Γι’ αυτό έκανε πίσω η Gazpom. Μέσω Τουρκίας πανε να περάσουν το Κυπριακό αέριο οι ανανιστές!

Ἀναρτήθηκε στὸ 24 Ἰουνίου 2013 ἀπὸ τὸν/τὴν filologos10

Γράφει: Κώστας Βενιζέλος

Λευκωσία: Συντηρείται σε διάφορα επίπεδα και από πολλές χώρες το σενάριο για μεταφορά του φυσικού αερίου με αγωγούς μέσω Τουρκίας ενώ στο παρασκήνιο το ζήτημα της ενέργειας περιλαμβάνεται στις ασκήσεις επί χάρτου που αφορούν το Κυπριακό. Τα σενάρια, όπως πληροφορούμαστε, διαφοροποιούνται καθώς γίνεται λόγος για κατασκευή τερματικού αλλά και μεταφορά με αγωγούς του αερίου μέσω Τουρκίας. Αυτή η νέα προσέγγιση θα επηρεάσει σημαντικά και τους σχεδιασμούς για το Κυπριακό καθώς φαίνεται ότι λόγω των εξελίξεων που θα υπάρξουν στο θέμα της ενέργειας αναμένεται να επισπευσθούν και οι κινήσεις στο Κυπριακό, όπως και οι πιέσεις. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, κινούνται τόσο προς την Άγκυρα όσο και προς τη Λευκωσία, ώστε να «αξιοποιήσουν τις δυνατότητες που θα παρουσιασθούν» με την εξόρυξη του φυσικού αερίου στην περιοχή της κυπριακής ΑΟΖ. Οι Αμερικανοί, όπως αναφέρουν ενημερωμένες πηγές, υποδεικνύουν πως η Λευκωσία δεν θα πρέπει να αποκλείει την επιλογή να περάσει το φυσικό αέριο με αγωγούς μέσω Τουρκίας, ανεξαρτήτως με την κατασκευή του τερματικού. Αυτό προβάλλεται και από άλλες χώρες, ακόμη και πολύ φιλικές, υποδεικνύοντας πως στους σχεδιασμούς θα πρέπει να ληφθούν υπόψη δυο βασικοί παράγοντες, η Τουρκία αλλά και οι Τουρκοκύπριοι. Για τους τελευταίους εγείρεται το θέμα των εσόδων και της συγκρότησης ενός ειδικού ταμείου. Πάντως, από αμερικανικής πλευράς, αντιλαμβάνονται πως για να υπάρξει οποιοδήποτε βήμα στο θέμα της μεταφοράς του φυσικού αερίου μέσω Τουρκίας πρέπει να λυθεί πρώτα το Κυπριακό. Γι’ αυτό στρέφονται και προς την κατεύθυνση της Άγκυρας υποδεικνύοντας πως ενδέχεται «να ανακαλυφθούν πολλές ποσότητες αερίου και πως θα ωφεληθεί και η Τουρκία». Τόσο οι ΗΠΑ όπως κι άλλες χώρες αναφέρουν προς Τούρκους αξιωματούχους πως «η Λευκωσία προχωρεί με το θέμα του τερματικού σταθμού» και πως θα πρέπει να κάνει κινήσεις. Είναι σαφές πως με βάση το νέο σενάριο που εξετάζεται και ο τερματικός σταθμός μπορεί να γίνει αλλά ταυτόχρονα και παράλληλα να μεταφέρεται αέριο με αγωγούς μέσω Τουρκίας. Μάλιστα γίνεται λόγος για αγωγούς που θα περνούν από την Κύπρο (ξηρά και θάλασσα) και θα επεκτείνονται προς την Τουρκία. «Οι ποσότητες στο Αφροδίτη και το Λεβιάθαν είναι αρκετές για να εφαρμοσθούν ταυτόχρονα και οι δυο επιλογές», αναφέρουν ειδικοί που ασχολούνται τεχνικά με το θέμα. Ασφαλώς για να προωθηθεί αυτό το σενάριο προϋποθέτει λύση του Κυπριακού, γι’ αυτό και οι επόμενοι μήνες κρίνονται ως καθοριστικοί για τις κινήσεις που θα γίνουν προς την κατεύθυνση της επίτευξης συμφωνίας. Ενδιαφέρον, πάντως, έχει το γεγονός ότι την ερχόμενη Τετάρτη στην υπογραφή του μνημονίου συναντίληψης με τρεις εταιρείες, για την κατασκευή τερματικού σταθμού υγροποίησης φυσικού αερίου, θα είναι και δυο πρέσβεις. Οι πρεσβευτές των ΗΠΑ και του Ισραήλ καθώς εταιρείες των χωρών τους εμπλέκονται στη διαδικασία. Αυτό στέλνει, κυρίως σε ό,τι αφορά στον Αμερικανό και πολιτικό μήνυμα. Όπως είναι γνωστό, η υπογραφή μνημονίου για τον τερματικό σταθμό υγροποίησης θα γίνει με τις εταιρείες Noble Energy International Ltd, Delek Drilling Limited Partnership και Avner Oil Exploration Limited Partnership. Αναμένοντας τις αποφάσεις της Λευκωσίας Στα Ηνωμένα Έθνη και στα Υπουργεία Εξωτερικών κυβερνήσεων που έχουν «αναβαθμισμένο ενδιαφέρον» για την Κύπρο και το Κυπριακό αξιολογούν το έγγραφο Αναστασιάδη, που κατατέθηκε στο Εθνικό Συμβούλιο. Αναμένουν, ωστόσο, περισσότερα μετά και τη διήμερη συνεδρίαση του Σώματος, το οποίο θα συνέλθει στις 16 Ιουλίου. Το ενδιαφέρον επικεντρώνεται σε δυο βασικά ζητήματα. Πρώτο, την αξιολόγηση/αντιμετώπιση του εγγράφου Ντάουνερ και δεύτερο τον διορισμό διαπραγματευτή (αυτό ενδέχεται να κριθεί στη σύνοδο των αρχηγών, που θα συνέλθει στις 2 Ιουλίου). Τα δυο αυτά ζητήματα θα επιτρέψουν, όπως ανέφεραν ξένες διπλωματικές πηγές, στα Ηνωμένα Έθνη να προχωρήσουν τα επόμενα βήματά τους. Ο Αλεξάντερ Ντάουνερ σχεδιάζει να έρθει στο νησί το τελευταίο δεκαήμερο Ιουλίου, θέλει ωστόσο πρώτα να έχει ενώπιόν του τα αποτελέσματα που θα προκύψουν από τις συνόδους του Εθνικού Συμβουλίου.

Φιλελευθερος

olympia.gr

“Ναι” σε μονομερή οριοθέτηση ΑΟΖ λένε οι Έλληνες

Ἀναρτήθηκε στὸ 23 Ἰουνίου 2013 ἀπὸ τὸν/τὴν filologos10

Υπέρ της μονομερούς οριοθέτησης Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης από την Ελλάδα τάχθηκε το 76,38% των συμμετεχόντων σε ψηφοφορία που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο σχετικού debate που διοργάνωσαν τα Economic Events και η Hazlis & Rivas.

Η Ελλάδα θα έπρεπε να προχωρήσει σε μία μονομερή οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης.

Αυτό αποφάνθηκε μετά από ψηφοφορία το κοινό σε σχετικό debate που διοργάνωσαν τα Economist Events και η Hazlis & Rivas στην Αθήνα. Στην ψηφοφορία, το 76,38% των συμμετεχόντων δήλωσε ότι τάσσεται υπέρ της μονομερούς οριοθέτησης της ΑΟΖ, ενώ κατά τάχθηκε το 23,62%.

Προηγήθηκαν αντίστοιχες εισηγήσεις από τον Θεόδωρο Καρυώτη και τον Χρήστο Ροζάκη, όπως και σχόλια από τους Ιωάννη Μάζη και Πέτρο Λιάκουρα.

Ο κ. Θεόδωρος Καρυώτης, Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, Πανεπιστημιακό Σύστημα του Μέρυλαντ των ΗΠΑ, εξέφρασε την άποψη ότι, βάσει του διεθνούς δικαίου, επί της ουσίας, η ανακήρυξη ΑΟΖ αποτελεί εξ ορισμού μονομερή πράξη η οποία «δεν απαιτεί τη συγκατάθεση κανενός». Υπογράμμισε δε πως έχουν καταγραφεί παγκοσμίως 134 αντίστοιχες ενέργειες. «Η Κύπρος το έκανε το 2004 και δεν υπήρξε το παραμικρό πρόβλημα», σημείωσε, προσθέτοντας πως σε μονομερή ανακήρυξη ΑΟΖ προέβη και η Τουρκία το 1986 στη Μαύρη Θάλασσα, γεγονός το οποίο χαρακτήρισε μεγάλο διπλωματικό λάθος, καθώς βασίστηκε στην αρχή της μέσης γραμμής, «την οποία η ίδια χώρα τόσο απεχθάνεται».

«Τα τελευταία 40 χρόνια έχουν διεξαχθεί 53 συναντήσεις ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία για την υφαλοκρηπίδα. Δεν έχουν καταλήξει πουθενά».

Αναφερόμενος εκ νέου στην περίπτωση της κυπριακής ΑΟΖ, παρατήρησε ότι η ΕΕ στήριξε τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία. Τάχθηκε άλλωστε υπέρ της παρέμβασης του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά προς την κατεύθυνση μιας αντίστοιχης κοινής πολιτικής Ελλάδας – Κύπρου – Ιταλίας – Μάλτας.

«Το γεγονός ότι τα δικαιώματα αλιείας ανήκουν αποκλειστικά στην ΕΕ τεκμηριώνει την έννοια της ευρωπαϊκής ΑΟΖ».

«Ήρθε η ώρα», διαμήνυσε ο κ. Καρυώτης, υπογραμμίζοντας ότι η ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ συνιστά ζωτικό θέμα για την ενεργειακή επιβίωση της Ευρώπης. Υπερασπιζόμενος την ανάλυση σύμφωνα με την οποία η ελληνική ΑΟΖ είναι συγχρόνως ευρωπαϊκή ΑΟΖ, ανέφερε χαρακτηριστικά: «Το Καστελλόριζο δεν είναι μόνο νησί της Ελλάδας αλλά και νησί της ΕΕ».

«Η ΕΕ έχει προειδοποιήσει την Τουρκία ότι αν δεν λύσει τις διαφορές στη θάλασσα, δεν θα γίνει πλήρες μέλος της Ένωσης».

Λόγω των ιδιότυπων γεωγραφικών συνθηκών της περιοχής οι οποίες δεν επιτρέπουν την πλήρη άσκηση του δικαιώματος στην οριοθέτηση της ΑΟΖ (το διεθνές δίκαιο προβλέπει 200 ν.μ. οικονομικής ζώνης, ωστόσο, εν προκειμένω, δεν υπάρχουν τα απαιτούμενα 400 ν.μ.), η Ελλάδα οφείλει προηγουμένως να συνδιαλλαγεί με τις γειτονικές χώρες, υποστήριξε από την πλευρά του ο κ. Χρήστος Ροζάκης,  Πρόεδρος του Διοικητικού Δικαστηρίου, Συμβούλιο της Ευρώπης, ο οποίος συν τοις άλλοις υπογράμμισε πόσο σημαντικό είναι η χώρα να αποφύγει τη δημιουργία νέων «μετώπων» στη σημερινή αρνητική συγκυρία.

«Η ευρωπαϊκή ΑΟΖ αποτελεί ένα πλάσμα το οποίο δεν υφίσταται. Η διεθνής σύμβαση του 1982 υπαγορεύει ότι η ΕΕ δεν αποκτά αυτοδύναμα δικαιώματα».

Όπως είπε, το άρθρο 74 της διεθνούς σύμβασης, η οποία υπογράφηκε το 1982, προσδιορίζει πως η οριοθέτηση ΑΟΖ προκύπτει βάσει προηγούμενης συμφωνίας στη βάση του διεθνούς δικαίου και άρα μία μονομερής ανακήρυξη ΑΟΖ χωρίς τη μεσολάβηση διαπραγμάτευσης με τις γειτονικές χώρες θα έθετε σε κίνδυνο το βασικό πλεονέκτημα της Ελλάδας στις διεθνείς της συνδιαλλαγές: το γεγονός ότι παραδοσιακά έχει σεβαστεί το διεθνές δίκαιο.

«Αν η Ελλάδα προβεί σε μονομερή ανακήρυξη χωρίς προηγούμενη διαπραγμάτευση, μπορεί ξαφνικά η Τουρκία ‘να τραβήξει μία γραμμή’ στο μέσο του Αιγαίου».

Οι περιπτώσεις τις οποίες επικαλέστηκε ο κ. Καρυώτης ως επιτυχημένα παραδείγματα μονομερών ανακηρύξεων ΑΟΖ αφορούν σε κράτη τα οποία δεν αντιμετώπιζαν προβλήματα με άλλες χώρες, πρόσθεσε ο κ. Ροζάκης και συμπλήρωσε: «Αν αποτύχουν οι διαπραγματεύσεις (σ.σ. με την Τουρκία), τότε μπορούμε να οριοθετήσουμε ΑΟΖ, ενεργοποιώντας εσωτερικό νόμο ο οποίος προβλέπει τη δυνατότητα οριοθέτησης μέσης γραμμής ίσης απόστασης, ελλείψει συμφωνίας. Πρέπει όμως πρώτα να γίνει η προσπάθεια για συμφωνία και μετά να προβούμε σε μία αντίστοιχη ενέργεια. Με αυτόν τον τρόπο, θα δώσουμε την ευκαιρία στους συμμάχους μας να μας βοηθήσουν».

«Προτείνω απλώς τη σύννομη διαδικασία από μία χώρα που έχει ανάγκη να είναι σύννομη, διότι τυχόν αυθαιρεσίες θα τη φέρουν σε δύσκολη θέση».

Οι σχολιαστές

Ο καθηγητής οικονομικής γεωγραφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Ιωάννης Μάζης διαπίστωσε ότι οι δύο ομιλητές δεν διαφωνούν επί της ουσίας, χαρακτήρισε ρεαλιστική προοπτική τη μονομερή ανακήρυξη ΑΟΖ και σημείωσε για την Τουρκία: «Αν επιθυμεί την ένταξη στην ΕΕ, θα πρέπει να κάνει κάτι με το casus belli».

Ο επίκουρος καθηγητής διεθνούς δικαίου του Πανεπιστημίου Πειραιώς Πέτρος Λιάκουρας διευκρίνισε ότι η ανακήρυξη ΑΟΖ δεν συνεπάγεται αυτομάτως την άσκηση δικαιωμάτων, επισήμανε τα προβλήματα που προκύπτουν από τις διαφορετικές αντιλήψεις των εμπλεκομένων χωρών και πρόσθεσε ότι η διεθνής σύμβαση του 1982 αναδεικνύει την επίτευξη συμφωνίας ως μόνιμη λύση και ασφαλή μέθοδο επικύρωσης.

Τούρκος διπλωμάτης, ο οποίος παρακολούθησε την εκδήλωση, ζήτησε και έλαβε τον λόγο ώστε να επισημάνει ότι το διεθνές δίκαιο προκρίνει την επίτευξη συμφωνίας ανάμεσα στα εμπλεκόμενα μέρη για ανάλογα ζητήματα. Ο ίδιος διερωτήθηκε χαρακτηριστικά ποιος είναι ο στόχος μιας μονομερούς πράξης από μία χώρα όταν είναι γνωστό ότι η άλλη πλευρά προβάλλει ενστάσεις και μίλησε για την ανάγκη συνεννόησης προκειμένου -όπως είπε- να μην υπάρχουν προβλήματα στην περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Η ακροδεξιά κάνει τα τρία κόμματα δύο. Του Στέλιου Κούλογλου

07:26, 21 Ιουν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/131934

Φωτογραφία: Μενέλαος Μυρίλλας / FosPhotos

Στις σχολές πολιτικών επιστημών, το λουκέτο στην ΕΡΤ θα διδάσκεται σε λίγα χρόνια ως κλασσικό παράδειγμα απόπειρας πολιτικής αυτοκτονίας. Μια κυβέρνηση που είχε καταφέρει να κατασκευάσει μια τεχνητή αισιοδοξία γύρω από το περιβόητο success story και να κερδίσει την ικανοποίηση των ξένων δανειστών για τον σχετικά αναίμακτο τρόπο με το οποίο εφάρμοζε τις οδηγίες τους, ανέτρεψε τα πάντα με μια λαθεμένη κίνηση.

Για την ίδια κυβέρνηση, το τοπίο μοιάζει τώρα όπως μετά από έναν καταστροφικό σεισμό: μαζικά κινήματα αλληλεγγύης με τους εργαζόμενους της ΕΡΤ στο εσωτερικό, πρωτοφανείς διεθνείς εκδηλώσεις συμπαράστασης που θυμίζουν αυτές που γίνονταν στο Παρίσι ή το Λονδίνο τα χρόνια της χούντας. Σκεπτικισμός στις εγχώριες οικονομικές ελίτ για την ικανότητα της κυβέρνησης να εξασφαλίσει κοινωνική ειρήνη, στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο για την ικανότητα του εκλεκτού πρωθυπουργού να εξασφαλίσει την αποπληρωμή των δόσεων. Και το κυριότερο, ένα κόμμα λιγότερο να συμμετέχει και να υποστηρίζει σθεναρά την κυβέρνηση. Και τι κόμμα! Χωρίς το ειδικό βάρος της ΔΗΜΑΡ, η συμμαχία ΝΔ-ΠΑΣΟΚ μοιάζει σαν flash back στα χρόνια του αλησμόνητου δικομματισμού που κατέστρεψε την χώρα. Δεν έχει δηλαδή καμία πολιτική ή κοινωνική συναίνεση.

Αν υπάρχει ένα επεισόδιο από τις χθεσινές ραγδαίες εξελίξεις που να δείχνει τις αιτίες για το φιάσκο της επιχείρησης ΕΡΤ, αυτό είναι το κομμάτι των δηλώσεων Σαμαρά όπου επιτέθηκε στην ΔΗΜΑΡ. Δεν έχει εδώ σημασία που ο Φ. Κουβέλης άλλαξε θέση από το βράδυ της Τετάρτης μέχρι το βράδυ της Πέμπτης: όταν δεν είσαι συνδικαλιστής φοιτητής στην Νομική αλλά πρωθυπουργός που θέλεις να κάνεις συμμαχίες για να κυβερνήσεις, δεν βγάζεις στη φόρα τι έλεγε ο κυβερνητικός σου εταίρος την μια μέρα ή την άλλη. Λες τη θέση σου, κάνεις δύο υπαινιγμούς και τελείωσε.

Ενώ κανονικά το Μέγαρο Μαξίμου θα έπρεπε να κάνει ανοίγματα για την επανασυγκόλληση της κυβέρνησης, η ακροδεξιά ομάδα γύρω από τον Σαμαρά βρήκε την ευκαιρία να τελειώνει με την ΔΗΜΑΡ που και μόνο με το όνομα της τής προκαλεί αλλεργία. Αφού λίγο πολύ απέδωσε στον Κουβέλη όλη την κρίση, την οποία το ίδιο το Μαξίμου είχε δημιουργήσει, το σχετικό κομμάτι από την ομιλία κατέληγε με την ιστορική ατάκα: «Ελπίζουμε στη στήριξη και της Δημοκρατικής Αριστεράς. Αν κι έχει ένα δίκιο ο κ. Βενιζέλος όταν λέει ότι κάποιοι σηκώνουν το σύνολο της ευθύνης και κάποιοι εμφανίζονται μόνο κατά περίσταση»!

Τίποτα δεν έχει μάθει η ακροδεξιά από τα γκουλάγκ, και ας φωνάζει για αυτά. Το βασικό χαρακτηριστικό του σταλινισμού είναι ότι διαστρέβλωνε την έννοια των συμμαχιών, του φίλου και του εχθρού. Στην πολιτική όποιος δεν είναι εναντίον σου, είναι - ή μπορεί να έρθει - μαζί σου. Στον σταλινισμό και σε κάθε μορφή απολυταρχικής σκέψης, όποιος δεν είναι μαζί σου, είναι εναντίον σου. Αυτό το μείγμα ακροδεξιάς καθυστέρησης, αυταρχισμού και αχαλίνωτης αλαζονείας, οδήγησε στην δεκαήμερη κρίση που πέταξε 2500 ανθρώπους οι οποίοι παραμένουν απλήρωτοι στο δρόμο, πόλωσε και δίχασε την χώρα, παράλυσε την οικονομία της και αμαύρωσε ξανά την εικόνα της στο εξωτερικό.

Ας όψεται το ΠΑΣΟΚ και ο αρχηγός του με τους σκελετούς που έχουν στην ντουλάπα, που τελικώς έδωσαν στον κ. Σαμαρά την ευκαιρία να σώσει τα προσχήματα, με ένα σχήμα επαναπρόσληψης 2000 από τους απολυμένους συν τα μουσικά σύνολα (απ΄ ότι φαίνεται οι εργαζόμενοι στο περιοδικό Ραδιοτηλεόραση την πληρώνουν πρώτοι). Βέβαια σε όλη την ΕΡΤ επικράτησε και θα συνεχίσει να επικρατεί το χάος, αλλά το πρόβλημα είναι γενικότερο: τι μέλλον μας επιφυλάσσει μια κυβέρνηση που δημιουργεί και προσθέτει νέα προβλήματα στα τόσα που υπάρχουν; Τι ζημιά θα προκαλέσει στην οικονομία αυτή η συσσωρευμένη ανικανότητα έστω και καθημερινής διαχείρισης; Με τι μεθόδους θα αντιμετωπίσει τις αντιδράσεις από τα νέα σκληρά μέτρα που αναπόφευκτα θα πάρει το φθινόπωρο για να καλύψει τις μαύρες τρύπες που δημιουργούν τα τωρινά;

Την απάντηση την έδωσε ο ίδιος ο κ. Σαμαράς λίγες ώρες πριν «ξεσκεπάσει» τον Κουβέλη, μιλώντας σε ξένα μέσα ενημέρωσης στη Βιέννη όπου είχε βρεθεί για μερικές ώρες: «Η Ελλάδα διέρχεται μια δύσκολη περίοδο, που απαιτεί δημοσιονομική σταθερότητα, απαιτεί μεταρρυθμίσεις», δήλωσε ο πρωθυπουργός. «Απαιτεί ισχυρή, ευρεία κοινωνική και πολιτική συναίνεση»! Ρε μήπως δεν έχει πεθάνει ο Όργουελ;

Κανένα πρόβατο δε σώθηκε βελάζοντας…

Ἀναρτήθηκε στὸ 22 Ἰουνίου 2013 ἀπὸ τὸν/τὴν filologos10

Άρθρο 120 του Ελληνικού Συντάγματος: <Ακροτελεύτια διάταξη>

1. Το Σύνταγμα αυτό, που ψηφίστηκε από την E΄ Αναθεωρητική Βουλή των Ελλήνων [...] και αρχίζει να ισχύει από τις ένδεκα Ιουνίου 1975.

2. O σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων. 

3. O σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.

4. H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.»

Η ακροτελεύτια αυτή διάταξη βρίσκει, ειδικότερα, εφαρμογή όταν τριακόσιοι λύκοι υπερψηφίζουν ή καταψηφίζουν μέσα σε μια Βουλή-οπερέτα για το πόσα και ποια πρόβατα θα σφαγιασθούν και θα φαγωθούν για δείπνο

Τα υπόλοιπα πρόβατα, εμείς οι υπόλοιποι δηλαδή, βελάζουμε από τα πληκτρολόγιά μας.

Βελάζουμε, επειδή έχουμε βρεθεί στην ανεργία κατά εκατοντάδες χιλιάδες, ή επειδή επιβιώνουμε με καταναγκαστική, μαύρη και αδήλωτη εργασία κατά εκατοντάδες χιλιάδες επίσης, αν δεν ζούμε, οι “προνομιούχοι”, ακόμα κάτω από τη δαμόκλειο σπάθη της απόλυσης, της πτώχευσης, της κοινωνικής εξαφάνισης και της εξαθλίωσης.

Οι συνταξιούχοι πατεράδες μας δεν μπορούν να πληρώσουν τους φόρους τους.

Αρχίζουν οι αχρείοι κυβερνήτες να ρωτάνε τις μανάδες μας, που έχουνε κρυμμένα τα κοσμήματά τους.

Έχουν ξεκινήσει οι αναίσχυντοι διαχειριστές της ζωής μας να λογαριάζουν πόσο θα πιάσουν στην “ελεύθερη” αγορά τα χωράφια των παππούδων μας.

Οι γιαγιάδες μας, πολλές φορές, μένουν χωρίς τα φάρμακά τους.

Κάποιοι συνηθίζουν, σιγά-σιγά, να ζουν σε υπό κατάσχεση σπίτια με κομμένο το ρεύμα.

Όλοι οι υπόλοιποι που από καιρό, βλέπομε μπροστά μας την ανθρωπιστική κρίση να κορυφώνεται, βελάζουμε από τα πληκτρολόγια. Είναι μια κατάσταση εφιαλτική, αλλά κανένα πρόβατο δε σώθηκε ποτέ βελάζοντας…

Σχολιάζουμε και “ερμηνεύουμε” τις αποφάσεις του ΣτΕ ξεχνώντας ότι δεν μπορούμε να βασιζόμαστε σε ένα ανώτατο δικαστήριο που έχει κρίνει συνταγματικά τα μνημόνια, τα χαράτσια, όλες τις ντροπές της Ελληνικής Τηλεδημοκρατίας.

Μας χρειάζεται μια ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, όπως επιτάσσει η αρχή της διάκρισης των εξουσιώνˑ είναι αδιανόητο να διορίζονται οι δικαστές από τον κάθε πρωθυπουργεύοντα σφουγγοκωλάριο.

Μας χρειάζεται κι ένα Συνταγματικό Δικαστήριο που θα κρίνει άμεσα και αμετάκλητα τις αναρίθμητες και συστηματικές παραβιάσεις του Συντάγματος.

Αλλά πρωτίστως μας χρειάζεται μια έντιμη κυβέρνηση.

Ας ξαναδιαβάσουμε όλοι μαζί, για άλλη μια φορά, την ακροτελεύτια διάταξη κι ας αναλογιστούμε τι οφείλουμε κατά το Σύνταγμα.

Όμως όχι, προτιμάμε να ασχολούμαστε με τα λιγότερο σημαντικά αντί να στρέψουμε λίγο το βλέμμα μας στα σοβαρότερα. Προτιμάμε, με τη σπίθα που καίει μέσα μας, να ψήνουμε σουβλάκια και αραποσίτια στο προαύλιο του Ραδιομεγάρου στην Αγία Παρασκευή, αντί να φυσήξουμε, πολλοί μαζί, για ν’ ανάψει η φωτιά που θα πέσει και θα τους κάψει.

Ο διεθνής Τύπος, έντυπος και ηλεκτρονικός δεν διστάζει με κάθε ευκαιρία να αναδεικνύει την αποτυχία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην Ελλάδα και να στηλιτεύει την άρνηση του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου να ”συμμορφωθεί” με αυτήν την παραδοχή, τη στιγμή που είναι δημοσίως διατυπωμένη αυτή η παραδοχή για την καταστροφική πολιτική που εφαρμόζεται στη “διάσωση” της Ελλάδας.

Ας στείλουμε στον αγύριστο, επιτέλους, ετούτη την κυβέρνηση των ύποπτων, των ανίκανων, των ανεπάγγελτων, αυτών που αρέσκονται να κάθονται –κατά δική τους δήλωση- στα τέσσερα κι ας απαιτήσουμε από τους μετόχους του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, όχι απλώς να μαζέψουν τους υπαλλήλους τους, αλλά να μεταμελήσουν έμπρακτα για τις πράξεις και τις παραλείψεις του Ταμείου, διαγράφοντας από τα κιτάπια τους την απαίτηση τους προς την Ελλάδα. Αντί πολεμικών αποζημιώσεων, ας πούμε, για αυτόν τον ακήρυχτο αλλά αιματηρό πόλεμο του νεοφιλελευθερισμού, όχι μόνο κατά της Ελλάδας, μα κατά ολόκληρης της υφηλίου, χρόνια τώρα.

Εν τω μεταξύ, αναζητούμε κάποιον έντιμο λογιστή, να υπολογίσει για λογαριασμό μας και να μας πει, επιτέλους, πόσο μας κόστισε η σωτηρία των ελληνικών τραπεζών προκειμένου να υπερασπιστούμε τις καταθέσεις μας. Ας μας πει κάποιος πόσα ευρώ χρεώνονται οι απόγονοί μας, για κάθε ένα που είναι “ασφαλώς” κατατεθειμένο στις τράπεζες. Οι Έλληνες τραπεζίτες της διαπλοκής, δε γεννάται λόγος, δεν χρειάζονται καμία άλλη υπεράσπιση, αυτοί παραμένουν απέθαντοι, όσο μας κυβερνούν οι ολετήρες.

Ρωσία-ΗΠΑ: Διαφωνίες κορυφής για τη Συρία

Ἀναρτήθηκε στὸ 21 Ἰουνίου 2013 ἀπὸ τὸν/τὴν filologos10

Για μια ακόμη φορά Πούτιν και Ομπάμα συμφώνησαν ότι διαφωνούν για τη Συρία. Οι ΗΠΑ αναζητούν προσχήματα για να βοηθήσουν στρατιωτικά τους αντικαθεστωτικούς, ενώ ο Πούτιν υπογραμμίζει το αδιέξοδο αυτής της τακτικής, και τονίζει ότι έτσι θα συνεχιστεί η αιματοχυσία.

H Ρωσία δεν προτίθεται να μεταβάλλει τη στάση της στο θέμα της Συρίας. Αυτό κατέστη φανερό στη συνάντηση Πούτιν – Ομπάμα στο περιθώριο της συνόδου κορυφής της G8 στη Βόρεια Ιρλανδία. Παρά ταύτα, οι ηγέτες των δύο χωρών προσπαθούν να βρουν μια «θετική ατζέντα» ενόψει της επικείμενης διμερούς συνάντησης κορυφής που θα πραγματοποιηθεί στη Μόσχα στις 3-4 Σεπτεμβρίου.

Σχολιάζοντας το θέμα, ο κ.Πούτιν κράτησε χαμηλούς τόνους, σημειώνοντας ότι «κάπου οι απόψεις μας προς το παρόν δεν συγκλίνουν, αλλά μας ενώνει η κοινή επιδίωξη να τερματιστεί η βία στη Συρία, και να επιλυθεί το πρόβλημα με ειρηνικά μέσα, όπως είναι και οι διαπραγματεύσεις στη Γενεύη». Τη θέση αυτή επιβεβαίωσε και ο κ.Ομπάμα. «Οσον αφορά τη Συρία, έχουμε κάποιες διαφορές», είπε.

Ωστόσο, δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής ότι κυριολεκτικά την παραμονή της συνόδου των Οκτώ, η Μόσχα με μια δόση εκνευρισμού έκανε σαφές ότι θεωρεί αστήρικτα τα αποδεικτικά στοιχεία για χρήση χημικών όπλων από τις συριακές κυβερνητικές δυνάμεις και ότι ανάλογες δηλώσεις από πλευράς ΗΠΑ αποτελούν μόνον πρόσχημα για να ξεκινήσει η ενίσχυση των αντικαθεστωτικών με στρατιωτική βοήθεια. Για τον κ.Πούτιν, πάντως, αυτή η βοήθεια «μάλλον δεν έχει σχέση με τις ανθρωπιστικές αξίες, οι οποίες διακηρύσσονται από την Ευρώπη».

Είναι προφανές ότι ο κ.Πούτιν θα συνεχίσει να τάσσεται κατά της εξωτερικής στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία, ακόμη κι αν υπέρ της επέμβασης ταχθούν οι υπόλοιποι ηγέτες των Οκτώ, και οι ΗΠΑ. Είναι πασιφανές ότι η διαμάχη περιστρέφεται γύρω από την αποχώρηση του Σύρου προέδρου, Μπασάρ Άσαντ. Η Μόσχα, όμως, είναι ξεκάθαρη: Απορρίπτει ρητά και κατηγορηματικά την αλλαγή πολιτικών καθεστώτων με στρατιωτικά μέσα από το εξωτερικό, όπως συνέβη στη Γιουγκοσλαβία, στη Λιβύη και στο Ιράκ, όσο απεχθείς και αν φάνταζαν οι ηγέτες τους.

Αντιπυραυλική “άμυνα”

Κρίνοντας από τις δηλώσεις των ηγετών Ρωσίας και ΗΠΑ, δεν υπήρξε ούτε ένα βήμα προόδου και στα θέματα στρατηγικών όπλων. «Πρέπει να επιδιώξουμε να μειώσουμε την ένταση ώστε να συνεχιστεί η διαδικασία που ξεκίνησε όταν υπογράψαμε τη νέα συμφωνία για τη μείωση των στρατηγικών επιθετικών όπλων», δήλωσε ο κ.Ομπάμα μετά τη συνάντηση, υπαινισσόμενος ότι είναι ώρα να συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις για τον πυρηνικό αφοπλισμό.

Ωστόσο, η Μόσχα από το Μάιο έχει ανακοινώσει ότι περαιτέρω συνομιλίες για το θέμα αυτό δεν νοούνται χωρίς τη σύνδεσή τους με το πρόβλημα της αντιπυραυλικής άμυνας στην Ευρώπη, το οποίο ανησυχεί ιδιαίτερα τη Ρωσία. Αλλά και γενικότερα, το Κρεμλίνο είναι έτοιμο να συζητήσει τον αφοπλισμό μόνο στη βάση της συμμετοχής πολλών πλευρών και στα πλαίσια της συνολικής ισορροπίας δυνάμεων όσον αφορά τους συμβατικούς, τακτικούς και στρατηγικούς εξοπλισμούς. Ο Ομπάμα, όμως, δεν είναι ακόμη έτοιμος να συζητήσει για έναν κόσμο χωρίς πυρηνικά όπλα, πάνω σε αυτή τη βάση.

Ταυτόχρονα, η συνάντηση Πούτιν και Ομπάμα αποτέλεσε αναμφίβολα ένα βήμα προς τα εμπρός σε σύγκριση με την τελευταία συνομιλία τους στο Λος Κάμπος του Μεξικού, στο περιθώριο της συνόδου της G20 ένα χρόνο πριν.Τότε, κατά κοινή ομολογία, η Μόσχα είχε θέσει τέλος στην έννοια της «επανεκκίνησης» των διμερών σχέσεων, την οποία είχε προτείνει κάποια στιγμή ο Ομπάμα.

Δεν είναι φυσιολογικό να προβαίνεις συνεχώς σε επανεκκίνηση του συστήματος γιατί αυτό απλά αποτελεί σημάδι βλάβης, δήλωσε αλληγορικά σχολιάζοντας την κατάσταση ο υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ.

Επανεκκίνηση στα λόγια

Ωστόσο, εφόσον ο «σκληρός δίσκος» -δηλαδή οι πρόεδροι Ρωσίας και ΗΠΑ- παρέμειναν οι ίδιοι, προέκυψε η προφανής ανάγκη για ένα νέο «λογισμικό», δηλαδή για μια νέα ατζέντα. Αυτή προβλέπει την καθιέρωση τακτικών επαφών μεταξύ του πρωθυπουργού της Ρωσίας και του αντιπροέδρου των ΗΠΑ με θέμα τη διεύρυνση του εμπορίου και των επενδύσεων, καθώς και την έναρξη του διαλόγου υπό τη μορφή «δύο συν δύο» μεταξύ των υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας για εξέταση θεμάτων που άπτονται της στρατηγικής σταθερότητας. Ανάλογα σχήματα υπήρξαν και το παρελθόν.

Όμως, η συνεργασία στον τομέα των απειλών στον κυβερνοχώρο, αποτελεί κάτι νέο. ΗΠΑ και Ρωσία συμφώνησαν να οργανώσουν ένα δίκτυο επικοινωνίας μεταξύ ομάδων επιχειρησιακής αντίδρασης για συμβάντα που σχετίζονται με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, μεταξύ κέντρων που είναι επιφορτισμένα με τη μείωση των πυρηνικών κινδύνων, καθώς και μεταξύ αξιωματούχων σε ανώτερο επίπεδο. Πρόκειται για ένα ώριμο βήμα όσον αφορά τη δημιουργία κάποιου είδους κώδικα συμπεριφοράς ανάμεσα στα δύο κράτη στον τομέα των τεχνολογιών πληροφορικής. Η επίκαιρη σημασία του έγινε εμφανής αφότου οι ΗΠΑ παραδέχτηκαν επίσημα ότι αναπτύσσουν και χρησιμοποιούν προγράμματα ηλεκτρονικών υπολογιστών στρατιωτικού χαρακτήρα για επιχειρήσεις του τύπου αυτού στη Μέση Ανατολή και ειδικότερα εναντίον του Ιράν.Τέλος, επιβεβαιώθηκε η ενίσχυση της συνεργασίας στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας υπό τη σκιά των τρομοκρατικών επιθέσεων στη Βοστώνη και τη Μαχατσκαλά.

Πάντως, τα παραπάνω δεν είναι τίποτε άλλο από «προκαταρκτικές σημειώσεις» της νέας ατζέντας. Οι ηγέτες των δύο μεγάλων δυνάμεων θα μπορέσουν να τη συζητήσουν διεξοδικά στη διάρκεια της επίσημης επίσκεψης του προέδρου των ΗΠΑ στη Μόσχα στην αρχή Σεπτεμβρίου. Σημαντικές ωστόσο θα είναι και οι συνομιλίες που θα διεξαχθούν την παραμονή της Συνόδου Κορυφής της G20 στη ρωσική συμπρωτεύουσα, Αγία Πετρούπολη. Εκεί μάλιστα, όπως όλα δείχνουν, ο Πούτιν δεν θα είναι και τόσο μόνος όσον αφορά τη Συρία, όπως συνέβη στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής των Οκτώ στη Βόρεια Ιρλανδία.

Πηγή

Τα τύμπανα των αγορών “χτυπούν” σε ρυθμό παγκοσμίου πολέμου.

Στις6/18/2013 01:35:00 μ.μ.

Μαζικές τοποθετήσεις σε Siemens, GE, Philips κλπ αμέσως μετά την ανακοίνωση του Ομπάμα για βοήθεια στους ισλαμοφασίστες εισβολείς της Συρίας, μετά από τη νουθεσία του ανεγκέφαλου συζύγου της Κλίντον. Το βαμπίρ έχει κάνει τις τοποθετήσεις του που όλως τυχαίως, εξαργυρώνουν
ποτάμια αίματος. Από την Σερβία στο Κοσυφοπέδιο, την “Ελληνική κρίση” (όπου η “οικογένεια” έβγαλε εκατομμύρια) και τώρα στην Συρία.

Μπορεί στις προηγούμενες κρίσεις να υπήρχε ένας αχυράνθρωπος μεθύστακας Γιέλτσιν ή ένα κατευθυνόμενο πρεζόνι ως αντίπαλον δέος.

Τώρα όμως υπάρχει μία Ρωσία που σε θεωρητικό επίπεδο, δείχνει αποφασισμένη να μην επιτρέψει την υλοποίηση του σχεδιασμού. Σε θεωρητικό επίπεδο πάντα. Αν και εντός έδρας, ο Πούτιν απέδειξε ότι δεν αστειεύεται, κυνηγώντας και εξοντώνοντας κάθε Τσετσένο ισλαμοφασίστα που είχε εμπλακεί σε σφαγές εντός του Ρωσικου εδάφους. Οι σφαγείς εμβρύων και μανάδων στο μαιευτήριο του Μπουντιόνοφσκ (1995) κυνηγήθηκαν ανηλεώς και εξοντώθηκαν μέχρις ενός εως και το 2006. Το ίδιο και με τους υπανθρώπους, δολοφόνους μωρών στο Μπεσλάν.

Η επέμβαση όμως εκτός συνόρων, παρότι τα Ρωσικά στρατεύματα βρίσκονται ήδη εδώ και έναν μήνα σε βαθμό ετοιμότητας για “Regional” εμπλοκή, είναι πολύ πιο δύσκολη.

Η Κλίντον υλοποιούσε μεθοδικά τον (αφανή) γερμανικό σχεδιασμό επανασύστασης της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Από την Βοσνία εως την Αίγυπτο. Η Βουλγαρία έχει ήδη αφοπλιστεί, ενώ η Ελλάδα λόγω μνημονίου, στηρίζεται αποκλειστικά στο έμψυχο δυναμικό αφού οι ένοπλες δυνάμεις ρημαγμένες υλικοτεχνικά από τα λαμόγια, πλέον στερούνται βασικών πόρων. Πολιτικά, παραμένουν προσδεδεμένες στο άρμα των σφαγέων τους, ενώ η Ελλάδα έχει ήδη εσωτερικό εχθρό που προβαίνει σε “δοκιμαστικά” στρατιωτικά χτυπήματα σε διάφορους στόχους, ενώ αποκτά και πολιτικό πάτημα μέσω της δομής Παπανδρέου – Σόρος με Καμίνη και Μπουτάρη να συνηγορούν σε “στρατηγεία” συντονισμού.

Η Ρωσία από την άλλη, έχει ως ισχυρό όπλο το Ιράν, ενώ στο Ιράκ συντελείται πραγματικός εμφύλιος – αντάρτικο κατά των μεθοδεύσεων Κλίντον, με τις εκεί Αμερικάνικες δυνάμεις να κάνουν τα “στραβά μάτια” στην ευθεία στήριξη της Ιρακινής κυβέρνησης στην Συρία. Αντίθετα, οι ισλαμοφασίστες απαντούν με λουτρό αίματος κατά αμάχων στις μεγάλες πόλεις του Ιράκ, προκειμένου να αναγκάσουν την κεντρική διοίκηση να αποσύρει περί τους 25,000 άνδρες που πολεμούν στα συροιρακινά σύνορα κατά των “ανταρτών” με την Κουρδική πολιτοφυλακή στο πλευρό τους.

Το πλέον ανησυχητικό είναι ότι η συνεχιζόμενη ύφεση στις ΗΠΑ, κάνει και τις αγορές ‘θετικές” στο ενδεχόμενο πολεμικής εμπλοκής αφού η εκεί πολεμική βιομηχανία είναι η μόνη που δεν έχει “κινέζους ανταγωνιστές” σε περίπτωση “αύξησης της ζήτησης”.

Όλα λοιπόν κρέμονται από μία κλωστή. Η Ελλάδα δεν πρέπει να κάνει το λάθος να μείνει σιωπηλή, πολλώ δε να συνταχθεί με τους σφαγείς. Έρχεται η σειρά της αμέσως μετά, ενώ ακόμα διατηρεί το δικαίωμα Βέτο στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ. Ας το χρησιμοποιήσει. Αποδείχθηκε πως λειτουργεί στο Βουκουρέστι. Όποιος έχει πάρει βαλίτσες από τους Γερμανούς και δεν μπορεί να τους χαλάσει χατήρι, ας αποσυρθεί διακριτικά. Εδώ δεν είναι παιχνιδάκια κονόμας.
olympia

Τα μέσα κι ο σκοπός

Ἀναρτήθηκε στὸ 16 Ἰουνίου 2013 ἀπὸ τὸν/τὴν filologos10

Του Γιάννη Βαρουφάκη

– Ως πανεπιστημιακός γνωρίζω πως στο δημόσιο πανεπιστήμιο αναπαράγεται συστηματικά ένα καθεστώς αδιαφάνειας, σπατάλης δημόσιων πόρων και εκπόρνευσης των αξιών της πανεπιστημιακής κοινότητας από σύμπραξη συμφερόντων, τα οποία συνδυάζουν τα μεγαλύτερα μειονεκτήματα του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα.

– Ως πολίτης παρατηρώ την εκμετάλλευση ανίσχυρου ανθρώπου από ξεδιάντροπο άνθρωπο που χαρακτηρίζει τη δημόσια υγεία, με τα φακελάκια που ξεζουμίζουν απροστάτευτους πολίτες και υπονομεύουν την δημόσια υγεία.

– Ως παρατηρητής της δικαιοσύνης μένω συχνά έκθαμβος από τον τρόπο με τον οποίο τα δικαστήρια μετατρέπονται σε οίκους συναλλαγής με θύμα το περί δικαίου αίσθημα.

– Ως γονιός απελπίζομαι από ένα δημόσιο σχολείο που απαξιώνεται και καθιστά την παραπαιδεία κέντρο βάρους ενός σαδιστικού συστήματος.

Τίποτα όμως από όλα αυτά, καμία από αυτές τις παρατηρήσεις, ούτε μία από αυτές τις αρνητικές κρίσεις μου για τις δημόσιες υπηρεσίες μας και την αποτυχία των οργανισμών παροχής δημόσιων αγαθών δεν με ωθεί στο συμπέρασμα ότι πρέπει να κλείσουν τα δημόσια πανεπιστήμια, τα δημόσια σχολεία, τα δημόσια νοσοκομεία, τα δικαστήρια - και να εκχωρηθούν οι λειτουργίες τους, έστω και για μια μέρα, σε έναν ιδιωτικό τομέα που, πεινασμένος από την ύφεση, καραδοκεί να αρπάξει ό,τι μπορεί από την πίτα. Σε έναν ιδιωτικό τομέα που είναι κι αυτός νοσηρός, αδιαφανής, κρατικοδίαιτος, διεφθαρμένος, ανίκανος να φανεί αντάξιος της δικής του «ιδεολογίας» (της «ελεύθερης αγοράς») – ιδίως όταν μιλάμε για τα ιδιωτικά, πτωχευμένα κανάλια που ζουν από τη διαπλεκόμενη σχέση τους με τους πτωχευμένους τραπεζίτες, τους οποίους κρατά όρθιους το πτωχευμένο κράτος.

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται πως έκλεισε την ΕΡΤ για να τη σώσει, θυμίζοντάς μου τους Αμερικανούς στρατηγούς στο Βιετνάμ που έλεγαν ότι για να σώσουν ένα χωριό από τους κομμουνιστές έπρεπε να το βομβαρδίσουν με ναπάλμ, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε το ξεκλήρισμά του.

Ακόμα κι αν δεχθούμε ότι το κίνητρο της κυβέρνησης ήταν μια χρηστή ΕΡΤ, οι κυβερνώντες ξέχασαν κάτι: Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Αντίθετα, τα λάθος, τα βίαια μέσα, κάλλιστα μπορούν να μετατρέψουν ακόμα και τους καλύτερους σκοπούς σε εργαλεία του κακού. Το απολυταρχικό μέσο, αν θυμίζει πράξεις βίαιες που μόνο η Χρυσή Αυγή χειροκροτεί, οδηγεί σε αντιδράσεις που γέρνουν την πλάστιγγα εναντίον του δημόσιου συμφέροντος. Έτσι, χαίρονται από τη μια μεριά η Χρυσή Αυγή και από την άλλη τα κομματοδίατα στελέχη της ΕΡΤ που σήμερα αυτοπαρουσιάζονται ως ταγοί της δημόσιας τηλεόρασης, δίπλα στα πραγματικά αξιόλογα στελέχη της ΕΡΤ, τα οποία καταπίεζαν και εξουσίαζαν.

Πριν δυο βράδια, στη δεύτερη συνέντευξη συμπαράστασης που έδωσα στην υπό κατάληψη ΕΡΤ, προέτεινα στους δημοσιογράφους της να μην αναλώνονται σε συνεχή ροή δηλώσεων συμπαράστασης, αλλά να προβούν σε ρεπορτάζ για το πώς οι ίδιοι αποτύγχαναν να προσφέρουν στο κοινό την ποιότητα της ενημέρωσης που του άξιζε. Να εξηγήσουν, με συνεντεύξεις των ίδιων των στελεχών της ΕΡΤ, πώς οι πολιτικοί αγάδες τους επέβαλαν μια συγκεκριμένη «γραμμή», πώς λογόκριναν, πώς τους απέτρεπαν από το να πράττουν το καλό κι αγαθό. Να αποδείξουν ότι, πέραν της δράσης για να σώσουν τις δουλειές τους, δρουν για να μην επιστρέψει ποτέ ο κρατισμός και ο κομματισμός στην ΕΡΤ.

Κλείνω με μια πρόταση:

Να ανοίξει αμέσως η ΕΡΤ, χωρίς καμία άμεση απόλυση, από τοποτηρητές-εκκαθαριστές της κυβέρνησης.

Να καταργηθεί η ΠΟΣΠΕΡΤ και να αντικατασταθεί από εκλεγμένους αντιπρόσωπους όσων κρατούν την ΕΡΤ ζωντανή μέρα-νύχτα αυτές τις μέρες.

Να δημιουργηθεί Συμβούλιο Διαχείρισης (όπως το board of governors του BBC) στο οποίο να εκπροσωπούνται οι νέοι αυτοί αντιπρόσωποι και η υπόλοιπη κοινωνία – ακόμα και με κλήρο.

Tο Συμβούλιο αυτό να εκλέξει νέο ΔΣ της ΕΡΤ χωρίς τη συμμετοχή της κυβέρνησης.

Η Βουλή να ψηφίσει νόμο που ορίζει το ποσόν στο οποίο το νέο ΔΣ θα μπορεί να βασίζεται για τον προϋπολογισμό του, τον οποίο θα εκπονεί και θα εφαρμόζει το ΔΣ (και ως προς το αριθμό των υπαλλήλων) χωρίς καμία συμμετοχή του κράτους.