Από τις ΕΛΓΑ, στις λίστες των «κολλητών»

Του Κωστα Καλλιτση / kallitsiskostas@yahoo.com

Οι Ελληνικές Γεωργικές Ασφαλίσεις (ΕΛΓΑ) ήταν ένας Οργανισμός-καταβόθρα δημοσίου χρήματος. Το 2010 είχε φτάσει να είναι πνιγμένος στα χρέη –χρωστούσε 4,2 δισ. ευρώ και μαζί με τον ΟΣΕ ήταν οι δύο πρωτεργάτες του κρυφού χρέους. Κάθε χρόνο, διακρινόταν στην υπερπαραγωγή ελλειμμάτων - δημιουργούσε νέο έλλειμμα 400 εκατ. ευρώ περίπου. Μέσα σε ενάμιση χρόνο από τον Απρίλιο 2010, όταν ανέλαβε καθήκοντα προέδρου των ΕΛΓΑ, ο κ. Θεόδωρος Σαρρής και οι συνεργάτες του πέτυχαν να θέσουν τον Οργανισμό σε τελείως άλλη τροχιά: Αντί για ελλείμματα, άρχισε να έχει πλεονάσματα της τάξης των 100 εκατ. ευρώ ετησίως. Αρνείται, μάλιστα, να εισπράξει τα 40 εκατ. που διά νόμου του προσφέρονται ως επιδότηση – διότι δεν τα χρειάζεται. Μέχρι πρότινος, αυτά φάνταζαν ακατόρθωτα. Τον Σεπτέμβριο 2010, στο σχετικό νομοσχέδιο για τις ΕΛΓΑ, ο κ. Σαρρής είχε συμπεριλάβει διάταξη ότι δεν θα έχουν ελλείμματα. Κι οπωσδήποτε, αν τύχει να έχουν, αυτομάτως θα λαμβάνουν διορθωτικά μέτρα - αυτό, δηλαδή, που σήμερα ισχύει για όλη τη δημόσια διαχείριση. Τότε, λοιπόν, βουλευτές από όλα τα κόμματα σάρκασαν: «Αυτά δεν γίνονται! ΕΛΓΑ χωρίς ελλείμματα, απλώς δεν υπάρχει!». Απεδείχθη ότι -κι όμως!- υπάρχει! Πώς συνέβη αυτό το «θαύμα»; Η διοίκηση των ΕΛΓΑ: (α) Αλλαξε με δικαιοσύνη τις διαδικασίες είσπραξης εσόδων, ώστε να μην πληρώνουν μόνον τα συνήθη υποζύγια, οι έντιμοι αγρότες. Και διπλασιάστηκαν τα ετήσια έσοδα, από 75 σε 150 εκατ. ευρώ περίπου. (β) Κατήργησε τις ρουσφετολογικές, άχρηστες προσλήψεις. Αυτός ήταν ο κύριος λόγος που το κονδύλι μισθοδοσίας περιορίστηκε από 53 εκατ. σε 16 εκατ. ευρώ περίπου. (γ) Εκοψε τις ψεύτικες αποζημιώσεις. Μέχρι τότε, οι ίδιοι και οι ίδιοι τσέπωναν 200-250 χιλ. αποζημίωση (παντός καιρού...) κάθε χρόνο. Ενώ συνολικά, στη χώρα μοιράζονταν αποζημιώσεις ύψους 800 εκατ. ευρώ (λες κι έχουμε το χειρότερο κλίμα στον κόσμο ή προσομοιάζουμε στην Ανταρκτική...), όταν στη Γαλλία αυτές δεν ξεπερνούσαν τα 150 εκατ. ευρώ. Το πάρτι είχε τελειώσει. Οι παραγωγοί επικρότησαν τις αλλαγές. Διότι (α) διαπιστώνουν ότι έπαψαν οι διακρίσεις σε «προνομιούχους» και μη, οι αδικίες σε βάρος των συνεπών και υπέρ των «ατσίδων». Και (β) διότι κατανοούν ότι οι ψεύτικες αποζημιώσεις είναι αντικίνητρο (με κλεμμένα λεφτά) στην παραγωγή. Ενώ η κατάργησή τους δημιουργεί κίνητρο να φροντίσεις την καλλιέργεια, να παράγεις. Το επόμενο βήμα των ΕΛΓΑ θα ήταν να ασφαλίσουν τον αγρότη κι από τον κίνδυνο αγοράς. Δηλαδή, να τον αποζημιώνουν όταν η τιμή του προϊόντος πέφτει κάτω από ένα όριο. Αυτό προϋποθέτει αντασφάλιση κι αυτή, με τη σειρά της, προϋποθέτει ότι ο οργανισμός θα γίνει απολύτως διαφανής και σύγχρονος από κάθε πλευρά. Προς τούτο, θα χρειαζόταν ένας χρόνος ακόμη, ίσως λίγο περισσότερο. Ο κ. Σαρρής δεν θα τον έχει. Διότι κάποιος αποτυχών πολιτευτής θα αναλάβει τη θέση του. Οπως κάποιος άλλος, που τίναξε στον αέρα τον ΟΑΕΔ σκορπίζοντας παράνομα τα λεφτά του στη Β΄ Αθηνών, σε stage (προσλήψεις ορισμένου χρόνου) στο Δημόσιο, προαλείφεται για το Ταμείο Παρακαταθηκών. Και κάποιος άλλος από το... Βατοπέδι προαλείφεται για τον ΟΑΕΔ κ.ο.κ. Ακόμη και σήμερα, όταν η σωτηρία της χώρας εξαρτάται τόσο από την απόδοση του κράτους, οι «κολλητοί» νέμονται το λάφυρο των εκλογών. Το πελατειακό κράτος, που μας έσυρε στη χρεοκοπία, δίνει το αηδιαστικό παρόν του. Το πολιτικό σύστημα δείχνει ότι δεν αλλάζει μυαλά, είτε η κυβέρνηση είναι μονοκομματική είτε είναι τρικομματική. Αυτό είναι το μείζον πρόβλημα! http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_09/12/2012_473632

Γερμανία, ο μεγαλύτερος αμαρτωλός χρεών του 20ου αιώνα!

Ἀναρτήθηκε στὶς 10 Δεκεμβρίου 2012 ἀπὸ τὸν/τὴν filologos10

 

 

 

 

 

 

Rate This

Η συνέντευξη του Γερμανού καθηγητή Ιστορίας της Οικονομίας, Albert Ritschl, στο έγκυρο SPIEGEL, είναι πραγματικός καταπέλτης σε βάρος της υποκρισίας των Γερμανικών κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών κύκλων και κάτι πολύ παραπάνω από συνηγορία, ένας αληθινόςύμνος, για το δίκιο της Ελλάδας, το οποίο στοιχειοθετείται με πολύ οξυδέρκεια.
Είναι εντυπωσιακό επίσης, το πώς ο Albert Ritschl τεκμηριώνει τις δίκαιες και ανεκπλήρωτες ελληνικές αξιώσεις επί της Γερμανίας για πολεμικές επανορθώσεις και το κατοχικό δάνειο!
Το ένα χιλιοστό από όσα διακηρύσσει ο Γερμανός καθηγητής, αν διεκδικούσε η ελληνική επίσημη πολιτική τάξη, θα ήταν αρκετά διαφορετική η μοίρα αυτού του τόπου!

Ολόκληρη η αποκαλυπτική συνέντευξη του Albert Ritschl έχει ως ακολούθως

Spiegel: Κυριε Ritschl η Γερμανία συζητάει αυτό τον καιρό για περαιτέρω οικονομική βοήθεια για την Ελλάδα σαν υπεράνω όλων ηθικολόγος. Η κυβέρνηση ενεργεί με ακαμψία σύμφωνα με τη ρήση : ¨λεφτά θα πάρετε μόνο αν κάνετε αυτό που σας λέμε¨. Είναι δίκαιη αυτή η συμπεριφορά;
Ritschl: Οχι, είναι απολύτως αδικαιολόγητη.
Spiegel: Μάλλον δεν το βλέπουν έτσι οι περισσότεροι Γερμανοί.
Ritschl: Μπορεί, αλλά η Γερμανία έζησε τις μεγαλύτερες χρεοκοπίες της νεότερης ιστορίας. Την σημερινή οικονομική ανεξαρτησία της και τη θέση της ως Διδασκάλου της Ευρώπης την χρωστάει στις ΗΠΑ, οι οποίες μετά τον 1ο αλλά και τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο παραιτήθηκαν από το δικαίωμα τους για τεράστια χρηματικά ποσά. Αυτό δεν το θυμάται όμως κανείς.Spiegel: Τι ακριβώς συνέβη τότε;

Ritschl: Η δημοκρατία της Βαϊμάρης κατόρθωσε να επιζήσει από το 1924 μέχρι 1929 αποκλειστικά με δανεικά, τα δε χρήματα για τις αποζημιώσεις του 1. Παγκοσμιου πολέμου δανείστηκε από τις ΗΠΑ. Αυτη η ¨δανειακή Πυραμίδα¨ κατέρρευσε με την κρίση του 1931. Τα χρήματα των δανείων των ΗΠΑ είχαν εξαφανιστεί, η ζημιά για τις ΗΠΑ τεράστια, οι συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία καταστροφικές.
Spiegel: Το ίδιο και μετά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο;
Ritschl: Η Αμερική τότε φρόντισε να μην θέσει κανείς από τους συμμάχους αξιώσεις για αποζημίωση. Εκτός από μερικές εξαιρέσεις, ματαιώθηκαν όλες οι αξιώσεις μέχρι μια μελλοντική επανένωση των Γερμανιών (ανατολικής και δυτικής). Αυτό ήταν πολύ ζωτικό για την Γερμανία, ήταν στην ουσία η οικονομική βάση του γερμανικού μεταπολεμικού θαύματος. Αλλά παράλληλα, τα θύματα της γερμανικής κατοχής ήταν αναγκασμένα να αποποιηθούν τα δικαιώματα τους για αποζημίωση, μεταξύ αυτών και οι Έλληνες.
Spiegel: Στη σημερινή κρίση παίρνει η Ελλάδα από Ευρώπη και ΔΝΤ 110 δις και συζητιέται ένα πρόσθετο πακέτο, που θα είναι εξ ίσου μεγάλο. Πρόκειται δηλαδή για πολλά χρήματα. Πόσο μεγάλες ήταν οι γερμανικές χρεοκοπίες;
Ritschl: Αναλογικά με την οικονομικη επιφανεια που είχαν οι ΗΠΑ κατά την εποχή εκείνη, τα γερμανικά χρέη της δεκαετίας του 30 ισοδυναμούν με το κόστος της κρίσης του 2008. Συγκριτικά, λοιπόν, τα χρέη της Ελλάδας είναι μηδαμινά.
Spiegel: Αν υποθέταμε ότι υπήρχε μια παγκόσμια λίστα για βασιλιάδες της χρεοκοπίας, ποιά θα ήταν η θέση της Γερμανίας;
Ritschl: Αυτοκρατορική. Σε σχέση με την οικονομική επιφάνεια της χώρας, η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος αμαρτωλός του 20ου αιώνα και πιθανόν της νεότερης οικονομικής ιστορίας.
Spiegel: Ούτε η Ελλάδα δεν μπορεί να μας ανταγωνιστεί;
Ritschl: Όχι, η Ελλάδα παίζει ένα δευτερεύοντα ρόλο. Υπάρχει, βέβαια, το πρόβλημα του κινδύνου της μετάδοσης της κρίσης στις γνωστές ευρωπαϊκές χώρες.
Spiegel: Η ομοσπονδιακή δημοκρατία της Γερμανίας θεωρείται ως ενσάρκωση της σταθερότητας. Πόσες φορές έχει χρεοκοπήσει η Γερμανία;
Ritschl: Εξαρτάται πως το υπολογίζει κανείς. Τον τελευταίο αιώνα τουλάχιστο τρεις φορές. Μετά την τελευταία στάση πληρωμών στη δεκαετία του 30, ανακουφίστηκε η Γερμάνια από τις ΗΠΑ με μια μείωση χρεών, η αλλιώς ένα „Haircut”, που ισοδυναμεί με ένα μεγαλόπρεπο Afro-Look που μετατρέπεται σε φαλάκρα. Από τότε κρατάει η χώρα την οικονομική λάμψη της, ενώ οι υπόλοιποι ευρωπαίοι δούλευαν σαν τα σκυλιά για να ορθοποδήσουν από τις καταστροφές του πολέμου και τη γερμανική κατοχή. Κι ακόμη το 1990 είχαμε επίσης μια στάση πληρωμών.
Spiegel: Πως είπατε;
Ritschl: Βεβαίως! Ο τότε καγκελάριος Kohl αρνήθηκε να υλοποιήσει τη Συμφωνία του Λονδίνου, του 1953. Η συμφωνία έλεγε ότι οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις στην περίπτωση της επανένωσης των Γερμανίων θα πρέπει να τεθούν υπό επαναδιαπραγμάτευση. Η Γερμάνια όμως δεν πλήρωσε αποζημιώσεις μετά το 1990 (εκτός πολύ λίγων) ούτε τα αναγκαστικά δανεια, ούτε τα έξοδα κατοχής. Η Ελλάδα είναι ένα από τα κράτη, που δεν πήραν δεκάρα.
Spiegel: Σε αντίθεση με το 1953, συζητείται επί του παρόντος η διάσωση της Ελλάδας, λιγότερο μέσω μιας μείωσης των χρεών και περισσότερο μέσω μιας παράτασης του χρόνου πληρωμής των κρατικών ομολόγων, δηλαδή μιας ήπιας αναπροσαρμογής των χρεών. Μπορούμε εδώ να μιλάμε για επαπειλούμενη χρεοκοπία;
Ritschl: Οπωσδήποτε. Ακόμη κι αν ενα κράτος δεν είναι εκατό τα εκατό ανίκανο να ικανοποιήσει τους πιστωτές του, μπορεί να είναι υπό χρεοκοπία. Ακριβώς όπως στην περίπτωση της Γερμανίας τη δεκαετία του 50, ειναι ψευδαίσθηση να πιστεύουμε ότι η Ελλάδα θα μπορέσει μόνη της να πληρώσει τα χρέη. Και όποιος δεν το μπορεί είναι εξ ορισμού χρεοκοπημένος. Τώρα θα έπρεπε να καθοριστεί, ποια χρηματικά ποσά είναι έτοιμοι οι πιστωτές να θυσιάσουν. Δηλαδή θα πρέπει να βρούμε ποιός θα πληρώσει το μάρμαρο.
Spiegel: Το κράτος που πληρώνει τα περισσότερα είναι η Γερμανία.
Ritschl: Μάλλον κάπως έτσι θα πρέπει να γίνει. Αλλά ήμασταν στο παρελθόν πολύ ανέμελοι. Η βιομηχανική μας παραγωγή κέρδισε πολλά από τις υπέρογκες εξαγωγές. Οι αντιελληνικές θέσεις που προβάλλονται από τα ΜΜΕ εδώ είναι πολύ επικίνδυνες. Μην ξεχνάτε ότι ζούμε μέσα σε ένα γυάλινο σπίτι: Το οικονομικό μας θαύμα έγινε δυνατό αποκλειστικά και μόνο επειδή δεν αναγκαστήκαμε να πληρώσουμε αποζημιώσεις.
Spiegel: Η Γερμανία δηλαδή θα έπρεπε να είναι πιο συγκρατημένη;
Ritschl: Η Γερμανία στον 20ο αιώνα άρχισε δυο πολέμους, τον δεύτερο δε τον διεξήγαγε ως πόλεμο αφανισμού και εξολόθρευσης και στη συνέχεια οι εχθροί της αποποιήθηκαν το δικαίωμα τους εν μέρει η και καθολικά για αποζημιώσεις. Το ότι η Γερμανία πραγματοποίησε το θαύμα της πάνω στις πλάτες άλλων ευρωπαίων δεν το έχουν ξεχάσει οι Έλληνες.
Spiegel: Τι εννοείτε;
Ritschl: Οι Έλληνες ξέρουν τα εχθρικά άρθρα και γνώμες στα γερμανικά ΜΜΕ πολύ καλά. Αν η διάθεση των Ελλήνων γίνει πολύ πιο επιθετική, μπορεί να αναβιώσουν οι παλιές διεκδικήσεις, αρχίζοντας από την Ελλάδα, και αν η Γερμανία ποτέ αναγκαστεί να πληρώσει, θα μας «πάρουν ακόμη και τα σώβρακα». Θα έπρεπε αντίθετα να είμαστε ευγνώμονες, να εξυγιάνουμε την Ελλάδα με τα λεφτά μας. Αν εμείς εδώ παίξουμε το παιγνίδι των ΜΜΕ, παριστάνοντας τον χοντρό Εμίλ, που καπνίζει το πούρο του και αρνείται να πληρώσει, κάποτε κάποιοι θα μας στείλουν τους παλιούς λογαριασμούς.
Spiegel: Τουλάχιστον στο τέλος μερικές ηπιότερες σκέψεις: Αν μπορούσαμε να μάθουμε κάτι από τις εξελίξεις, ποια λύση θα ήταν η καλύτερη για την Ελλάδα και τη Γερμανία;
Ritschl: Οι χρεοκοπίες της Γερμανίας τα περασμένα χρόνια το δείχνουν: Το λογικότερο είναι τώρα να συμφωνηθεί μια μείωση του χρέους. Όποιος δάνεισε λεφτά στην Ελλάδα, πρέπει να χάσει ένα μεγάλο μέρος τους. Αυτό θα ήταν καταστροφικό για τις τράπεζες, γι’ αυτό θα ήταν αναγκαίο ένα πρόγραμμα βοήθειας. Μπορεί αυτή η λύση να είναι ακριβή για τη Γερμανία, αλλά έτσι κι αλλιώς θα πρέπει να πληρώσουμε. Κι έτσι θα είχε και η Ελλάδα μια ευκαιρία για μια νέα αρχή.

* Ο Albert Ritschl είναι καθηγητής Ιστορίας της Οικονομίας. 

 Πηγή

 

Γ.Δελαστίκ – Αέρα…εκτροπής πήρε η ΝΔ

Ἀναρτήθηκε στὶς 10 Δεκεμβρίου 2012 ἀπὸ τὸν/τὴν netakias.com

 

 

 

 

 

 

1 Votes

εφημερίδα ΠΡΙΝ

Συναγερμό θα έπρεπε να είχε σημάνει η κατάπτυστη στη μορφή, αλλά εξαιρετικά βαρύνουσας πολιτικής σημασίας ανακοίνωση της ΝΔ, με την οποία επιτίθεται εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ ξεπερνώντας κάθε όριο. Χρησιμοποιώντας γλώσσα παρακρατικών ακροδεξιών συμμοριών του μετεμφυλιακού κράτους της δεκαετίας του 1950 και του 1960, οι νέοι «Γκοτζαμάνηδες» της ΝΔ του 2012 επιχειρούν να μπουν στο τομάρι της Χρυσής Αυγής και να απειλήσουν όσους αριστερούς ή δημοκρατικούς πολίτες τολμήσουν να αντισταθούν στην πολιτική της δοσίλογης κυβέρνησης Σαμαρά.

Το ΚΚΕ, τυφλωμένο από το πάθος του εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, δεν βλέπει στην υπόθεση τίποτε περισσότερο από μια τεχνητή πόλωση. Ο ΣΥΡΙΖΑ συνεπαρμένος και τυφλωμένος από το όραμα της κυβερνητικής εξουσίας, αισθάνεται ενόχληση από αυτήν την αντιπαράθεση με την ΝΔ γιατί φοβάται ότι μπορεί να του αφαιρέσει ψήφους στις επόμενες εκλογές και προσπαθεί να κάνει ό,τι μπορεί για να υποβαθμίζει την ακροδεξιά διολίσθηση και απειλή της ΝΔ ελπίζοντας ότι έτσι θα ξεχαστεί το συντομότερον δυνατόν. Εθελοτυφλούν και τα δύο αριστερά κόμματα. Δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με μια ακροδεξιάς γλώσσας ανακοίνωση της ΝΔ που αντίκειται στο κοινοβουλευτικό και πολικά ορθό σαβουάρ-βιβρ. «Η Πέμπτη φάλαγγα του ΣΥΡΙΖΑ, με εμπροσθοφυλακή τη νεολαία του, ξεσκεπάζεται. Βγάζουν τις μάσκες, φορούν τις κουκούλες και εξοπλίζονται με μολότοφ, με σκοπό να κάψουν για μία ακόμη φορά την Αθήνα και να λεηλατήσουν τις περιουσίες των πολιτών(!)» διακηρύσσει αρχίζοντας η ανακοίνωση της ΝΔ και συνεχίζει: « Άλλωστε, οι βουλευτές της κοινής πια συνισταμένης, έχουν φροντίσει ήδη ως άλλοι δοσίλογοι κουκουλοφόροι της Κατοχής να στοχοποιήσουν αστυνομικούς και τις οικογένειες τους, δίνοντας τους βορά στις ορέξεις εγκληματικών στοιχείων… Καμιά κουκούλα δεν πρόκειται πλέον να τους κρύψει» καταλήγει η ιδεολογίας δεξιών συμμοριτών ανακοίνωση της ΝΔ.

Ο άμεσος, τακτικός στόχος του Σαμαρά και του κόμματος του είναι προφανής: Έχοντας μαινόμενο και έξαλλο εναντίον του το λαό που υποφέρει από την επαίσχυντη πολιτική του, δεξιούς, αριστερούς και πασόκους, ο πρωθυπουργός και πρόεδρος της ΝΔ επιχειρεί με την εμφυλιοπολεμική ανακοίνωση του να προκαλέσει όσο το δυνατόν περισσότερα ρήγματα διάσπασης στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο που συσπειρώνει κόσμο κάθε ιδεολογικοπολιτικής προέλευσης. Λογικό και αναμενόμενο κάτι τέτοιο από κάθε πολιτικό απατεώνα που εδραίωσε την κομματική ηγεμονία του εκμεταλλευόμενος τα αντιμνημονιακά αισθήματα των μυριάδων οπαδών του κόμματος του και στη συνέχεια τους εξαπάτησε περνώντας με θεαματική πολιτική κωλοτούμπα στους υπηρέτες του μνημονίου για να τον κάνουν πρωθυπουργό οι ξένοι επικυρίαρχοι και οι ντόπιοι αστοί συνεργάτες τους. Αυτός ο στόχος όμως θα μπορούσε να ικανοποιηθεί και με μια ανακοίνωση διαφορετικής γλώσσας και ιδεολογίας. Είναι γνωστό τοις πάσι επιπλέον ότι ο Σαμαράς, η κυβέρνηση του και η ΝΔ είναι πολιτικά αλληλέγγυοι με το δολοφόνο του 15 χρόνου Αλέξη Γρηγορόπουλου ενώ ο λαός, οι αριστεροί και οι υπόλοιποι δημοκρατικοί πολίτες είναι με την πλευρά του θύματος. Δεν ήταν υποχρεωτικό επομένως να εμφανιστούν ο Σαμαράς και η ΝΔ ως συνεχιστές ομοϊδεάτες των συνωμοτών του ΙΔΕΑ και των πρακτόρων που έβριθαν στις τάξεις της οργάνωσης εκείνης μόνο και μόνο για να αποσπάσουν δεξιούς ψηφοφόρους από το αντιμνημονιακό στρατόπεδο ή να περισπάσουν την προσοχή του λαού από την εξουθενωτική φορολογική πολιτική της συγκυβέρνησης αυτών των ημερών.

Η φασίζουσα γλώσσα της ΝΔ έχει άλλον, σοβαρότερο στόχο. Θέλει να κάνει επίδειξη ισχύος και πυγμής. Επί της ουσίας είναι γελοίο το κόμμα του 30% που κυβερνάει να αποκαλεί «κουκουλοφόρους» και «πέμπτη φάλαγγα» τους βουλευτές του κόμματος του 27% που είναι αξιωματική αντιπολίτευση και που ήδη έρχεται πρώτο με αυξανόμενη διαφορά σε όλες τις δημοσκοπήσεις. Κανονικά ο Σαμαράς, οι υπουργοί του και οι συνεργάτες του θα έπρεπε να τρέμουν και να προετοιμάζουν τις απολογίες τους στα δικαστήρια ενώπιον των οποίων θα δικαστούν επί εσχάτη οικονομική προδοσία μετά τις εκλογές για την οικονομική πολιτική που άσκησαν εναντίον του ελληνικού λαού. Το γεγονός ότι αντί γι΄αυτό έχουν το θράσος να απειλούν, δεν σημαίνει μόνο ότι προσπαθούν να δώσουν κουράγιο στους εαυτούς τους. Σημαίνει πρωτίστως ότι έχουν αποθρασυνθεί τόσο πολύ, ώστε δεν προτίθενται να παραδώσουν ομαλά την εξουσία, όπως αφελώς νομίζουν οι ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ. Έχοντας ο Σαμαράς όμηρο και τυφλό όργανο του τον Βενιζέλο (ο οποίος τρέμει μη τυχόν γίνουν εκλογές και βγει το ΠΑΣΟΚ του έβδομο(!) κόμμα και καρατομηθεί πολιτικά ο ίδιος την νύχτα των εκλογών), αλλά και τον κατάπτυστο τέως «αριστερούλη» και νυν εξωμότη Φώτη Κουβέλη ως άλλοθι, αισθάνεται ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να ηγηθεί δεξιάς κίνησης εκτροπής από τα όρια ακόμη και της δικής τους συνταγματικής νομιμότητας χωρίς φόβο, αφού οι συνένοχοι ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ θα χρησιμοποιηθούν ως πρόσχημα για να εμφανιστεί η δεξιά εκτροπή ως … «πανεθνική απαίτηση»!

Ας ελπίσουμε ότι ολόκληρη η Αριστερά θα συνειδητοποιήσει τον κίνδυνο που την απειλεί και θα πάρει όλα τα πολιτικά, οργανωτικά και μαζικού κινήματος μέτρα που απαιτούνται για να αντιμετωπίσει τη Δεξιά. Χρήσιμο θα ήταν επίσης ο ΣΥΡΙΖΑ να πάψει να βαυκαλίζεται ότι η εξουσία θα πέσει στα χέρια του σαν ώριμο φρούτο. Όχι, δεν θα πέσει! Θα απαιτηθούν εξαιρετικά σκληροί αγώνες για να την πάρει.

Η σύγκρουση ΗΠΑ-Γερμανίας και οι Έλληνες πολιτικοί

Οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις, σε διακυβερνητικό επίπεδο, έχουν ίσως φτάσει στο χαμηλότερο σημείο τους από τις αρχές της δεκαετίας του ’90.
Υπενθυμίζουμε ότι ακόμα και ο κ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, παρά το γεγονός ότι είναι γνωστές οι φιλικές σχέσεις που διατηρούσε διαχρονικά με τη Γερμανία (ιδιαίτερα με τον κ. Γκένσερ), την εποχή της πρωθυπουργίας του ανέπτυξε τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις στο έπακρο. Μάλιστα επί των ημερών του είχαμε την πρώτη επίσκεψη Αμερικανού προέδρου στην Ελλάδα μετά τη μεταπολίτευση, του Τζόρτζ Μπους του πρεσβύτερου, το καλοκαίρι του 1991.

Αναρτήθηκε από τον/την docimastikos στο Δεκεμβρίου 10, 2012

Ο Α. Παπανδρέου, που τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία, τον Οκτώβριο του 1993, παρά την αντιαμερικανική κάποιες φορές ρητορεία του κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του τα έτη 1981-1986, πραγματοποίησε νέα βήματα προσέγγισης και συνεργασίας με την Ουάσιγκτον. Οξυδερκής, άριστος γνώστης της εξωτερικής πολιτικής αλλά και της γεωπολιτικής, ο Ανδρέας Παπανδρέου «τρόμαξε» από τη μετάλλαξη που έβλεπε να επέρχεται στηνΕυρωπαϊκή Ένωση.
Μάλιστα σε μία σύνοδο κορυφής, την τελευταία που βρέθηκε ως πρωθυπουργός, επέστρεψε τόσο απογοητευμένος από τη συμπεριφορά των εταίρων μας και ιδιαίτερα των Γερμανών που μίλησε για Διευθυντήριο και κατάλυση της ευρωπαϊκής ιδέας. Αυτό συνετέλεσε στην απόφασή του να προσεγγίσει τις ΗΠΑ, γεγονός που επισφραγίστηκε και με την επίσκεψή του στην Ουάσιγκτον και τη συνάντησή του με τον τότε Αμερικανό Πρόεδρο Μπιλ Κλίντον.
Η μεγάλη ανατροπή έγινε με την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Κώστα Σημίτη. Για μία οκταετία από το 1996 έως το 2004, Ελλάδα και Γερμανία ήρθαν για πρώτη φορά τόσο κοντά. Οι μεγάλες δουλειές και προμήθειες του Δημοσίου πήγαν σε εταιρείες γερμανικών συμφερόντων, η Siemens κυριάρχησε παντού.
Ο κ. Σημίτης, μέσω του αδελφού του Σπύρου ενίσχυσε τις σχέσεις του με το γερμανικό πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο, άρχισε να παίρνει μεγάλες αποστάσεις από τις ΗΠΑ, ιδιαίτερα σε θέματα οικονομικής συνεργασίας. Σε αντάλλαγμα, πέτυχε να έχει την υποστήριξη του τότε καγκελάριου κ. Σρέντερ που έκανε τα «στραβά μάτια» στα «πειραγμένα» στοιχεία με τα οποία μπήκε η Ελλάδα στο ευρώ. Μάλιστα, ο κ. Στουρνάρας, σημερινός υπουργός Οικονομικών, έπαιζε τότε πρωταγωνιστικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις, ήταν το δεξί χέρι του κ. Σημίτη.
Ο Κώστας Καραμανλής επιχείρησε να εφαρμόσει μία πολυδιάστατη πολιτική οικονομικής διπλωματίας. Παραχώρησε το λιμάνι του Πειραιά (τον εμπορευματικό τομέα) στους Κινέζους και σχεδίασε μία ευρείας μορφής ενεργειακή συνεργασία με τους Ρώσους. Παράλληλα συνέχισε να προωθεί τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, οι οποίες δεν διαταράχθηκαν παρά το γεγονός των υποκλοπών σε βάρος του πρωθυπουργού. Είναι κοινό μυστικό ότι οι έρευνες της ελληνικής πλευράς, μόλις ανακαλύφθηκε η υπόθεση, «σκόνταψαν» στην αμερικανική πρεσβεία.
Ο Γιώργος Παπανδρέου, που διαδέχθηκε τον Κώστα Καραμανλή, είχε την εικόνα του ευνοούμενου της Ουάσιγκτον. Κάποιοι που αγνοούν τα πραγματικά δεδομένα και όλα όσα συνέβησαν, κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του, έχουν ακόμα αυτή την εικόνα.
Είναι όμως έτσι; Τα γεγονότα οδηγούν στο αντίθετο.
Ο Γιώργος Παπανδρέου έφερε στην Ελλάδα το ΔΝΤ, στο οποίο υπάρχει ισχυρή επιρροή των ΗΠΑ. Το έκανε όμως με υπόδειξη των Γερμανών.
Στις αρχές του 2010, οι Γερμανοί ήθελαν να εμπλέξουν το ΔΝΤ στην κρίση χρέους της Ελλάδας για δύο λόγους. Πρώτον γιατί δεν είχε ανάλογο μηχανισμό στήριξης η Ευρώπη και δεύτερον για να μην αναλάβουν μόνοι τους το κόστος της διάσωσης. Άλλωστε ήταν βέβαιοι ότι θα είχαν τον απόλυτο έλεγχο και θα μετέτρεπαν την Ελλάδα σε χώρα ενταγμένη στη δική τους σφαίρα επιρροής.
Όταν το ΔΝΤ και ο τότε Πρόεδρος του κ. Ντομινίκ Στρος-Καν έθεσε από το 2010 το θέμα του κουρέματος του χρέους που τότε ήταν στο 120% του ΑΕΠ και συνέστησε στον κ. Παπανδρέου να το θέσει επιτακτικά, ο τότε πρωθυπουργός αρνήθηκε, επικαλούμενος τις αντιρρήσεις της κ. Μέρκελ. Αν είχε γίνει μία απομείωση τότε του χρέους κάτω από το 100% του ΑΕΠ, δεν θα είχαν διαλυθεί η οικονομία και η κοινωνία. Η άρνηση αυτή του κ. Παπανδρέου, προκάλεσε την πρώτη μεγάλη έκπληξη στην Ουάσιγκτον, που άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι ο δεδομένος για τα αμερικανικά συμφέροντα, μέχρι τότε, κ. Παπανδρέου, δεν ήταν πλέον δεδομένος και είχε αρχίσει να ακούει περισσότερο το Βερολίνο παρά τους ίδιους.
Η περίπτωση του κ. Αντώνη Σαμαρά είναι ιδιαίτερη. Ο σημερινός πρωθυπουργός, αμερικανοσπουδαγμένος στη νεότητά του, είχε δύσκολες σχέσεις με τον ατλαντικό παράγοντα ως υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Οι Αμερικανοί δεν είχαν και δεν έχουν την καλύτερη γνώμη για τον κ. Σαμαρά. Στις εκθέσεις τους προς το State Department, πρεσβευτές των ΗΠΑ στην Αθήνα, όπως ο Μ. Σωτήρχος και ο Τ. Νάιλς που τον διαδέχθηκε, δεν ήταν ιδιαίτερα θετικοί για τις ικανότητες του κ. Σαμαρά αλλά και για τις πολιτικές επιλογές του.
Όταν η κυβέρνηση Παπανδρέου ψήφισε το πρώτο μνημόνιο, ο Α. Σαμαράς ήταν κάθετα αντίθετος.
Έγινε ο σημαιοφόρος και ηγέτης του αντιμνημονιακού αγώνα, προκαλώντας την οργή της κ. Μέρκελ. Μάλιστα η οργή των Γερμανών, εκδηλώθηκε με πρόθεση αποπομπής της Ν.Δ από τις τάξεις του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, λόγω των θέσεων που εξέφραζε ο κ. Σαμαράς αλλά και της αντίθεσής του να στηρίξει το Μνημόνιο.
Η ευρωπαϊκή απομόνωση του κ. Σαμαρά ήταν δεδομένη. Την κρίσιμη εκείνη περίοδο ο πρόεδρος της Ν.Δ επιχείρησε να προσεγγίσει τις ΗΠΑ, αποφασισμένος να φτάσει ακόμα και σε ρήξη με τους Ευρωπαίους.
Συνάντησε όμως τοίχο και αναγκαστικά υποχρεώθηκε να παραδοθεί στην κ. Μέρκελ προκειμένου να επιβιώσει πολιτικά και να γίνει πρωθυπουργός και ο πιο πιστός, πλέον, υπερασπιστής των πολιτικών του μνημονίου. Κοντά του, ως υπουργός Εξωτερικών και ένα ακόμα πρόσωπο που απολαμβάνει της εμπιστοσύνης του Βερολίνου, ο κ. Γιάννης Στουρνάρας που κυριολεκτικά επιβλήθηκε σε αυτή τη θέση.
Η επίσκεψη του κ. Σαμαρά στη Γερμανία και η απόλυτη πλέον πρόσδεση της Ελλάδας στο άρμα της Γερμανίας έχει προκαλέσει τη δυσφορία της Ουάσιγκτον.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο πρόεδρος Ομπάμα συνομιλεί, τακτικά, με τον κ. Ερντογάν ενώ ο κ. Σαμαράς, παρά το γεγονός ότι είχε και του δόθηκαν ευκαιρίες, δεν επεδίωξε μία επαφή ή συνάντηση με τον Αμερικανό πρόεδρο.
Ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ κ. Γκάιτνερ, επίσης, δεν έκρυψε την έκπληξή του μπροστά στην άρνηση του Έλληνα Πρωθυπουργού να υποστηρίξει την πρόταση της κ. Λαγκάρντ και του ΔΝΤ για ένα γενναίο «κούρεμα» στο ελληνικό χρέος.
Οι όποιες επιφυλάξεις των Αμερικανών έχουν διαλυθεί. Γνωρίζουν πλέον ότι η πολιτική τάξη που ασκεί την κυβερνητική εξουσία στην Ελλάδα είναι πιο κοντά στο Βερολίνο παρά στην Ουάσιγκτον. Μοναδική ίσως εξαίρεση ο κ. Αβραμόπουλος που διατηρεί διαύλους επικοινωνίας με τον αμερικανικό παράγοντα, κάτι που το Μαξίμου αντιμετωπίζει με καχυποψία.
Μάλιστα η ενσωμάτωση ορισμένων κορυφαίων στελεχών της Ν.Δ, στο λεγόμενο αόρατο αλλά τόσο ευδιάκριτο «Γερμανικό κόμμα» έχουν προκαλέσει τη δυσφορία και τα αρνητικά σχόλια του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή που δεν βλέπει με καλό μάτι τη γερμανική επικυριαρχία στην Ευρώπη.
Οι ΗΠΑ φοβούνται ότι τα «φιλέτα» των ιδιωτικοποιήσεων θα περάσουν σε γερμανικά χέρια και οι αμερικανικοί όμιλοι δεν έχουν καμία τύχη, μέσα σε αυτό το περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί.
Περισσότερο τους ανησυχεί η διείσδυση των Γερμανών και ο αποφασιστικός ρόλος που διαδραματίζουν στα ζητήματα της διακυβέρνησης της χώρας. Γνωρίζουν ότι οι Γερμανοί θέλουν να ελέγξουν το φυσικό πλούτο της Ελλάδας με κάθε τρόπο, αφού ως χώρα είναι απόλυτα εξαρτημένη σε θέματα ενέργειας.
Αν επιβεβαιωθούν οι εκτιμήσεις για τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Ελλάδα, οι Αμερικανοί δεν πρόκειται να παραμείνουν απαθείς και αδιάφοροι.
Τον τελευταίο καιρό υπάρχει έντονο ενδιαφέρον στην Ουάσιγκτον για τα ελληνικά πολιτικά πράγματα. Οι Αμερικανοί παρακολουθούν τις εξελίξεις στην πολιτική σκηνή και ιδιαίτερα «μελετούν» τον κ. Τσίπρα.
Όποιος παρακολουθεί με προσοχή τις δημόσιες τοποθετήσεις του κ. Τσίπρα αλλά και την καταγραφή που κάνουν τα αμερικανικά ΜΜΕ για την κατάσταση στην Ελλάδα, μπορεί να συνδυάσει και να αντιληφθεί πολλά.
Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι όντως απομονωμένος από το ευρωπαϊκό κατεστημένο και κυρίως τη Γερμανία. Η κ. Μέρκελ τον θεωρεί επικίνδυνο για τα γερμανικά συμφέροντα, ο κ. Γιούνκερ, που έχει και θεσμικό ρόλο, αρνήθηκε επιδεικτικά να τον συναντήσει κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα, το ίδιο και άλλοι Ευρωπαίοι πολιτικοί και αξιωματούχοι.
Η ευρωπαϊκή απομόνωση του κ. Τσίπρα τον οδηγεί στην αναζήτηση άλλων συμμάχων. Και οι σύμμαχοι αυτοί πρέπει να διαθέτουν μεγαλύτερη ισχύ από τους σημερινούς επικυρίαρχους της Ευρώπης.
Ο κ. Τσίπρας είναι βέβαιο ότι θα επιδιώκει μία «άλλη σχέση» με τις ΗΠΑ. Και δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα βρει κλειστή την πόρτα, όπως συνέβη με τον κ. Σαμαρά.

newsbomb.gr

Το μπασταρδάκι μιας παρτούζας

ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΕΛΙΟ ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ | 5.12.2012

Τα πολιτικά κόμματα, οι δανειστές και το διαδεδομένο αίσθημα της ανομίας βρέθηκαν στο κρεβάτι της ελληνικής κοινωνίας.

Το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής έχει αρχίσει πλέον να απασχολεί όλο τον κόσμο. Την Κυριακή δημοσιεύτηκε μια διακήρυξη, την οποία υπέγραφαν νομπελίστες και προσωπικότητες στο πλαίσιο μιας πρωτοβουλίας από 40 χώρες, που καταγγέλλει τις επιθέσεις εναντίον των μεταναστών, «τη συνέργεια μεταξύ αστυνομικών και νεοναζί μπράβων» και «την ανοχή, την προστασία και την υποστήριξη που απολαμβάνουν οι γκάνγκστερ της Χρυσής Αυγής» και καλεί σε σιωπηλή πορεία στις 15 Δεκεμβρίου στην Αθήνα. Μέχρι και το ΠΑΣΟΚ αποφάσισε να ξεκινήσει αντιφασιστική εκστρατεία, αφήνοντας κατά μέρος τη βαθιά κρίση του ή, καλύτερα, προσπαθώντας να ξεπεράσει το υπαρξιακό του πρόβλημα μέσω... Μιχαλολιάκου.

Το φαινόμενο είναι μοναδικό στην Ευρώπη. Μόνο στην Ουγγαρία τα ξαδελφάκια της Χρυσής Αυγής κατάφεραν να μπουν στο εθνικό Κοινοβούλιο, για να ζητήσουν πρόσφατα την καταμέτρηση των Εβραίων της χώρας! Αλλά η Ουγγαρία, που επίσης περνάει μια βαθύτατη πολιτική και κοινωνική κρίση, καθώς δοκιμάζεται από ένα πρόγραμμα λιτότητας made by ΔΝΤ, έχει παράδοση ακροδεξιών κινημάτων από τη δεκαετία του '30 και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στην Ελλάδα, που καταστράφηκε από τους ναζί, ζούσαμε με την αυταπάτη ότι οι πολιτικοί απόγονοι των γερμανοτσολιάδων δεν θα σήκωναν ξανά κεφάλι: μπορεί οι δωσίλογοι να μην τιμωρήθηκαν μετά την απελευθέρωση του '44, καθώς χρησιμοποιήθηκαν στον Εμφύλιο εναντίον των κομμουνιστών, αλλά ήταν οι ίδιοι που, αφού δολοφόνησαν τον Λαμπράκη το 1963, συγκρότησαν και στελέχωσαν τη χούντα που οδήγησε στην τραγωδία της Κύπρου. Πώς ένας βουλευτής της Χρυσής Αυγής δεν δίστασε πρόσφατα να σηκώσει δημοσίως τη σημαία ενός καθεστώτος βασανιστηρίων, πλήρους υποτέλειας στις ΗΠΑ και εθνικής προδοσίας; Γιατί δεν εμφανίστηκαν αντίστοιχα φαινόμενα στην Ισπανία, παραδείγματος χάριν, που επίσης δοκιμάζεται από τη «δημοσιονομική προσαρμογή»–βασανιστήριο της Μέρκελ, όπου το μεταναστευτικό πρόβλημα έχει επίσης σοβαρές διαστάσεις και ο φρανκισμός έχει παράδοση και οπαδούς;

Υπάρχουν δύο λόγοι γι' αυτό. Σίγουρα, η συνταγή που εφαρμόζεται στην Ελλάδα είναι η σκληρότερη σε σύγκριση με τις άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι σε καμιά από τις υπόλοιπες χώρες το πολιτικό σύστημα δεν είναι τόσο διεφθαρμένο και ανεπαρκές όσο το ελληνικό. Οι ισπανικές κυβερνήσεις δεν άφησαν το μεταναστευτικό κύμα να καταλάβει το κέντρο των μεγάλων πόλεων. Ούτε οι πορτογαλικές κοιτούσαν αμέριμνες τη διάλυση της αστυνομίας ή επέτρεψαν στην ανομία να θεριεύει, προκειμένου να κρύψουν τις δικές τους, σοβαρότερες παρανομίες. Στην Ιταλία, ακόμα και ο Μπερλουσκόνι βρέθηκε αρκετές φορές στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

Οι δικοί μας είναι αμετανόητοι, αλλά και πλήρως ανίκανοι να δουν τα λάθη τους, να κάνουν την αυτοκριτική τους και να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα: η ΝΔ διορίζει από κολλητούς μέχρι γκόμενες με νοοτροπία μετεμφυλιακής Δεξιάς, που είχε 200 βουλευτές και δεν έδινε λογαριασμό σε κανένα. Μία μέρα γίνονται πρόεδροι και διορίζουν συγγενείς στη Βουλή και το βρίσκουν φυσιολογικό. Τη στιγμή που η οικονομία ασφυκτιά και οι ίδιοι μιλούν υποκριτικά για ανάπτυξη και πράσινα άλογα, σταμάτησαν ακόμα και εγγεγραμμένα προγράμματα των ΕΣΠΑ, προκειμένου να τα δώσουν σε κάθε λογής κουμπάρους! Ξέρουν ότι πιθανότατα δεν θα προλάβουν και τα κονδύλια θα χαθούν έτσι κι αλλιώς, αλλά δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά: έτσι έχουν μάθει να σκέφτονται και να πράττουν! Ο κ. Βενιζέλος αδυνατεί να καταλάβει ότι όταν το ΠΑΣΟΚ χτυπάει τη Χρυσή Αυγή, αυτή δυναμώνει.

Αντί να αναρωτιούνται γιατί δυναμώνουν δημοσκοπικά οι φασίστες, ας κοιτάξουν τις προεκλογικές τους διακηρύξεις. Δεν είναι μόνο η αναδιαπραγμάτευση, απαγκίστρωση κ.λπ. που έχουν παραπεμφθεί στις γερμανικές καλένδες. Τα κόμματα της κυβέρνησης είχαν κατηγορηματικά υποσχεθεί ότι δεν θα υπήρχαν νέοι φόροι μετά τις εκλογές και ύστερα από 6 μήνες ετοιμάζονται να φορολογήσουν ακόμα και τους πεθαμένους. Όταν στην Ελλάδα περίπου 800.000 άτομα ζουν πλέον σε οικογένειες όπου κανένα μέλος δεν έχει δουλειά, δεν είναι λογικό ένα κομμάτι αυτών των απελπισμένων, οργισμένων από τη συνεχή κοροϊδία και ταπεινωμένων από τον εθνικό εξευτελισμό ανθρώπων να στραφεί προς αυτούς που καμώνονται δημαγωγικά τους φιλολαϊκούς πατριώτες;

Κρίση γεωστρατηγικής: Αγνοούν τα εθνικά και δεν κατανοούν τα διεθνή | αἰέν ἀριστεύειν

Του  Νίκου Κοτζιά

Η χώρα βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Η κρίση ελλειμμάτων έγινε κρίση χρέους και στη συνέχεια κρίση πολιτικής. Η χώρα διατρέχεται από πνευματική φτώχεια και έλλειμμα ηθικής. Το καινούργιο στοιχείο είναι, ότι η κρίση τείνει να εξελιχθεί και σε γεωστρατηγική κρίση. Πέρα από τη γενικότερη αδυναμία της χώρας που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν πολλοί, υπάρχουν δύο ειδικοί πολιτική λόγοι εμφάνισής της γεωστρατηγικής κρίσης.

Ο πρώτος είναι, ότι η πολιτική σκηνή της χώρας έχει πέσει στον οργανωτισμό και τον οικονομισμό, αγνοώντας συστηματικά τις εξελίξεις στο άμεσο περιβάλλον γειτνίασης της χώρας. Δεύτερον και κυριότερο, οι πολιτικές ηγεσίες δεν κατανοούν επαρκώς το παγκόσμιο γίγνεσθαι και τις αλλαγές στη συμπεριφορά και στρατηγική βασικών παικτών στην παγκόσμια και ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή.

Όταν πριν 60 σχεδόν χρόνια ο Τίτο βάπτιζε μια περιοχή της τότε Ο.Δ. Γιουγκοσλαβία, ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας» λίγοι έδωσαν την πρέπουσα σημασία. Η ελληνική δεξιά, μάλιστα, έκανε το «κορόιδο» καθότι αυτή ήταν η απαίτηση του ξένου παράγοντα. Η Δύση ονειρευόταν τον Τίτο να απομακρύνεται από την Σοβιετική Ένωση, όπως και έγινε, ακόμα και να προσχωρεί στο ΝΑΤΟ, που δεν έγινε. Τελικά το πρόβλημα της ΦΥΡΟΜ το βρήκαμε μπροστά μας μερικές δεκαετίες αργότερα, ως «αλυτρωτισμό». …

Στην άμεση περιοχή μας, η Αλβανία «τραβά» το δρόμο του παραδείγματος της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» στην Τιτοϊκή Γιουγκοσλαβία. Σήμερα, κύκλοι στο Βερολίνο και στην Ουάσινγκτον στηρίζουν τον αλβανικό επιθετικό εθνικισμό προκειμένου να λυγίσουν οριστικά την Σερβία. Μόνο που αυτός ο εθνικισμός καλλιεργεί, ταυτόχρονα, μια αυξανόμενη επιθετικότητα έναντι της Ελλάδας. Πρόκειται για μια επιθετικότητα που έλαβε τα χαρακτηριστικά πρόκλησης όταν διατυπώθηκε από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό της Αλβανίας.

Η Επιτροπή της ΕΕ και το Βερολίνο, προσπαθούν να πείσουν την Ελλάδα να κλείσει τα μάτια και τα αυτιά της, να μην σκέφτεται τα συμφέροντά της. Να αφήσει, επί παραδείγματι, την Αλβανία να πάρει το στάτους υποψήφιας χώρας παρά την πρόσφατη προκλητικότητά της. Και αυτό, σε αντίθεση με την σχεδόν παμψηφεί απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που επιβάλλει προκειμένου κράτη όπως η Αλβανία και η ΦΥΡΟΜ να λάβουν τοκαθεστώς υποψήφιας χώρας, να έχουν προηγούμενα λύσει κάθε διμερή διαφορά και πολύ περισσότερο να μην προκαλούν. Η Επιτροπή, παραβιάζοντας κάθε κανόνα της ΕΕ, θεωρεί τις εμμονές της ΦΥΡΟΜ ως προς το όνομά της, ήσσονος σημασία θέμα. Η Ελλάδα, όμως, θα πρέπει να καταγγείλει την ενδιάμεση συμφωνία που την παραβιάζει η γείτονα πολλαπλώς και απρόκλητα. Επιπλέον, δεν πρέπει και δεν μπορεί να επιτρέψει να τεθούν οι δύο προαναφερόμενες χώρες σε τροχιά υποψηφιότητας στην ΕΕ όσο δεν αλλάζουν στάση έναντι της Ελλάδας.

Η αγνόηση των άμεσων εθνικών ζητημάτων, ήδη ανέφερα δύο από τα πολλά παραδείγματα, συμβαδίζουν με θεμελιακές ελλείψεις στην κατανόησης του διεθνούς γίγνεσθαι και της παγκοσμιοποίησης από τις ηγεσίες των περισσοτέρων πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων. Οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών στην Ελλάδα δεν κατανόησαν σε βάθος τον χαρακτήρα των διεθνών αλλαγών, όπως είναι η άνοδος των BRICS, γενικότερα των αναδυόμενων αγορών, η στροφή των ΗΠΑ από την Ευρώπη στην ΝΑ Ασία, η εμφάνιση του γερμανικού οικονομικού εθνικισμού, ο μετασχηματισμός της ΕΕ σε μια κρατικότητα δομημένη ως σύγχρονη αυτοκρατορία.

Σε αυτά τα πλαίσια, η Ελλάδα αντιμετωπίζει ένα θεμελιακό πρόβλημα: Οι τρεις μνημονιακές κυβερνήσεις έθεσαν τον εαυτό τους στην υπηρεσία της Ολιγαρχίας. Βάπτισαν την διασφάλιση των συμφερόντων της τελευταίας ως «πατριωτικό καθήκον» και «σωτηρία» της χώρας. Στην προώθηση αυτής της πολιτικής, δεν αποδείχτηκαν μόνο κυνικές, αλλά αδιάβαστες και ανίκανες να κατανοήσουν τις αλλαγές στον σύγχρονο κόσμο. Δυστυχώς αυτό ισχύει και για το μεγαλύτερο τμήμα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης.

defence-point

Απόρρητη έκθεση: Οι αποκαλύψεις για πετρέλαιο και φυσικό αέριο

inShare

Text

Email

Print

Μελέτη για το πετρέλαιο τριών Ελλήνων καθηγητών έχει στα χέρια του ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς. Ακόμα και οφέλη που αγγίζουν τα 1,3 τρισεκατομμύρια δολάρια

news247 Δεκέμβριος 09 2012 09:47

Απόρρητη έκθεση τριών Ελλήνων καθηγητών που έχει ήδη στα χέρια του ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς αποκαλύπτει το μέγεθος και την αξία του φυσικού αερίου και του πετρελαίου που κρύβεται στον ελληνικό θαλάσσιο χώρο.

Η έκθεση με τίτλο "Τα βήματα προσέλκυσης επενδύσεων και δημιουργίας -το συντομότερο δυνατόν- ορυκτού πλούτου" περιγράφει τις ενέργειες που πρέπει να γίνουν άμεσα για την εκμετάλλευση των ελληνικών υδρογονανθράκων και υπογράφεται από τους επιστήμονες Ηλία Κονοφάγο, Αντώνη Φώσκολο και Νίκο Λυγερό.

Σε αυτή, σύμφωνα με δημοσίευμα της Real News της Κυριακής, γίνεται οικονομική εκτίμηση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου που εντοπίζονται νότια της Κρήτης, από τη μελλοντική αξιοποίηση των οποίων το συνολικό όφελος για το ελληνικό Δημόσιο μπορεί να φτάσει τα 270 δισεκατομμύρια δολάρια.

Σύμφωνα μάλιστα με τους επιστήμονες, αν στις εκτιμήσεις αυτές συνυπολογιστεί και η πιθανότητα ανακάλυψης πετρελαίου, τότε το συνολικό όφελος εκτιμάται ότι θα εκτοξευτεί στα 1,3 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Η όλη υπόθεση εξελίχθηκε στα τέλη του περασμένου Ιουλίου, όταν οι επιστήμονες κλήθηκαν από τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά να του παραδώσουν μια συνολική εικόνα των αποθεμάτων και της αξίας τους.

Ο Αντώνης Σαμαράς που στην πρώτη τους συνάντηση τους είχε πείσει με το επιχείρημα "δουλεύετε άμισθα, εργάζεστε για το καλό της Ελλάδας, δεν θέλω να έχετε καμιά σχέση με εταιρείες και συμφέροντα..." παρέλαβε την ίδια κιόλα ημέρα έκθεση 20 σελίδων, αλλά και μια συνοπτική περιγραφή δύο σελίδων με τα σημαντικότερα σημεία.

Ενδεικτικό του μεγάλου ενδιαφέροντος που δόθηκε στη σύνταξη της έκθεσης ήταν το γεγονός πως η επιτροπή "κλείστηκε" στο Μαξίμου επί εξάωρο, προκειμένου να ολοκληρώσει και να παραδώσει την έκθεση στον πρωθυπουργό.

Στην οικονομική έκθεση επισημαίνεται ότι "η πολιτεία πρέπει να προχωρήσει το συντομότερο σε ουσιαστικές συνομιλίες με τα γειτονικά κράτη για την οριοθέτηση της ΑΟΖ και τη δημιουργία κατάλληλου πολιτικού κλίματος".

Αναφέρεται ότι "δεδομένης της σημερινής οικονομικής κρίσης, προτεραιότητά μας θα πρέπει να είναι η μαζική προσέλκυση επενδύσεων για τυχόν ανακάλυψη κοιτασμάτων υδρογονανθράκων", επικεντρώνοντας πρωτίστως το ενδιαφέρον νότια της Κρήτης.

"Εκεί υπάρχει 80% πιθανότητα για παρουσία φυσικού αερίου, ενώ στο Ιόνιο υπάρχει 80% πιθανότητα για παρουσία πετρελαίου. Στόχος μας θα πρέπει να είναι η μεγιστοποίηση δημιουργίας θέσεων εργασίας το συντομότερο δυνατό", τονίζει η επιτροπή στην έκθεσή της.