Στην Ελλάδα πρέπει πρώτα και πάνω απ’ όλα να σταματήσουμε την πτώση, να εγκαταλείψουμε άμεσα το Μνημόνιο.

ΟΜΙΛΙΑ  TOY ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΗΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ,   ΑΛ.ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ECONOMIST ΑΘΗΝΑ 2-7-2012

 Κυρίες και Κύριοι,

Αγαπητοί προσκεκλημένοι,

 Ευχαριστώ θερμά τους διοργανωτές αυτού του τόσο σημαντικού ετήσιου συνεδρίου για την ευγενική τους πρόσκληση και τη διάθεσή τους να ακούσουν και να αξιολογήσουν τις θέσεις του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης για τη σημερινή οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

Το χρονικό διάστημα που έχει μεσολαβήσει από την εκλογική αναμέτρηση της 17^ης Ιουνίου θυμίζει σε πολλά την πρώτη μετεκλογική περίοδο του 2009.

Θυμίζει την ανήσυχη ηρεμία πριν από την αναμενόμενη καταιγίδα.

Κυριαρχούν οι εύηχες υπεκφυγές και οι παραπομπές σ’ ένα ψευδώνυμο κυβερνητικό πρόγραμμα μιας χρήσης.

Σε μια προγραμματική συμφωνία που παρήχθει υπό πίεση των υψηλών προσδοκιών της κοινής γνώμης, παρά τη πλήρη επίγνωση των συνταχτών της, ότι δεν πρόκειται να υλοποιεί στο βαθμό που θέτουν ως προϋπόθεση υλοποίησής της τη συμφωνία των δανειστών και της τρόικα.

Πρόκειται, με δυο λόγια, για μια προσχηματική συμφωνία αποφασισμένων διεκπεραιωτών του Μνημονίου.

Ήδη, η συγκυβέρνηση Σαμαρά κατάφερε να εξαιρέσει την πιο υπερχρεωμένη χώρα της Ευρωζώνης, την Ελλάδα, από τις κατ’ αρχήν ευνοϊκές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της Παρασκευής για τις υπερχρεωμένες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου.

Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, η Ελλάδα της σημερινής τρικομματικής κυβέρνησης συντάσσεται όχι με τους χρεώστες, αλλά με τους δανειστές. Με τον ευρωπαϊκό Βορρά και όχι με το Νότο.

Από τις πρώτες κιόλας μέρες της, η συγκυβέρνηση Σαμαρά απέδειξε ότι δεν έχει ούτε την πολιτική βούληση, αλλά ούτε και την ικανότητα να διαπραγματευτεί για την Ελλάδα στην Ευρώπη.

Απέδειξε ότι θα είναι συγκυβέρνηση συνέχειας του Μνημονίου.

Στην πιο κρίσιμη μάχη, στη πιο κρίσιμη Σύνοδο κορυφής, όχι μόνο δεν κέρδισε τίποτα, αλλά δεν μπήκε ούτε καν στο κόπο να μπει στο γήπεδο και να αγωνιστεί.  Ήταν απούσα.

Και, μάλιστα, τη στιγμή που η Ισπανία και η Ιταλία πέτυχαν τις πρώτες τους δημοσιονομικές ανάσες και κάποιες ορατές ρωγμές στη λογική της λιτότητας. Και ως απούσα, μοιραία και άβουλη, θέτει, τώρα, το ευρωπαϊκό δεδομένο ως δήθεν εθνικό στόχο.

Δεν είναι πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Σε όλη την προεκλογική περίοδο, τα τρία κόμματα που σήμερα συγκυβερνούν εμφάνιζαν, με διαφορετικές διατυπώσεις, την πρόταση του ΔΝΤ για επιμήκυνση της δημοσιονομικής προσαρμογής ως δήθεν δική τους έμπνευση για τη διάσωση του τόπου.

Ποιοι; Αυτοί που πιστοί στην αποτελεσματικότητα του δόγματος του σοκ, υπέδειξαν αρχικά στο ΔΝΤ και την Τρόικα τη γρήγορη προσαρμογή.

Συγκεκριμένα, η έκθεση του ΔΝΤ της 9^ης Μαρτίου 2012 αναφέρει ότι η τότε κυβέρνηση Παπαδήμου είχε απορρίψει την πρόταση της επιμήκυνσης, με το σκεπτικό ότι θα υπονόμευε την αξιοπιστία της χώρας ως προς τους δημοσιονομικούς στόχους που όφειλε να εκπληρώσει.

 Σήμερα, οι ίδιοι άνθρωποι, βασιλικότεροι του βασιλέως, οι κκ. Σαμαράς και Βενιζέλος, συνεπικουρούμενοι από τον κ. Κουβέλη, διατυμπανίζουν την τότε άρνησή τους ως δήθεν εθνικό στόχο.

Κυρίες και Κύριοι,

Αγαπητοί προσκεκλημένοι,

Η θέση του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ στα δύο ζητήματα που έχω ήδη θίξει είναι ξεκάθαρη:

1.            Κανείς δεν μπορεί να μεταχειρίζεται την Ελλάδα ως παρία της Ευρωζώνης.

Και, κυρίως, δεν μπορεί να το κάνει αυτό η ίδια η ελληνική κυβέρνηση.

Δυστυχώς, η μνημονιακή συγκυβέρνηση Σαμαρά, έδωσε το πρώτο και ανεξίτηλο δείγμα γραφής της, αποφεύγοντας να διεκδικήσει για την Ελλάδα το οξυγόνο που οι εταίροι μας έδωσαν σε άλλους.

Έστειλε το πρώτο ευδιάκριτο σήμα της μη διαπραγμάτευσης προς τους δανειστές.

Παραιτήθηκε στην Ευρώπη πριν καλά-καλά αναλάβει τα καθήκοντά της στην Ελλάδα.

Συνυπέγραψε μία ακόμη προσπάθεια απομόνωσης της Ελλάδας ως συστημικού κινδύνου για το σύνολο της Ευρωζώνης.

Θέση του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ είναι πως, ό,τι ισχύει για την υπόλοιπη Ευρωζώνη, θα πρέπει να ισχύει και για τη χώρα μας.

Αυτό είναι τόσο αυτονόητο που δεν είναι διαπραγματεύσιμο.

Η εξαίρεση της Ελλάδας από τις δημοσιονομικές ευχέρειες που αποφάσισε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Παρασκευής υπονομεύει την ισοτιμία της συμμετοχής της στην Ευρωζώνη.

 Και  αυτή η ισοτιμία, επαναλαμβάνω, δεν είναι διεκδικούμενη για να είναι διαπραγματεύσιμη. Αποτελεί αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα.

Γι’ αυτό και θέση μας είναι ότι καμία συζήτηση για κανένα θέμα δεν μπορεί να γίνει με την τρόικα πριν διασφαλιστεί ρητά και για τη χώρα μας το κεκτημένο της 29^ης Ιουνίου.

 2.            Η επιμήκυνση της δημοσιονομικής προσαρμογής δεν αποτελεί λύση, στο βαθμό που η προσαρμογή συνεχίζει να βασίζεται σε προγράμματα σκληρής λιτότητας.

Είναι υπεκφυγή για να μη δοθεί η μόνη αναγκαία λύση: η αλλαγή πολιτικής.

Και το γεγονός ότι δεν είναι λύση αποδεικνύει και ο πρόσθετος δανεισμός που θα απαιτηθεί για την κάλυψη του δημοσιονομικού κενού που θα προκύψει – και που, αυτή τη στιγμή, υπολογίζεται στα €20 δις.

Συνεπώς, με την επιμήκυνση θα προστεθεί δανεισμός σε υπερχρεωμένη χώρα, η οποία ήδη εξαιρείται από τη δυνατότητα απευθείας ανακεφαλαιοποίησης του τραπεζικού συστήματός της από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας.

Πρόκειται για οικονομικό αυτοχειριασμό.

Θέση του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ είναι πως η μείωση στη δόση ενός θανατηφόρου φαρμάκου δεν μεταβάλλει την ιδιότητα του ίδιου του φαρμάκου.

Αν απλά αυξηθεί η περίοδος της δηλητηριώδους θεραπείας, θα επιμηκυνθεί ο θάνατος της κοινωνικής οικονομίας και το μαρτύριο θα γίνει πιο διαρκές, ίσως και περισσότερο βασανιστικό.

Όσο περισσότερο θα διαρκεί το Μνημόνιο, τόσο πιο γρήγορα θα εξαντλούνται οι οικονομικές και κοινωνικές αντοχές της χώρας μας.

Και επιτρέψτε μου, στο σημείο αυτό, να επαναλάβω την πολιτική μας εκτίμησή, που πηγάζει από την ενδελεχή ανάλυση των επιπτώσεων του Μνημονίου και την προβολή τους στο άμεσο μέλλον, πως η συνέχιση της μνημονιακής λιτότητας είναι αυτή που θα οδηγήσει τελικά τη χώρα στην εξώθηση, στην οικειοθελή αποχώρηση από την Ευρωζώνη.

Δηλαδή, στη μόνη θεσμική δυνατότητα που υφίσταται για την έξοδο κράτους-μέλους από το ενιαίο νόμισμα.

Κυρίες και Κύριοι,

Αγαπητοί προσκεκλημένοι,

Η διετία της εφαρμογής του Μνημονίου απέδειξε ότι πρόκειται για ένα οικονομικό πρόγραμμα με μετέωρο θεωρητικό υπόβαθρο, εκτός ελληνικής πραγματικότητας σχεδιασμό και αποτυχημένη διαχείριση.

Η αναφορά του σε συγκεκριμένη θεωρητική προσέγγιση, με αφετηρία τη δεκαετία του ’90, την οποία επικαλείται και η Ενδιάμεση Έκθεση για τη Νομισματική Πολιτική της Τράπεζας της Ελλάδας του 2010, για το λεγόμενο «μη κεϋνσιανό», επεκτατικό αποτέλεσμα μιας εκτεταμένης δημοσιονομικής προσαρμογής, εστιασμένης στις περικοπές δημόσιων δαπανών, αντί να οδηγήσει στην ανάπτυξη, εγκατέστησε την πιο παρατεταμένη και βαθειά αυτοτροφοδοτούμενη ύφεση στην Ιστορία της χώρας.

Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να επεκταθώ περισσότερο σ’ αυτό το θέμα που είναι πια κοινός τόπος.

Οι αναγκαίες διαρθρωτικές αλλαγές που απαιτούνται για την αντιμετώπιση διαχρονικών στρεβλώσεων της οικονομίας και της δημόσιας διοίκησης ακόμα κι αν επιχειρηθούν σε ένα περιβάλλον κατάρρευσης, δεν μπορούν να ευδοκιμήσουν.

Παρόλα αυτά ο σχεδιασμός του Μνημονίου ούτε καν αυτό δεν επιχείρησε. Αποσκοπούσε αποκλειστικά στην πρόχειρη και επιφανειακή μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος και όχι στη βιώσιμη και αποτελεσματική αντιμετώπιση των χρόνιων στρεβλώσεων και υστερήσεων που προκάλεσαν την κρίση.

Για παράδειγμα: Το πρόγραμμα λιτότητας και διαρθρωτικών αλλαγών του Μνημονίου επιβάλλει πολιτικές που:

• Αποφεύγουν να αντιμετωπίσουν το βασικό αίτιο του δημοσιονομικού προβλήματος της χώρας. Δηλαδή, τη σημαντική υστέρηση των δημόσιων εσόδων ως ποσοστού του ΑΕΠ από το μέσο όρο της Ευρωζώνης (40,9% έναντι 45,2% το 2011, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat).

Αποφεύγουν να αντιμετωπίσουν τη διαχρονική παθογένεια του φορολογικού συστήματος, όπου απεικονίζεται η πελατειακή ανταποδοτική σχέση ανάμεσα σε ομάδες πίεσης και στο πολιτικό σύστημα.

Με την υποφορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου και την υπερφορολόγηση της εργασίας, με την εκτεταμένη φοροδιαφυγή και τη σωρεία στοχευμένων και χαριστικών απαλλαγών και άλλων προνομίων, το σύστημα φορολόγησης έχει μετατραπεί σε «βιότοπο της διαπλοκής».

Είναι χαρακτηριστικό ότι το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2011-2015 προβλέπει μηδενικά έσοδα από την πάταξη της φοροδιαφυγής για τη διετία 2011-2012.

 Η περίφημη αναποτελεσματικότητα των ελεγκτικών μηχανισμών του κράτους είναι σε μεγάλο βαθμό πολιτική.

 Αντικατοπτρίζει τη αναποτελεσματικότητα της δημόσιας διοίκησης, αλλά και τη μηδενική πολιτική βούληση του πολιτικού κατεστημένου της χώρας να αντιπαρατεθεί με τους αιμοδότες του.

 Δεν είναι, λοιπόν, οι υπάλληλοι που δεν κάνουν τη δουλειά τους – με τις εξαιρέσεις, βέβαια, να επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Αλλά είναι το πολιτικό σύστημα που δεν την κάνει, εξυπηρετώντας μικρά και μεγάλα διαπλεκόμενα ιδιωτικά συμφέροντα εις βάρος τους δημόσιου συμφέροντος,

• τα μέτρα του Μνημονίου επικεντρώνονται ετεροβαρώς στην περικοπή δημόσιων δαπανών, παρά το γεγονός ότι το ύψος τους κινείται, περίπου, στο μέσο όρο της Ευρωζώνης (50,1% στην Ελλάδα έναντι 49,3% στην Ευρωζώνη το 2011),

• με το έντονο υφεσιακό αποτέλεσμα που επιφέρουν αυτές οι πολιτικές επιλογές, εντείνουν, αντί να μειώσουν, τη δανειακή επιβάρυνση της χώρας,

• Αντί των αναγκαίων διαρθρωτικών αλλαγών, δίνουν το βάρος στη προώθηση ανορθολογικών και αναποτελεσματικών διαρθρωτικών αλλαγών, κυρίως στην αγορά εργασίας όπου η καθίζηση των αμοιβών συμβαδίζει με την πρωτοφανή εκτόξευση της ανεργίας, περίπου, στο ¼ του εργατικού δυναμικού της χώρας.

Αυτές οι λεγόμενες διαρθρωτικές αλλαγές δυσχεραίνουν ή ακυρώνουν τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις για τα πραγματικά αίτια της δημοσιονομικής κρίσης, όπως είναι η αντιμετώπιση της διαφθοράς και του συμπλέγματος του Λαοκόοντα ανάμεσα στην πολιτική εξουσία, το οικονομικό, επιχειρηματικό και τραπεζικό κεφάλαιο και την ιδιωτική τηλεοπτική ενημέρωση.

Και, με αυτόν τον τρόπο, διατηρούν ενεργό τον κύκλο θετικής ανατροφοδότησης ανάμεσα στην ηθική απαξίωση του πολιτικού κατεστημένου της χώρας και την εξελισσόμενη δημοσιονομική της κρίση.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η Έκθεση του ΟΟΣΑ για τις δωροδοκίες και τη διαφθορά στην Ελλάδα του Ιουνίου 2012 στηλιτεύει τη συστηματική προσπάθεια συγκάλυψης καταγγελιών διαφθοράς από το σύστημα εξουσίας που διαμόρφωσαν οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.

Τέλος, η επαναλαμβανόμενη αποτυχία πρόβλεψης από την τρόικα, και μάλιστα σε χρονικό ορίζοντα εξαμήνου, των επιπτώσεων της λιτότητας στην πραγματική οικονομία – και ειδικότερα στο ρυθμό μεταβολής του πραγματικού ΑΕΠ σε ετήσια βάση –  αποτυπώνει την αποτυχία στη διαχείριση του Μνημονίου.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τα μέτρα ύψους €11,6 δις για τη διετία 2013-2014 είχαν προϋπολογιστεί με πρόβλεψη ύφεσης για φέτος 4,7%.

Ωστόσο, σύμφωνα με την τετραμηνιαία Έκθεση Οικονομικών Εξελίξεων του ΚΕΠΕ του Ιουνίου 2012, η ύφεση θα φτάσει το 6,7%.

Τα πρόσθετα μέτρα λιτότητας που θα επιβάλει η τρόικα για να αντισταθμίσει την αστοχία της θα παρατείνουν την ύφεση και θα επιτείνουν το πρόβλημα της δανειακής επιβάρυνσης.

Αλλά κυνηγώντας διαρκώς την ουρά της, η Ελλάδα εξωθεί ολοένα και περισσότερα τμήματα του πληθυσμού στο όριο της κοινωνικής αναπαραγωγής τους.

Καμία σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία δεν μπορεί να επωμίζεται για μεγάλο χρονικό διάστημα το βαρύ κόστος της εμμονής σε αδιέξοδες πολιτικές.

Η χρεοκοπία της τρόικας δεν μπορεί και δεν πρέπει να μετεξελιχθεί – και δεν θα μετεξελιχθεί – σε χρεοκοπία της Ελλάδας.

 Κυρίες και Κύριοι,

Αγαπητοί προσκεκλημένοι,

Η περαιτέρω εμμονή στο αποτυχημένο Μνημόνιο συνιστά νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία.

Συνιστά, επίσης, μικρόνοη και άγονη απόπειρα απομόνωσης μιας χώρας προς παραδειγματισμό.

Σε κάθε περίπτωση, υποδηλώνει την υποχώρηση του ορθού λόγου έναντι του δογματισμού.

Είναι ήττα της Δημοκρατίας από τον ακραίο φανατισμό.

Γι΄ αυτόν το λόγο, η άμεση ακύρωση των πολιτικών του Μνημονίου είναι η μόνη πραγματική εθνική ανάγκη.

Και η μοναδική εναλλακτική κυβερνητική λύση στην τρικομματική συγκυβέρνηση συνέχειας του Μνημονίου είναι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και το κυβερνητικό του πρόγραμμα.

Θέση μας είναι η αντικατάσταση του Μνημονίου με Εθνικό Σχέδιο Ανόρθωσης για την αναπτυξιακή και παραγωγική ανασυγκρότηση, αλλά και για την κοινωνικά δίκαιη δημοσιονομική εξυγίανση της χώρας.

Έχουμε επεξεργαστεί συγκεκριμένο σχέδιο για τη ρεαλιστική, αποτελεσματική και κοινωνικά δίκαιη δημοσιονομική σταθεροποίηση.

 Το σχέδιο προβλέπει τη σταθεροποίηση των πρωτογενών δαπανών ως ποσοστό του ΑΕΠ, η οποία θα πρέπει να καλυφθεί από την αύξηση των δημόσιων εσόδων.

Η προσαρμογή που προτείνουμε θα προέλθει από τη φορολόγηση του πλούτου και των υψηλών εισοδημάτων, με στόχο την αύξηση των εσόδων από άμεσους φόρους στα μέσα ευρωπαϊκά επίπεδα σε ορίζοντα τετραετίας (1% του ΑΕΠ κάθε χρόνο).

Αυτό προϋποθέτει τη ριζική μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος, ώστε να εντοπίζεται το εισόδημα και η περιουσία κάθε πολίτη και να κατανέμεται δίκαια το φορολογικό βάρος.

Στα ενδεικτικά μέτρα για τη σταθεροποίηση των πρωτογενών δαπανών περιλαμβάνεται το άμεσο πάγωμα των μειώσεων σε κοινωνικές δαπάνες, μισθούς και συντάξεις, ώστε να σταματήσει η περιθωριοποίηση των χαμηλών εισοδημάτων και η υποβάθμιση των μεσαίων.

  Περιλαμβάνεται, επίσης, η ριζική επανεξέταση και ανακατανομή των δημόσιων δαπανών, ώστε οι πόροι που θα εξοικονομηθούν να βελτιώσουν την ποιότητα των παρεχόμενων δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών.

Στα ενδεικτικά μέτρα για την αύξηση των δημόσιων εσόδων περιλαμβάνονται: η αλλαγή των φορολογικών συντελεστών και της κλίμακας των εισοδημάτων φυσικών και νομικών προσώπων στο μέσο ευρωπαϊκό επίπεδο, ώστε να επιτευχθεί αύξηση των εσόδων με ελάφρυνση των φτωχότερων και επιβάρυνση των πλουσιότερων.

Η επανεξέταση όλων των ειδικών φορολογικών καθεστώτων και η αποτελεσματική αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, καθώς και η υλοποίηση πλήρους και καθολικού περιουσιολογίου, όπου θα αποτυπώνεται  η περιουσία όλων των Ελλήνων υπηκόων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, σε όλες τις μορφές κινητού και ακίνητου πλούτου.

Κυρίες και Κύριοι,

Αγαπητοί προσκεκλημένοι,

Οι τελευταίες εξελίξεις στην Ευρώπη, αποδεικνύουν ότι υπήρξαν περιθώρια διαπραγμάτευσης που ουδέποτε αξιοποιήθηκαν από Ελληνικής πλευράς.

Η κρίση δανεισμού ενός κράτους-μέλους μιας νομισματικής ένωσης είναι πρόβλημα συλλογικό.

Και αυτό γιατί σε μεγάλο βαθμό, προκύπτει από τους περιορισμούς στην άσκηση αντικυκλικής οικονομικής πολιτικής που θέτει η ίδια η δομή και η λειτουργία της Ευρωζώνης.

Συνεπώς, η βέλτιστη λύση στο πρόβλημα δημόσιου χρέους της Ελλάδας μπορεί και πρέπει να δοθεί στο επίπεδο της Ευρωζώνης. Πιστεύουμε ότι αυτές οι λύσεις ακόμα υπάρχουν.

Περιλαμβάνουν:

ü    την απόδοση στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ρόλου πραγματικής κεντρικής τράπεζας.

Δηλαδή, ρόλου δανειστή ύστατης καταφυγής στην αγορά κρατικών ομολόγων, χωρίς ποσοτικό όριο, ώστε να αναχαιτισθεί ο κερδοσκοπικός στοιχηματισμός στα ομόλογα ευάλωτων και κρίσιμων για τη συνοχή της Ευρωζώνης κρατών-μελών, που απειλεί να εξελιχθεί σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

ü    την πολιτική ρύθμιση του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού τομέα, με τέσσερα βασικά εργαλεία πολιτικής:

α). την εισαγωγή φόρου Tobin στη βραχυπρόθεσμη κίνηση κεφαλαίων σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ώστε να αμβλυνθεί η κερδοσκοπική συμπεριφορά τους,

β). Ευρωπαϊκή τραπεζική νομοθεσία κατά το πρότυπο της Νομοθετικής Πράξης Glass-Steagall, που ίσχυσε στις ΗΠΑ από το 1933 έως το 1999, και διαχώριζε τις εμπορικές από τις επενδυτικές τραπεζικές δραστηριότητες και τους αντίστοιχους πιστωτικούς κινδύνους.

γ). την κατάργηση των φορολογικών παραδείσων εντός και εκτός ευρωπαϊκών εδαφών, και

δ). τη δημιουργία δημόσιου ευρωπαϊκού οίκου πιστοληπτικής αξιολόγησης των οικονομιών,

ü    την εποπτεία και ανακεφαλαιοποίηση των εθνικών τραπεζών στο επίπεδο της Ευρωζώνης,

ü    την έκδοση Ευρωομολόγων, από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ή από άλλο θεσμό της Ευρωζώνης, χωρίς συνοδευτικούς όρους άσκησης περιοριστικής μακροοικονομικής πολιτικής σε εθνικό επίπεδο, οι οποίοι απλώς θα αναπαράξουν το πρόβλημα υπερχρέωσης που η έκδοση των Ευρωομολόγων αποσκοπεί να επιλύσει,

ü    τη θεσμοθέτηση Ευρωπαϊκού Ταμείου Κοινωνικής Ανάπτυξης και Αλληλεγγύης, που προτείνει το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, για τη χρηματοδότηση δημόσιων επενδύσεων στους τομείς της έρευνας και ανάπτυξης, των κοινωνικών υπηρεσιών και υποδομών και της προστασίας του περιβάλλοντος, με πόρους από τον φόρο Tobin, τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό και το χαμηλότοκο δανεισμό της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Εφόσον, όμως, ο συσχετισμός πολιτικών δυνάμεων στην Ευρώπη αναβάλλει αυτές τις αναγκαίες πρωτοβουλίες για τη διάσωση της Ευρωζώνης, η υπερχρέωση της χώρας μας θα πρέπει να αντιμετωπιστεί μεμονωμένα.

Αυτό σημαίνει διαγραφή σημαντικού μέρους του θεσμικού και διακρατικού χρέους, ώστε το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ να επανέλθει σε τροχιά βιωσιμότητας.

Αλλά η αναδιάρθρωση του χρέους αφορά μόνον τη μείωση του αριθμητή του κλάσματος. Θα πρέπει παράλληλα να αυξηθεί και ο παρονομαστής, δηλαδή το ΑΕΠ.

Αυτό, όπως σας εξέθεσα νωρίτερα, προϋποθέτει άμεση αλλαγή πολιτικής: εγκατάλειψη της λιτότητας και υιοθέτηση μιας συνολικής πολιτικής ενίσχυσης των όλων συνιστωσών της ζήτησης, με προτεραιότητα τις δημόσιες επενδύσεις.

Στην Ελλάδα πρέπει πρώτα και πάνω απ’ όλα να σταματήσουμε την πτώση.

Πρέπει να εγκαταλείψουμε σε συνεργασία με τους εταίρους μας αυτό το μη βιώσιμο σχέδιο.

Το μνημόνιο.

Το αδιέξοδο της πορείας που ακολουθήσαμε και στην οποία έχει δεσμευθεί αυτή η κυβέρνηση, το συνειδητοποιούν πλέον τόσο διεθνείς οργανισμοί αλλά όλο και περισσότερο οι ηγεσίες.

Το ίδιο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο τον Απρίλιο χαρακτήριζε την εφαρμογή του προγράμματος ως μια επιλογή υψηλού ρίσκου περιγράφοντας διάφορους παράγοντες που μπορούν να το εκτροχιάσουν.

Ακόμα και η ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά και της Γαλλίας το συνειδητοποιούν και δηλώνουν δημόσια ότι πρέπει να μπουν  προτεραιότητες ανάπτυξης.

Νομίζουμε ότι έχει έρθει το πλήρωμα του χρόνου. Πρέπει και η ελληνική και η ευρωπαϊκή ηγεσία να ομολογήσουν ότι η επιλογή της εσωτερικής υποτίμησης δε λειτουργεί.

Ότι αυτό το σχέδιο, είναι μη βιώσιμο. Τόσο απλά.

Αυτή είναι η απαραίτητη  προϋπόθεση όχι μόνο για να σταματήσουμε την ανθρωπιστική καταστροφή αλλά και για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε στις μεγάλες μεταρρυθμίσεις στο  κράτος.

Δεν είναι δυνατόν μια οικονομία σε ελεύθερη πτώση,

ΚΑΙ να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό της,

ΚΑΙ να έχει ανάπτυξη,

ΚΑΙ να πληρώσει 110 δις σε τόκους μέχρι το 2020.

Πρόκειται για μια εξίσωση δίχως λύση.

Υπάρχουν λοιπόν, ελάχιστες προϋποθέσεις για την ανάκαμψη

• Ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών από ESM ώστε να μην γράφονται στο χρέος τα κεφάλαια που χρησιμοποιούνται για τη στήριξη τους.
  • Πάγωμα μέτρων λιτότητας
  • Μορατόριουμ αποπληρωμής προς την τρόικα τουλάχιστον για ένα χρόνο και για όσο χρειαστεί.
  • Πρόγραμμα επενδύσεων μέσω ευρωπαϊκής τράπεζας επενδύσεων και ευρωπαϊκού ταμείου επενδύσεων

Αυτές είναι οι ελάχιστες προϋποθέσεις για να μπορέσουν να προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις στο κράτος που θα το κάνουν πιο αποτελεσματικό, πιο λειτουργικό και κοινωνικά ανταποδοτικό.

Ένα κράτος που δεν θα εμποδίζει την ανάπτυξη, αλλά θα την στηρίζει.

Ένα κράτος που δε θα συντηρεί αχρείαστη γραφειοκρατία, αλλά θα κινητοποιεί τις δυνάμεις του για να στηρίξει την ανάπτυξη, την απασχόληση και την κοινωνική συνοχή.

Η παρέα της Σύρου

Πρώτη καταχώρηση: Σάββατο, 30 Ιουνίου 2012, 13:10

Μιχάλης Παπανίδης - Νίκος Γεωργιάδης

Στην ηλιόλουστη Σύρο της Φραγκοσυριανής και του Βαμβακάρη εξελίχθηκε μία από τις σημαντικότερες σχέσεις, το εύρος της οποίας, αργότερα βεβαίως, έμελλε να «κλειδώσει» την πολιτική πορεία του υπουργού Οικονομικών, Γιάννη Στουρνάρα.

Στην περιοχή «Τρία Λαγκόνια» και σε μικρή απόσταση μεταξύ τους υπάρχουν τρία σπίτια. Το ένα ανήκει στον Γιάννο Παπαντωνίου, το άλλο στον πρώην πρέσβη της Γαλλίας στην Ελλάδα, τον κ. Μπρούνο Ντελέ, και το τρίτο στον Γιάννη Στουρνάρα.

Οι τρεις τους δεν άργησαν να γίνουν στενοί φίλοι και να κάνουν παρέα τα καλοκαίρια. Οι σχέσεις τους έγιναν ακόμη πιο στενές, καθώς άρχισαν να έχουν επαφές και στην Αθήνα. Η παρέα της Σύρου είχε… δέσει.

 

Το πιο εντυπωσιακό για τη μελλοντική πολιτική τύχη του Γιάννη Στουρνάρα ήταν πως ο πρέσβης της Γαλλίας φιλοξενούσε τα καλοκαίρια έναν άσημο (τότε) και παντελώς άγνωστο στην Ελλάδα, που άκουγε στο όνομα Φρανσουά Ολάντ!

Ο Γιάννης Στουρνάρας είχε την ευφυΐα να κρατήσει και να συντηρήσει τη γνωριμία που προέκυψε κατά τις διακοπές του στη Σύρο. Ο γαλλικός παράγοντας ήταν πλέον στο πλευρό του.

Όταν τοποθετήθηκε στη διοίκηση της Εμπορικής Τράπεζας, η καλοκαιρινή παρέα «έπιασε δουλειά». Είναι γνωστό ότι η Εμπορική πωλήθηκε στους Γάλλους και πολλοί συνδέουν την παρέα της Σύρου με την τελική επιλογή εκείνου που θα αγόραζε την τράπεζα. Μάλιστα, θεωρείται ότι, ως διοικητής της Εμπορικής, ο Γιάννης Στουρνάρας διαδραμάτισε ρόλο στην απόκτηση της τράπεζας από τους Γάλλους. Ο αγοραστής είναι ένας τραπεζικός κολοσσός, η Credit Agricole.

Τότε -και σε σχέση με τις επιδόσεις της Εμπορικής επί των ημερών του- ήταν που ο Γιάννης Στουρνάρας απέκτησε το παρατσούκλι «Κόπερφιλντ» ή «μάγος». Η τραπεζική «πιάτσα» τού απέδιδε έτσι υπερφυσικές ικανότητες στο να… εξαφανίζει τράπεζες.

Παρακολουθήστε το οδοιπορικό της παρέας της Σύρου, αφού τίποτε τελικά δεν είναι τυχαίο.
http://www.zougla.gr/politiki/article/i-parea-tis-sirou

Τελευταία ενημέρωση: Σάββατο, 30 Ιουνίου 2012, 13:18

Πρόντι: Σε λίγο όλη η ΕΕ θα γίνει... Ελλάδα

ΑΘΗΝΑ 28/06/2012

Διαφημίσεις Google

Είσαι αμήχανοςΓίνε πολυμήχανος
Σπούδασε μηχανικός στη Χίο
fme.aegean.gr

Δεν πρέπει να επαναδιαπραγματευθεί μόνο η Ελλάδα, αλλά, όλοι μας και για την Ελλάδα.... Είμαστε όλοι Έλληνες» τονίζει ο Ρομάνο Πρόντι, πρώην πρόεδρος της Επιτροπής και πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας, σε αποκλειστική του συνέντευξη στον απεσταλμένο της διαδικτυακής τηλεόρασης του ΑΜΠΕ στις Βρυξέλλες, Γιώργο Κουβαρά.

«Οι Έλληνες είναι πέρα από τα όρια της φτώχειας, και με αυτή την πολιτική, αν συνεχιστεί έτσι, όλη η Ευρώπη θα γίνει Ελλάδα», προειδοποιεί ο Ρομάνο Πρόντι.

Oλόκληρη η συνέντευξη του έχει ως εξής:

-Οι Έλληνες πολίτες είναι στα όρια της φτώχειας, τι μπορεί να περιμένουν;

Οι Έλληνες είναι πέρα από τα όρια της φτώχειας και με αυτή την πολιτική, αν συνεχιστεί έτσι, όλη η Ευρώπη θα γίνει Ελλάδα. Δεν έχουν καταλάβει ότι μια νομισματική ένωση επιβάλει, εξ ορισμού, μια κοινή οικονομική και δημοσιονομική πολιτική, με όλη αυτή την επιτήρηση και την πειθαρχία.

Σαφώς η Ελλάδα στο παρελθόν εξαπάτησε με τα οικονομικά της στοιχεία αλλά τώρα έκανε ό,τι μπορούσε για να ευθυγραμμιστεί. Χρειάζεται μία κοινή ευρωπαϊκή αρχή, αλλά και μια πολιτική αλληλεγγύης που θα συμπεριλάβει όλες τις χώρες. Κυρίως δεν πρέπει να σκεφτούμε, όπως σκέφτονται μερικοί, ότι αν βγάλουμε έξω την Ελλάδα θα είμαστε εντάξει.

Όχι, όχι, εμείς είμαστε όλοι Έλληνες.

-Το ακούσαμε αυτό πολλές φορές..

Ναι, αλλά η πολιτική εμπεριέχει και δυσκολίες και προβλήματα, συνεπώς χρειάζεται χρόνος. Κοιτάξτε, αυτό που εγώ πιστεύω είναι ότι η σημερινή σύνοδος, δεν θα είναι καθοριστική, θα ευχόμουν να είναι, ας ελπίσουμε ότι θα είναι.

Πιστεύω ότι θα ληφθούν αποφάσεις προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά δεν θα επαρκούν για την επίλυση του προβλήματος. Πιστεύω όμως ότι με την πάροδο του χρόνου, σε λίγους μήνες, θα συνειδητοποιήσουν όλοι την καταστροφή που θα έφερνε η διάλυση του ευρώ.

Συνεπώς, μακροπρόθεσμα, είμαι λιγότερο απαισιόδοξος και πιστεύω ότι θα βρεθεί λύση.

-Υπάρχει ενδεχόμενο να συγκροτηθεί μέτωπο του νότου;

Αν μπούμε σε αντιπαράθεση Βορρά Νότου -πρώτα από όλα ούτε φτάνουμε εμείς του νότου, ούτε είμαστε αρκετοί για να λύσουμε το θέμα-. Έπειτα κάποιος θα μπορούσε να δεχθεί ότι είμαστε δύο Ευρώπες και ότι στο μέλλον θα μπορούσαν να υπάρχουν δύο νομίσματα.

Αλλά αυτό είναι απαράδεκτο. Πρέπει να θυμόμαστε ότι η ιδέα του να χωρίσουμε το βορρά από το νότο και να παίζουμε με τις χώρες καθορίζοντας την πολιτική τους σαν να ήταν μαριονέτες, είναι μία εσφαλμένη ιδέα. Αν δεν υπάρχει ένωση, η Ευρώπη θα διαλυθεί. Θα υπάρξει μία άτακτη ρήξη.

Στην Αθήνα υπάρχει μία άλλη κυβερνητική πλειοψηφία υπέρ της επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου. Θα ήταν εφικτό κάτι τέτοιο;

Δεν εισέρχομαι στο συγκεκριμένο ελληνικό πρόβλημα. Δεν θα ήταν σωστό. Πρώτα από όλα η Ελλάδα έχει αποδείξει ότι κατάλαβε τη δραματική διάσταση της υπόθεσης. Εγώ πίστευα ότι οι Έλληνες θα πήγαιναν περισσότερο προς τα άκρα, δεδομένης της κατάστασης.

Παρόλα αυτά θα πρέπει να τους ακούσουμε. Χρειάζεται διαπραγμάτευση, να μπούμε στην ουσία των προβλημάτων, άρα είναι σαφές ότι δεν θα ήθελα να χρησιμοποιήσω την λέξη επαναδιαπραγμάτευση, αλλά δεν μπορεί να συνεχιστεί έτσι η κατάσταση. Γιατί αν αρχίσεις με μια ύφεση, -6% -5%, -4% που θα καταλήξουμε;

Μια χώρα που έχει μειώσει τόσο πολύ το ΑΕΠ της θα μπορούσε να προχωρήσει μόνο αν υπήρχε η ελπίδα της ανάκαμψης. Αλλά τώρα υπάρχει μόνο ο κατήφορος. Λοιπόν, επαναλαμβάνω, ότι δεν πρέπει να επαναδιαπραγματευθεί μόνο η Ελλάδα αλλά όλοι μας και για την Ελλάδα.

Πιστεύετε ότι στην Ευρώπη έχει χαθεί η διάκριση δεξιάς- αριστεράς;

Αυτή τη στιγμή, η πολιτική συζήτηση και τα προβλήματα τρέχουν περισσότερο σε εθνικό επίπεδο παρά με βάση τις παραδοσιακές πολιτικές γραμμές. Είναι δύσκολο να πει κανείς ότι υπάρχει μία φιλοευρωπαϊκή δεξιά ή αριστερά. Όχι, και από την άποψη αυτή αυτό είναι καλό.

Υπάρχει ένα ευρωπαϊκό συναίσθημα που ξεπερνά τις διαχωριστικές κομματικές γραμμές. Υπάρχει όμως ακόμη το ειδικό βάρος των εθνικών κρατών που κυριαρχεί. Βρισκόμαστε στη μέση του δρόμου. Το να γυρίσουμε πίσω θα ήταν τραγωδία, πρέπει να προχωρήσουμε μόνο μπροστά.

Τά φαντάσματα πού ἐπί δεκαετίες μᾶς στοιχειώνουν

διάφορα

από Μινώταυρος

1

Η δεκαετία του ΄60 ήταν η δεκαετία του καλού σατυρικού ελληνικού κινηματογράφου. Αυτή, λοιπόν, η δεκαετία «σημαδεύτηκε» από την ύπαρξη στο κινηματογραφικό στερέωμα, μεγάλων συγγραφέων και σεναριογράφων, με ποιότητα, ευρηματικότητα και άπλετο χιούμορ, οι οποίοι σατίριζαν με επιτυχία τα πολιτικά δρώμενα της εποχής. Μιας εποχής που χαρακτηριζόταν από πολιτική αστάθεια, σαν τη σημερινή.

Τους ήρωες των κινηματογραφικών τους αριστουργημάτων, που γαλούχησαν και ευθύμησαν γενεές Ελλήνων, ενσάρκωσαν πολλοί σπουδαίοι ηθοποιοί, «ιερά τέρατα» του είδους τους. Αλήθεια, ποιος δεν έχει δει την κωμωδία του 1961 «ζητείται ψεύτης» ή αλλιώς «ο ψευτοθόδωρος», σε σκηνοθεσία του Γιάννη Δαλιανίδη και σενάριο του ίδιου και του Δημήτρη Ψαθά; Αυτό το κινηματογραφικό έργο πραγματευόταν ένα βουλευτή, ονόματι Φερέκη (Παντελής Ζερβός) που χρειαζόταν ως υπάλληλο, κάποιον «άσσο» του ψέματος, προκειμένου να διαχειρίζεται τους ψηφοφόρους του, ούτως ώστε να μην τηρεί τις προεκλογικές του υποσχέσεις, αλλά ταυτόχρονα να μη χάνει την ψήφο τους στις επόμενες εκλογές. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο του «Ψευτοθόδωρου», ενσάρκωσε ο χαρισματικός ηθοποιός Ντίνος Ηλιόπουλος ο οποίος προσέδωσε μια μαγική αύρα στο πλαίσιο αυτού του κινηματογραφικού αριστουργήματος.

Επίσης, ποιος δεν έχει δει ένα άλλο κινηματογραφικό αριστούργημα του 1965, με τίτλο «υπάρχει και φιλότιμο»; Μια ακόμη διαχρονική κωμωδία του Αλέκου Σακελλάριου, όπου πρωταγωνίστησε ο λαμπρός ηθοποιός του θεάτρου και κινηματογράφου, Λάμπρος Κωνσταντάρας. Θέμα της ταινίας, «ο Μαυρογιαλούρος», που ήταν ένας Υπουργός που ζούσε σε έναν κόσμο που είχαν δημιουργήσει οι παρατρεχάμενοι σύμβουλοί του και τελικά ανακάλυψε ότι όσα είχε υποσχεθεί στους ψηφοφόρους του και πολίτες δεν πραγματοποιούντο, γιατί κάποιοι οικειοποιούντο τα χρήματα που προορίζονταν για τα δημόσια έργα.

Παρ΄ότι, λοιπόν, αυτοί οι κινηματογραφικοί θησαυροί, αναφέρονταν σε εκείνη τη σαθρή πολιτικά εποχή, όπου ο Γεώργιος Παπανδρέου (πατέρας του Ανδρέα και παππούς του Γιώργου), καταγράφηκε στην Ιστορία, και δικαίως, λόγω των προεκλογικών του ψεμάτων, ως ο Πρωθυπουργός των «θα», είναι και σήμερα τόσο επίκαιροι για τα πολιτικά δρώμενα της πατρίδας μας.

Δυστυχώς, όμως, αυτή η πολιτική παθογένεια που έφερε τη δικτατορία το 1967 με την κατάργηση της Δημοκρατίας στην πατρίδα μας, συνεχίστηκε και έπειτα από την μεταπολίτευση το 1974. Έτσι, από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου και μέχρι σήμερα, όλοι όσοι διεκδίκησαν και τελικά ανέλαβαν την Πρωθυπουργία της πατρίδας μας, βασίσθηκαν σε προεκλογικά ασύστολα ψεύδη, μέσω των οποίων υφάρπαζαν επί της ουσίας την ψήφο των Ελλήνων πολιτών. Ποιος θα ξεχάσει το προεκλογικό σύνθημα του Ανδρέα Παπανδρέου για «περήφανα γηρατειά», τα οποία κατά τη διάρκεια της Πρωθυπουργίας του, «τσάκιζε» επανειλημμένως στο ξύλο, όταν τολμούσαν να διεκδικήσουν καλύτερους όρους διαβίωσης; Ποιος θα λησμονήσει τις προεκλογικές υποσχέσεις του Κώστα Καραμανλή για «επανίδρυση του κράτους» και για «πάταξη των νταβατζήδων» που επί πεντέμισι χρόνια διακυβέρνησής του, δεν πραγματοποίησε; Σε ποιον θα διαφύγει  το αλήστου μνήμης «λεφτά υπάρχουν» του Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος ακολούθως οδήγησε τη χώρα στην υπαγωγή της στο ΔΝΤ και την ολοκληρωτική και καθολική εξαθλίωση;

Στις εκλογές της 6^ης Μαΐου 2012, ο Ελληνικός λαός έδειξε να παίρνει τις τύχες του στα δικά του χέρια, καταψηφίζοντας και καταδικάζοντας αυτά τα δυο κόμματα εξουσίας που τα τελευταία 100 χρόνια (με διαφορετικά ονόματα) κυβέρνησαν την πατρίδα μας προς όφελος των δικών τους συμφερόντων και των ημετέρων τους, εις βάρος του Ελληνικού λαού.

Ωστόσο, στις εκλογές της 17^ης Ιουνίου 2012, ένα μέρος των Ελλήνων πολιτών υπέκυψε στο φόβο και τον τρόμο που τεχνηέντως διέρρεαν, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, οι τροϊκανοί και τα εγχώρια παπαγαλάκια της νέας τάξεως πραγμάτων και της παγκοσμιοποίησης, τα Ελληνικά ΜΜΕ. Έτσι, με την ψήφο τους και σε συνδυασμό με το δώρο των 50 εδρών του καλπονόμου, έδωσε την δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης στη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το δεκανίκι τους, τη «Δημοκρατική Αριστερά», του νεοκολοτούμπα Φώτη Κουβέλη.

Κατ΄αυτόν τον τρόπο, ο κ. Σαμαράς δεν υπάρχει περίπτωση να τηρήσει τις προεκλογικές εξαγγελίες και δεσμεύσεις του, για τιμωρία των ανθρώπων του ΠΑΣΟΚ που είναι υπεύθυνοι της οικονομικής εξαθλίωσης του λαού μας και της απεμπόλησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της πατρίδας μας, μέσω της παραπομπής τους στο ειδικό δικαστήριο. Τώρα ήταν όμως, που διατυμπάνιζε στεντόρεια στο «Ζάππειο 2», στις 12 Μαΐου 2011, και κατηγορούσε, εμμέσως πλην σαφώς, την Κυβέρνηση Παπανδρέου, για το αδίκημα της Εσχάτης προδοσίας: «… Έχουμε μια κυβέρνηση που η ίδια ενοχοποιεί τον εαυτό της. Γνωρίζουμε ότι η προετοιμασία της προσφυγής στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, είχε ξεκινήσει από καιρό, όταν τότε οι διεθνείς αγορές δάνειζαν ακόμα άνετα την Ελλάδα. Η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. επεδίωξε τότε, ότι άλλες χώρες προσπάθησαν να αποφύγουν και δεν διαπραγματεύθηκε τίποτε…». Επίσης συνεχίζοντας έλεγε: «…σας καλώ όλους πρώτα να κατεδαφίσουμε μαζί τα φαντάσματα που επί δεκαετίες μας στοιχειώνουν, τα φαντάσματα του λαϊκισμού, του κρατισμού, της μοιρολατρίας, της ηττοπάθειας, της φαυλότητας, της μισαλλοδοξίας και της εύκολης τακτοποίησης των Εθνικών θεμάτων….»

Έτσι, ενώ ο Ελληνικός λαός, καταψήφισε το ΠΑΣΟΚ και στις δυο εκλογικές αναμετρήσεις, καταδικάζοντάς το σε απίστευτα χαμηλά εκλογικά αποτελέσματα, θεωρώντας το υπεύθυνο για τις αντεθνικές, αντισυνταγματικές και αντικοινωνικές πολιτικές του, ο κ. Σαμαράς ξέχασε τις υποσχέσεις του και το απαλλάσσει των βαριών κατηγοριών του, προκειμένου να γίνει Πρωθυπουργός. Δέχεται, λοιπόν, να συγκυβερνά με αυτούς που δημιούργησαν την σημερινή Ελληνική τραγωδία. Δέχεται να συγκυβερνά με όλους εκείνους που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ και είναι αυτοί που βολεύτηκαν όλα αυτά τα χρόνια από το πελατειακό κράτος του ΠΑΣΟΚ. Είναι αυτοί οι ίδιοι που «τα  φάγανε» μαζί με τον Πάγκαλο, κατά δήλωσή του. Όπως, όμως, όλες οι αρχαίες Ελληνικές τραγωδίες είχαν πάντα στο τέλος την κάθαρση, έτσι, και στην τραγωδία της σημερινής Ελλάδας πρέπει να αποδοθεί κάποτε κάθαρση.

Προσωπικά βεβαίως, κε Σαμαρά, πιστεύω και συντάσσομαι απόλυτα με όσα καταλήγει άρθρο του κ. Μενέλαου Γκίβαλου, αναπληρωτή καθηγητή πολιτικής επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο περιοδικό «Επίκαιρα» στις 21/6/2012: «Η ηθική και πολιτική νίκη, ανήκει στα εκατομμύρια των πολιτών που στάθηκαν όρθιοι, που προάσπισαν την αξιοπρέπειά τους, που σεβάστηκαν την Εθνική τους ταυτότητα, που περιφρόνησαν τους εκβιαστές και τους εκβιασμούς τους». 

Και εν αντιθέσει, με το «Ζάππειο 2», όπου ο κ. Σαμαράς είπε: «… Ελπίδα, σ’ ένα λαό που νιώθει προδομένος. Αυτοπεποίθηση σε ένα λαό που τον ξεγέλασαν, τον πίκραναν και τον προσέβαλαν, που όμως δεν γονατίζει και δεν το βάζει κάτω. Εμείς στοιχηματίζουμε ακριβώς σε αυτό, ότι ο Ελληνικός λαός δεν το βάζει κάτω και το στοίχημα θα το κερδίσουμε. Να θυμάστε μπορούμε καλύτερα. Να ξέρετε αξίζουμε καλύτερα. Να είστε σίγουροι και να μου έχετε εμπιστοσύνη…», λυπάμαι αλλά τον θεωρώ το νέο Μαυρογιαλούρο της σημερινής πολιτικής σκηνής διότι δεν θα τηρήσει τίποτε από τα παραπάνω. Γι΄αυτό, δεν θα πρέπει να τον περιβάλλουμε με εμπιστοσύνη, καθώς αντιμετωπίζει την οικονομική δημοσιονομική κατάσταση, με την ίδια επιπολαιότητα που επέδειξε και η κυβέρνηση του Γ.Παπανδρέου. Επί παραδείγματι, στο πλαίσιο συμφωνίας των τριών πολιτικών αρχηγών που αποτελούν την κυβέρνηση, είναι και οι εξής υποσχέσεις – εξαγγελίες που θεωρώ εξαιρετικά ουτοπικές, λόγω του γεγονότος πως δεν μας έχουν δοθεί αντίστοιχα ισοδύναμα για να καλύψουν τις απώλειές τους:

1. Αποκατάσταση αδικιών σε χαμηλοσυνταξιούχους και πολυτεχνικά επιδόματα.
2. Επέκταση του επιδόματος ανεργίας για έναν ακόμη χρόνο από κοινοτικούς πόρους, χωρίς να υπάρχει καμιά εγγύηση από πλευράς ΕΕ.
3. Όχι απολύσεις στο Δημόσιο, από τη στιγμή που η τρόικα από το πρώτο μνημόνιο, κιόλας, έχει δεσμεύσει τις Κυβερνήσεις μας για σμίκρυνση του μεγάλου δημόσιου κράτους και περικοπή των δημοσίων εξόδων.

Συνεπώς, οι σημερινοί Μαυρογιαλούροι, Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης, πολύ σύντομα θα προχωρήσουν για άλλη μια φορά, σε οριζόντιες περικοπές, που θα αποτελέσουν η νέα μείωση των μισθών και των συντάξεων. Γιατί πώς να πιστέψουμε πως αυτά τα πειθήνια όργανα της Μέρκελ θα επαναδιαπραγματευθούν, κάτι που ουδέποτε διαπραγματεύθηκαν;

Παναγιώτης Αποστόλου

Οικονομολόγος 

Παίζοντας τη Δημοκρατία

Δημοσιευμένο στις 29 Ιουν 2012 | UPΟΨΕΙΣ | Συντάκτης: Περικλής Κοροβέσης

Οι άνθρωποι της εξουσίας που έχουν βαμμένα τα χέρια τους στο αίμα (2.500 αυτοκτονίες, χώρια αυτές που δεν δηλώνονται) και που στην ουσία κήρυξαν τον πόλεμο σε αυτό το λαό – είναι τυχαίο άραγε πως η καταστροφή αυτής της χώρας, είναι συγκρίσιμη με πραγματικό πόλεμο; – ξανά σχηματίζουν κυβέρνηση με λίγο άρωμα Κουβέλη, που ταιριάζει με όλα και πάει παντού.

Πέρα από τη δημαγωγική ρητορεία περί επαναδιαπραγματεύσεων, η πολιτική θα είναι η ίδια, μέχρι να οδηγηθούμε στις αναμενόμενες μεγάλες κοινωνικές αναταραχές, που θα είναι τώρα προβλέψιμες, άσχετα αν δεν ξέρουμε προς τα πού θα πάνε. Τώρα υπάρχει και ένας ισχυρός νεοναζιστικός πόλος, νομιμοποιημένος πια και θεσμοθετημένος, που ψηφίστηκε από 426.000 ανθρώπους και ξεπέρασε τη ΔΗΜΑΡ και το ΚΚΕ, και μπορεί να εκφράσει τη λαϊκή οργή -και να έχουμε ένα δεύτερο φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ, άλλα αυτή τη φορά από τη ναζιστική Ακροδεξιά.

Ποια ήταν τελικά η έκπληξη των εκλογών;

Τελικά, ποια ήταν η έκπληξη των εκλογών; Ο ΣΥΡΙΖΑ με το απίθανο ποσοστό του 27%, που θεωρητικά είχε τη δυνατότητα να φτάσει ακόμα πιο ψηλά και να έρθει πρώτο κόμμα; Ή το ΚΚΕ, το κόμμα από μπετόν, που έχασε περίπου τους μισούς ψηφοφòρους; Ή η εντυπωσιακή άνοδος του κόμματος των εκτελεστών, των βασανιστών, των κυνηγών κεφαλών, των δικτατοριών; (γιατί αυτή την κληρονομιά κουβαλάει η Χρυσή Αυγή) Ή μήπως η αποχή, που μαζί με τα λευκά και τα άκυρα πλησιάζει το 40%, που σημαίνει πως σχεδόν ένας στους δύο δεν ψήφισε.

Και σε αριθμούς ανθρώπων πλησιάζουν τα τέσσερα εκατομμύρια, για μένα τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν έκπληξη. Η έκπληξη ήταν ότι περίπου τρία εκατομμύρια άνθρωποι ψήφισαν την καταστροφή τους και τον αργό τους θάνατό (που μπορεί να γίνει γρήγορος με μια αυτοκτονία). Τόσο είναι το σύνολο των ψηφοφόρων της ΝΔ του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ. Γιατί όλοι αυτοί δεν είναι ούτε πλούσιοι ούτε τραπεζίτες ή εφοπλιστές. Είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Η πλούσια αστική τάξη της Έλλαδας μετριέται σε κάποιες δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους.

Όλοι οι σοβαροί αναλυτές των εκλογών συμφωνούν σε ένα πράγμα: όποιο κόμμα πάρει τα ποσοστά του σαν δεδομένα, έχει χάσει την επαφή του με την πραγματικότητα. Και οι δημοσκόποι κόντεψαν να τρελαθούν με την ταχύτητα που άλλαζε η πρόθεση ψήφου. Και αυτό σημαίνει ψηφοφόροι κινούμενη άμμος. Σαν τα φύλλα του φθινοπώρου που ο αέρας τα έχωσε σε μια γωνιά της κάλπης. Τελικά, ποιοι είναι συνειδητοί οπαδοί του κόμματος που το ψηφίζουν για τις αρχές του; Φοβάμαι πως αυτό το ποσοστό είναι λίγο για κάθε κόμμα. Ακόμα και αυτοί που διορίστηκαν από ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ στο Δημόσιο, δεν είναι σταθεροί.

Γύρω από κάθε κόμμα, συμπεριλαμβανομένου και του ΣΥΝ, ακόμα και σε κάποιες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει ένας μηχανισμός στελεχών, ενίοτε επαγγελματιών, που περιστοιχίζουν κάποιο αρχηγό ή μια ηγετική φυσιογνωμία και αυτό είναι το μόνο σίγουρο που υπάρχει. Και ανάλογα με τη δραστηριότητα της κάθε πολιτικής συσπείρωσης δημιουργείται ένας ευρύτερος κύκλος συμπαθούντων, που, ανάλογα με τη συγκυρία, διαμορφώνουν τα εκλογικά ποσοστά τους, συνήθως με μια αρνητική ψήφος. Δηλαδή, ψηφίζω όποιον και να είναι, εκτός από τα μεγάλα κόμματα.

Αν πάρουμε τα εξωφρενικά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ, σαν μια στροφή της Ελληνικής κοινωνίας προς τα αριστερά, είμαστε βαθιά νυχτωμένοι. Γιατί δεν μπήκαν στη Βουλή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή Οικολόγοι Πράσινοι ή ακόμα το ΜΛ ΚΚΕ και το ΚΚΕ ΜΛ; Γιατί απλούστατα ολόκληρη η κοινωνία έχει μετατοπιστεί προς τα δεξιά και η αριστερή σκέψη και ο αριστερός λόγος δε είναι πια κτήμα της εδραιωμένης Αριστεράς. Εδώ θα χρειαστεί να επιμείνουμε λιγάκι. Ο πολιτικός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ, όπως τον είδαμε να εκφράζεται στο γυαλί από τους εκπροσώπους του, δεν είχε καμία σχέση με ανάλυση του υπάρχοντος καπιταλιστικού συστήματος (ιδίως με την παρούσα φάση του αρπακτικού νεοφιλελευθερισμού).

Η καταστροφή της μητέρας γης σε όλο το πλανήτη έμεινε απέξω και στο πρόβλημα της φτώχειας που έχει πάρει διαστάσεις λιμοκτονίας – όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλο τον κόσμο – δεν αναπτύχθηκε με επάρκεια. Χρειαζόμαστε επειγόντως πολλές Ναόμι Κλάιν.

Αντίθετα, είδαμε μαζεμένους ανθρώπους, αυτό κατ’ ανάγκη δεν είναι κακό, που δεν μπόρεσαν να θέσουν επί τάπητος τη δική τους ατζέντα και εντάχθηκαν στο τηλεοπτικό σόου και την απόλυτη κυριαρχία του τηλεπαρουσιαστή. Στις θρασύτατες επιθέσεις που δέχθηκαν από διάφορους κάφρους της πολιτικής, έδειξαν έναν ιδιόμορφο πολιτισμό, σαν να φοβόντουσαν μην τυχόν τους διώξουν από την εκπομπή και έπρεπε να δείξουν καλούς τρόπους. Και όλο το παιχνίδι παίχτηκε στο χώρο του αντιπάλου. Και άρχισαν να παίξουν την κολοκυθιά του μνημονίου. Κι έτσι χάθηκε μια ευκαιρία για τον πολιτικό λόγο της αριστεράς. Και να ακούσει επιτέλους ο κόσμος έναν άλλο λόγο και μια άλλη σκέψη.

Νικήθηκε το πολιτικό σύστημα;

Το πολιτικό σύστημα έμεινε ανέπαφο. Οι επιθέσεις του Τσίπρα στα δύο ανδρείκελα του συστήματος, Βενιζέλο και Σαμαρά, δεν αποκάλυψαν το «σάπιο που υπήρχε στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας» («Άμλετ» – Σέξπιρ). Η ίδια η «Καθημερινή», η ναυαρχίδα του πιο ακραίου φιλελευθερισμού είχε ζητήσει την απόλυσή τους. Γιατί πρέπει, επιτέλους, να καταλάβουμε ότι έχουμε ένα κόμμα που κυβερνάει με δύο φράξιες (ΠΑΣΟΚ – ΝΔ). Μια εφημερίδα σε πολλές παραλλαγές που υποστηρίζει με όλα τα μέσα το υπάρχον σύστημα (η «Ελευθεροτυπία» που είχε άλλο προσανατολισμό την έφαγε ο καιάδας του συστήματος και η βλακεία της Τεγοπούλου).

Ακόμα έχουμε ένα ραδιόφωνο, μια τηλεόραση, και όλα στο ίδιο πρόγραμμα. Και είναι αυτά που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη και γεμίζουν τα μυαλά του κόσμου με κουρκούτι. Κι αν υπάρχουν δικά μας έντυπα ή ραδιόφωνα και μπλογκ, δεν φτάνουν στο κοινό που έχουν οι μάρτυρες του Ιεχωβά. Για μένα αυτή είναι η πραγματικότητα και αυτή θα επιθυμούσα να αλλάξει. Αλλά οι επιθυμίες τού καθενός, αν δεν γίνουν κίνημα, δεν είναι πραγματικότητα. Είναι απλά παραξενιές.

Παίζοντας τη δημοκρατία

Ακόμα υπάρχει και το εκλογικό σύστημα, που εγώ θα το αποκαλούσα «πραξικόπημα με καθολική ψήφο». Το πρώτο κόμμα αντί να καταφύγει στα τανκς, παίρνει με το καλημέρα 50 έδρες μίζα. Τώρα, με τη λίστα, αν δεν κάνεις πολιτικές «πίπες ειρήνης» στον αρχηγό, δεν υπάρχει περίπτωση να εκλεγείς. Άρα, ο αρχηγός αποφασίζει και διατάζει κι εσύ ψηφίζεις για να παίξουμε τη Δημοκρατία. Και δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και η ληστεία των εδρών από τα μικρότερα κόμματα. Αν ίσχυε η απλή αναλογική, η ΝΔ θα είχε 96 έδρες αντί για 129 και ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε 86 έδρες αντί για 72. Αυτά ως παράδειγμα. Η αποχή βέβαια θα μπορούσε να συγκροτήσει κυβέρνηση με μεγάλη άνεση. Δηλαδή, η πραγματική πλειοψηφία είναι απούσα.

Και τώρα, να βάλουμε το ερώτημα αν υπάρχει φιλότιμο ή τιμιότητα σε αυτούς που ασκούν το επάγγελμα του πολιτικού. Και τι σημαίνει τελικά αυτή η κάστα που επιμένει να πολιτεύεται κάθε τετραετία μέχρι τελικής πτώσης; Η σημερινή κατάσταση δεν είναι μια θεομηνία ή ένα ακραίο καιρικό φαινόμενο που κατέστρεψε τη χώρα. Είναι η συστηματική πολιτική των κομμάτων που κυβέρνησαν όλα αυτά τα χρόνια και δημιούργησαν τις προϋποθέσεις αυτής της καταστροφής.

Οι βουλευτές που στελέχωσαν αυτά τα κόμματα και ψήφισαν όλα αυτά τα απεχθή νομοσχέδια, δεν έχουν ευθύνη; Βγήκε κανείς να πάρει τις ευθύνες του; Αυτό που κάνουν είναι να μεταγράφονται σε άλλο κόμμα όταν δουν πως η θέση τους κλονίζεται. Και αυτό ισχύει για όλο το φάσμα των κομμάτων. Δηλαδή η εξουσία σαν εργολαβία: θα κάνουν τη δουλειά που θα τους αναθέσουν οι Βρυξέλλες με την τρόικα σαν επιστάτη. Και αυτό θυμίζει το σχέδιο Μάρσαλ, όπου κάθε υπουργείο είχε τον αμερικάνο επιτηρητή του, και αν αυτός δεν υπέγραφε, δεν γινόταν τίποτα. Οι έλληνες υπουργοί δεν μπορούσαν να αγοράσουν ούτε χαρτί τουαλέτας.

Πόσο σταθερό είναι το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ

Αλλά ας γυρίσουμε στα δικά μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ένα πρωτοφανή εκλογικό θρίαμβο όχι μονάχα στην Ιστορία της Αριστεράς στην Ελλάδα, αλλά και σε διεθνές επίπεδο. Αλλά πόσο σταθερό είναι αυτό το ποσοστό; Κατά την άποψή μου είναι πολύ εύθραυστο. Οι ψηφοφόροι κινούνται από κόμμα σε κόμμα κατά εκατομμύρια. Κι αυτό δείχνει την ασταθή πολιτική συνείδηση αυτού του λαού. Ψηφίζει ή για να τιμωρήσει ή για να τζογάρει. Και όλοι ξέρουμε ανθρώπους που έχουν ψηφίσει όλα τα κόμματα.

Τι προοπτικές έχει ο ΣΥΡΙΖΑ; Έχει δύο δυνατές εξελίξεις. Η μία είναι να γίνει μια μεγάλη ΔΗΜΑΡ και να αποκτήσει την εμπιστοσύνη του συστήματος και να μετατραπεί σε ένα αριστερόστροφο Πασόκ. Η δεύτερη είναι να μετατραπεί σε έναν ενιαίο πολιτικό οργανισμό, με συλλογική ηγεσία, όργανα και μέλη και να ριζώσει βαθιά μέσα στην κοινωνία, να εμψυχώσει τους φορείς και τα συνδικάτα και να σεβαστεί τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες που έχουν επιβληθεί από τα κινήματα και τις πλατείες. Και τέλος να επιβάλει την κοινωνική αντιπολίτευση στους δρόμους και τις πλατείες πριν να είναι αργά και τα ηνία των κινητοποιήσεων τα πάρει η ναζιστική Ακροδεξιά.

Συνέντευξη της Κρυσταλία Πατούλη για την εφημερίδα Εποχή

Η θέση της Τουρκίας την μετά Άσαντ εποχή

ΔΕΥΤΈΡΑ, 2 ΙΟΥΛΊΟΥ 2012

Σχετικό άρθρο: Γιατί δεν έκανε αντίποινα η Τουρκία στη Συρία και απευθύνθηκε στο ΝΑΤΟ; Διαβάστε τις πραγματικές διαστάσεις της κρίσης!

Του Σάββα Καλεντερίδη

Στο άρθρο μας την Παρασκευή αναφερθήκαμε στο χειρισμό του θέματος της κατάρριψης του αεροσκάφους της ΤΠΑ από την τουρκική κυβέρνηση και υποσχεθήκαμε στους αναγνώστες μας ότι τα καλύτερα για το όλο θέμα τα αφήνουμε για το σημερινό άρθρο.

Να εξηγηθούμε τί εννοούσαμε.Όπως είναι γνωστό, η Τουρκία έχει παραχωρήσει το έδαφός της και παρέχει κάθε είδους «ευκολίες» στο Εθνικό Συμβούλιο της Συρίας, που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί τους υποτιθέμενους εξεγερμένους, καθώς και στην ηγετική ομάδα του Ελεύθερου Συριακού Στρατού.

Οι συγκεκριμένοι φορείς και τα πρόσωπα που τους στελεχώνουν, σε συνεργασία με την τουρκική κυβέρνηση και τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, ενορχηστρώνουν και συντονίζουν τις ενέργειες ενός μυστικού στρατού που δρα ανορθόδοξα στο εσωτερικό της Συρίας, με στόχο την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ. Μάλιστα, σημαντικό μέρος του στρατού αυτού δεν είναι Σύροι, ενώ αρκετές χιλιάδες από αυτούς, μόλις εκπλήρωσαν την «αποστολή» τους στη Λιβύη, αφίχθηκαν στην Τουρκία και από κει  εισήλθαν στη Συρία, για να αναλάβουν και να ολοκληρώσουν την επόμενη αποστολή τους.

Μάλιστα, σύμφωνα με τουρκική εφημερίδα Γενί Τσαγ, 800 μαχητές, οι περισσότεροι από τους οποίους είχαν λάβει μέρος στον πόλεμο της Λιβύης, από το στρατόπεδο προσφύγων του Κίλις της Τουρκίας όπου «φιλοξενούνταν», διείσδυσαν στο έδαφος της Συρίας και εκτέλεσαν 49 παιδιά και 34 γυναίκες, συνολικά 108 αμάχους, στην πόλη Χούλα της Συρίας, ενώ ήταν έτοιμα τα ΜΜΕ που ελέγχονται απο τον «διεθνή παράγοντα», να κατηγορήσουν τον κακό Άσαντ, καθιστώντας αν όχι επιβεβλημένη πάντως δικαιολογημένη την επιχείρηση ανατροπής του.

Μια ημέρα πριν την κατάρριψη του τουρκικού αεροσκάφους, η εφημερίδα «Νιού Γιορκ Τάιμς», επικαλούμενη Αμερικανούς αξιωματούχους και μέλη αραβικών υπηρεσιών πληροφοριών, αναφέρει ότι πράκτορες της CIA που εδρεύουν στη Νότια Τουρκία, εποπτεύουν τις παραδόσεις όπλων στους Σύρους αντάρτες ώστε να εξασφαλίσουν ότι δεν πέφτουν στα χέρια μελών της Αλ Κάιντα και ότι τα όπλα αγοράζονται από την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ.

Στο ίδιο δημοσίευμα αναφέρεται ότι «Οι πράκτορες της CIA είναι επιτόπου και επιχειρούν να αποκτήσουν νέες πηγές πληροφοριών και να στρατολογήσουν ανθρώπους», για να ενισχύσουν τη λεγόμενη συριακή αντιπολίτευση.

Η τουρκική αντιπολίτευση, σχεδόν στο σύνολό της έχει ταχθεί φανερά κατά της πολιτικής ταύτισης της Τουρκίας με τις δυνάμεις που ενορχηστρώνουν την αιματηρή επιχείρηση ανατροπής του καθεστώτος Άσαντ και κατά της εμπλοκής της Τουρκίας στο μέτωπο της Συρίας.

Ένας από τους λόγους που το κάνουν είναι ο εξής. Σε περίπτωση που ανατραπεί ο Άσαντ, θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι η διάδοχη κατάσταση δεν θα μπορέσει να κρατήσει ενωμένο το εθνικό και θρησκευτικό μωσαϊκό της Συρίας, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια πηγή συνεχούς αστάθειας στα νότια της Τουρκίας. Αυτή είναι η γενική θέση της αντιπολίτευσης. Υπάρχει και η ειδική.

Στη Συρία, σε μια λωρίδα που ξεκινά από το τριεθνές Τουρκίας-Ρράκ-Συρίας και φθάνει μέχρι τα όρη Αμανός και το νομό Αντιόχειας και την Αλεξανδρέττα, είναι γνωστό ότι κατοικούν περίπου τρία εκατομμύρια Κούρδοι, οι οποίοι, σε συνεργασία και συνεννόηση με το ΡΚΚ και τους Κούρδους του τουρκοκρατούμενου Κουρδιστάν, τηρούν ουδέτερη στάση όλους αυτούς τους 16 μήνες που συνεχίζεται η επιχείρηση αποσταθεροποίησης του καθεστώτος Άσαντ.

Το «ουδέτερη στάση» ίσως από μόνο του να μην έλεγε τίποτα, αν δεν συνοδευόταν από άλλες κινήσεις, που ανεβάζουν το θερμόμετρο στην Άγκυρα και συγκεκριμένα στους φορείς εκείνους που χειρίζονται το Κουρδικό.

Σύμφωνα με πληροφορίες που διέρρευσαν στον τούρκικο τύπο και επαληθεύονται από κουρδικές πηγές της περιοχής, με την έναρξη των αναταραχών στη Συρία, το ΡΚΚ μετέθεσε περί τις δυο χιλιάδες μαχητές του από το όρος Κανδήλι στη Ροζάβα ή το Δυτικό Κουρδιστάν, όπως αποκαλείται από τους Κούρδους η περιοχή της συριακής επικράτειας που κατοικείται από τα τρία εκατομμύρια των Κούρδων, με σκοπό να δημιουργήσουν τον κουρδικό στρατό της Ροζάβα. Μάλιστα, σύμφωνα με δικές μας πληροφορίες, το PYD, πολιτικό κόμμα που ελέγχεται από το ΡΚΚ και ελέγχει το 80% των Κούρδων της Συρίας, εκτός του ότι έχει προσχωρήσει στη δημιουργία μιας υποτυπώδους κρατικής δομής, για την αυτοδιοίκηση των Κούρδων, έχει εκδώσει νόμο περί στρατολογίας, με βάση τον οποίο οι Κούρδοι που καλούνται να καταταγούν στο συριακό στρατό είναι υποχρεωμένοι να κατατάσσονται στον κουρδικό στρατό, τον πυρήνα του οποίου αποτελούν οι δυο χιλιάδες αντάρτες που μετατέθηκαν από το Κανδήλι στη Ροζάβα. Ο στρατός αυτός εκπαιδεύεται, με στόχο να είναι έτοιμος να αναλάβει την εσωτερική και την εθνική άμυνα του Δυτικού Κουρδιστάν την επόμενη ημέρα.

Εκτός αυτού, το PYD έχει οργανώσει κουρδικά σχολεία σε όλες τις πόλεις και χωριά του Δυτικού Κουρδιστάν, ενώ έχουν δημιουργηθεί οι Επιτροπές Λαϊκής Άμυνας, οι οποίες προστατεύουν τον κουρδικό λαό από επιθέσεις των «αντικαθεστωτικών», που επιθυμούν να παρασύρουν τους Κούρδους στην αιματοχυσία και το τεχνητό μέτωπο εναντίον του Άσαντ.

Να σημειωθεί ότι η επιρροή που ασκεί το ΡΚΚ και το κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα στους Κούρδους της Συρίας ενοχλεί αφάνταστα και προκαλεί σοβαρό προβληματισμό στην Τουρκία, η οποία θεωρεί σχεδόν βέβαιο ότι με την καθοιονδήποτε τρόπο ανατροπή του Άσαντ, οι Κούρδοι της Συρίας θα ανακηρύξουν την αυτονομία τους, με αποτέλεσμα το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η ίδια με το ΡΚΚ στο τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν, να αποκτήσει εφιαλτικές διαστάσεις.

Μάλιστα, για να μετριάσει τις επιπτώσεις μιας τέτοιας εξέλιξης, τη υποδείξει του «διεθνούς παράγοντα», που ασκεί σοβαρή επιρροή στον Μπαρζανί και το αυτόνομο Νότιο Κουρδιστάν, το τουρκικό προξενείο που εδρεύει στην Ερμπίλ, πρωτεύουσα του κουρδικού κράτους, συνεργάζεται με τις εκεί κουρδικές μυστικές υπηρεσίες για τη δημιουργία κουρδικού στρατού στελεχωμένου με Κούρδους της Συρίας. Με βάση απόρρητο έγγραφο του τουρκικού προξενείου της Ερμπίλ, που διέρρευσε στον ελεγχόμενο από το ΡΚΚ κουρδικό τύπο, οι τουρκικές και οι κουρδικές μυστικές υπηρεσίες του Μπαρζανί στρατολογούν Κούρδους της Συρίας και τους εκπαιδεύουν σε ειδικά στρατόπεδα στο Νότιο Κουρδιστάν, με σκοπό να τους εντάξουν στους «εξεγερμένους» και να τους στρέψουν εναντίον του Άσαντ αλλά και εναντίον των δομών του αυτόνομου Δυτικού Κουρδιστάν, που προετοιμάζονται μεθοδικά εδώ και καιρό με την ευθύνη του ΡΚΚ και του PYD.

Αυτές οι δομές του αυτόνομου Δυτικού Κουρδιστάν εδώ και μήνες έχουν αναρτήσει σημαίες στα δημόσια κτίρια και σε υψώματα, κατά μήκος των συνόρων με την Τουρκία, τα οποία είναι επανδρωμένα με άνδρες του νεοπαγούς κουρδικού στρατού της Ροζάβα.

Με άλλα λόγια, η Τουρκία, που έχει εμπλακεί στην υπόθεση ανατροπής του Άσαντ, συμμετέχοντας σε εγκλήματα εναντίον αθώων πολιτών της Συρίας, με την πολιτική της σκάβει και το δικό της λάκκο και  κινδυνεύει άμεσα και η ίδια, αφού η ίδρυση ενός δεύτερου αυτόνομου κουρδικού κράτους, εκτός του ότι φέρνει τους Κούρδους πιο κοντά στη θάλασσα, πολύ απλά φέρνει πιο κοντά την ημερομηνία ίδρυσης του τρίτου αυτόνομου κουρδικού κράτους. Μόνο που κανείς δεν μπορεί να βάλει στοίχημα αν το κράτος αυτό δημιουργηθεί πρώτα στο τουρκοκρατούμενο ή το ιρανοκρατούμενο Κουρδιστάν.

Οψόμεθα.

Πώς «Κανιβαλίστηκε» η Δημοκρατία σε όλη τη Δύση!

του Φίλιππου Μωράκη. (πρώην προέδρου του οργανισμού New York City Jaycees Foundation, Corp.) Το παρόν κείμενο δημοσιεύτηκε στην έγκυρη αγγλόφωνη εβδομαδιαία Ευρωπαϊκή Εφημερίδα “New Europe”, φύλλο 1-7 Ιουλίου, 2012, η οποία κυκλοφορεί σε όλες τις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. www.neurope.eu  “Ο Μεγαλύτερος Θησαυρός της Ζωής Βρίσκεται στην Προσωπικότητα και την Αξιοπρέπεια του Ανθρώπου ανεξαρτήτως Εθνικότητας ή Θρησκείας!» Αυτές οι Αρχές που διατήρησαν τις Αμερικανικές Πολιτείες και τα Ευρωπαϊκά Κράτη ελεύθερα και ενωμένα επί δεκαετίες, απειλούνται σοβαρά από τον «Κανιβαλισμό» της Δημοκρατίας που ξεκίνησε από τους «Κυρίαρχους της Παγκόσμιας Οικονομίας»! Οι «Κυρίαρχοι της Παγκόσμιας Οικονομίας» αποτελούνται από δύο βασικές Ομάδες ανθρώπων που ελέγχουν στενά τα εξής Παγκόσμια Κέντρα Επιρροής:

1) Τα «Πολυεθνικά Τραστ» που Μονοπωλούν σχεδόν όλα τα Αγαθά και τις Υπηρεσίες

2) Συγκεκριμένα “Οικονομικά Τραστ” που Μονοπωλούν την Κυκλοφορία του Χρήματος και όλων των Επενδυτικών Προϊόντων και των Παραγώγων τους. Ελέγχουν επίσης και τους τρεις «Οίκους Αξιολόγησης» που «Αξιολογούν κατ’ Αποκλειστικότητα» την οικονομική κατάσταση Χωρών και Εταιρειών.

Η πρώτη Ομάδα των «Καρτέλ» Μονοπωλεί την Πολεμική Βιομηχανία, την Ενέργεια, τις Τηλεπικοινωνίες, τα Τρόφιμα, τα Χημικά, τη Φαρμακοβιομηχανία και άλλους Κλάδους που είναι Ζωτικής σημασίας για την Επιβίωση όλων των Κοινωνιών.

Η δεύτερη Ομάδα των «Καρτέλ» Μονοπωλεί την Παραγωγή και την Κυκλοφορία του Χρήματος και σε μεγάλο βαθμό χειραγωγεί όλα τα Επενδυτικά «προϊόντα» και τα «CDS».

Διαθέτοντας το απόλυτο μονοπώλιο στην κυκλοφορία των δύο ισχυρότερων νομισμάτων στον κόσμο, δολάριο ΗΠΑ και Ευρώ, έχουν δημιουργήσει και επιβάλλει σε όλες τις Κοινωνίες, Αναπόφευκτους Μηχανισμούς που εγγυώνται προκαταβολικά τεράστιες ποσότητες Χρήματος για τους ίδιους και τους εντολοδόχους τους, Πολιτικούς, Συνδικαλιστές και Τραπεζίτες, προκειμένου να πλουτίζουν οι ίδιοι εκ του ασφαλούς, χωρίς κανένα ρίσκο και για να διαθέτουν άπειρα κονδύλια για να εξαγοράζουν όποιον βρεθεί στο δρόμο τους.

Ελέγχουν τα πάντα: Κοινωνίες, Εταιρείες, Κράτη!

Η άλλη πηγή που εγγυάται εύκολα δισεκατομμύρια για τους «Κυρίαρχους της Παγκόσμιας Οικονομίας» είναι τα γνωστά επενδυτικά σχήματα, όπως οι Μετοχές, τα Αμοιβαία Κεφάλαια, οι Προθεσμιακές Συμβάσεις, η Μόχλευση και όλα τα Παράγωγα και τα CDS που σχεδόν πάντα χειραγωγούνται και κατευθύνονται ώστε οι διακυμάνσεις των τιμών τους να εξυπηρετούν τα Συμφέροντά τους και τους Στρατηγικούς τους Στόχους. Οι δύο αυτές Ομάδες των «Καρτέλ», φοβούνται μόνο ένα πράγμα: τον αιφνίδιο Ανταγωνισμό! Αυτόν που εισήγαγαν κατά τις πρόσφατες δεκαετίες οι σύγχρονες Επιστήμες και η Τεχνολογία και ο οποίος οδήγησε σε αφανισμό πολλές εδραιωμένες Εταιρείες.

Οι Δικτατορίες λένε: Αποφασίζομεν και Διατάσσομεν

Τα «Καρτέλ» και οι Διεφθαρμένοι Πολιτικοί λένε: Αποφασίζομεν και Νομοθετούμεν!

Αυτός ήταν ο πρώτος Εσκεμμένος «Κανιβαλισμός» της Δημοκρατίας που μετέτρεψε τις Δημοκρατικές Κοινωνίες μας σε Καμουφλαρισμένες «Κοινοβουλευτικές Δικτατορίες»!

Δεν αναφερόμαστε στον Ελληνικό «Κανιβαλισμό» της Δημοκρατίας μας, γιατί η περίπτωσή μας χαρακτηρίζεται τελείως «Απαράδεκτη». Ο τρόπος με τον οποίον οι δικοί μας Πολιτικοί αχρήστευσαν τελείως απροκάλυπτα την Ουσία και τη Φιλοσοφία του «Διαχωρισμού των Εξουσιών» της Δημοκρατίας και καθιέρωσαν τους Μηχανισμούς του «Αυτοέλεγχου» και των «Παραγραφών» δεν υπάρχει σε κανένα άλλο Κράτος της Δύσης! Ισχύουν, βέβαια σε όλα τα Απόλυτα Καθεστώτα στον κόσμο!

Το κύριο Έγκλημα κατά της Κοινωνίας βέβαια ξεκίνησε από τους «Κυρίαρχους της Παγκόσμιας Οικονομίας» οι οποίοι παρασύρθηκαν από την «Απληστία» τους και κατόρθωσαν να πείσουν τις Κοινωνίες και τις Διεφθαρμένες Κυβερνήσεις ότι ο «Απεριόριστος Δανεισμός» για Δαπάνες Διαβίωσης και για τις Λειτουργικές Δαπάνες της Χώρας είναι «Αποδεκτός»!

Όπως είναι φυσικό, τώρα οι Κοινωνίες έχουν συνειδητοποιήσει ότι αυτή η μορφή ανεξέλεγκτου δανεισμού προς οποιονδήποτε και χωρίς αξιολόγηση της δυνατότητάς εξόφλησης του δανείου, ήταν συνειδητή, εσκεμμένη και υποκινείται από δύο συγκεκριμένα ανήθικα και απώτερα κίνητρα:

Πρώτον, να ελέγξουν την δανειολήπτρια χώρα για να κατασχέσουν «νόμιμα» και «πάμφθηνα» τον πλούτο της και την περιουσία της και δεύτερον, να επεκτείνουν την παγκόσμια Κυριαρχία τους.

Αγαπητέ Πολίτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης:

Μην κατηγορείς τον Ελληνικό Λαό για τα Οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι πραγματικοί μας εχθροί κρύβονται σε κάποιες αίθουσες συσκέψεων όπου δεν μπορούμε να τους πλησιάσουμε, ούτε να τους επηρεάσουμε ή να τους κάνουμε κακό με οποιονδήποτε τρόπο.

Ωστόσο, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να απευθυνθούμε στην «Ανθρωπιά» τους, γιατί πιστεύουμε ότι κατά βάθος τη διαθέτουν, να του βοηθήσουμε να τη φέρουν στην Επιφάνεια και να τους υπενθυμίσουμε ότι η ιστορία που θα επηρεάσει τα παιδιά και τα εγγόνια τους γράφεται καθώς συμβαίνει! Καθώς τα ονόματα αυτών των υπερ-ισχυρών ανθρώπων κυκλοφορούν σε όλο τον πλανήτη μέσω του Διαδικτύου, δεν πιστεύουμε ότι θέλουν να χαρακτηριστούν ως «Σκληροί και Απάνθρωποι» που επέτρεψαν στην «Απληστία» τους να καταστρέψει τη μόνη Δημοκρατία που γνώρισε ο κόσμος.

Όλοι οι Πολίτες στις Δυτικές Κοινωνίες πιστεύουν στον «Καπιταλισμό» και στην «Ιδιωτική Πρωτοβουλία» καθώς και τα δύο αποδείχθηκαν τα μόνα «Κύτταρα» Δημοκρατίας που παράγουν «Πλούτο» με τον κατά το δυνατόν Δικαιότερο τρόπο, χωρίς Οποιοδήποτε κόστος για Κανέναν! Δημιουργούν μόνο οφέλη για την Κοινωνία! Είναι επομένως πολύ θλιβερό να παρατηρούμε αυτά τα Υγιή Κύτταρα της Δημοκρατίας να μετατρέπονται σε «‘Αδυσώπητους Καταχραστές» της ισχύος που διαθέτουν και να οδηγούν ολόκληρες Κοινωνίες στη Δυστυχία, μόνον και μόνον για να αποκτήσουν περισσότερα Κέρδη και μεγαλύτερη Κυριαρχία!

Στην Ελλάδα κατά τους τελευταίους έξι μήνες έχουν αυτοκτονήσει 2.500 Έλληνες οικογενειάρχες! Και εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι έχουν βρεθεί χωρίς δουλειά εξαιτίας των Ανεύθυνων και Διεφθαρμένων Πολιτικών μας που έχουν την πλήρη υποστήριξη όσων Προμηθεύουν την Ελλάδα με Όπλα, Πετρέλαιο, Χημικά, Τρόφιμα, Φάρμακα, κλπ.

Είναι συνεπώς παράδοξο να ακούμε Γερμανούς, Ολλανδούς και άλλους Ευρωπαίους Πολιτικούς να κατηγορούν τους Έλληνες ότι δεν μπορούν να νοικοκυρέψουν τη χώρα και να οργανώσουν την Οικονομία τους, όταν αυτοί οι ίδιοι Δωροδοκούν επί δεκαετίες Έλληνες Πολιτικούς για να πουλήσουν τα όπλα τους και εκατοντάδες άλλα δικά τους Προϊόντα και Υπηρεσίες.

Οι Γερμανοί, Ολλανδοί και άλλοι Ευρωπαίοι Ηγέτες γνωρίζουν έναν προς έναν τους Διεφθαρμένους Έλληνες Πολιτικούς και γνωρίζουν επίσης ότι οι περισσότεροι από αυτούς προσπάθησαν να επανεκλεγούν – και τελικά το κατάφεραν – κατά τις τελευταίες εκλογές στις 17 Ιουνίου του 2012! Τρομοκρατώντας τους Έλληνες ψηφοφόρους με την απειλή ότι αν δεν εκλεγούν θα βρεθούμε εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης!

Αν η Γερμανική Ηγεσία ενδιαφερόταν πραγματικά να κρατήσει ενωμένη την Ευρωπαϊκή Ένωση και να προστατεύσει την οικονομική της σταθερότητα, ήταν καθήκον της να αποκαλύψει τα ονόματα όλων των διεφθαρμένων Ελλήνων Πολιτικών που αναφέρονται σε λίστα που υποβλήθηκε στα Γερμανικά Δικαστήρια από τον Χριστοφοράκο, πρώην Διευθύνοντα Σύμβουλο της Siemens στην Ελλάδα. Μία τέτοια κίνηση, όχι μόνον θα είχε απαλλάξει την Ελλάδα από τους περισσότερους διεφθαρμένους Πολιτικούς της, αλλά θα τις δίνονταν η ευκαιρία να προσφέρει στην Ελλάδα τους δικούς τους Αξιοκρατικούς και Παραγωγικούς Θεσμούς, οι οποίοι χρησιμοποιούνται στη χώρα τους και «Παράγουν» τον Πλούτο της, δεν τον «Δανείζονται»!

Αν οι Ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενδιαφέρονται πραγματικά να δημιουργήσουν «Αληθινά Δημοκρατικές Κοινωνίες» πρέπει να εδραιώσουν και τις τρεις πασίγνωστες «Κοινές Αρχές της Δημοκρατίας» περί Διαχωρισμού των (3) Εξουσιών της Δημοκρατίας που οι Αρχαίοι Έλληνες Φιλόσοφοι, Πλάτωνας, Αριστοτέλης και ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Πολύβιος, προσέφεραν στον κόσμο. Η καλύτερη ωστόσο, περιγραφή της έννοιας και της Φιλοσοφίας του Διαχωρισμού των (3) Εξουσιών της Δημοκρατίας παραμένει το περίφημο άρθρο «Το Πνεύμα του Νόμου» του Γάλλου Φιλοσόφου Montesquieu, που είναι γνωστό σε όλους τους Νομικούς του κόσμου!

Ο πάγιος Στόχος των «Κρατών Μελών» της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα έπρεπε να είναι ένας και μοναδικός:

Η συνεχής αναζήτηση Τρόπων Διασφάλισης και Προστασίας του

Ανθρώπου-Πολίτη

από τον

Άνθρωπο-Εξουσία

Ο μεγαλύτερος εχθρός της Δημοκρατίας είναι η Απόλυτη «Υποκειμενικότητα» που ελέγχει τον τρόπο σκέψης και δράσης του παράγοντα «Άνθρωπος». Ο μόνος τρόπος να καταπολεμηθεί κάπως αυτή η καταστροφική «Υποκειμενικότητα» του «‘Ανθρώπου» είναι με την καθιέρωση των εξής τεσσάρων θεσμών της Δημοκρατίας σε όλα τα Κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης:

1) Απόλυτος Διαχωρισμός και Απόλυτη Αυτονομία των (3) Εξουσιών της Δημοκρατίας

2) Εισαγγελικός Έλεγχος και Δικαστικές πολύ αυστηρές Καταδίκες όλων των Μελών της κάθε Μιας από τις Τρεις Εξουσίες, από τις υπόλοιπες Δύο Εξουσίες, σε κυκλική βάση, χωρίς να επιτρέπουν στους Καταχραστές του Δημόσιου Χρήματος να εκμεταλλεύονται τα γνωστά νομικά παραθυράκια που τους απαλλάσσουν.

3) Καθιέρωση της Μιας και Αποκλειστικής «Θητείας» σε όλους όσους αποκτούν Εξουσίες και στα τρία σώματα των Εξουσιών.

4) Κατάργηση των Υπεράκτιων Εταιρειών που είναι δημιούργημα των Δύο Ομάδων των Καρτέλ και των Πολιτικών προκειμένου να Καταληστεύουν «Νόμιμα» την Κοινωνία και να Θησαυρίζουν Αφορολόγητα

Πολυάριθμες Έρευνες στις ΗΠΑ και την Ευρώπη σε σχέση με όλες τις Δράσεις «Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης» (ΕΚΕ) αποκαλύπτουν το εξής επαναστατικό μήνυμα:

Αν πραγματικά επιθυμείτε να μας πείσετε ότι Ενδιαφέρεστε για τις Ανάγκες της «Κοινωνίας» πρέπει να τοποθετήσετε στους Στρατηγικούς Στόχους σας την «Κοινωνία» δίπλα στα «Κέρδη» σας!

(Κύριο άρθρο του Harvard Business Review, τεύχος Ιανουαρίου/Φεβρουαρίου 2011, Πρέπει να Διορθώσουμε τον Καπιταλισμό, των Michael Porter και Mark Kramer).

Το παράδειγμα στην Ελλάδα είναι βέβαια το πιο προκλητικό και το πιο σκανδαλώδες γιατί κατέλυσε τελείως την έννοια της Δημοκρατίας επιβάλλοντας στους Βουλευτές του κόμματος που βρίσκεται στην εξουσία τη γνωστή «Κομματική Πειθαρχία», εξαναγκάζοντάς τους να ψηφίσουν υπέρ όλων των νομοσχεδίων που φέρνει το Κόμμα για ψήφιση. Όποιος Βουλευτής αρνείται να υπακούσει τίθεται αυτόματα εκτός κόμματος! Οι Βουλευτές του κόμματος που βρίσκεται στην εξουσία δεν έχουν το δικαίωμα να έχουν τη δική τους «Κρίση»! Όσο κι αν ακούγεται απίστευτο, είναι εντελώς αληθινό.

Το δεύτερο προκλητικό γεγονός «Κανιβαλισμού» της Ελληνικής Δημοκρατίας είναι ότι το «Σύστημα» επιτάσσει η πλειοψηφία των μελών όλων των Κοινοβουλευτικών Επιτροπών, οι οποίες συγκροτούνται για τη διερεύνηση σκανδάλων, να αποτελείται από μέλη του κόμματος που βρίσκεται στην εξουσία – του κόμματος το οποίο υποτίθεται ότι βρίσκεται υπό διερεύνηση!

Και τέλος για να σβήσουν κάθε πιθανότητα παραπομπής τους στη «Δικαιοσύνη δημιούργησαν τη δική τους «Βουλευτική Δικαιοσύνη»! Αφαίρεσαν με το έτσι θέλω, όλες τις Εισαγγελικές και Διερευνητικές Εξουσίες της Δικαστικής Εξουσίας όταν αυτές αφορούν Βουλευτές και Υπουργούς, και τις εκχώρησαν στη… Βουλή τους! Στο Κάστρο τους! Και πήγαν ακόμα παραπέρα! Για να καταστεί εντελώς αδύνατη η παραπομπή οποιουδήποτε αξιωματούχου στη δική τους Δικαιοσύνη, έχουν ελαττώσει τον χρόνο εξέτασης και παραγραφής των αδικημάτων τους με αποτέλεσμα όλες οι υποθέσεις να παραγράφονται και σύντομα και μόνιμα!

Η Νέα Ευρώπη και οι ηγέτες της παγκόσμιας Οικονομίας πραγματικά επιθυμούν να γράψουν ιστορία και να βοηθήσουν τις Δυτικές Κοινωνίες , πρέπει να θεσμοθετήσουν «Παγκόσμιες Κοινές Αρχές Δημοκρατίας» ξεκινώντας από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Είναι γεγονός ότι σε πολλά Ευρωπαϊκά Κράτη η Νομοθετική και η Δικαστική Εξουσία λειτουργεί σχεδόν ανεξάρτητα από την Κυβερνητική, όμως ο Διαχωρισμός δεν είναι απόλυτος και ξεκάθαρος όπως ισχύει στις ΗΠΑ/Καναδά/Αυστραλία και σε ελάχιστα άλλα Κράτη. Οι Κυβερνήσεις έχουν φροντίσει να υπάρχουν παραθυράκια που επιτρέπουν στις Κυβερνήσεις να επηρεάζουν τόσο τη Νομοθετική όσο και την Δικαστική Εξουσία με το πρόσχημα της «Ασφάλειας του Κράτους» κάτι το οποίο βέβαια, πάντα μπορεί να ισχύει ως «Εξαίρεση» και όχι να αντιμετωπίζεται ως «Κανόνας» για να καλύπτουν την Κατάχρηση της Εξουσίας που τους ανέθεσε ο Λαός, τόσο για να θησαυρίζουν προσωπικά, όσο και για να εδραιώνουν την παραμονή τους στην Εξουσία!

Αυτό το Διαχωριστικό Σημείο έπρεπε να τονίζεται σε κάθε Σύνταγμα και να προβλέπονται αυστηρότατες ποινές σε όσους κάνουν Καταχρήσεις της Εξουσίας που ασκούν.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα έπρεπε να βελτιώσει τον «Διαχωρισμό των Εξουσιών» της Δημοκρατίας που βοήθησε τη Βόρεια Αμερική να μεγαλουργήσει και όχι να επιτρέψει σε Κράτη Μέλη της να «Κανιβαλίζουν» τη Δημοκρατία τους στο έσχατο σημείο που την «Κανιβάλισαν» οι Έλληνες Πολιτικοί!

Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η Ελευθερία του Λόγου θα είναι ο τελικός νικητής και ότι η Δημοκρατία θα εδραιωθεί ακόμα περισσότερο στη Δύση του ενός δις Ανθρώπων, ώστε να μπορούν να ελπίζουν και οι υπόλοιποι 6 δις Άνθρωποι του πλανήτη που ζουν σε άθλιες συνθήκες.