμένη απογραφή στα νησιά που πραγματοποίησε ο επίσημος επιτετραμμένος της ιταλικής κυβέρνησης δρ Ερμάνο Αρμάο, το 1922, εξαφανίστηκε αργότερα από τους ίδιους τους Ιταλούς όταν είδαν ότι δεν εξυπηρετούσε πια τα σχέδιά τους. Οταν την εξουσία στην Ιταλία ανέλαβε ο Μουσολίνι που είχε καταστήσει σαφές ότι δεν θα επιστρέψει τα Δωδεκάνησα στην Ελλάδα. Τα Δωδεκάνησα είχαν ονομαστεί Ιταλικά Νησιά του Αιγαίου και προκειμένου να εξιταλιστούν έπρεπε να αποκρύψουν το πόσοι Ελληνες υπήρχαν και τους ανέφεραν μόνο ως ορθόδοξους. Μάλιστα απαγόρευσαν και στον ίδιο τον δρα Αρμάο, που πραγματοποίησε την απογραφή, να κατέχει αντίγραφο του βιβλίου του. Η απογραφή όμως αυτή, καθώς και πλήθος άλλων εγγράφων, βρίσκονται σήμερα φυλαγμένα στα Γενικά Αρχεία του Κράτους στη Ρόδο όπου φυλάσσονται τα Αρχεία των Ιταλών της ιταλοκρατίας.
Κορυφαίος υπουργός είχε ζητήσει στο παρελθόν να ανασύρουν από τα ΓΑΚ Δωδεκανήσου την ιταλική απογραφή του 1922, καθώς και έγγραφα για συγκεκριμένες βραχονησίδες του Ανατολικού Αιγαίου για να συμπεριληφθούν στα αρχεία της νομικής υπηρεσίας του υπουργείου Εξωτερικών. Η έρευνα διήρκησε τρεις μήνες και τα έγγραφα που βρέθηκαν παρουσιάζει σήμερα η «Κ».
Παρ' ότι το καθεστώς των Δωδεκανήσων και των βραχονησίδων τους δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, διότι βασίζεται σε διεθνείς συνθήκες και τίτλους, οι Τούρκοι κατά καιρούς ισχυρίζονται ότι νησίδες και βραχονησίδες που περιγράφονται στις διεθνείς συνθήκες ως «εξαρτώμενες» ή «παρακείμενες» των μεγάλων νησιών, ανάλογα ποια συνθήκη διαβάζει κανείς, και από την στιγμή που οι βραχονησίδες δεν κατονομάζονται είναι για τους Τούρκους αμφισβητούμενες. Αυτό εξάλλου το επιχείρημα αναδείχθηκε και στην κρίση των Ιμίων, παρ' όλο που οι βραχονησίδες ήταν και κατά όνομα καταγεγραμμένες ως παραχωρημένες στην Ελλάδα, όπως φανερώθηκε.
Το 2004 είχε κυκλοφορήσει στην Τουρκία ένα βιβλίο της Τουρκικής Ακαδημίας Ιστορίας γραμμένο από δύο Τούρκους ιστορικούς με τίτλο «Ζώνες του Λυκόφωτος στο Αιγαίο - τα μη λησμονημένα τουρκικά νησιά». Στο βιβλίο καταγράφονται σαφώς τα επιχειρήματα της Τουρκίας για τα «αμφισβητούμενα νησιά και βραχονησίδες του Αιγαίου» και παρουσιάζεται και ο σχετικός χάρτης με τις νησίδες και θαλάσσιες περιοχές «που δεν έχουν παραχωρηθεί στην Ελλάδα».
Oι Τούρκοι δεν αμφισβητούν μόνο βραχονησίδες που βρίσκονται κοντά στα τουρκικά παράλια, αλλά πολύ σημαντικές βραχονησίδες στη μέση του Αιγαίου. Αυτές ακριβώς οι βραχονησίδες, που βρίσκονται πολύ μακριά από την ξηρά, οριοθετούν και μία πολύ μεγάλη θαλάσσια περιοχή γύρω τους. Σύμφωνα με το δίκαιο της θάλασσας μία βραχονησίδα που μπορεί να στηρίξει αυθύπαρκτη οικονομική ζωή κατέχει και υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ (Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη).
Το σύμπλεγμα των τριών νησίδων της Σύρνας στο κέντρο του νοτίου Αιγαίου κάτω από την Αστυπάλαια είναι μία από τις περιοχές, που σύμφωνα με τον τουρκικό χάρτη είναι «αμφισβητούμενη». Τα νησάκια αυτά ακριβώς επειδή είναι απομακρυσμένα από τις ακτές έχουν μία πολύ μεγάλη ΑΟΖ γύρω τους. Στα ιταλικά αρχεία έχουν βρεθεί ένα πλήθος από έγγραφα που αφορούν τη Σύρνα, καθώς και τα στοιχεία απογραφής του πληθυσμού. Στο έγγραφο της απογραφής του 1922 διαβάζουμε χαρακτηριστικά ότι όλοι οι κάτοικοι της Σύρνας είναι ορθόδοξοι (δηλαδή Ελληνες) και στο νησί δεν υπάρχει κανένας μουσουλμάνος.


> http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_2_12/06/2011_445630