Τα κέρδη των σορτάκηδων και οι μεγάλες ευκαιρίες

Η αλλαγή φρουράς στο οικονομικό επιτελείο, κυρίως όμως η επίτευξη συμφωνίας σε κορυφαίο ευρωπαϊκό επίπεδο για το νέο πακέτο βοήθειας προς την Ελλάδα, επέδρασε κατευναστικά στις αγορές.

Η υπέρβαση των 550 μονάδων για τον FTSE-20, η επαναφορά της Alpha Bank πάνω από τα 3,20 ευρώ, η υπεραπόδοση των μετοχών Εθνικής, Eurobank, Πειραιώς, αλλά και μεγάλων επιχειρήσεων έδωσε μια ανάσα στο Χρηματιστήριο Αθηνών.

Το ότι στη συνεδρίαση της 17/6 έκλεισε η δεύτερη σειρά Συμβολαίων στην αγορά Παραγώγων για το 2011, με τις τιμές να μετακυλίονται έως 1,5%-2,5% υψηλότερα καταγράφεται ως η κατ' αρχήν προεξόφληση για μικρή περαιτέρω αντίδραση βασικών δεικτών μετοχών. Ωστόσο μέχρι και το απόγευμα της Πέμπτης βγήκαν πολλά κέρδη για όσους πόνταραν ότι οι μετοχές θα κινηθούν όλο και χαμηλότερα.

Με την αβεβαιότητα στο ζενίθ, τη ρευστότητα να χτυπάει κόκκινο και τις μετοχικές αξίες να υποχωρούν από χαμηλό σε χαμηλότερο, δεν είναι τυχαία η αυξημένη κινητικότητα που σημειώνεται τους τελευταίους μήνες στην αγορά παραγώγων και σύνθετων προϊόντων αντασφάλισης. Πρακτικά, όποιος αγόρασε Παράγωγα στον FTSE-20 ή τραπεζικές μετοχές, ποντάροντας σε πτώση, θα είχε τεράστιες υπεραξίες. Συγκεκριμένα, εάν κάποιος προεξοφλούσε (πριν από έξι μήνες) σε διόρθωση του FTSE-20 προς τα επίπεδα των 530-535 μονάδων, με μόλις ένα Συμβόλαιο του 20άρη, θα είχε (θεωρητική) υπεραξία 1.460 ευρώ με κόστος κτήσης 820-830 ευρώ, δηλαδή περίπου 80% απόδοση κεφαλαίου!

Πάντως, μέχρι και τις δύο τελευταίες συνεδριάσεις της εβδομάδας, στις εκτεταμένες απώλειες (32%) από τα υψηλά έτους των 1.747 μονάδων για τον Γενικό Δείκτη αποτυπώνεται η δραματική επιδείνωση που έχει σημειωθεί σε τραπεζικούς ομίλους, βιομηχανικές επιχειρήσεις και εταιρείες μεγάλης κεφαλαιοποίησης. Σε μόλις 34,06 δισ. ευρώ περιορίστηκε (στις 16/6) η αποτίμηση των επιχειρήσεων που συναπαρτίζουν τον FTSE-20, και μάλιστα με τον δείκτη να έχει χάσει από την αρχή του έτους περισσότερα από οκτώ δισ. ευρώ, ενδεικτικό της δεινής κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει το ισχυρό κομμάτι του ελληνικού χρηματιστηρίου.

Χρηματιστηριακοί παράγοντες σημείωναν πως, μετά το κλείσιμο της συνεδρίασης της Πέμπτης, η αγορά «επιστρέφει» προς τα χαμηλά 15ετίας με χαμηλότερες τιμές τις 1.206,5 (στις 3/3/97), τις 1.187,8 (στις 7/2/97) και τις 1.179,8 (στις 6/2/97). Ανάλογη ήταν η εικόνα για τον FTSE-20, που... γυρίζει στα χαμηλά της 31/12/96 (και των 533,7 μονάδων) της 30/12/96 (531,3) και στις 18 Δεκεμβρίου του 1996, όταν ο 20άρης ξεκινούσε από τις 526,6 μονάδες.

Οι ίδιοι παράγοντες απέδιδαν τη δραματική απαξίωση του ελληνικού χρηματιστηρίου στη σταθερή αμφισβήτηση των τραπεζικών ομίλων, τις συνεχείς ρευστοποιήσεις ξένων επενδυτών, την επιφυλακτικότητα, λόγω της υψηλότατης έκθεσής τους σε ελληνικά ομόλογα. Είναι ενδεικτικό πως με τις τιμές της 16/6/2011 ο τραπεζικός δείκτης οπισθοχωρεί στα χαμηλά Δεκεμβρίου του 1996, δηλαδή σε επίπεδα πριν τον μακροπρόθεσμο κύκλο αναδιάρθρωσης του κλάδου με την ανάδειξη νέων δυνάμεων (EFG-Εργασίας), την απορρόφηση άλλων (Ιονική Τράπεζα) και την επέκταση των τραπεζών στις αγορές της ΝΑ Ευρώπης!

Παράγοντες της αγοράς εκτιμούν πως όσο δεν αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά το ελληνικό πρόβλημα, οι πιέσεις στο τραπεζικό σύστημα, στις επιχειρήσεις και την πραγματική οικονομία θα εντείνονται, προκαλώντας συνθήκες μεγαλύτερης ασφυξίας. Απώλειες 36,3% (από τα 8,10 ευρώ) σημειώνονταν για τη μετοχή της Εθνικής τους τελευταίους έξι μήνες και 47,6% (από τα 9,68 ευρώ) προ 12μήνου. Πρακτικά, τους τελευταίους 12 μήνες -σε όρους αποτίμησης- έχει χαθεί σχεδόν μια... Εθνική, καθώς η χρηματιστηριακή αξία του ομίλου περιοριζόταν στις 16/6 στα 4,1 δισ. ευρώ.

Μ. ΓΕΛΑΝΤΑΛΙΣ

Το «ελληνικό σύνδρομο» κόστισε ένα τρισ. δολάρια | Άρθρα | Ελευθεροτυπία

Το «ελληνικό σύνδρομο» κόστισε ένα τρισ. δολάρια | Άρθρα | Ελευθεροτυπία

ΤΟ ΟΞΥΓΟΝΟ που πήραν οι αγορές την Παρασκευή (άνοδος ευρωπαϊκών χρηματιστηρίων και του Χ.Α. κατά 1,5% και 4% αντίστοιχα) από τη διαλλακτικότερη στάση των ευρωπαίων ηγετών Μέρκελ-Σαρκοζί απέναντι στο ελληνικό πρόβλημα διασκέδασε τις εντυπώσεις από τις βαθιές πληγές που προηγήθηκαν και οι οποίες φαίνεται πως λειτούργησαν ως μοχλός πίεσης.

Πολλοί ηγέτες είχαν υποτιμήσει το ελληνικό πρόβλημα και τηρούσαν σκληρή στάση, γιατί δεν περίμεναν ότι μια «κουκκίδα» στον χάρτη θα προκαλούσε πανικό στις αγορές. Κι όμως, ο ιός του ελληνικού χρέους συνέχισε να τρομοκρατεί τα χρηματιστήρια όλου του κόσμου, αφαιρώντας από την αξία τους κάτι παραπάνω από ένα τρισεκατομμύριο δολάρια ή ποσό τρεις φορές μεγαλύτερο από το ελληνικό χρέος. Κι αυτό μόνο σε μία εβδομάδα.

Τα όσα έγιναν στην ελληνική πολιτική σκακιέρα έδωσαν την αίσθηση στους επενδυτές ότι το Δημόσιο καταρρέει σύντομα, μεταδίδοντας τον καταστρεπτικό ιό του χρέους σε όλες τις ευάλωτες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης (κυρίως σε Πορτογαλία και Ιρλανδία και δευτερευόντως σε Ισπανία, Ιταλία) αλλά και στις ΗΠΑ, που έχουν προσβληθεί από την ίδια ασθένεια.

Το χέρι τους έβαλαν και οι οίκοι αξιολόγησης: Η Standards & Poors υποβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδας, δίνοντας τη χαμηλότερη βαθμολογία παγκοσμίως. Επίσης, η Moody's έθεσε «υπό επιτήρηση» τις τρεις μεγαλύτερες γαλλικές τράπεζες ΒΝΡ Paribas, Societe Generale και Credit Agricole λόγω της εκτεταμένης έκθεσής τους στην ελληνική οικονομία (υπολογίζεται σε 56,7 δισ. δολάρια, εκ των οποίων τα 15 δισ. δολάρια είναι σε ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου), σύμφωνα με την BIS (Bank of International Settlements).

Ετσι, η παγκόσμια χρηματιστηριακή αξία υποχώρησε σε όρους δολαρίου στα 52 τρισ. δολάρια την Πέμπτη 16 Ιουνίου από 53,4 τρισ. δολάρια που είχε μία εβδομάδα νωρίτερα (9 Ιουνίου 2011) σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του πρακτορείου Bloomberg.

Το χρηματιστήριο του Παρισιού έχασε σε όρους χρηματιστηριακής αξίας 4,36% και υποχώρησε στα 1,866 δισ. δολάρια από 1,951 δισ. δολάρια στις 9 Ιουνίου. Ο πανευρωπαϊκός χρηματιστηριακός δείκτης Stoxx-600 κατρακύλησε σε χαμηλές τιμές τριμήνου (264,06 μον.), συνεχίζοντας την πτωτική του πορεία που ξεκίνησε όταν έφθασε στη μέγιστη φετινή τιμή του (285,18 μονάδες τον περασμένο Μάιο). Η «διόρθωση» έφθασε στο 7,4%.

Τα CDS μοίρασαν χρήμα

Ομως, ο πανικός λειτούργησε αντιστρόφως ανάλογα για όσους έχουν ποντάρει στη στάση πληρωμών της Ελλάδας. Τα ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) ανέβηκαν σε επίπεδα-ρεκόρ, προσεγγίζοντας τις 2.100 μονάδες βάσης, όταν ένα χρόνο νωρίτερα ήταν στις 850 μ.β. και πριν τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009 στις 125 μονάδες βάσης. Με άλλα λόγια, αυτοί που από τον Οκτώβριο του 2009 πόνταραν στη στάση πληρωμών ή ασφαλίστηκαν έναντι αυτής, διατηρώντας τα συμβόλαια μέχρι σήμερα, έχουν υπερδεκαπενταπλασιάσει (15 φορές) τα λεφτά τους. Για παράδειγμα, όποιος αγόρασε CDS ονομαστικής αξίας 10.000.000 δολαρίων τον Οκτώβριο του 2009 έδωσε τότε 125.000 δολάρια, ενώ την προηγούμενη εβδομάδα τα ίδια CDS άξιζαν έως και 2.100.000 δολάρια.

Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι παρότι η τιμή των συμβολαίων αυτών είχε ήδη φθάσει σε υψηλά επίπεδα, εντούτοις τα όσα διαδραματίστηκαν στην Ελλάδα οδήγησαν τις τιμές τους ακόμα υψηλότερα, αφού αυξήθηκε στο 81% η πιθανότητα η Ελλάδα να μην πληρώσει το χρέος της σύμφωνα με τα στοιχεία της αγοράς των CDS.

Ετσι, η τιμή των CDS από τις 1.420 μονάδες βάσης που ήταν στις 6 Ιουνίου 2011 ξεπέρασε τις 2.100 μονάδες την περασμένη Πέμπτη. Με άλλα λόγια, η τιμή ή το premium, όπως λέγεται, αυξήθηκε κατά 48% σε διάστημα δέκα ημερών. Σε αυτό το διάστημα όποιος αγόρασε CDS ονομαστικής αξίας 10.000.000 δολαρίων και τα πούλησε, κέρδισε 680.000 δολάρια.

Εθνική ενηλικίωση δια του ορθού λόγου;

Πέμπτη, 23 Ιούνιος 2011 11:00

( 6 Αξιολογήσεις )

Εμφανίσεις: 178

Το χρέος που παρέδωσε η δικτατορία των συνταγματαρχών ήταν 18% και μάλιστα όχι σε δολλάρια, αλλά σε δραχμές. Στην ουσία ήταν ανύπαρκτο, αφού η δραχμή δεν ήταν ένα σκληρό νόμισμα. Η Καραμανλική δημοκρατία το αύξησε στο 25%, αλλά σε συνάλλαγμα. Τότε άρχισε το πραγματικό χρέος. Αρχιτέκτων όμως της παράννοιας ήταν ο κατά πολλά επί τα χείρω επαναστάτης Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος σε πέντε χρόνια δανείστηκε τόσα ώστε να φτάσει το χρέος στα 65% και μάλιστα σε δολλάρια, ενώ ταυτοχρόνως εισέρρεαν κοινοτικά χρήματα στα ελληνικά ταμεία. Ενώ δε μέχρι τότε τα ταμεία είχαν 'πάτο', με τον Α. Παπανδρέου έγιναν απύθμενα και όσο χρήματα --δάνεια και ΕΟΚικά- έπεφταν στον απύθμενο χώρο του πολιτικού καιροσκοπισμού, εχάνοντο έτσι παιδαριωδώς, χωρίς ίχνος ορθού λόγου ή λογικής. Κοινωνική πολιτική, επιδοματική πολιτική, αρπαγή και σπατάλη ενίσχυσαν μιαν ήδη προ αιώνων υπάρχουσα αδυναμία, την έλλειψη του κοινωνικού ορθού λόγου.

Γιατί όμως τόσο ο Α.Παπανδρέου όσο ολόκληρη η κοινωνία στράφηκε προς αυτή την κατεύθυνση; Διότι απλούστατα οι Έλληνες -Ρωμιοί δεν είχαν και δεν έχουν την ωρίμανση και την ενηλικίωση που στηρίζεται στον ορθό λόγο. Στον παρορμητικό και συναισθηματικά δονούμενο Ρωμιό δεν κυριαρχεί ο ορθός λόγος ούτε στην ατομική ούτε στην κοινωνική-δημόσια ζωή. Είναι ατομικά και κοινωνικά ανώριμος.

Ο ορθός λόγος των αρχαίων Ελλήνων αποκαθήλωσε την κυριαρχία του άμορφου συναισθήματος και δημιούργησε την κοινωνικό λόγο. Η Ευρωπαϊκή Αναγέννηση στη συνέχεια άφησε την μεσαιωνική μωρία και κυριαρχία του θρησκευτικού συναισθήματος και έφερε στο προσκήνιο την αρχαία Ελληνική σκέψη, δηλαδή τον ορθό λόγο τόσο στον πολίτη όσο και στην κοινωνία.  Ενώ η Ευρώπη του Διαφωτισμού και της Αναγεννήσεως περνούσε στην περίοδο της ενηλικιώσεως, το Βυζάντιο, για πολλούς λόγους, δεν θέλησε ή δεν μπόρεσε να περάσει στην εκλογίκευση, στον ορθό λόγο, παρέμεινε δέσμιο της θεοκρατικής αναιρέσεως του λόγου και κατέρρευσε. Όταν η Δύση περνούσε στην εκλογίκευση, η Ρωμιοί παρέμεναν στην παιδική μωρία του θρησκευτικού συναισθήματος. Όσο δε χαμηλά βρίσκεται μια κοινωνία, τόσο παρορμητική και αλλοπρόσαλλη, επί του συναισθήματος στηριζομένη, είναι.

Οι νεο-Ρωμιοί λοιπόν, συνεχιστές της ανατολίτικης βυζαντινο- και τουρκοκρατίας, στερούνται της εκλογικεύσεως, η οποία είναι απαιραίτητο στοιχείο της ενηλικιώσεως του ανθρώπου. Γι αυτό οι πράξεις τους είναι πάντα παρορμητικές, που άλλοτε οδηγούν σε έπαρση και άθλο και άλλοτε σε καταστροφή. Είναι δηλαδή ανώριμοι να διαχειριστούν σοβαρά πράγματα που απαιτούν διάρκεια με σύνεση και λογική. Η έπαρση του 1912-13 δεν μπόρεσε να διαχειρισθεί δεόντως, κατέληξε στον διχασμό και στην Μικρασιατική Καταστροφή. Η έπαρση του 1940 κατέληξε στον εμφύλιο, αναιρώντας έτσι και τα καλά της επάρσεως. Βλέπουμε λοιπόν να κυριαρχεί μια έλλειψη ενηλικώσεως, έλλειψη ορθού λόγου, που ο λόγος φέρνει πάντοτε σύνεση και συγκράτηση.

Η Παπανδρεϊκή περίοδος ήρθε να επιβεβαίωσει και να εξάρει την ανωριμότητα των ανθρώπων και της κοινωνίας. Εισερχόμενοι οι Ρωμιοί στην ΕΟΚ τότε αναβαθμιστήκε η χώρα σε φερεγγυότητα. Αυτό ήταν θαυμάσιο βέβαια, αλλά ήταν ευλογία μόνο για ενήλικες ανθρώπους και κράτη. Για ανώριμους είναι καταστροφή. Οι Ρωμιοί εκαλούντο να παίξουν σε ένα νέο πεδίο που είχε ως βάση την ωριμότητα. Όμως ενώ ο κοινωνικός ορθός λόγος (ο ευρωπαϊκός) οριοθετούσε την έννοια της οικονομικής και κοινωνικής ελευθερίας με εκλογικευμένα καθορισμένα μέσα και νοοτροπίες, για τους Ρωμιούς ήταν επιδερμικός ή άγνωστος. Η εκλογικευμένη ελευθερία των Ευρωπαίων, που γι αυτούς έθετε αφ' εαυτής όρια, στους Ρωμιούς δεν υπήρχε καν ή ήταν κίβδηλη και εισήλθαν στο πεδίο των νοημόνων και πνευματικώς ενηλίκων με νοοτροπία παιδίων, ώστε να μην μπορούν να οριοθετήσουν τα όρια και σταθμά της νέας κοινωνικής δομής, να μην μπορούν να διαχειριστούν το νέο πεδίο δράσεως ορθολογικώς. Υπό αυτή την αντίληψη αυτό το νέο πεδίο απέβη ένα χάος και ο Ρωμιός όλων των βαθμίδων εντός του χάους έθετε εαυτόν όπου δήποτε, όπως ήθελε, άτακτα, στο όνομα μάλιστα μιας αχαλινώτου και απροσδιορίστου δημοκρατίας.

Τότε οι διεκδικήσεις όλων πέρασαν στη σφαίρα του παραλόγου. Παδιά επαναστάτησαν εναντίον γονέων, εργάτες στράφησαν εναντίον εργοδοτών και ζητούσαν εξουσία όμοια με τον εργοδοτών, οι κρατικοί υπάλληλοι εναντίον πολιτών, πολίτες εναντίον του κράτους, πολιτικοί εναντίον της κοινωνίας, επιχειρηματίες άρπαγες κρατικοδίαιτοι.. Το κράτος έγινε ένα αόριστο μόρφωμα κάπου έξω από τον πολίτη, το οποίο είχε υποχρέωση να δίνει άνευ λογικής επιδόματα, λεφτά και λεφτά προς κάθε κατεύθυνση. Οι διαχειριστές του κράτους, πολιτικοί και κρατικοί, διαιώνιζαν την νοτροπία της αταξίας και αρπαχτής, γιατί έτσι αναπαραγόταν η ανωριμότης στο μεγαλείο της. Και ενώ ο καθένας ατομικά ιδιωτικοποιούσε και απολάμβανε τα κρατικά προνόμια όσο και όπως μορούσε, νόμιζε και πίστευε ότι αυτό θα διαιωνιζόταν επ' άπειρον. Δεν καταλάβαινε ότι ροκανίζοντας το σπίτι του θα έπεφτε να τον πλάκωνε. Και φτασαμε στην σημερινή κατάσταση. Παρά ταύτα, ακόμη και σήμερα κυριαρχεί ανωριμότητα σε όλα τα πεδία: "ανώριμοι κατά το μεγαλείο ημών".

Στην κορυφή του κράτους υπάρχει ένας ανύπαρκτος πρόεδρος, ένας μετρίου νοημοσύνης πρωθυπουργός και μια καιροσκοπική αντιπολίτευση. Αυτοί όλοι δεν δείχνουν να περνούν σε ενηλικίωση, παρά συνεχίζουν με την ίδια νοοτροπία, η οποία δεν εκριζώνεται. Από την άλλη πλευρά ο λαός αγανακτεί και διαμαρτύρεται κατά του "Μνημονίου", κατεβαίνει στους δρόμους κατά του "Μνημονίου" χωρίς να λέει τι αντί αυτού, όχι με βάση την δική του εκλογίκευση, την ενηλικίωση των πολιτικών και της κοινωνίας, αλλά για να συνεχίσει να διατηρεί την προτέρα κατάσταση της ανωριμότητας, της ακαθοριστίας, του χάους, ενώ η Ευρώπη μας ζητά τάξη, καθορισμό, ορθό λόγο. Οι απαιτήσεις εκατέρωθεν δεν συναντούνται πουθενά. Σε άλλο επίπεδο αναφέρεται και δρα η Ευρώπη, σε άλλο η "γεναία" Ρωμιοσύνη.  Τι απομένει εν τοιαύτη περιπτώσει; Ή στρεφόμαστε καθ' ολοκληρίαν στον δυτικό (ελληνικό) ορθολογισμό, ενηλικωνόμαστε, οριοθετούμε, ταξινομούμε, ή αλλάζουμε κατεύθυνση προς Ανατολάς, στην Οθωμανική κατάσταση στην οποία ανήκουμε περισσότερο, όσο και αν μας κακοφαίνεται. Η ενηλικίωσή μας δεν σημαίνει υιοθέτηση κάθε οικονομικού μέτρου που οι δυτικοί προωθούν (γιατί κι εκείνοι έχουν λάθη και ίσως σκοπιμότητες), αλλά κυρίως σημαίνει λογική ανάληψη ευθυνών και ανύψωση του εθνικού και λαϊκού συμφέροντος υπεράνω όλων. Τότε υιοθετούμε το έθος των Ελλήνων και μετατρεπόμαστε από Ρωμιοί σε Έλληνες.

Τρύφων Ολύμπιος

Πηγή: ηλ.τα.

Περισσότερα: http://www.schizas.com/site3/index.php?option=com_content&view=article&id=44041:2011-06-23-110000&catid=33:kapoioi-filoi&Itemid=214#ixzz1QRSNdgWm

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης - Ιθάκη

Posted: 25 Jun 2011 01:54 PM PDT

ΙΘΑΚΗ

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,

να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,

γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,

τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,

τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,

αν μεν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή

συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,

τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,

αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,

αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.

Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι

που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά

θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους,

να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά,

και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις.

Σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους,

και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,

όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά,

σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,

να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.

Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.

Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.

Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει

και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,

πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,

μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ'έδωσε τ' ωραίο ταξείδι.

Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.

Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε.

Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,

ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

ΤΑ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ

Τα Αγανακτισμένα Παιδιά της Πλατείας

της ειρήνης και μη-βίας

 με ντουντούκες και τύμπανα   

  τους γύπες της ξένης Κατοχής ξορκίζουν με μανία

Τα Αγανακτισμένα Παιδιά της Πλατείας

     κακούργων , τοκογλύφων

 και ημέτερων ευνούχων, τα θύματα,      

 κατασκήνωσαν στο Σύνταγμα,

    την ξενοκίνητη να ρίξουν Εξ-ουσία.

Τα Αγανακτισμένα Παιδιά της Πλατείας

 όλα τους τα παίρνουν,   δέν έχουν να χάσουν,

μονάχα τις  αλυσίδες  που  σέρνουν

της Βουλής τα πνίγει η  Ξένο-Βουλί-α

  Δικαιοσύνη ζητούν, δεν πάει άλλο το Ψέμα, η Απάτη

και τούτη  η πρωτόγνωρη Α-δικία

Τα Αγανακτισμένα Παιδιά της Πλατείας

όνειρα κάνουν χίλια

κανείς δεν τα ακούει

μερικά μέτρα πιο πάνω

 κουφή, ψυχρή , βολεμένη είν’ η γεροντοκρατία

Τα Αγανακτισμένα  Παιδιά της Πλατείας

 διεθνείς  συνωμότες τα  υποκινούν

πέτρες να αδράξουν, πυρσούς να πετάξουν

την Αθήνα να κάψουν,

εθνικό διχασμό να παράξουν

Αλλά ματαιοπονούν !! Αυτό δεν θα πράξουν.

Γρήγορα θα διώξουν αυτούς.

 Τα Αγανακτισμένα Παιδιά της Πλατείας

     ΜΕΓΑ ΠΑΙΑΝΑ ΗΧΟΥΝ  ,

πριν από την τραγωδία, ΟΛΟ τον Κόσμο καλούν

ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ , ΟΛΟΙ  ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ

  με λάβαρα , σημαίες,

με τύμπανα και ταμπούρλα,

με ‘λέηζερ’ και φωτεινές ιδέες

με διάλογο, θέσεις , αντιθέσεις και συνθέσεις

στις παρέες

τη Χούντα να ρίξουμε με της καρδιάς το πύρωμα

 και το ΑΕΡΑΑΑ, ΑΕΡΑΑΑ,

να φύγει ο Φασισμός , να φύγει αυτή η χολέρα

 όπως το 40’ και το 21’

Τον ντόπιο και  ξένο τύραννο να διώξουμε

   να πνεύσει άνεμος Εθνικής Ελπίδας, Αλλαγής και Αυταρκείας

πάταξη κλεπτοκρατίας και νοικοκυρέματος

λεύτερη να ξαναγίνει η Πατρίς

    χωρίς τελεσίγραφα, ελεγκτές και ξένη Κατοχή

με Νέο Σύνταγμα και Άμεση Δημοκρατία.

Αμφικτύων

26/6/2011,

*Αμφικτύων είναι ο υποστράτηγος ε.α  Κωνσταντίνος Χρ. Κωνσταντινίδης, Συγγραφεύς, 

μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

http://amphiktyon.org/

http://amphiktyon.blogspot.com/

ΑΝ ΤΟ ΕΠΙΚΡΟΤΕΙΤΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΡΟΩΘΕΙΣΤΕ ΤΟ

Η τρομοκρατία των σκυμμένων και οι όρθιοι της πλατείας

Posted on 27 Ιουνίου, 2011 12:49 πμ by Γαλαξιάρχης (Zaphod)

4

του Γαλαξιάρχη

Γιωργάκη μην πας πλατεία. Εκεί κάνουν άσχημες χειρονομίες.

Όσο πλησιάζουμε στο κρίσιμο διήμερο της ψήφισης του μεσοπρόθεσμου, τόσο κλιμακώνεται η επίθεση των πολιτικών και μιντιακών ταγών του καθεστώτος, καθώς και της πνευματικής ολιγαρχίας που έχει συστρατευτεί (αν όχι επιστρατευτεί) με το αστικό στρατόπεδο. Αν μέχρι πριν λίγες εβδομάδες υπήρχαν ακόμη άνθρωποι που θεωρούσαν ότι ο όρος “ταξικός πόλεμος” είναι μία ξύλινη έκφραση μηδενιστικού μίσους της Αριστεράς, θα πρέπει λογικά να έχουν αρχίσει να αναθεωρούν. Αν πάλι όχι, καλό θα είναι να ρίξουν μία ματιά -και με ψυχραιμία- στα όσα γράφουν και εκστομίζουν εναντίον του λαϊκού παράγοντα, και να παρατηρήσει ποιοι και πώς εκφράζουν τις ίδιες απόψεις και εξυπηρετούν τα ίδια συμφέροντα. Δεν χρειάζεται να εντρυφήσουν στα απόκρυφα της μαρξιστικής θεολογίας. Τα μόνα που απαιτούνται είναι λίγα ελληνικούλια, λίγο παραπάνω καθαρό μυαλό και ακόμη περισσότερη ψυχραιμία.

Πρώτα από όλα, αυτό που διαπιστώνεται διά γυμνού οφθαλμού είναι ότι ο οικονομικός φιλελευθερισμός δεν συνάδει με τη δημοκρατία. Για την ακρίβεια, την απεχθάνεται στην ουσία της (και η ουσία της δημοκρατίας δεν είναι “το δικαίωμα να φωνάξεις το σύντροφο Μπρέζνιεφ μαλάκα στην Κόκκινη Πλατεία” όπως έλεγε και ο Βαλαβανίδης ως επικεφαλής του Α2 στο “Λούφα και Παραλλαγή”). Ο λαϊκός παράγοντας, καθώς ενσωματώνει την εργατική τάξη και τα συμφέροντά της, αποτελεί ενοχλητικό ανάχωμα σε περίοδο συστημικής κρίσης. Έτσι, επιστρατεύονται τα ευφυολογήματα του “ανόητου”, “αφελούς”, “απαίδευτου” αλλά και “ένοχου λαού”. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να ελέγξει την εξουσία και όποιος επικαλείται τέτοια πράγματα ανήκει στις σκοτεινές και οπισθοδρομικές δυνάμεις του “λαϊκισμού”. Ακόμη και η ελάχιστη αντίδραση στην ταξικότατη επιδρομή(βλ. απολύσεις, μειώσεις μισθών, κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων, υπερφορολόγηση μισθωτών, απονέκρωση του κοινωνικού κράτους, ξεπούλημα των δημόσιων υποδομών) βαφτίζεται προσπάθεια επιτάχυνσης της χρεοκοπίας (σ.σ. κάτι όχι εντελώς λανθασμένο, αρκεί να νοηματοδοτηθεί σωστά ο όρος “χρεοκοπία”, γιατί όντως κάποιοι πρέπει να χρεοκοπήσουν μία και καλή). Στην κορύφωσή της, η ξετσιπωσιά της εξουσίας, θα τους κολλήσει τη δική της ρετσινιά (βλ. οι απεργοί επιδιώκουν τη συντήρηση του διαπλεκόμενου κράτος), τη στιγμή που οι διαδηλωτές, εμφανίζονται ούτε λίγο ούτε πολύ ως σύμμαχοι των κερδοσκόπων.

Από την εποχή που ο “καλός συνάδελφος” (κατά το κοινώς λεγόμενο) Τάσος Τέλλογλου ζητούσε την πρόσκαιρη άρση συνταγματικών ελευθεριών έχει μεσολαβήσει πάνω από ένας χρόνος. Η άποψη αυτή πέρασε τότε στα ψιλά -πλην Κανέλη-, όχι γιατί αποτελούσε εξαίρεση του κανόνα, αλλά διότι εκφράστηκε πολύ νωρίς, όταν ακόμη η αστική τάξη παρίστανε το θεματοφύλακα της δημοκρατίας. Τώρα πια όμως δεν κρύβεται κανείς. Όχι μόνο δεν κάνει καν προσπάθεια να κρυφτεί, αλλά αντιθέτως φωνάζει όσο πιο δυνατά μπορεί για να τρομάξει τον κόσμο. Παπαχελάς και Μανδραβέλης εγκαλούν την κυβέρνηση για ενδοτικότητα απέναντι στις λαϊκές αντιδράσεις, βαφτίζοντάς τες μάλιστα τρομοκρατία. Πάγκαλος και Ψυχάρης είναι έτοιμοι να καβαλήσουν τα τανκς για να διαφυλάξουν την αρτιότητα της Eurobank. Ακόμη και οι “Ευρωπαίοι εταίροι” ανακινούν τους σκελετούς του φασισμού, τη στιγμή που απαιτούν από το ελληνικό κοινοβούλιο να διακόψει τα καθήκοντά του και τα κόμματα να μετατραπούν σε τάγματα (ασφαλείας) της κυβέρνησης.

Έως και η αμετροεπής βλακεία επιστρατεύεται εναντίον των λαϊκών συμφερόντων και εδώ αναλαμβάνει ρόλο η πνευματική ολιγαρχία των πλήρως ενσωματωμένων και κρατικά επιχορηγούμενων “διανοητών” και “καλλιτεχνών”. Από τα ξερονήσια του Νιόνιου έως τη “χρηστή μεταξική εξουσία” της Κακούρη και από το ανανήψαντα Πορτοκάλογλου έως το νεομακιαβελικό Ράμφο, η παραφουσκωμένη δημαγωγία στο όνομα του ανέξοδου “αντιλαϊκισμού” χτυπάει κόκκινο – το ίδιο και η βλακεία των περισσότερων διαφημιστών του μνημονιακού μονόδρομου. Βέβαια, ως εκ θαύματος, πολλοί από αυτούς, αμέσως μετά τις δηλώσεις τους αποκτούν την πολυπόθητη προβολή σε τηλεοπτικά πορτοπαράθυρα με την ελπίδα ότι θα επιστρέψουν από την αφάνεια, όμως αυτή είναι μία εντελώς άλλη συζήτηση. Το ζήτημα είναι ότι η ψυχολογική επίθεση βρίσκεται σε πλήρη κλιμάκωση και σε τόσο υπερβολικό βαθμό που δεν αποφεύγει ούτε τη γελοιότητα. Γελοιότητα που μπορεί να αποδειχτεί πολύ χρήσιμη για τον αγώνα, καθώς -όπως ανέφερα παραπάνω- μία απλή παρατήρηση των όσων λέγονται και από ποιους, αρκεί για να καταλάβει και ο πλέον αδαής ποιοι είναι οι σύμμαχοί του και ποιοι οι εχθροί του. Κι όσο πιο γελοίος είναι κάποιος, τόσο πιο ορατός γίνεται.

Και στο αποκορύφωμα της γελοιότητας της ελληνικής διανόησης, το τελευταίο πόνημα του πρώην συζύγου της Βάσιας Παναγοπούλου και νυν τολμητία μεγατόνων Αποστ. Δοξιάδη, ο οποίος τρομοκρατείται τα καλοκαιρινά βράδια από την κακή ανατροφή της πλατείας Συντάγματος. Μίας πλατείας Συντάγματος που ομολογουμένως κινδυνεύει να μετατραπεί σε θεματικό πάρκο, αν δεν κατανοήσει ποια είναι η σημασία της και ο ρόλος που οφείλει πλέον να διαδραματίσει.

Η πλατεία δεν έχει προβληματική ανατροφή, αλλά απροβλημάτιστη αποφασιστικότητα

Κι όμως. Η πλατεία αυτή τη στιγμή είναι σημαντικότερη παρά ποτέ. Γιατί, αν υπάρχει μία πιθανότητα να πλαστούν συνειδήσεις, αυτή είναι. Με τα καλά της και τα κακά της. Με τους γραφειοκράτες της και τους new age κατασκηνωτές της. Με τους τσαντισμένους και τους διαλεκτικούς της. Με τους τουρίστες του σαματά και τους κατόχους επαναστατικών ενσήμων. Με τα σκυλιά της και τα περιστέρια της.

Προσοχή λοιπόν. Το διήμερο της Τρίτης-Τετάρτης δεν είναι περίοδος εσωτερικού ξεκαθαρίσματος λογαριασμών. Το ανυπόληπτο συνδικαλιστικό κίνημα αποδείχτηκε εντελώς αδύναμο απέναντι στην αποφασιστικότητα του ΠΑΣΟΚ να συνάψει και περάσει το Μνημόνιο (με κάθε μέσο). Τότε, χάθηκε πολύτιμο έδαφος και χρόνος για την εργατική τάξη, αλλάζοντας εντελώς τις συνθήκες και την αφετηρία της πάλης της. Τώρα δεν υπάρχει καμία απολύτως πολυτέλεια, καθώς τίποτε δεν θα είναι ίδιο μετά την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου. Η επιβολή του και -ακόμη χειρότερα- η ενδεχόμενη εφαρμογή του δεν θα σηματοδοτεί μία ακόμη τακτική ήττα, αλλά αναμφισβήτητα στρατηγική ήττα, καθώς αποτελεί στην πράξη της εγκαθίδρυση του πιο ακραίου (και ανθρωποφαγικού) νεοφιλελευθερισμού που συγκρίνεται μόνο με εκείνον των πιο αιματοβαμμένων ολιγαρχιών της Λατ. Αμερικής.

Καλό θα είναι όμως να γνωρίζει η ποικιλόχρωμη αντίσταση του Συντάγματος, ότι έχει λήξει ο χρόνος και η αποτελεσματικότητα της “πασιφιστικής περιόδου”. Το μεγάλο τεστ της 15ης Ιουνίου απέδειξε ότι όταν η πλατεία φτερνίζεται η κυβέρνηση παθαίνει πνευμονία. Ο τρόμος όμως της εξουσίας συνοδεύεται πάντα (νομοτελειακά) από τερατώδη βία. Στο ενδεχόμενο της ανατροπής, ο “τέταρτος δρόμος του Σοσιαλισμού” θα γεμίσει παλουκοφόρους τρομοκράτες της ΕΛΑΣ ειδικευμένους στο βιοχημικό πόλεμο. Ας μην υπάρχει καμία αυταπάτη, για το αν η καθιστική διαμαρτυρία θα σταματήσει τα (ανάποδα) γκλοπ και τα ασφυξιογόνα. Αν το σκηνικό γίνει συγκρουσιακό, ο κόσμος θα πρέπει να είναι έτοιμος να αμυνθεί ενεργητικά. Όταν ο Μητσοτάκης στην εκπομπή του Παπαχελά εξέφραζε την πλήρη αδιαφορία του για τους ενδεχόμενους νεκρούς της πλατείας, ήταν απολύτως ειλικρινής (σ.σ. αυτό το καλό έχουν οι κυνικοί). Είναι ένα τίμημα που θα πρέπει να το έχουν όλοι στο πίσω μέρος του μυαλού τους, όταν διεκδικούν τα δικαιώματα και την ελευθερία τους από κάθε μορφή εξουσίας. Άλλωστε η κυβέρνηση και τα συμφέροντα που εκπροσωπεί δεν το κρύβουν πια. Προθερμαίνουν τις μηχανές…

Ας δώσουμε λοιπόν στον κάθε Δοξιάδη να καταλάβει ότι η πλατεία δεν έχει προβληματική ανατροφή, αλλά απροβλημάτιστη αποφασιστικότητα. Ούτως ή άλλως ο κάθε Δοξιάδης, όταν δε ζει σκυμμένος, κρύβεται στην ντουλάπα του. Εμείς, αντιθέτως, είμαστε έξω και όρθιοι!

Ζαphod

Short URL: http://wp.me/p1pa1c-aRt

ΓΝΩΡΙΖΕ ΤΟΝ ΕΧΘΡΟ ΣΟΥ

• Θ. Πάγκαλος: “Τα τανκς θα φυλάνε τις τράπεζες“
• Στ. Ψυχάρης: Σε αναζήτηση… λοχία
• Π. Μανδραβέλης: “Είστε όλοι κουκουλοφόροι“
• Aπ. Δοξιάδης: “Αγαπητοί Ευρωπαίοι: Οι Έλληνες σας έφαγαν τα λεφτά σας“
• Ν. Πορτοκάλογλου: “Οι αγανακτισμένοι είναι τζαμπατζήδες“
• Δ. Σαββόπουλος: Πρακτορείο ταξιδίων για ξερονησια

http://parallhlografos.wordpress.com/2011/06/27/%CE%B7-%CF%84%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%83%CE%BA%CF%85%CE%BC%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CF%8C%CF%81%CE%B8/

Ιωάννης ο Χρυσόστομος: προτιμότερη η αναρχία από έναν άδικο άρχοντα

Ιωάννης ο Χρυσόστομος: προτιμότερη η αναρχία από έναν άδικο άρχοντα

"Οι άνθρωποι, όταν αναλάβουν την εξουσία χρησιμοποιούν αυτή την δύναμή του για να πράττουν αδικίες. Δεν υπάρχει τίποτε αθλιότερο από τον άρχοντα εκείνον, που δεν ωφελεί καθόλου και σε τίποτα αυτούς που κυβερνά. Είναι σημάδι παρά πολύ μεγάλης αρρώστιας και δείγμα διαστροφής το να ενθαρρύνουν οι γιατροί τις αρρώστιες. Γιατί έργο των αρχόντων είναι να αναχαιτίζουν τις αταξίες του λαού, να τον κατευθύνουν προς το ορθό και να κάνουν τους πολίτες να είναι υπάκουοι και πειθαρχικοί στο νόμο. Όταν όμως αυτοί πρώτοι (οι πολιτικοί άρχοντες) παραβαίνουν το νόμο, πώς θα μπορούσαν να γίνουν δάσκαλοι στους άλλους; Εάν λοιπόν η ρίζα του δέντρου είναι σάπια, τι καλό είναι δυνατόν να περιμένει κάποιος από τα κλαδιά;

Εκείνοι που δεν έχουν άρχοντα, τότε στερούνται απλώς εκείνον που θα τους οδηγήσει στο ορθό. Εκείνοι όμως που έχουν κακό άρχοντα, έχουν εκείνον που τους οδηγεί στους γκρεμούς και στους βούρκους. Ίσως μου πει κάποιος, ότι υπάρχει και άλλο κακό, που δεν είναι άλλο από το να είναι κακός ο ίδιος ο πολιτικός άρχων. Το ξέρω και εγώ. Δεν είναι μικρό το κακό αυτό, αλλά είναι πολύ χειρότερο και από την αναρχία, επειδή είναι προτιμότερο να μην διοικείται ένας λαός από κανένα άρχοντα, παρά να διοικείται από κακό και τρισάθλιο πολιτικό ηγέτη.

Πολλοί από τους πολιτικούς ηγήτορες, όταν κλέβουν, είναι επιεικείς και μετριοπαθείς και καταδεκτικοί όχι επειδή το θέλουν, αλλά επειδή τους αναγκάζει η συνείδησή τους, αφού τα κλεμμένα, τους αφαιρούν την παρρησία. Από την άλλη πλευρά οι αδωροδόκητοι είναι φορτικοί και κουραστικοί, επειδή ωθούνται από κάποια κενοδοξία και από την αλαζονική ιδέα ότι είναι καθαροί από παράνομα κέρδη.

.............

Γιατί αναλόγως του επιπέδου του λαού, εκλέγονται οι άξιοι ή οι ανάξιοι άρχοντες. Αλλά από την άλλη πλευρά, και αν ακόμη είναι ο πολιτικός άρχων πάρα πολύ ενάρετος, μόνη η δικαιοσύνη και η αρετή του δεν θα μπορέσει να σκεπάσει τα αμέτρητα παραπτώματα των υπηκόων".
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

http://misha.pblogs.gr/tags/ioannis-chrysostomos-gr.html