enikos.gr - Πολιτική: ΒΙΝΤΕΟ-Μαριάς:Όφειλε να είναι εδώ ο Δένδιας

enikos.gr - Πολιτική: ΒΙΝΤΕΟ-Μαριάς:Όφειλε να είναι εδώ ο Δένδιας

Λύση win- win για την ΑΟΖ προκρίνει ο Ερντογάν

Για το θέμα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) στο Αιγαίο, ο Τούρκος πρωθυπουργός έκανε λόγο για λύση «win-win», δηλαδή για μία αμοιβαία επωφελή λύση, ενώ ο κ. Σαμαράς είπε ότι οι θέσεις της Ελλάδας για το ζήτημα είναι σαφείς και απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο.
Έμφαση έδωσε ο κ. Ερντογάν στο θέμα των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας, την οποία χαρακτήρισε «γέφυρα» μεταξύ των δύο χωρών, κανόντας παράλληλα αναφορά και στη μειονότητα της Θράκης. «Θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να βελτιώσουμε τις συνθήκες των μειονοτικών πολιτών μας στην Τουρκία» είπε χαρακτηριστικά.

ΤΟ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΙ Η ΣΚΛΗΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Ἀναρτήθηκε στὶς 6 Μαρτίου 2013 ἀπὸ τὸν/τὴν filologos10

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Όταν τον Δεκέμβριο του 1999, τότε που η Ελλάδα με υπουργό Εξωτερικών τον περίφημο Γεώργιο Παπανδρέου, άνοιγε για πρώτη φορά τις πύλες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την έναρξη της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας καταργώντας το βέτο που ασκούσε μέχρι τότε για την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, πολλοί είχαν «αγαλλιάσει» και μάλιστα έλεγαν ότι τώρα οι πολεμοκάπηλοι θα χάσουν την δουλειά τους. Ο ίδιος ο ΓΑΠ είχε δηλώσει περιχαρής στις κάμερες ότι τώρα θα σταματήσουν οι αεροπορικές παραβιάσεις των Τούρκων στο Αιγαίο και οι αεροπορικές εμπλοκές μεταξύ των ελληνικών και των τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών.

Πέρασαν από τότε δεκατέσσερα χρόνια και όχι μόνον δεν σταμάτησαν οι τουρκικές παραβιάσει στο Αιγαίο, αλλά έγιναν καθεστώς, αναβαθμιστήκαν και διευρυνθήκαν μέχρι να φτάσουμε στο σημείο τουρκικές φρεγάτες να κάνουν βόλτα έξω από το Σούνιο. Εντωμεταξύ την σκυτάλη από τον ΓΑΠ και τα ζειμπέκικα του την πήρε ο περίφημος Κωστάκης Καραμανλής με τις γνωστές κουμπαριές. Λες και υπήρχε ένας άτυπος διαγωνισμός μεταξύ των Ελλήνων πολιτικών ποιος θα γοητεύσει περισσότερο τους Τούρκους και ποιος θα δείξει πως είναι πιο ανεκτικός στις τουρκικές διεκδικήσεις και ανοιχτός σε κινήσεις εντυπωσιασμού με την προσδοκία κάποιας ειρήνης μεταξύ των δυο χωρών. Τώρα τον Κωστάκη διαδέχτηκε ο κ Σαμαράς, ο οποίος σαν «ξυπόλυτος στα αγκάθια» αποφάσισε να πάει στην Τουρκία για να διεκδικήσει και αυτός μια θέση στο πάνθεων των Ελλήνων πολιτικών που κάνουν τα στραβά μάτια στην τουρκική προκλητικότητα και ισχυρίζονται πως όταν οι Τούρκοι μας φτύνουν, απλά… βρέχει.

Όλα αυτά τα χρόνια που παρακολουθώ τις ελληνοτουρκικές σχέσεις   κατάλαβα πως η επιμονή να εμφανίζεται μια φαντασίωση σαν αλήθεια, έχει δημιουργήσει πολλές ψευδαισθήσεις και κάθε φορά που η ελληνική πλευρά προσγειώνεται στην πραγματικότητα, το κόστος είναι πικρό για τα εθνικά μας συμφέροντα. Αυτό φάνηκε περίτρανα και στην τελευταία επίσκεψη του κ Σαμαρά στην Κωνσταντινούπολη και στις επαφές των Ελλήνων και Τούρκων υπουργών. Και πρώτα πρώτα φάνηκε για άλλη μια φορά πως η «αλεπού» που λέγεται Ερντογάν, ενώ τα έχει βρει σκούρα με όλες σχεδόν τις γειτονικές χώρες της Τουρκίας εξ’ αιτίας και του ανεκδιήγητου νεοοθωμανιστή, κ Νταβούτογλου, ξέρει πολύ καλά ότι στην περίπτωση της Ελλάδας, μιας χώρας εξοφλημένης όπως είχε δηλώσει πρόσφατα ο αντιπρόεδρος του, Μπουλέντ Αρίντς, μπορεί να παίζει μονότερμα και να περνά τις θέσεις του στους Γιουνάνηδες.

Μιάμιση ώρα κράτησαν οι προσωπικές συνομιλίες μεταξύ του κ Σαμαρά και του Ερντογάν και στη συνέχεια είχαμε την κοινή συνέντευξη τύπου. Εκεί ο Ερντογάν έριξε τρία μεγάλα «καρφιά» προς την ελληνική πλευρά που έκανε πως βλέπει αλλού χαρούμενη με το, «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε». Το πρώτο και μεγαλύτερο «καρφί» ήταν το  περίφημο «kazan kazan», που αν θέλουμε να το μεταφράσουμε κυριολεχτικά ήταν, «αγαπητοί Έλληνες, για την ΑΟΖ τα κέρδη φίφτι φίφτι!» Ήταν η ίδια τακτική της Τουρκίας  και στην κρίση των Ιμίων, φίφτι  εσείς στην μια βραχονησίδα, φίφτι εμείς στην άλλη. Μόνο που και οι δυο είναι ελληνικές. Το δεύτερο «καρφί» ήταν οι «ομοεθνείς» του στη δυτική Θράκη. Εδώ βάζουμε στο ίδιο τσουβάλι όλους τους μουσουλμάνους της δυτικής Θράκης και τους «βαπτίζουμε Τούρκους» φυσικά αδιαφορώντας για την συνθήκη της Λοζάννης και το τρίτο και κατά την γνώμη μου πιο εντυπωσιακό «καρφί», γιατί έχει πολύ «ζουμί», ήταν το θέμα της υπόθαλψης τρομοκρατών στην Ελλάδα και το στρατόπεδο, υποτίθεται, τρομοκρατών στο Λαύριο. Αυτό είναι μια παλιά ιστορία από την εποχή του Οτσαλάν, όταν οι Τούρκοι προσπαθούσαν να στριμώξουν την χώρα μας χαρακτηρίζοντας σαν χώρα τρομοκράτης. Κάνει εντύπωση η επαναφορά του θέματος αλλά και η καλλιέργεια τους τελευταίους μήνες από τον τουρκικό τύπο της εντύπωσης ότι η Ελλάδα είναι «φωλιά» τρομοκρατών που εκπαιδεύονται για να επιχειρήσουν σαμποτάζ σε τουρκικό έδαφος. Η τουρκική πονηριά ποντάρει στο γενικό κλίμα που υπάρχει για το θέμα της τρομοκρατίας, προσπαθώντας να μας ταυτίσει με την διεθνή τρομοκρατία, κάτι που πέρασε δυστυχώς απαρατήρητο από τα ελληνικά ΜΜΕ. Μάλιστα η Χουριέτ ανέφερε  την επομένη ότι ο Ερντογάν συμβούλευσε τον κ Σαμαρά να κλείσει το Λαύριο. Και όλα αυτά όταν υποτίθεται ότι η κυβέρνηση του Ερντογάν κάνει μεγάλη προσπάθεια να προσεγγίσει τους Κούρδους και να κλίσει το κεφάλαιο του αιματηρού πολέμου στο Κουρδιστάν, κάτι που όμως δεν μπορεί να γίνει αφού η τουρκική λύση είναι να… παραδώσουν οι Κούρδοι τα όπλα και να αποχωρήσουν από την Τουρκία. Είδατε τουρκική πονηριά ; Μόνο που στην περίπτωση των Κούρδων δεν περνά.

Τέλος ο «πολύς» Ερντογάν έδωσε τα ρέστα του και στο Κυπριακό, όταν ανέφερε ότι η Ελλάδα και η Τουρκία είναι εγγυήτριες δυνάμεις. Εδώ γελά και ο κάθε πικραμένος, καθώς είναι μεν αλήθεια ότι η Ελλάδα και η Τουρκία είναι εγγυήτριες δυνάμεις στη Κύπρο, άλλα πριν από την τουρκική εισβολή, δηλαδή εγγυήτριες της άλλοτε ενιαίας Κυπριακής Δημοκρατίας. Τώρα πως η Τουρκία που είναι μια εισβάλουσα και κατέχουσα παράνομα έδαφος τη Κυπριακής Δημοκρατίας, την οποία δεν αναγνώρισε ποτέ, είναι και εγγυήτρια δύναμη, αυτό καλούνται να μας το απαντήσουν οι ευφυείς Έλληνες υπουργοί που τον άκουγαν άφωνοι στο Τσιραγάν Σαραι.

Το τουρκικό «παζάρι» είναι ένα χαρακτηριστικό της τουρκικής διπλωματίας. Κάθε φορά οι Τούρκοι πετούν και κάτι για να δημιουργήσουν πνεύμα στην άλλη πλευρά και στη συνέχεια προσπαθούν να κερδίσουν όσο το δυνατόν περισσότερα. Η Τουρκία δεν έχει κανένα δικαίωμα στην ελληνική ΑΟΖ, όπως και είναι καταδικασμένη για την εισβολή της στην Κύπρο αλλά αυτό κανείς δεν τους το είπε. Είναι χαρακτηριστικό του πως οι Τούρκοι αντιλαμβάνονται την καλή θέληση όταν την ίδια ώρα που συνομιλούσαν τα δυο υπουργικά συμβούλια στην Κωνσταντινούπολη, ο τουρκικός στόλος έκανε τα «όργια» του στο Αιγαίο. Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα για τους Έλληνες πολιτικούς. Αυτοί παρέδωσαν την χώρα στην ξένη κατοχή, τώρα γι’ αυτό θα μιλάμε ; Μόνο που κάθε φορά όταν θα προσγειωνόμαστε στη τουρκική πραγματικότητα, η προσγείωσης μας θα είναι και πιο οδυνηρή.

Θα μου πείτε και τι προτείνεται δηλαδή, να γίνει πόλεμος ; Η απάντηση είναι πιο απλή από ότι φαντάζονται και δεν θέλει πολύ μεγάλη διπλωματική ανάλυση. Είναι αυτό που έλεγαν οι παλαιότεροι με την  πολυετή εμπειρία τους από την συμβίωση με τους Τούρκους :  Οι Τούρκοι εκείνο που πραγματικά καταλαβαίνουν αλλά και σέβονται είναι η γνωστή ρήση πως, «όταν στον Τούρκο του δείξεις τα πισίνα σου, σου δείχνει τα μπροστινά του, ενώ όταν του δείξεις τα μπροστινά σου, εκείνος σου… δείχνει τα πισινά του».

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Δημοτικό κοινωνικό κράτος: Το παράδειγμα της Φινλανδίας

Σε περιόδους κρίσης προτάσσεται η αναγκαιότητα περιστολής των δαπανών και όχι η αναγκαιότητα του αναδιανεμητικού κράτους. Καμία κρίση εντούτοις δεν διαρκεί στο διηνεκές. Χρειάζεται συνεπώς ένα απόθεμα δυνάμεων που θα αναδείξουν προοπτικές για ένα καλύτερο αύριο μέσα από την αναζήτηση ενός άλλου προτύπου οργάνωσης του κράτους αντλώντας συμπεράσματα από την δική μας δεινή εμπειρία αλλά και από τα διεθνή παραδείγματα. Η επιστημονική έρευνα καταγράφει την αποκεντρωτική τάση όλων των συστημάτων κοινωνικής προστασίας –παρότι σε διαφορετική κατεύθυνση- στο εσωτερικό τους. Όπως δείχνει η συγκριτική έρευνα, η περίπτωση της Φινλανδίας μαζί με αυτή της Σουηδίας αποτελούν την αμεσότερη έκφραση του 'δημοτικού μοντέλου κοινωνικής πρόνοιας. Το συγκεκριμένο πρότυπο θεμελιώνεται στην Ιδιότητα του πολίτη με επικουρική βοήθεια. Πρόκειται για ενιαίο σχήμα με υψηλή γενναιοδωρία, εθνικό ρυθμιστικό πλαίσιο αλλά και ουσιώδη ρόλο τοπικών εξουσιών. Ενδεικτικά οι δαπάνες κοινωνικής προστασίας ανέρχονται στην Σουηδία στο 30,7 %, στην Δανία , 29,1% και στην Φιλανδία στο 26,2% του ΑΕΠ. Μόνο οι δαπάνες για την υγεία καταλαμβάνουν 9,5 % του ΑΕΠ στην Δανία, 9,2 % στην Σουηδία και 8,2% στην Φιλανδία. Οι κοινωνικές δαπάνες των φιλανδικών δήμων ξεπερνούν τα 14 δις ευρώ. Η στενή διασύνδεση αυτοδιοίκησης και οικουμενικών κοινωνικών υπηρεσιών, η γενική φορολογική αλληλεγγύη και η αρχή της τοπικής αυτονομίας αποτελούν διαμορφωτικά στοιχεία του 'σκανδιναβικού-οικουμενικού' υποδείγματος κοινωνικού κράτους. Η φορολογική αλληλεγγύη φαίνεται από το γεγονός ότι οι Φιλανδοί καταβάλουν εξωφρενικά υψηλούς φόρους καθ αναλογία της ατομικής οικονομικής ευρωστίας που φτάνουν το 50 % του εισοδήματος τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση στην Φιλανδία, την Δανία, και Σουηδία διαχειρίζεται προϋπολογισμούς που υπερβαίνουν τους αντίστοιχους της κεντρικής διοίκησης. Οι μισές δαπάνες φιλανδικών δήμων αφορούν κοινωνικές υπηρεσίες και το ήμισυ των πόρων των δήμων προέχεται από άμεσα φορολογικά έσοδα(16% του Φινλανδικού ΑΕΠ) ενώ 15% των δημοτικών πόρων αποτελεί κεντρική χρηματοδότηση. Το υπόλοιπο αφορά επενδύσεις και λοιπές εκμεταλλεύσεις των Δήμων. Ενδεικτικός του βάρους των δημοτικών κοινωνικών υπηρεσιών είναι ο αριθμός υπαλλήλων των δημοτικών κοινωνικών υπηρεσιών, υπερβαίνει τους 200.000 σε σχέση με τους 120.000 στην κεντρική κοινωνική διοίκηση και τους 15.400 που εργάζονται στους προνοιακούς φορείς του ιδιωτικού τομέα. Σημειώνουμε ότι το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων ανέρχεται στην Φιλανδία στους 580.600 με βάση την τελευταία καταγραφή του ΟΟΣΑ για το έτος 2008, με ένα ποσοστό στην συνολική απασχόληση της τάξεως του 21,3 %. Οι υπηρεσίες Πρόνοιας είναι κατά βάση δημοτικές υπηρεσίες. Οι τοπικές αρχές λειτουργούν τους παιδικούς σταθμούς, τις υπηρεσίες Πρόνοιας για τους ηλικιωμένους και μεγάλη έκταση υπηρεσιών Υγείας όπως η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, η πιο εξειδικευμένη ιατροφαρμακευτική φροντίδα και οδοντιατρική περίθαλψη. Επίσης, λειτουργούν βιβλιοθήκες και διαχειρίζονται τη βασική και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, τα ινστιτούτα κατάρτισης και τα πολυτεχνικά κέντρα εκπαίδευσης. Παρέχουν κατάρτιση και εκπαίδευση ενηλίκων ή διάφορες τάξεις για τέχνες και πολιτισμό και υπηρεσίες αναψυχής, θέματα σχετικά με το περιβάλλον, τη χρήση γης, τη διαχείριση του νερού και τους δρόμους. Υπάρχουν συμβάσεις των τοπικών αρχών με ιδιώτες και Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις στη φροντίδα Υγείας, τους παιδικούς σταθμούς και γενικά τη φροντίδα των παιδιών και ηλικιωμένων. Σε ό,τι αφορά τη διαδημοτική συνεργασία υπάρχουν και λειτουργούν από κοινού 230 τέτοιες συνεργασίες που ασχολούνται με την Εκπαίδευση, την Υγεία και την Πρόνοια. Μερικές τοπικές αρχές φτιάχνουν μέσω των διαδημοτικών συνεργασιών Κέντρα Υγείας και ινστιτούτα κατάρτισης. Υπάρχουν και συνεργασίες δήμων με τις περιφέρειες για αυτούς τους τομείς. Πολύ σημαντικός είναι ο αυξημένος ρόλος των Δήμων στο εκπαιδευτικό σύστημα. Συμβάλλουν καλύπτοντας το 54,7 % της δαπάνης για την παροχή της βασικής εκπαίδευσης της τεχνικής κατάρτισης και της λειτουργίας των Πολυτεχνείων. Το κράτος συμβάλλει με ποσοστό 45,3%. Το Υπουργείο Παιδείας με το Εθνικό Συμβούλιο Εκπαίδευσης έχουν την ευθύνη για τη χάραξη και την εφαρμογή της εκπαιδευτικής πολιτικής ωστόσο η ρύθμιση πολλών επιμέρους ζητημάτων (πχ διορισμοί δασκάλων και καθηγητών), εναπόκειται στις αρχές Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Οι λέξεις κλειδιά της εκπαιδευτικής πολιτικής για τους Φιλανδούς είναι ποιότητα, αποτελεσματικότητα, ισότητα και διεθνοποίηση. Εξ ου το εκπαιδευτικό σύστημα της Φιλανδίας κατατάσσεται πολύ ψηλά σε όλες τις διεθνής αξιολογήσεις . Η Φιλανδία διαθέτει μεγάλο προϋπολογισμό, για δαπάνες παιδείας, με 12,7% των συνολικών δαπανών , αποκαλύπτοντας ίσως το μυστικό της ανάπτυξης και της ευημερίας της.

Η Φιλανδία διαθέτει ρύθμιση ενός ελάχιστου επιπέδου προνοιακών παροχών στο Νόμο για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, υπό τη γενική ρήτρα της δημοτικής αρμοδιότητας στην προώθηση της ευημερίας των κατοίκων. Σύμφωνα με την αρχή της οικουμενικότητας, μια σειρά παροχών (υγεία, ημερήσια φροντίδα για παιδιά, υπηρεσίες για άτομα με αναπηρίες) αποτελούν περισσότερο ή λιγότερο δεσμευτικό αγώγιμο υποκειμενικό δικαίωμα έναντι του Δήμου. Σημειώνουμε ότι η Φιλανδία από 1-1-2009 μείωσε τους δήμους της από 416 σε 348 με μέσο μέγεθος περίπου 13.000 κατοίκους (έκθεση ΟΟΣΑ για την Φιλανδία 2010). Οι περισσότερο δήμοι εντούτοις διαθέτουν κάτω από 5000 κατοίκους και αντισταθμίζονται από τους μεγάλους δήμους στην περιοχή του Ελσίνκι. Η διοικητική διάρθρωση των προνοιακών υπηρεσιών αποτελείται από τις κεντρικές υπηρεσίες του Υπουργείου Κοινωνικών Υπηρεσιών και Υγείας και τις Κοινωνικές Υπηρεσίες κάθε Δημοτικού Διαμερίσματος. Οι δήμοι θεσπίζουν προϋπολογισμούς στοχοθεσίας, οι οποίοι επιμερίζεται κατά προτεραιότητές τοπικών αναγκών ώστε να υπάρχει αποτελεσματικότερη αξιοποίηση των πόρων. Ο έλεγχος και η εποπτεία γίνεται από το Υπ. Κοινωνικών Υπηρεσιών μέσω της κατάρτισης και παρακολούθησης τετραετούς σχεδίου για κοινωνικές υπηρεσίες και υπηρεσίες Υγείας. Βασικό Συντονιστικό Όργανο είναι η 'Επιτροπή Κύριας Κοινωνικής Ασφάλειας', με αποστολή τον προσδιορισμό και έλεγχο της παροχής προς τους πολίτες ενός βασικού-εγγυημένου επιπέδου κοινωνικών υπηρεσιών. Η Επιτροπή, που αποτελείται από μέλη του Υπ. Κοινωνικών Υπηρεσιών, των Δήμων και των Οργανώσεων Χρηστών μπορεί να υποβάλλει συστάσεις ή σε εξαιρετικές περιπτώσεις και ποινές. Οι Δήμοι, υπό κρατική χρηματοδότηση, υλοποιούν μέτρα πολιτικής για την δημιουργία θέσεων πλήρους ή μερικής απασχόλησης στο δημόσιο τομέα ειδικά για νέους και μακροχρόνια ανέργους. Συγκεκριμένα, από κοινού οι Υπηρεσίες Απασχόλησης και οι Δημοτικές Προνοιακές Υπηρεσίες, δημιουργούν με το δικαιούχο ένα 'σχέδιο επανένταξης' για τους αποκλεισμένους από την αγορά εργασίας. Το μέτρο προβλέπεται καθολικά για το σύνολο των αποκλεισμένων από την αγορά εργασίας και παρέχεται σε όσους έλαβαν επιδότηση ανεργίας για περισσότερο από 500 ημέρες ή για όσους εξάντλησαν το δικαίωμα κάλυψης ανεργίας και έλαβαν στη συνέχεια κοινωνική πρόνοια για 12 μήνες. Η Εργασιακή επανένταξη διαρκεί 3 έως 24 μήνες. Ο Νόμος προβλέπει την προοδευτική μείωση των παροχών, εφόσον, στο βαθμό που προταθεί επανορθωτική εργασία στο δικαιούχο την αρνηθεί χωρίς εύλογη εξήγηση. Δεν εκπλήσσει επομένως ότι η διαρθρωτική μόνιμη ανεργία στην Φιλανδία ανέρχονταν μόνο στο 1, 2 % ( 47.300 μακροχρόνια άνεργοι) έως το τέλος του 2009 και ήταν πολύ χαμηλότερη από τον μέσο όρο της ΕΕ των 27 που κυμαίνονταν στο 2, 6 %. Η μεικτή ανεργία (εποχική και μόνιμη) εντούτοις εντείνεται από την οικονομική κρίση και κυμαίνεται στο 9 % παρουσιάζοντας ανοδική τάση. Πάλι όμως είναι χαμηλότερη από τον μέσο όρο της ΕΕ των 27 ( 9,6 %) και ΕΕ των 16 ( 10 % ). Η εμπειρία των Σκανδιναβικών χωρών με την κρίση είναι αξιοσημείωτη: Ενώ η μείωση της παραγωγής στη Φινλανδία ήταν η μεγαλύτερη από όλες τις βιομηχανικές χώρες από το ξέσπασμα της κρίσης και αντίστοιχα μεγάλη μείωση παρατηρήθηκε στη Δανία και τη Σουηδία, οι χώρες αυτές είδαν σχετικά μικρή αύξηση της ανεργίας. Υπάρχουν εδώ σημαντικές διαφορές μεταξύ των πιο επιτυχημένων περιπτώσεων: Η Γερμανία και η Ιταλία αντιμετώπισαν σχετικά μικρή απώλεια θέσεων απασχόλησης, ενώ οι Σκανδιναβικές χώρες σχετικά μεγάλες εκροές από την ανεργία – οι άνεργοι στις χώρες αυτές κατάφεραν να βρουν νέες δουλειές σχετικά γρήγορα και σε παρόμοια ποσοστά με εκείνα πριν την κρίση. Η κοινωνική ευρωστία του Φιλανδικού μοντέλου στηρίζεται βέβαια σε ορισμένες προϋποθέσεις. Το φινλανδικό μοντέλο βασίζεται σε μια ισχυρή κοινωνία πολιτών και σε μια συστηματική διαφάνεια στη λήψη αποφάσεων σε όλα τα επίπεδα. Η αντιμετώπιση των φαινομένων διαφθοράς, βασίζεται στη «διαφάνεια, σε τέτοιο βαθμό, που κανείς να μην τολμάει να κάνει κάτι που δεν είναι σωστό». Οι πολιτικοί και η δημόσια διοίκηση συστηματικά λογοδοτούν και οι πολίτες επαγρυπνούν και ελέγχουν. Όλοι υπόκεινται σε αξιολόγηση από όλους. Το φινλανδικό μοντέλο είναι δημοκρατικό και εξωστρεφές. Η Φινλανδία γοητεύει ακόμη πιο πολύ γιατί επιβεβαιώνει την αντίληψη ότι η ηλεκτρονική διακυβέρνηση (e-governance) μπορεί να δώσει λύσεις σε ζητήματα διαφθοράς (π.χ. αυξάνοντας τον κοινωνικό έλεγχο και περιορίζοντας την προσωπική επαφή πολίτη - δημοσίου υπαλλήλου). Η Φινλανδία είναι από τις πρωτοπόρους σ' αυτόν το τομέα. Η «καλωδίωσή» της εστίασε στην αμοιβαία επικοινωνία πολίτη και δημοσίου και θεωρείται ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο στον έλεγχο του κράτους από τους πολίτες. Ωστόσο, η φινλανδική κοινωνία είναι τελείως διαφορετική από τις περισσότερες κοινωνίες του κόσμου και σε τελευταία ανάλυση, το φινλανδικό παράδειγμα πολύ δύσκολα μπορεί να αντιγραφεί. Η φινλανδική κοινωνία έχει μεγάλα αποθέματα κοινωνικού κεφαλαίου. Οι πολίτες εμπιστεύονται το κράτος και το κράτος εμπιστεύεται τους πολίτες. Η φινλανδική κοινωνία χαρακτηρίζεται από ισχυρούς δεσμούς εμπιστοσύνης, καθιερωμένες νόρμες συμπεριφοράς και πυκνά κοινωνικά δίκτυα που διευκολύνουν την ανάληψη συλλογικής δράσης. Οι περισσότεροι Φιλανδοί σπάνια καυχώνται ποτέ και δεν κάνουν επιδεικτικές αγορές. Οι φιλανδικές αρχές γνωρίζουν ακριβώς το εισόδημα του καθενός. Η συνεισφορά του καθενός στο κοινωνικό κράτος αναλογεί στην οικονομική του επιφάνεια. Η Φιλανδοί είναι περήφανοι για την εξισωτική τους παράδοση και την στηρίζουν ποικιλοτρόπως. Όταν πέρσι πχ συνελήφθη πλούσιος κληρονόμος μιας τοπικής βιομηχανίας να υπερβαίνει το όριο ταχύτητας το πρόστιμο έφτασε τα 170.000 ευρώ. Όταν τον Οκτώβριο του 2001, ένα από τα υψηλόβαθμα στελέχη της Nokia συνελήφθη να οδηγεί με υπερβολική ταχύτητα τη μοτοσικλέτα του (μια Harley Davidson) στους δρόμους του Ελσίνκι πλήρωσε πρόστιμο 80.000 ευρώ .Απέναντι σε αυτό το εξόχως συναινετικό κοινωνικό μοντέλο της Φιλανδίας φαίνεται οξύμωρη η λειτουργία της ΕΕ. Είναι ενδεικτικό ότι πρόσφατα η Κομισιόν πρότεινε να κινηθούν οι διαδικασίες επιτήρησης για τη Φινλανδία, καθώς τα ελλείμματα της χώρας υπερβαίνουν τα όρια του Συμφώνου Σταθερότητας. Έτσι, οι χώρες από την ΕΕ των «27» με υπερβολικό έλλειμμα αυξάνονται πλέον στις 23. Από τις χώρες μάλιστα του ευρώ, μόνο το Λουξεμβούργο παραμένει εντός των ορίων που θέτει το Σύμφωνο για το έλλειμμα. Το σύνδρομο λιτότητας της Κομισιόν και των φωστήρων της ΕΕ συνολικά δεν έχει πλέον όρια. Το σημαντικό είναι όπως ισχυρίζεται ο διάσημος ισπανός κοινωνιολόγος Μανουέλ Καστέλς έιναι ότι η τοπική αυτοδιοίκηση μπορεί να συνεισφέρει σε ένα σύγχρονο και αποδοτικό κοινωνικό σύστημα που θα κάνει τους πολίτες να νοιώσουν ασφάλεια. Και άν ό κόσμος νοιώθει ασφάλεια μπορείς να κάνεις μεταρρυθμίσεις. Αυτό που μπορούμε να μιμηθούμε από τους Φιλανδούς είναι ένα «εθνικό σχέδιο», μια προσπάθεια στην οποία συμμετέχει μεγάλο τμήμα της χώρας και σχεδόν ολόκληρη η ελίτ της , για να γίνει η Φιλανδία πιο μορφωμένη, πιο ευπροσάρμοστη, πιο δίκαιη και πιο ανταγωνιστική σε έναν ταχέως μεταβαλλόμενο κόσμο.

Μανόλης Μαυροζαχαράκης

Κοινωνιολόγος – Πολιτικός Επιστήμονας

Ο γύπας των αγορών και ο Γιωργάκης-τσίου σε… κοινή διάλεξη!

Ἀναρτήθηκε στὶς 4 Μαρτίου 2013 ἀπὸ τὸν/τὴν filologos10

Είναι παλαιοί γνώριμοι ο Γιώργος Παπανδρέου με τον Τζορτζ Σόρος, αλλά, φαινομενικά τουλάχιστον, είχαν «απομακρυνθεί» το τελευταίο διάστημα. Κι όμως την περασμένη εβδομάδα βρέθηκαν πάλι (και δημοσίως) δίπλα δίπλα, παραδίδοντας (με περισσή άνεση!) «μαθήματα» για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη και διεθνώς!

Ο πρώην πρωθυπουργός, που συνέδεσε το όνομά του με την καταστροφή της Ελλάδας, και ο διεθνής κερδοσκόπος, που είναι γνωστός και ως «γύπας των αγορών», πρωτοστάτησαν την περασμένη Δευτέρα σε συζήτηση του πανεπιστημίου Κολούμπια για το «μέλλον της Ευρώπης», αναπτύσσοντας ποικίλες θεωρίες, αλλά αποσιωπώντας τον ρόλο που έπαιξε καθένας τους στο βρόμικο παιχνίδι για τη φτωχοποίηση της χώρας μας.

Στο ίδιο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, όπου ο κ. Παπανδρέου παραδίδει μαθήματα, λίγες ημέρες νωρίτερα ένας φοιτητής τον είχε αποδοκιμάσει έντονα, καταλογίζοντάς του ότι είναι μέλος «μιας δυναστείας». Και ο πρώην πρωθυπουργός με θράσος είχε επιχειρήσει να επιρρίψει «αλλού» τις ευθύνες για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα από το 2009 αλλά και να χύσει κροκοδείλια δάκρυα για τον «πόνο» που προκαλεί η «λιτότητα».

Για τις σχέσεις Παπανδρέου – Σόρος έχουν ακουστεί πολλά και έχουν φημολογηθεί ακόμη περισσότερα. Από την περίοδο που ως πρωθυπουργός ο κ. Παπανδρέου τον δεχόταν (μολονότι δεν είχε καμία θεσμική ιδιότητα) στο Μέγαρο Μαξίμου οι απορίες ήταν μεγάλες.

Αν και ο κ. Σόρος εμφανιζόταν να θέλει να «βοηθήσει» τη χώρα μας, οι παρεμβάσεις και οι δηλώσεις του καθ’ όλη την κρίσιμη περίοδο κατέτειναν προς μια «λύση» χρεοκοπίας της Ελλάδας μέσω της εξόδου από το ευρώ. Ανάλογες θέσεις εξέφραζαν κατά καιρούς και εν Ελλάδι ειδήμονες που συνδέονταν τόσο με τον κ. Σόρος όσο και με την οικογένεια Παπανδρέου, όπως ο οικονομολόγος Γ. Βαρουφάκης. Ολο αυτό το κλίμα και η αναταραχή, στο πλαίσιο του «Τιτανικού» μάλιστα που είχε διαμορφώσει το δίδυμο Παπανδρέου – Παπακωνσταντίνου, έκαναν βαθύτερη την κρίση, βοηθώντας τον κ. Σόρος να αποκομίζει τεράστια κέρδη από την αναταραχή στις αγορές και τις απίστευτες διακυμάνσεις στις ισοτιμίες των νομισμάτων. Μέχρι και με την υπόθεση των CDS έχει συνδεθεί από ορισμένες πλευρές το όνομά του.

Εν ολίγοις, με αυτά τα παιχνίδια χρεοκοπίας ο κ. Σόρος βγήκε κερδισμένος και ως εκ τούτου μόνο δυσαρεστημένος δεν μπορεί να νιώθει με τον κ. Παπανδρέου, ο οποίος από την πλευρά του μπορεί να ολοφύρεται ότι θέλησε να «σώσει» την Ελλάδα, αλλά εν τέλει επέτρεψε στους διεθνείς κερδοσκόπους να θησαυρίσουν κι άλλο εις βάρος του ελληνικού λαού.

Σαν να μην τρέχει τίποτε λοιπόν, οι Γιώργος Παπανδρέου και Τζορτζ Σόρος κάθισαν με τις ώρες στην κοινή διάλεξη για το «μέλλον της Ευρώπης», η οποία μάλιστα διαφημίστηκε και προβλήθηκε δεόντως ως γεγονός από το Κέντρο Παγκόσμιας Οικονομικής Διακυβέρνησης του πανεπιστημίου, μολονότι στην Ελλάδα αποφεύχθηκε κάθε αναφορά σε αυτήν…

Ο κ. Παπανδρέου είπε πολλά και διάφορα, χωρίς όμως-και πάλι- να αναγνωρίσει οποιοδήποτε θέμα ευθυνών της κυβέρνησής του, τόσο για τα μέτρα που δεν έλαβε όσο και για την επιλογή του ΔΝΤ και του σκληρού Μηχανισμού Στήριξης της Ε.Ε. Παραδίδοντας… μαθήματα, μάλιστα, κάλεσε την τωρινή κυβέρνηση να επικεντρωθεί και «να προχωρήσει με τις μεταρρυθμίσεις» και όχι με τη λιτότητα!

Κάλεσε επίσης και την Ευρώπη σε μεταρρυθμίσεις με «πιο ανθρώπινο τρόπο», καθώς και να «ξανασκεφτεί το πρόγραμμα λιτότητας», διαφορετικά δεν απέκλεισε νέα αναδιάρθρωση χρέους.
«Οταν εκλέχθηκα, εκλέχθηκα με εντολή -σίγουρα όχι για λιτότητα- για αλλαγή» σημείωσε χαρακτηριστικά αναφέροντας το σύνθημα: «Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε». Ομως δικαιολογήθηκε ότι, όταν αποκαλύφθηκε πως το έλλειμμα ήταν 15,6% και όχι 6%, «όπως εσφαλμένα είχε δηλώσει η προηγούμενη κυβέρνηση», πρώτη του προτεραιότητα έγινε… να κάνει όλα όσα μπορούσε για να εμποδίσει τη χρεοκοπία και την έξοδο από την Ευρώπη. Και αφού είπε εκ νέου ότι «η Ευρώπη θα μπορούσε να κάνει πολύ περισσότερα» για την αποφυγή της κρίσης, επανήλθε με μία αξιολόγηση της σημερινής κατάστασης στην Ελλάδα. Χαρακτήρισε «μύθο» ότι η χώρα δεν έχει προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις. Αντίθετα είπε ότι το 2012 ο ΟΟΣΑ την ανέδειξε υπ’ αριθμόν ένα «μεταρρυθμιστή», με μείωση του ελλείμματος κατά 6,5%, με αναμενόμενο πρωτογενές πλεόνασμα εντός του έτους, φορολογικές μεταρρυθμίσεις, άνοιγμα 150 επαγγελμάτων αλλά και καταπολέμηση της διαφθοράς.

«Οι Ελληνες είναι περήφανος λαός» τόνισε (αν και ο ίδιος ως πρωθυπουργός αποκαλούσε την Ελλάδα διεφθαρμένη χώρα!), ενώ διαπίστωσε ότι έχει επιτευχθεί ανάκαμψη της ανταγωνιστικότητάς μας κατά 50%! Αλλά και επιστροφή των καταθέσεων στις τράπεζες κατά 40%.
Η αρνητική πλευρά, σημείωσε όμως, είναι ότι έχουμε συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 20% από το 2008 και ότι παρατηρείται η «δημιουργία άκρων στο πολιτικό φάσμα, που αναζητούν αποδιοπομπαίους τράγους», ευχαριστώντας παράλληλα τον Τζορτζ Σόρος «για το έργο του στην καταπολέμηση του ρατσισμού»!

Ολα αυτά, συνέχισε, εμποδίζουν την τωρινή κυβέρνηση να επικεντρωθεί στο πραγματικό θέμα, αυτό των μεταρρυθμίσεων, αντί στη λιτότητα. Υπερασπίστηκε, τέλος, την πρότασή του (που είχε κάνει, ως γνωστόν, ακόμη μεγαλύτερο κακό στη διεθνή εικόνα της χώρας και είχε επιδεινώνει την οικονομική κρίση) για διεξαγωγή δημοψηφίσματος, λέγοντας ότι αυτό «θα είχε επιταχύνει τις μεταρρυθμίσεις, χωρίς δύο εκλογικές αναμετρήσεις και με αρκετό χαμένο χρόνο».

Ενέσεις… απαισιοδοξίας!

Ο Τζορτζ Σόρος στη δική του εισήγηση εμφανίστηκε απαισιόδοξος, ανέφερε ότι η Ε.Ε. περνά «υπαρξιακή κρίση» και ότι τα προβλήματα της ευρωζώνης έχουν μεταμορφωθεί σε προβλήματα της Ευρώπης, που έχει διαφοροποιηθεί από την αρχική της σύλληψη. Δηλαδή, ενώ δημιουργήθηκε για να είναι μία «εθελοντική» ένωση ίσων, τελικά δημιουργήθηκε μία «δεύτερη κατηγορία» μελών, κάτι που δεν μπορεί να είναι πολιτικά αποδεκτό.

Εκτός από τον Γ. Παπανδρέου και τον Τζορτζ Σόρος, στο ίδιο πάνελ συμμετείχαν επίσης ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Τουρκίας Κεμάλ Ντερβίς, ο νομπελίστας οικονομολόγος και καθηγητής στο πανεπιστήμιο Κολούμπια Τζόζεφ Στίγκλιτς και η πρέσβειρα της Ιρλανδίας στον ΟΗΕ Αν Αντερσον.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Πνιγμένη σε μια κουταλιά… ΑΟΖ | αἰέν ἀριστεύειν

Ἀναρτήθηκε στὶς 3 Μαρτίου 2013 ἀπὸ τὸν/τὴν filologos10

Με μια ρηματική διακοίνωση διαμαρτυρίας στον ΟΗΕ η τρικομματική κυβέρνηση των Αθηνών εμφανίζεται επί της ουσίας να τοποθετεί στο ράφι το δικαίωμα της χώρας να ασκήσει το κυριαρχικό της δικαίωμα με την ανακήρυξη της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ).

Η αναγκαστική (από τους Αμερικανούς) αυτή «επιλογή» αναμένεται να επισφραγιστεί στην επικείμενη ελληνοτουρκική συνάντηση κορυφής την ερχόμενη Δευτέρα και Τρίτη στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί, όπως όλα δείχνουν, θα επιβεβαιωθεί ακόμη ότι δεν είναι μόνο το Αιγαίο γκρίζο, αλλά και η πολλά (ενεργειακά) υποσχόμενη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου.

Συνεκμετάλλευση
Η εν λόγω ρηματική διακοίνωση στον ΟΗΕ, με την οποία η Ελλάδα διαμαρτύρεται (με εννέα μήνες καθυστέρηση) για την παραχώρηση προς έρευνα στην τουρκική εταιρεία πετρελαίου από την τουρκική κυβέρνηση θαλάσσιων περιοχών εντός της ελληνικής ΑΟΖ, επαναφέρει στο προσκήνιο την πάγια αμερικανική (και τουρκική) ιδέα της συνεκμετάλλευσης στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, αλλά και (γιατί όχι;) στο Αιγαίο. Επιπλέον υπενθυμίζει, με πιο απλά λόγια, προς κάθε ενδιαφερόμενο ότι τίποτε δεν μπορεί να συμβεί στην περιοχή ερήμην της αμερικανικής υπερδύναμης
Την ερχόμενη εβδομάδα ο πρωθυπουργός της τρικομματικής κυβέρνησης Αντώνης Σαμαράς, συνοδευόμενος από υπουργούς του, θα λάβει μέρος στο κοινό ελληνοτουρκικό υπουργικό συμβούλιο που θα συγκληθεί στην Κωνσταντινούπολη, στο πλαίσιο των ελληνοτουρκικών συμφωνιών που προώθησε η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου την άνοιξη του 2010 για «εμβάθυνση» της ελληνοτουρκικής προσέγγισης.
Η σύγκληση αυτού του ελληνοτουρκικού υπουργικού συμβουλίου της προσεχούς εβδομάδας αποδεικνύει ότι η τρικομματική κυβέρνηση, όπως και η κυβέρνηση Παπανδρέου, έχει – επί της ουσίας – αποδεχτεί τη διαδικασία της ελληνοτουρκικής προσέγγισης, παρότι η Τουρκία εξακολουθεί να αμφισβητεί τα ελληνοτουρκικά σύνορα στο Αιγαίο και την ελληνική κυριαρχία επί νησιών (ακόμη και κατοικημένων), νησίδων και βραχονησίδων.
Αξίζει, επιπροσθέτως, να σημειωθεί ότι η κυβέρνηση Σαμαρά προσέρχεται στην Κωνσταντινούπολη παρά το γεγονός ότι η Άγκυρα από την περασμένη άνοιξη έχει δημοσιεύσει στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως χάρτες με θαλάσσια οικόπεδα εντός της ελληνικής ΑΟΖ (νότια Ρόδου και Καστελόριζου), τα οποία έχει παραχωρήσει προς έρευνα στην τουρκική εταιρεία πετρελαίου. Προφανώς και η τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά έλαβε «οδηγίες» για το τι δεν μπορεί να πράξει…
Οι συνεπείς αναγνώστες μας γνωρίζουν την ιστορία με τους χάρτες στην τουρκική εφημερίδα της κυβέρνησης. Το «Ποντίκι» όχι μόνο τους (πρωτο)δημοσίευσε (στο φύλλο της 3ης Μαΐου 2012), αλλά επισήμανε σε αρκετά δημοσιεύματα μέσα στο τελευταίο εννεάμηνο ότι οι τουρκικοί χάρτες δημοσιεύτηκαν μέσα στην ελληνική προεκλογική περίοδο και ότι κανένα (απολύτως κανένα) κόμμα δεν ασχολήθηκε με το θέμα ούτε κατά την προεκλογική περίοδο των διπλών εκλογών ούτε αργότερα.
Επιπροσθέτως το «Π» έχει μεταφέρει το τελευταίο διάστημα τις πληροφορίες του περί των απειλητικών αμερικανικών οδηγιών προς την κυβέρνηση να μην τολμήσει να εμφανίσει χάρτες με την ΑΟΖ, γιατί η χώρα θα υποστεί τις συνέπειες της τουρκικής οργής.
Αξίζει λοιπόν τον κόπο να ανατρέξουμε στο δημοσίευμα του «Π» της 3ης Μαΐου του 2012 (όχι για να ευλογήσουμε τα μουστάκια μας), διότι φωτίζει τις σημερινές επικίνδυνες εξελίξεις. Γράφαμε τότε:
«Οι έρευνες που ανακοίνωσε την περασμένη Παρασκευή ότι θα πραγματοποιήσει η Τουρκία σε περιοχές εντός της ελληνικής ΑΟΖ νότια της Ρόδου και του Καστελόριζου (οι συστηματικοί αναγνώστες του “Π” ίσως θυμούνται το πρωτοσέλιδο στις 4.2.2010 με τίτλο “Πετρέλαιο στο Καστελόριζο”) και οι χάρτες των εν λόγω περιοχών που δημοσιεύτηκαν στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως διαλύουν τις όποιες ψευδαισθήσεις για την πολιτική της ελληνοτουρκικής προσέγγισης.
Με την κίνηση αυτή, η Άγκυρα επανέφερε στο προσκήνιο το πακέτο των τουρκικών αμφισβητήσεων επί της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, οι οποίες έχουν ξεκινήσει από το Βόρειο Αιγαίο (1973), συνέχισαν στα Δωδεκάνησα (κρίση των Ιμίων 1996) και επεκτείνονται σήμερα – σε μια περίοδο καταφανούς ελληνικής αδυναμίας – εις βάρος της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) στην ανατολική Μεσόγειο.
Κάπως έτσι επανερχόμαστε στην οδυνηρή πραγματικότητα των ελληνοτουρκικών σχέσεων, οι οποίες χαρακτηρίζονται από τις αμφισβητήσεις επί της ελληνικής κυριαρχίας και όχι από την άσκοπη – όπως αποδεικνύεται – επικοινωνιακή διαχείρισή της με τη δημιουργία μιας τεχνητής ατμόσφαιρας προσέγγισης και φιλίας.
Οι χάρτες που δημοσίευσε η τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως την περασμένη Παρασκευή περιγράφουν επακριβώς τις τουρκικές διεκδικήσεις οικοπέδων τόσο της ελληνικής όσο και της κυπριακής ΑΟΖ. Θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι οι εν λόγω αποφάσεις ελήφθησαν στις 16 Μαρτίου 2012 από το τουρκικό Υπουργικό Συμβούλιο και με τη δημοσίευσή τους στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως έλαβαν τη μορφή νόμου του τουρκικού κράτους. Στο σημείο αυτό δύο κρίσιμες επισημάνσεις είναι απαραίτητες:
1 Αυτές οι τουρκικές αποφάσεις που διατυπώνονται με κάθε επισημότητα στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως λαμβάνονται σε μια στιγμή κατά την οποία στην Ελλάδα κορυφώνεται η κρίση με τη διάλυση – αναδιάταξη στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, την οικονομία κατεστραμμένη και την κοινωνία σε κατάσταση σοκ.
2 Τον Νοέμβρη του 1973, δυο βδομάδες πριν από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, σε μια επίσης ασταθή περίοδο για την ελληνική πολιτική – οικονομική – κοινωνική πραγματικότητα, στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως δημοσιεύτηκαν θαλάσσια οικόπεδα στα βορειοδυτικά της Μυτιλήνης, τα οποία παραχωρήθηκαν (όπως και αυτά που σήμερα ορίζονται νότια της Ρόδου και του Καστελόριζου) για έρευνες στην τουρκική ανώνυμη εταιρεία πετρελαίου ΤΡΑΟ.
Αυτή η δημοσίευση (1973) θεωρείται η απαρχή των ελληνοτουρκικών “τριβών”, οι οποίες οδήγησαν τις δυο χώρες στο χείλος του πολέμου τρεις φορές (1974, 1987, 1996), σε μια κούρσα εξοπλισμών με βαρύτατες οικονομικές συνέπειες και το Αιγαίο υπό αυστηρή αμερικανική στρατιωτική (ΝΑΤΟ) εποπτεία».

Οι τουρκικοί στόχοι
«Κοιτώντας τις περιοχές στις οποίες προτίθεται η Άγκυρα να προχωρήσει σε έρευνες είναι φανερό ότι η Τουρκία έχει αποφασίσει:
• Να υπογραμμίσει – υπενθυμίσει τα δικαιώματα που θεωρεί ότι έλκει μέσα από τον έλεγχο που ασκεί στην κατεχόμενη βόρεια Κύπρο. Θα πρέπει επίσης να σημειώσουμε ότι η Άγκυρα, στο πλαίσιο της αναγνώρισης της κρατικής υπόστασης της κατεχόμενης Κύπρου, στις 23.11.2011 προχώρησε στη σύναψη συμφωνίας Ερευνών Πετρελαίου και Κοινής Παραγωγής ανάμεσα στην TPAO και το ψευδοκράτος.
• Να επαναλάβει με ένταση τις αμφισβητήσεις της ελληνικής ΑΟΖ στη Μεσόγειο μη λαμβάνοντας υπόψη την ύπαρξη της Ρόδου και του Καστελόριζου.
Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι αυτή η κίνηση της Τουρκίας συνδέεται απολύτως με τη συστηματική διπλωματική της προσπάθεια να οριοθετήσει την ΑΟΖ στην περιοχή διαβουλευόμενη με τη Λιβύη, την Αίγυπτο και τον Λίβανο. Βασικός στόχος αυτών των διαβουλεύσεων είναι να εκμεταλλευτεί την αδράνεια των ελληνικών κυβερνήσεων, οι οποίες δεν έχουν τολμήσει να ανακοινώσουν την ελληνική Ζώνη υπογραμμίζοντας τα δικαιώματα που έχουν τα κατοικημένα ελληνικά νησιά όπως είναι η Ρόδος και το Καστελόριζο.
Με την εμφάνιση των νέων τουρκικών ανακοινώσεων και των χαρτών επιβεβαιώνεται ακόμη μια φορά η σταθερότητα και η συνέπεια της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, η οποία εξελίσσεται αδιατάρακτη, έστω κι αν η εμφάνιση των ‘‘ισλαμιστών’’ του Ερντογάν και ο παραμερισμός του στρατιωτικού κατεστημένου δημιούργησαν (σε αφελείς…) την προσδοκία περί ριζικής αλλαγής πλεύσης.
Επιπλέον αυτές οι τουρκικές ανακοινώσεις, όπως εκτιμούν Έλληνες διπλωμάτες στην Αθήνα, περιγράφουν την επιλογή της έντασης στην οποία προχωρά η κυβέρνηση Ερντογάν προκειμένου να υποστηρίξει πολιτικά (και όχι αναζητώντας επιχειρήματα στο Διεθνές Δίκαιο) τις διεκδικήσεις και τα συμφέροντά της».

topontiki.gr

Συμπαιγνία Γερμανίας-Τουρκίας σε βάρος της Ελλάδας για τα κοιτάσματα;

03/03/2013 04:16 | Κατηγορίες: Main,Εξωτερική Πολιτική  Αποστολή με email |

 Print  PDF

Μεγάλη ανησυχία προκαλούν οι πληροφορίες που έχει στη διάθεσή του το «defence-point.gr» οι οποίες αναφέρουν ότι η πρόσφατη επίσκεψη της Γερμανίδας καγκελαρίου στην Τουρκία ενέπλεξε και τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα…

Σύμφωνα με καθ’ όλα αξιόπιστες και καλά πληροφορημένες πηγές, φαίνεται πως διαμορφώνεται συναίνεση ανάμεσα στο Βερολίνο και την Άγκυρα σχετικά με τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσογείου, κυρίως όμως αυτά που συμπεριλαμβάνονται εντός της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ).

Η Γερμανία αντιμετωπίζει με «θετικό μάτι» τις αιτιάσεις της Τουρκίας στην προσπάθεια της τελευταίας να αρπάξει ένα κομμάτι από τους ελληνικούς υδρογονάνθρακες και μάλιστα φέρεται η κυβέρνησή της να έχει υπαινιχθεί προς την Άγκυρα ότι έχει τη δυνατότητα άσκησης ασφυκτικών πιέσεων στην Αθήνα για να υποχωρήσει.

Αυτό θα γίνει με την αξιοποίηση της δυσμενούς οικονομικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα και την ανάγκη της οικονομικής βοήθειας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου πρωτεύοντα λόγο, ιδίως στα οικονομικά ζητήματα, έχει η Γερμανία.

Δεν γνωρίζουμε εάν οι πληροφορίες αυτές έχουν φτάσει στους αρμόδιους, από τα υπουργεία Εξωτερικών και Εθνικής Άμυνας, μέχρι το Μέγαρο Μαξίμου. Σε κάθε περίπτωση, φαίνεται ότι το «παιχνίδι» έχει «αγριέψει» πολύ, με τη Γερμανία να ενδιαφέρεται απλώς οι υδρογονάνθρακες να αποτελέσουν τμήμα της ευρωπαϊκής στρατηγικής για την εξασφάλιση εναλλακτικών πηγών ενεργειακής τροφοδοσίας.

Το αν το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο θα το πουλάνε οι Έλληνες ή οι Τούρκοι είναι ήσσονος σημασίας, όπως φαίνεται, για τη Γερμανία. Είναι προφανές, ότι εάν οι συγκεκριμένες πληροφορίες – που τις επιβεβαιώνουν περισσότερες από μία πηγές – ευσταθούν, τότε υφίσταται σοβαρό ζήτημα για την ελληνική ασφάλεια, πέραν του ότι θα πρόκειται για χτύπημα κάτω από τη μέση στην Ελλάδα και την ευρωπαϊκή συνοχή.

Η κυβέρνηση οφείλει να διερευνήσει με κάθε τρόπο αυτές τις πληροφορίες και σε κάθε περίπτωση να καταστρώσει τα σχέδιά της με σκοπό να αυξήσει το κόστος σε περίπτωση που η Γερμανία επιχειρήσει να θέσει σε εφαρμογή τέτοιους σχεδιασμούς για να εξυπηρετήσει την πολιτική της με την Τουρκία (να την πείσει να δεχθεί «ειδική σχέση» με την ΕΕ έναντι της ένταξης μήπως με… ελληνικά ανταλλάγματα;), επιδεικνύοντας μη φιλική συμπεριφορά απέναντι στη χώρα μας.

Σημασία δεν έχει εάν οι διεθνείς συμμαχίες της χώρας μας θα είναι αμερικανικές, γαλλικές, ισραηλινές, ρωσικές, ή ένα μίγμα όλων αυτών. Σημασία έχει να κατανοήσουμε επιτέλους, ότι στερεοτυπικές πεποιθήσεις και ισορροπίες του παρελθόντος αποτελούν επικίνδυνους αναχρονισμούς και εάν χρησιμοποιηθούν ως «οδηγός» συμπεριφοράς για την ελληνική διπλωματία θα οδηγήσουν σε επικίνδυνες καταστάσεις.

Όλα είναι δίνω και παίρνω. Βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι της Ιστορίας μας όπου η χώρα δεν βρίσκεται χωρίς συμμάχους, πάντα βέβαια επί τη βάση του κοινού συμφέροντος, όλα τα υπόλοιπα είναι για τους αφελείς (δεν είναι λίγοι, είναι και επικίνδυνοι). Η Ελλάδα και ο πολιτικός της κόσμος, οφείλουν να λειτουργήσουν με συντεταγμένο τρόπο και να ελιχθεί με εξυπνάδα, ώστε να ξεπεράσει τις κακοτοπιές που βρίσκονται στο δρόμο της, ώστε να μπορέσει ΚΑΙ με τη βοήθεια των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, να ανακάμψει.

Ο «Πύργος της Βαβέλ» που κάποτε είχαμε (όχι όλοι…) εξιδανικεύσει και είχαμε πειστεί ότι αποτελεί το «φάρμακο, διά πάσαν νόσον και πάσαν… μαλακίαν» (ίσως να ισχύει και η ετέρα της αρχαϊζούσης ερμηνεία της τελευταίας λέξης…), δεν είναι βέβαιο αν αποτελεί μέρος της λύσης της διεθνούς οικονομικής κρίσης ή μέρος του προβλήματος. Ιδίως λόγω συγκεκριμένων χαρακτηριστικών των πιο αποτυχημένων ιστορικά «ηγετών» που έχουν εμφανιστεί στη Γηραιά Ήπειρο…

Η δυσαρέσκεια πολλών, εντός κι εκτός Ευρώπης, με την ηγετική (αν)ικανότητα των Γερμανών αποτελεί ένα πρώτο όπλο για την Ελλάδα, το οποίο οφείλει να αξιοποιήσει. Επίσης, να ξαναθυμηθεί, ότι η διεθνής πολιτική δεν παίζεται μόνο στο οικονομικό πεδίο και να επιδιώξει να συμμετάσχει ενεργά ΚΑΙ ΜΕ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ…

- See more at: http://www.defence-point.gr/news/?p=70565&utm_source=dlvr.it&utm_medium=facebook#sthash.2eDjo3EF.dpuf