ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ- ΜΑΧΗ ΕΚΔΟΤΩΝ CDS ENANTION ΚΑΤΟΧΩΝ CDS

Posted: Δεκεμβρίου 21, 2011 in ΠΟΛΙΤΙΚΗ

  Ποιοι κρύβονται πίσω από τη σπέκουλα της χρεοκοπίας και γιατι το παιχνίδι δεν αφορά μικρομεσαίους παίκτες και hedge funds, αλλά τα πολύ μεγάλα ψάρια των αγορών.Του Αντώνη Τάντουλου
Αν μπορείς να αγοράσεις ένα ασφαλιστήριο πυρός για το σπίτι του διπλανού σου, το οποίο και θα πληρωθείς στην περίπτωση που καεί το σπίτι του, πόσο πιθανό είναι να σκεφτείς να βάλεις εσύ φωτιά προκειμένου να κερδοσκοπήσεις;  Με αυτή τη ρητορική ερώτηση απαντάται ίσως το γιατί έχει πιάσει τόσο μεγάλη πρεμούρα ορισμένους γνωστούς-αγνώστους επενδυτικούς πόλους, και τα εντεταλμένα παπαγαλάκια τους, να χρεοκοπήσουν όσο γίνεται πιο γρήγορα την Ελλάδα.
Διότι, πολύ απλά, όσοι έχουν αυτή τη στιγμή στα χέρια τους CDS (Credit Default Swaps) επί των ελληνικών ομολόγων που λήγουν σύντομα -αρχής γενομένης από τον τρέχοντα μήνα, όπου λήγουν παλαιότερες ομολογιακές εκδόσεις της τάξεως των 6 δισ. ευρώ περίπου, ενώ ομόλογα άλλων 6 δισ. ευρώ λήγουν μέσα στον Αύγουστο- έχουν κάθε λόγο να θέλουν να “σκάσει” η Ελλάδα. Ειδικότερα, αν ένας επενδυτής έχει αγοράσει CDS χωρίς να έχει σκοπό να αντισταθμίσει τον κίνδυνο της θέσης του σε ομόλογα (hedging), δηλαδή, κατά τη διεθνή ορολογία, το ποντάρισμα είναι naked (γυμνό) και δεν καταφέρει να απαλλαγεί από αυτά μέχρι τη λήξη τους που είναι ταυτόχρονη με την πληρωμή των ομολόγων, τότε τα CDS “σκάνε στα χέρια του”.
Οσον αφορά τώρα τους επενδυτές που όντως έχουν θέσεις σε ομόλογα, αυτοί εκ των προτέρων γνωρίζουν πως θυσιάζουν υπό μια έννοια ένα ποσό προκειμένου να έχουν διασφαλιστεί έναντι μιας πιθανής χρεοκοπίας.Δύο αντίρροπες δυνάμεις
Στην ουσία του θέματος, τώρα, αυτό που θεωρητικά σίγουρα μπορεί να ισχύει είναι πως σε διεθνές επίπεδο υπάρχουν και συγκρούονται συνεχώς δυο ισχυρότατες αντίρροπες δυνάμεις. Στη μια πλευρά βρίσκονται οι εκδότες των CDS, δηλαδή οι χρηματοοικονομικοί όμιλοι που δημιουργούν και εκδίδουν τα ασφάλιστρα κινδύνου και έχουν υποχρέωση να καλύψουν την απαίτηση αν δεν πληρωθούν οι ομολογίες που αντιπροσωπεύουν.
Στην άλλη πλευρά βρίσκονται οι σημερινοί κάτοχοι των CDS, που, όπως προαναφέρθηκε, βλέπουν πως όσο δεν χρεοκοπεί η Ελλάδα και έρχονται πιο κοντά οι ημερομηνίες λήξεως των CDC τόσο δυσκολεύονται να τα πουλήσουν και ταυτόχρονα αντιλαμβάνονται πως υπάρχει μεγάλο ενδεχόμενο να πάρουν τη ζημιά. Οποιος λοιπόν μας πει ποιοι είναι αυτή τη στιγμή οι κάτοχοι μεγάλων naked θέσεων στα ελληνικά CDS που λήγουν σύντομα και κυρίως μέσα στη χρονιά, αυτομάτως θα μας έχει δείξει ποιοι είναι και εκείνοι που χρησιμοποιούν θεμιτά και αθέμιτα μέσα για να μας ωθήσουν στη χρεοκοπία.
Τόσο απλά, με την επισήμανση όμως πως είναι από δύσκολο έως αδύνατο να βρεθούν οι κάτοχοι, δεδομένου ότι η δευτερογενής αγορά CDS είναι πολυδιασπασμένη και σε πολλές των περιπτώσεων οι αγοροπωλησίες γίνονται χέρι με χέρι. Συνεπώς υπάρχουν και στεγανά και πολλές άτυπες παράλληλες αγορές, με αποτέλεσμα να μην είναι καθόλου εύκολο να βρεθούν στοιχεία.Κρύβονται μεγάλα ψάρια…Οσο δύσκολο είναι όμως να βρούμε τους τελικούς επενδυτές, άλλο τόσο εύκολο είναι να εντοπίσουμε τα μέσα που χρησιμοποιούν για τη σπέκουλα της χρεοκοπίας. Εγκυρα κατά τα άλλα διεθνή μέσα ενημέρωσης, “γκουρού” των αγορών, αναλυτές και κορυφαίοι επενδυτές με φήμη κερδοσκόπου, επίσημα τμήματα ανάλυσης επενδυτικών οίκων και οίκων αξιολόγησης, ακόμα και ολόκληρες χώρες που τρέμουν για την εμπλοκή των δικών τους τραπεζών. Οπως επίσης και εγχώριοι “μαϊντανοί”, που ακόμα και όταν λένε δημόσια πως τάσσονται κατά της χρεοκοπίας, από τα λεγόμενά τους και τις λύσεις που προτείνουν επί της ουσίας παροτρύνουν το default ως τη λιγότερο επώδυνη λύση.
Και εύκολα καταλαβαίνουμε πως για να υπάρχει τέτοιος μηχανισμός, πίσω από τις κλειστές πόρτες δεν βρίσκονται μικρομεσαίοι παίκτες και hedge funds, αλλά πολύ μεγάλα ψάρια. Μεγαλύτερα δεν γίνεται…

• Το σκληρό παιχνίδι κερδοσκοπίας με τα CDs και τα ψέμματα του Παπακωνσταντίνου πως θα το… σταματήσει!!!

Για να δούμε τι γίνεται στην αγορά ομολόγων. Κάποιος αγοράζει ένα ομόλογο 1.000.000€. Για να είναι καλυμμένος ο επενδυτής σε περίπτωση χρεοκοπίας αγοράζει και ασφάλιστρο για το ομόλογο, το λεγόμενο CDS, του οποίου η αξία διαμορφώνεται ανάλογα με το spread.
Μέχρι εδώ καλά. Όμως CDS μπορούν να αγοράσουν κι όσοι δεν έχουν στην κατοχή τους ομόλογα. Αυτό σημαίνει ότι σε περίπτωση χρεοκοπίας αποζημιώνονται όλοι όσοι έχουν στην κατοχή τους ασφάλιστρο CDS!!!
Έτσι λοιπόν όταν πριν από λίγες μέρες τα spreads άγγιξαν τις 1400 μονάδες και η κρίση άρχισε να φαίνεται ότι αγγίζει κι άλλες χώρες τα τηλέφωνα άναψαν. Ομπάμα, Τρισέ κλπ πίεσαν τη Μέρκελ να δράσει γρήγορα και ξαφνικά τα 30δις έγιναν 120δις!
Για το ομόλογο λοιπόν του 1.000.000€ η αξία του CDS διαμόρφωνεται στις 100.000€ και με τη διαδικασία της μόχλευσης ο επενδυτής δεσμεύει μόνο 10.000€ αν το spread είναι στις 1000 μονάδες.
Μπορείτε λοιπον κ. υπουργέ των Οικονομικών να μου εξηγήσετε πως είναι δυνατόν να πείσετε μια αγορά που επενδύοντας 10.000€ κερδίζει 1.000.000€ με επιχειρήματα σαν τα δικά σας; Φανταστείτε πόσα τέτοια ασφάλιστρα έχουν πουληθεί. Οι τράπεζες δε χάνουν μόνο 300δις. που είναι το χρέος μας αλλά πολλά περισσότερα αφού CDS έχουν αγοράσει πολλοί περισσότεροι. Όλοι αυτοί
ελπίζουν στο να χρεοκοπήσουμε και θα κάνουν τα πάντα γι’ αυτό.
Ο επενδυτής λοιπόν υψηλού ρίσκου επενδύει 10.000€ και σε περίπτωση χρεοκοπίας κερδίζει 1.000.000€. Εάν δεν χρεοκοπήσουμε τότε χάνει 100.000€.
Η τράπεζα ή η ασφαλιστική που εκδίδει το ασφάλιστρο αντιθέτως σε περίπτωση που χρεοκοπήσουμε χάνει 1.000.000€ ενώ αν δεν χρεοκοπήσουμε κερδίζει 100.000€. Επομένως οι τράπεζες δε θέλουν να χρεοκοπήσουμε.
Για να καταλάβετε το μέγεθος της καταστροφής να επαναλάβω ότι CDS μπορούν να αγοράσουν κι όσοι δεν έχουν στην κατοχή τους ομόλογα. Δεδομένου του μεγάλου αριθμού ασφαλίστρων οι αποζημιώσεις που θα έπρεπε υποχρεωτικά να αποδοθούν υπολογίζονται σε κάποια τρις!!!
Το πακέτο λοιπόν είναι ένα πακέτο διάσωσης όχι της ελληνικής οικονομίας αλλά ευρωπαϊκών τραπεζών και ασφαλιστικών εταιρειών και κατ’ επέκταση ολόκληρης της ευρωζώνης και ίσως και έξω από αυτή. Αν βάλουμε λοιπόν μέσα σε αυτό τον εφιάλτη και τις άλλες χώρες Πορτογαλία και Ισπανία, φανταστείτε το μέγεθος της καταστροφής!
Μετά απ’ όλα αυτά και το πακέτο (ταφόπλακα) των 110δις πιστεύετε ότι τα spreads θα υποχωρήσουν και θα επανέλθουμε σε δανεισμό με φυσιολογικό επιτόκιο; ΟΧΙ.
Αμέσως όταν άρχισαν να διαρρέουν τα σχέδια διάσωσης και η αύξηση του πακέτου από τα 45δις σε 120δις όλοι μα όλοι (F.T., Ρουμπινι, κ.α.) άρχισαν να προτείνουν αναδιάρθρωση του χρέους. Γιατί άραγε; Μα φυσικά επειδή τα CDS αποζημιώνουν και σε αυτή την περίπτωση!
Μέχρι στιγμής μόνο λόγια από όλες τις πλευρές ακούμε με κατηγορηματικό τρόπο ότι δε θα γίνει καμία αναδιάρθρωση. Με 450 δισ. χρέος και με αρνητικό ρυθμό ανάπτυξης -4% είναι δυνατόν να μη γίνει;
κ πρωθυπουργέ και υπουργέ των οικονομικών δεν είσασταν απλά λίγοι αφού δεν κατάλαβετε ότι οι άλλοι έχουν το πρόβλημα και όχι εμείς αλλά είσαστε και ΠΡΟΔΟΤΕΣ. Υποθηκεύσατε το μέλλον μας για πολλές δεκαετίες όχι για να σώσετε την ελληνική οικονομία αλλά για να διασώσετε τους άλλους.
Φαντάζομαι ότι πήρατε τα συγχαρητήριά σας από τον Ομπάμα και τη Μέρκελ και από όλους εμάς να είστε σίγουροι ότι θα πάρετε αυτό που σας αξίζει…

πηγή :  skoyrasnet.blogspot.com

 

kathimerini.gr | Η Ευρώπη βρίσκεται μετέωρη πολιτικά και οικονομικά

The Washington Post

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι το ευρώ ήταν ένα τεράστιο λάθος. Πιθανότατα να αποτελεί το μεγαλύτερο λάθος πολιτικής στη μεταπολεμική Ευρώπη. Τα οφέλη του ενιαίου νομίσματος (μείωσε το κόστος συναλλαγών και την αβεβαιότητα που δημιουργούν οι διακυμάνσεις των συναλλαγματικών ισοτιμιών) ήταν προσωρινά. Τα αρνητικά του δείχνουν μόνιμα: Πρώτον, το αυξανόμενο οικονομικό κόστος για τη διάσωση του ευρώ. Δεύτερον, ο εντεινόμενος εθνικισμός, καθώς ευρωπαϊκοί λαοί ερίζουν για το ποιος φταίει.

Μην περιμένετε κάποια μαγική λύση. Η Ευρώπη βρίσκεται μετέωρη πολιτικά και οικονομικά και δεν φαίνεται να μπορεί να ξεφύγει σύντομα από αυτό το καθεστώς. Θεωρητικά, οι χώρες που βρίσκονται σε κρίση πιθανόν να ωφεληθούν εάν εγκαταλείψουν το ευρώ. Εάν το πράξουν θα μπορούν να υποτιμήσουν, ενισχύοντας τις εξαγωγές και την τουριστική βιομηχανία τους. Στην πραγματικότητα, αυτή η επιλογή είναι επικίνδυνη, πιθανόν δε και ανύπαρκτη.

Οποιοσδήποτε υπαινιγμός ότι κάποια από αυτές θα εγκαταλείψει το ευρώ θα είναι καταστροφικός για τις τράπεζες. Η απουσία αγοραστών των κρατικών ομολόγων τους θα αναγκάσει τις χώρες αυτές σε χρεοκοπία. Κάτι τέτοιο θα διογκώσει τις ζημίες των τραπεζών εντός και εκτός των συνόρων. Χωρίς βιώσιμες τράπεζες θα κλείσουν οι κρουνοί του χρήματος για τους δανειολήπτες. Θα επιβληθούν συναλλαγματικοί έλεγχοι, απαγορευτικοί για τη διασυνοριακή διακίνηση κεφαλαίων. Εάν μία χώρα εγκαταλείψει το ευρώ μπορεί να δημιουργηθεί ένα ντόμινο, με ανάλογες επιπτώσεις στις τράπεζες άλλων χωρών.

Οπως γράφει ο επικεφαλής οικονομολόγος της Citigroup Γουίλιαμ Μπιούτερ στην εφημερίδα Financial Times, «σε περίπτωση αιφνίδιας χρεοκοπίας και εξόδου από την Ευρωζώνη δεν θα κατέρρεε μόνον το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, αλλά και το βορειοατλαντικό. Η χρηματοπιστωτική κρίση που θα ακολουθούσε θα πυροδοτούσε μία πολυετή παγκόσμια ύφεση, με το ΑΕΠ να συρρικνώνεται κατά πάσα πιθανότητα άνω του 10% και την ανεργία στη Δύση να υπερβαίνει το 20%. Σοβαρές επιπτώσεις θα υπήρχαν και για τις αναδυόμενες αγορές».

Δεδομένων των τρομακτικών αυτών πιθανοτήτων, ουδείς θα ήθελε να προκαλέσει την τύχη. Ο Μπιούτερ θεωρεί ότι οι πιθανότητες αυτού του σεναρίου δεν υπερβαίνουν το 5%. Υποτίθεται ότι οι κυβερνήσεις κάποιων ευρωπαϊκών χωρών -ή κάποιος άλλος, τέλος πάντων- θα βοηθήσουν στην αποφυγή του, συνεχίζοντας να χορηγούν δανεισμό στις πλέον αδύναμες οικονομικά χώρες. Αλλά και αυτό δημιουργεί προβλήματα. Επιβάλλει τη λιτότητα σε ορισμένες χώρες και εκχωρεί τον έλεγχο των προϋπολογισμών τους σε τρίτους, στην Ε.Ε. ή στο ΔΝΤ.

Η λογική είναι απλή. Εάν πρέπει να διασωθούν οι δανειολήπτες, τότε οι δανειοδότες τους θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να κρίνουν τις πολιτικές τους. Οι πιθανότητες για επεμβάσεις -και αντιδράσεις- είναι οφθαλμοφανείς. Εκχωρείται η εθνική κυριαρχία αναφορικά με βασικές πολιτικές επιλογές και στρατηγικές. Εξουσίες συγκεντρώνονται και αφαιρούνται από τα εθνικά κράτη. Οι αντιδράσεις ενάντια στην ιδέα της ενωμένης Ευρώπης είναι κάθε άλλο παρά απίθανες.

Μετέωρη βρίσκεται λοιπόν η Ευρώπη. Ο,τι έχει λογική από οικονομική άποψη είναι πολιτικά επικίνδυνο - και ό,τι είναι λογικό πολιτικά είναι επικίνδυνο για την οικονομία.

Το 1999, όταν εισήχθη το ευρώ, οι στόχοι ήταν σαφείς. Κινητήριος δύναμη για τη συμμετοχή στην ολοένα και μεγαλύτερη ευημερία, θα ενδυνάμωνε την κοινή ευρωπαϊκή συνείδηση. Η ισχύς της Γερμανίας θα υποκλινόταν μπροστά στο ευρύτερο ευρωπαϊκό όραμα. Τώρα όλα είναι ανάποδα…Το ευρώ βαραίνει την ευρωπαϊκή οικονομία, οδηγεί σε αντιπαραθέσεις και αναβαθμίζει τη Γερμανία, επιτρέποντάς της να επιβάλλει τους όρους για τη λύση του προβλήματος. Ισως καταφέρει η Ευρώπη να ξεπεράσει την τρέχουσα κρίση μέσω ενός συνδυασμού δανεισμού από την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, αλλά και πολιτικών για την επιτάχυνση των αναπτυξιακών ρυθμών. Αυτό είναι το καλύτερο αποτέλεσμα που μπορεί να φανταστεί κανείς, αλλά όλα τα υπόλοιπα -πολύ χειρότερα- είναι δυνατά. Ακόμη όμως και το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα δεν θα είναι αρκετό για τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς. Αυτό που θα αφήσει πίσω του -όπως έγραφα στο παρελθόν- «θα είναι μία αποδυναμωμένη και πικραμένη Ευρώπη, που δεν θα μπορεί να είναι ο εταίρος που χρειάζονται οι ΗΠΑ στον 21ο αιώνα».

Δ. Δόλλης: Η Ελλάδα δεν παραιτήθηκε ποτέ των πολεμικών αποζημιώσεων

Τετάρτη, 21 Δεκέμβριος 2011 01:16

Μοιράσου

Για το θέμα του κατοχικού δανείου και των πολεμικών αποζημιώσεων απάντησε στη Βουλή ο υφυπουργός Εξωτερικών κ. Δημήτρης Δόλλης τονίζοντας ότι αγωνίζεται για την δικαίωση του ελληνικού λαού.

Το κατοχικό δάνειο και οι πολεμικές αποζημιώσεις που δεν απέδωσε ποτέ στη χώρα μας η Γερμανία, ενώ το έχει πράξει για άλλες χώρες, έχει επανέλθει στη δημοσιότητα τον τελευταίο χρόνο λόγω της δικαίωσης από τα ιταλικά δικαστήρια των κατοίκων του Διστόμου για την καταβολή αποζημιώσεων από τη Γερμανία. Σημαντικό ρόλο για την ελληνική κοινή γνώμη έχει παίξει επίσης και η στάση της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα καθ’ όλη τη διάρκεια της κρίσης, δημιουργώντας στον ελληνικό λαό ένα αίσθημα αδικίας.

Τα «Επίκαιρα» έχουν αναδείξει από καιρό όλες τις πτυχές του ζητήματος μέσα από άρθρα και δημοσιεύματα που κινούνται στην κατεύθυνση της διεκδίκησης ου κατοχικού δανείου και των πολεμικών αποζημιώσεων.

Το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου, "πιστεύω πως πρέπει να ξεκινήσει και να λήξει. Το μόνο που μπορώ να σας πω, είναι ότι όσο ζω σ' αυτή τη χώρα, έχοντας επιλέξει να επιστρέψω, είναι από τα βασικά θέματα που θα μπορέσουμε κι εσείς κι εμείς να προωθήσουμε, μέχρι να δικαιωθεί ο ελληνικός λαός", ανέφερε ο υφυπουργός Εξωτερικών, Δημήτρης Δόλλης, απαντώντας σε σχετική επίκαιρη ερώτηση του βουλευτή του ΛΑΟΣ, Κωνσταντίνου Αϊβαλιώτη, για το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο και τις γερμανικές πολεμικές επανορθώσεις.
Αναπτύσσοντας την ερώτησή του, ο κ.Αϊβαλιώτης αναφέρθηκε στην αντίσταση των Ελλήνων στρατιωτών στα οχυρά της γραμμής Μεταξά, εκφράζοντας την απορία του "γιατί δεν διδάσκεται στα σχολεία πως οι Γερμανοί λύγισαν εκεί και πως αναγκάστηκαν να ανοίξουν δεύτερη γραμμή από τα αφύλακτα Σκόπια για να περάσουν". Περνώντας δε, στην ουσία της ερώτησής του, ο βουλευτής του ΛΑΟΣ υπενθύμισε την ύπαρξη "του αναγκαστικού δανείου των 3,5 δισ. δολαρίων σε τιμές 1943, που σήμερα υπολογίζεται σε 162 δισ. ευρώ, ενώ Γάλλοι ειδικοί υπολογίζουν το σύνολο της γερμανικής οφειλής στα 585 δισ. ευρώ". 

"Μυστήριο παραμένει γιατί δεν ζητούμε τις γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις. Ο ελληνικός λαός αγνοεί εάν έχει υπογραφεί μυστικό σύμφωνο να βοηθήσουμε τους Γερμανούς - και γιατί να τους βοηθήσουμε; Οι Έλληνες ζητάνε να μάθουν γιατί δεν τα ζητάμε", ανέφερε ο κος Αϊβαλιώτης. "Η Γερμανία, πριν την ενοποίησή της, πλήρωσε πολεμικές αποζημιώσεις και προς την Πολωνία και προς την Γιουγκοσλαβία, όχι όμως προς την Ελλάδα. Εμείς ακόμα παλεύουμε να καταλάβουμε τον γρίφο με τις ελληνικές αποζημιώσεις και γιατί δεν εγγράφουν την οφειλή τους στις απαιτήσεις τους προς εμάς. Υπάρχει από εμάς πρόθεση συμψηφισμού, ώστε να ανακουφιστεί κάπως το δημόσιο χρέος μας και να καταλάβει ο Σόιμπλε, η Μέρκελ και ο βιετναμογερμανός αντιπρόεδρος ότι η Ελλάδα αντιδρά;", αναρωτήθηκε ο βουλευτής του ΛΑΟΣ.

"Η Ελλάδα ουδέποτε παραιτήθηκε των αξιώσεων, ούτε θα παραιτηθεί. Ξέρω βεβαίως πως αυτό δεν φτάνει, γιατί πάντα μιλάμε για ζήτημα με ανθρωπιστικές παραμέτρους. Έχει επίσης ειπωθεί πολλές φορές, πως το ζήτημα παρουσιάζει πολυπλοκότητα και συνιστά αντικείμενο μελέτης σύμφωνα με τους κανόνες της διεθνούς έννομης τάξης", απάντησε ο κ. Δόλλης.

 "Κάναμε βήμα μπροστά στο ζήτημα του Διστόμου. Η Ελλάς διατηρεί το δικαίωμα να ανακινήσει όποια πτυχή των γερμανικών αποζημιώσεων, εκτιμώντας το σύνολο των παραμέτρων. Θα ήθελα να μπορέσω να σας πω πως αύριο ξεκινά και μεθαύριο θα τελειώσει. Δεν μπορώ να σας το πω αυτό, αλλά μπορώ να πω πως το θέμα δεν πρέπει να αφεθεί να σβήσει", συμπλήρωσε ο υφυπουργός Εξωτερικών.

Θα είχε πάντως ιδιαίτερο ενδιαφέρον να μας πληροφορήσει η κυβέρνηση σε ποιες ενέργειες έχει προβεί μέχρι τώρα για τη διεκδίκησή τους.

epikaira.gr 

ΜΠΟΡΕΊ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΝΑ ΚΑΤΗΓΟΡΟΎΝ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΑΛΛΆ ΕΊΝΑΙ ΟΙ ΚΎΡΙΟΙ ΥΠΕΎΘΥΝΟΙ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ.

Το σύστημα είναι ασταθές . Αν ήταν ευσταθές θα έπρεπε να επανέρχεται σε μια θέση ισορροπίας μετά από μια διαταραχή από μόνο του , πράμα που δεν ισχύει , και γι αυτό ακούμε κατηγορίες για ολιγωρία των πολίτικων από τους Τραπεζίτες . (Έχουνε βέβαια καλομάθει από την κρίση του 2008 όπου αντιμετωπίστηκε με πακτωλό χρημάτων προς τις Τράπεζες. )

Ασ δούμε όμως τι συμβαίνει τώρα στην Ευρώπη . Η μια χώρα μετά την άλλη εμφανίζει δυσκολίες πληρωμής του χρέους . Αυτομάτως τα επιτόκια ανεβαίνουν για να αντισταθμιστεί ο κίνδυνος.(ασφάλιστρα CDS και λοιποί διάολοι ) . Με μεγαλύτερα επιτόκια οι δυσκολίες εξόφλησης αυξάνονται ,ακολουθεί υποβάθμιση αξιοπιστίας , με συνέπεια ακόμα μεγαλύτερη αύξηση των επιτοκίων κλπ. Εν ολίγοις μόλις ξεπεράσουμε ένα Οριακό σημείο ισορροπίας , αρχίζει μια χιονοστιβάδα χρέους που οδηγεί στην αδυναμία πληρωμής. Και πολύ φοβάμαι ότι εκεί έχουμε φτάσει . Η μια χώρα μετά την άλλη στην Ευρώπη εμφανίζει προβλήματα .

Η κάθε μια γίνεται μια χιονοστιβάδα .

Η κρίση είναι κρίση συστημική (. Μια κομψή έκφραση για να μην καλλωπίσουμε την πικρή αλήθεια. Η κρίση είναι κρίση του καπιταλιστικού συστήματος.)

Μοιραία θα φτάναμε εκεί γιατί το σύστημα είναι ένα πλοίο για ήσυχα ακύμαντα νερά ,με το παραμικρό αεράκι θα βουλιάξει . Από την άλλη , όσο πιο πολύ το φορτώσω τόσο μεγαλύτερο κέρδος θα έχω , άλλα αυξάνει η πιθανότητα να βουλιάξει . Άρα διακινδυνεύω για να κερδίσω .

Και εδώ είναι το πρόβλημα όσο πιο μοχλευμένη είναι μια τράπεζα τόσο αυξάνονται τα κέρδη της ,αλλά και το ρίσκο . Έτσι οι απαιτήσεις των μετόχων για υψηλή κερδοφορία τις οδηγεί πολύ επικίνδυνες ισορροπίες που με το παραμικρό στραβοπάτημα η στραβοτιμονιά θα τις γκρεμίσει.

Έτσι οι τράπεζες είναι πολύ μοχλευμένες για μεγαλύτερα κέρδη. Αλλά άμα πιάσει αέρας τα πράματα είναι σκούρα . Και τον αέρα τον σήκωσαν μόνες τους , από υπερφίαλη συμπεριφορά .

Θα έπρεπε να λάβουν υπ ´ όψιν τους ότι αυτή η διελκυστίνδα που άρχισε από την Ελλάδα , αλλά κατέληξε σε Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο πρόβλημα θα οδηγήσει σε αδιέξοδες καταστάσεις ,και η τελική λύση θα είναι το κούρεμα των χρεών διότι δεν είναι δυνατόν να σκλαβωθούν οι λαοί από μερικά επιτόκια . Και αυτός είναι ο μεγάλος φόβος των Τραπεζών . Ότι και άλλες υπερχρεωμένες χώρες θα ακολουθήσουν στο κούρεμα . Γι΄αυτό η αντίδραση στο Ελληνικό κούρεμα θα είναι λυσσαλέα ,ώστε αυτή η λύση να αποτελέσει παράδειγμά προς αποφυγείν .

Και έτσι οι οροί πρέπει να είναι δυσμενέστατοι που ( κατά την άποψη των Τραπεζών) να αποτρέψουν μελλοντικά κουρέματα . Το θέμα είναι πολύπλοκο και το μπλέκει ακόμα περισσότερο η διαπλοκή Τραπεζών – Πολιτικών -Διεθνών Οργανισμών.

Ένα πράγμα όμως πρέπει να ξέρουν όλοι αυτοί οι κύριοι . Ότι η ευημερία τους εξαρτάται και βασίζεται στην ευημερία της κοινωνίας . Σε μια κοινωνία στεγνή και αυτοί θα στεγνώσουν.

Τι θα συμβεί ? Άγνωστο .πάντως η συνεχεία του θρίλερ θα μας καθηλώσει .

Το κακό είναι ότι είμαστε και μεις μέσα .

Θ.Τ.

Επιστολή - κόλαφος Bαξεβάνη: Ο Βενιζέλος έκοψε το Κουτί της Πανδώρας;

Η εκπομπή Κουτί της Πανδώρας δεν μεταδόθηκε χθες βράδυ...

Ενώ ο νέος κύκλος είχε πάρει έγκριση, ενώ το γραφείο Τύπου της ΕΡΤ είχε στείλει δελτίο στα Μέσα και προανήγγειλε την προβολή του πρώτου επεισοδίου χθες βράδυ στις 23:00 για άγνωστο μέχρι στιγμής λόγο το επεισόδιο δεν έπαιξε ποτέ.
Σε επιστολή του στον Λάμπη Ταγματάρχη, ο παρουσιαστής της εκπομπής Κώστας Βαξεβάνης ζητά εξηγήσεις, ενώ διερωτάται αν η κίνηση έχει να κάνει με την αντιπαράθεση που είχε με τον Υπουργό Οικονομικών και αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, Ευάγγελο Βενιζέλο στον αέρα της εκπομπής του Νίκου Χατζηνικολάου «Πρόσωπο με Πρόσωπο» πριν λίγους μήνες.
mediagate.gr/

Σας καταστρέψαμε συγγνώμη ...

Tου Νικου Γ. Ξυδακη

Χάσμα χωρίζει τους πολίτες από τους κυβερνώντες πολιτικούς στο πώς αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα. Οι πολίτες γνωρίζουν πολύ καλά την πραγματικότητα, διότι τη βιώνουν καθημερινά, με επώδυνους τρόπους. Οι πολιτικοί βρίσκονται χαμένοι στην αγωνία για παράταση της ύπαρξής τους. Ακουγα στο ραδιόφωνο έναν τέως υπουργό και βουλευτή, τον κ. Γιώργο Φλωρίδη. Ο δημοσιογράφος συνομιλητής τον ρώτησε αν η πολιτική τάξη που οδήγησε τη χώρα στην καταστροφή είναι σε θέση να τη βγάλει από την κρίση. Ο κ. Φλωρίδης ζητούσε την επιείκεια του ακροατηρίου: Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι και οι πολιτικοί μπορούν να αλλάξουν, να αλλάξουν ιδέες και πρακτική. Μα πώς, ρώτησε ο συνομιλητής, ελαφρώς εμβρόντητος. Να ζητήσουν συγγνώμη και να επωμισθούν μέρος των μέτρων λιτότητας, αντείπε ο κ. Φλωρίδης. Θα καθαρίσουν λέγοντας «συγγνώμη, αναλαμβάνω το πολιτικό κόστος»; συνέχισε ο δημοσιογράφος.
Δεν άντεξα ν’ ακούσω περισσότερο. Ο ευπρεπής, κατά τα άλλα, κ. Φλωρίδης ζητούσε κατ’ ουσίαν την παραγραφή εγκλημάτων απιστίας και παράβασης καθήκοντος, διά παραλείψεων και πράξεων ηλιθίων ή δολίων, κατά σωρείαν και κατ’ εξακολούθησιν, επικαλούμενος τη συχώρεση, την άφεση αμαρτιών, την πίστη στη δυνατότητα αλλαγής του ανθρώπου. Οπως ένας γονιός παρακολουθεί μια σχολή γονέων και αλλάζει συμπεριφορά απέναντι στα παιδιά του - ένα από τα παραδείγματά του.
Δεν μπορούσα να θυμώσω καν. Σκεφτόμουν πυρετωδώς. Ο,τι έγινε, έγινε, ψωμί κι αλάτι. Να τους δώσουμε άλλη μια ευκαιρία. Αλλά να κάνουν τι; Να ανορθώσουν τα ερείπια που οι ίδιοι προκάλεσαν; Να απαλείψουν τη διαφθορά που οι ίδιοι εξέθρεψαν; Μπορούν να αλλάξουν… Και γιατί καλύτερα να μην παραμερίσουν, γιατί να μην εξαφανιστούν; Γιατί να μην αποδεχθούν ότι για μια αποτυχία τέτοιας κλίμακας, ιστορική, η ποινή είναι μία και μονόδρομη: η απομάκρυνση από την εξουσία.
Την ίδια ώρα, σε άλλο σταθμό, ο υπουργός Ανδρέας Λοβέρδος επεδίδετο σε άλλο σόου: επεσήμαινε με δραματικούς τόνους τι πρέπει να πράξει ο πρωθυπουργός, να συστήσει δύο κυβερνητικές επιτροπές, να απορροφήσει κονδύλια ΕΣΠΑ, δεν υπάρχει χρόνος, έλεγε, και θα στηρίξουμε την κυβέρνηση με όλες μας τις δυνάμεις για όσο χρόνο χρειαστεί - απνευστί, χείμαρρος. Και κορωνίδα: Αν νομίζετε ότι το λέω από προσωπική φιλοδοξία, τότε σας λέω παραιτούμαι από την προσωπική φιλοδοξία!…
Τι ανάληψη ευθύνης, τι συγγνώμη, τι αυτοκριτική… Ο κ. Λοβέρδος απαντούσε στις αφελείς εκκλήσεις του κ. Φλωρίδη. Η οίηση, η αλαζονεία, η κομπορρημοσύνη δίνουν το μέτρο της ειλικρίνειας, της συγγνώμης, της μεταμόρφωσης.
Η λυσσώδης επιθυμία για εξουσία τυφλώνει. Οδηγεί σε ολοσχερή αγνόηση της πραγματικότητας, στραγγαλίζει το πραγματικό μέσα στην εμμονική βούληση, αδικεί κατάφωρα ακόμη και τον ίδιο τον εξουσιομανή, τον οδηγεί σε παραλήρημα. Ποτέ άλλοτε στο πρόσφατο παρελθόν η Ελλάδα δεν ήταν τόσο γυμνή στην κορυφή, τόσο ανυπεράσπιστη.

Ελλάδα - Ισπανία: Συμμαχία;

ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ

Ο ευρωπαϊκός Νότος, και συγκεκριμένα η Ελλάδα και η Ισπανία, απασχολεί και σήμερα τον γερμανόφωνο τύπο εν μέσω υψηλών προσδοκιών για τον ρόλο της ΕΚΤ και απαισιόδοξων σεναρίων για το μέλλον της ευρωζώνης.

Το πιο απαισιόδοξο σενάριο διατυπώνει ο σχολιαστής της γερμανικής έκδοσης των Financial Times σε άρθρο του με τίτλο: «Έτοιμοι για την έξοδο από την ευρωζώνη». Προβλέπει ύφεση για το 2012 και στασιμότητα τόσο στις διαπραγματεύσεις για εθελοντική αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, όσο και στις προσπάθειες για «μόχλευση» του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης. Και καταλήγει: «Όλα αυτά δείχνουν ότι οι κυβερνώντες προετοιμάζονται για κρατική χρεοκοπία και έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, μάλλον στο πρώτο τρίμηνο του 2012.

Εξίσου σίγουρη φαίνεται η πρόβλεψη ότι η Ιταλία και η Ισπανία θα πρέπει να παραμείνουν στο ευρώ. Χωρίς να πολυνοιάζεται για δογματισμούς, η ΕΚΤ θα μπορούσε να επιστρατεύσει το οπλοστάσιό της για την εκτύπωση φρέσκου χρήματος, ώστε να αγοράσει κρατικά ομόλογα και να αντιμετωπίσει μία μαζική φυγή κεφαλαίων από ομόλογα της ευρωζώνης, η οποία προφανώς θα ακολουθούσε την αποβολή της Ελλάδας από το ευρώ».
«Ας μην δαιμονοποιούμε τις αγορές», λέει ο Γιόαχιμ Νάγκελ, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της γερμανικής Κεντρικής Τράπεζας, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Die Welt του Βερολίνου. Και εξηγεί: «Προσωπικά δεν βλέπω κανένα κύμα κερδοσκοπίας εναντίον της ευρωζώνης. Αντ΄αυτού θα έλεγα ότι οι πολιτικοί συνέβαλαν στην αστάθεια, για παράδειγμα με την αξίωσή τους να συμμετάσχουν ιδιώτες επενδυτές στη διάσωση της Ελλάδας. Ήταν μία ατυχής απόφαση. Η πολιτική πρέπει να κατανοήσει καλύτερα τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι αγορές».
«Μεγαλύτερα ρήγματα στην Ευρώπη» διαβλέπει ο σχολιαστής της οικονομικής επιθεώρησης Handelsblatt: «Οι Νότιοι κακολογούν την υποτιθέμενη υπεροψία του Βορρά. Οι Βόρειοι διαμαρτύρονται για την υποτιθέμενη οκνηρία του Νότου. Και όλοι μαζί γκρινιάζουν για την κυριαρχία των Γερμανών». Γιατί όμως συμβαίνουν όλα αυτά στην Ευρώπη; Ο σχολιαστής της Handelsblatt δίνει τη δική του ερμηνεία: «Τώρα που το χρέος του ενός γίνεται το πρόβλημα του άλλου, ερχόμαστε πολύ πιο κοντά, απ΄όσο θα επιθυμούσαμε. Ξαφνικά εμείς οι Γερμανοί αρχίζουμε να αναλογιζόμαστε σε ποια ηλικία βγαίνουν στη σύνταξη οι Έλληνες. Πορτογάλοι και Ισπανοί διερωτώνται αν έχει νόημα να συναγωνιστούν τον επιμελή Γερμανό. Ενώ Βρετανοί και Γάλλοι διαγκωνίζονται για το ποιος αξίζει καλύτερη πιστοποίηση από τους οίκους αξιολόγησης».
Σκληρό πρόγραμμα λιτότητας εξαγγέλλει ο νέος πρωθυπουργός της Ισπανίας Μαριάνο Ραχόϊ. «Είναι εμφανής η προσπάθειά του να στείλει ένα μήνυμα προς τους Ευρωπαίους εταίρους» γράφει η εφημερίδα Die Welt. «Κύριος αποδέκτης είναι προφανώς η Γερμανίδα καγκελάριος. Για τον Ραχόϊ αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα να έχει καλές σχέσεις μαζί της. Χρειάζεται την υποστήριξή της για να μην διοικείται σε λίγο και η Ισπανία από μία διεθνή τρόϊκα. Ήδη κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας επεδίωκε να κερδίσει την εύνοια της καγκελαρίου, λέγοντας ότι η Ισπανία θα γίνει η Γερμανία του Νότου και υποσχόμενος ότι θα θεσπίσει φρένο χρέους στο σύνταγμα της χώρας .»
Το σχόλιο από την Frankfurter Allgemeine: «Ο έμπειρος πολιτικός Ραχόϊ απηύθυνε ένα διπλό μήνυμα στους Ισπανούς και στους υπόλοιπους Ευρωπαίους: πρώτον, μπορούμε να τα καταφέρουμε και δεύτερον θα σεβαστούμε τους κανόνες του παιχνιδιού. Η Ισπανία έχει μπροστά της μία ακόμη χρονιά με υψηλή ανεργία και ελάχιστη οικονομική ανάπτυξη και δεν πρόκειται να τα καταφέρει χωρίς συγκρούσεις συμφερόντων και κοινωνικές αντιπαραθέσεις. Αλλά γι αυτό ακριβώς έλαβε ο Ραχόϊ ισχυρή εντολή από τους ψηφοφόρους».
«Ήταν μία απογοητευτική αρχή για τον Ραχόϊ» αντιτείνει η Süddeutsche Zeitung και εξηγεί: «Ο Ραχόϊ προτίμησε να μιλήσει 'στο περίπου'. Λέει ότι δεν έχει ακόμη στη διάθεσή του όλα τα στοιχεία που θα του επέτρεπαν να διαμορφώσει πλήρη εικόνα, αλλά κανείς δεν μπορεί να πιστέψει μία τέτοια δικαιολογία. Οι Ισπανοί γνωρίζουν ότι απαιτούνται θυσίες και έχουν δικαίωμα να μάθουν ποιές ακριβώς θα είναι αυτές. Ο Ραχόϊ, παρά την απόλυτη πλειοψηφία που κέρδισε, δεν βρήκε το θάρρος να πει στους συμπατριώτες του τι τους περιμένει τους επόμενους μήνες. Προτιμά να ακολουθήσει την τακτική της σαλαμοποίησης».
Πηγή: Deutsche Welle