Τρίτη 28 Αυγούστου 2012
Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΠΛΕΟΝ ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ..
21:21
27 August 2012 Blog
Έσο έτοιμος !!!!!!!!!!!!!
Από τον Ευγένιο Ανδρικόπουλο
Καλό βράδυ αδέλφια και καλή εβδομάδα.. Βαρύς σαν μέταλλο θα είναι κοινωνικά και οικονομικά ο χειμώνας που έχει ήδη δείξει τα νύχια του μέσα από τις δηλώσεις των εγχώριων δωσιλόγων και των εποίκων κατά την πρόσφατη τελετουργία υποταγής της χώρας στο Βερολίνο και το Παρίσι..
Έχουμε ήδη υποστεί τις πρώτες αμυχές (εν συγκρίσει με ότι επέρχεται) στο σώμα μας τις οποίες οι τοκογλύφοι κατακτητές σκοπεύουν να βαθύνουν τόσο, ώστε να είστε βέβαιοι πως στην ελληνική κοινωνία θα αναδυθούν διχαστικές και διαλυτικές τάσεις που σηματοδοτούν πάντα την…….
έλευση ενός εμφυλίου.. (γιατί νομίζετε πως το καθεστώς έστησε την Χρυσή Αυγή..)
Ο λόγος είναι απλός. Πρόκειται για την σχιζοφρενικά αντιφατική λειτουργία ενός ή πολλών καπιταλιστικών καθεστώτων υπό το καθεστώς οξύτατης οικονομικής κρίσης όπως αυτή. Υπάρχει ένα είκοσι επί τοις εκατό του πληθυσμού το οποίο όχι μόνον έχει παραμείνει ανέπαφο, αλλά εξακολουθεί ασυστόλως να πλουταίνει σε βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας των υπολοίπων.
Κάτι που είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού τόσο για τους μεν -τους εξαθλιωμένους όσο και για τους δε- τους κροίσους. Ιδιαίτερα για τους μεν και ιδία στα εντός και επι τ’ αυτά, που πέραν των αυτοκτονιών για πρώτη φορά μετά τα μεταπολεμικά χρόνια, το 2012 ήλθαν αντιμέτωποι με τα στοιχεία ενός λιμού. Παιδάκια που λιποθυμούσαν στις σχολικές αίθουσες από την πείνα, ραγδαία αύξηση του αριθμού των ανέργων, των άστεγων και ανθρώπων που σχοινοβατούν καθημερινά στο όριο της επιβίωσης , αλλά και άλλων οι οποίοι επιβιώνουν από τα συσσίτια της εκκλησίας και άλλων ευαγών ιδρυμάτων, ενώ πυκνώνουν τα φαινόμενα δυστυχών ανθρώπων που αναζητούν τροφή στα σκουπίδια.
Τα πάντα κατατείνουν στο συμπέρασμα, ότι γεγονότα ως αυτά θα ενταθούν και θα πολλαπλασιαστούν τον ερχόμενο χειμώνα. Το κοινωνικό πρόβλημα, το οποίο εμφανίζεται με τη μορφή της μαζικής εξάπλωσης της ένδειας, σε ένα περιβάλλον υπερσυσσωρευμένων κεφαλαίων και προκλητικής χλιδής και σπατάλης από μία χούφτα κεφαλαιοκράτες, θα πάρει οξύτατα χαρακτηριστικά.
Η ελληνική κοινωνία διχάζεται πλέον, ανάμεσα σε αυτούς που έχουν στα χέρια τους ένα αμύθητο ανεπένδυτο πλούτο και στα εκατομμύρια των λαϊκών ανθρώπων, οι οποίοι δίνουν καθημερινά μάχη κυριολεκτικά για ένα πιάτο φαΐ.
Τι περιγράφουν τα στοιχεία
Προς επίρρωση των όσων προαναφέρθηκαν και σύμφωνα με τις επίσημες εκθέσεις των οικονομικών υπηρεσιών, η δυναμική των πραγμάτων φωτογραφίζει για τον Έλληνα εργαζόμενο την κατάληξη μιας ανασφάλιστης εργασίας με μισθούς Βουλγαρίας δίχως αυτό να αποκλείει.. πως το μέτρο θα κοντύνει έτι περισσότερο..
Κατάσταση που λογικά δεν μπορεί να μείνει αναπάντητη από οποιονδήποτε λαό ιδία δε από τον δικό μας. Η εξέγερση επομένως είναι προ των πυλών –ανεξαρτήτως αν έχει σχεδιαστεί και μεθοδευτεί στα εκμαγεία του ευρωπαϊκού τραπεζιτικού ιερατείου με στόχο η χώρα να διαλυθεί- επειδή το θηρίο που έχει ο καθείς από εμάς στο στομάχι του, εξεγείρεται πρωτίστως κατά εκείνου που το συντηρεί, γιατί τα θηρία δεν είναι σε θέση να κάνουν σύνθετες σκέψεις σε σχέση με το ποιος κρύβεται πίσω από τι.
Αν λάβουμε έτσι ως βάση τον Μάρτη του 2010, οπότε και ανακοινώθηκαν τα πρώτα βάρβαρα μέτρα από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, οι 29 μήνες που ακολούθησαν, ήταν αρκετοί για να συσσωρεύσουν κοινωνικά ερείπια. Ενδεικτικά αναφέρονται:
· Η επίσημη ανεργία εκτινάχθηκε στο 23% και στα 1.150.000 άτομα, με προοπτική στο τέλος του 2012 να κλείσει στο 25% και στο τέλος του 2013 στο 29%! ( ΙΝΕ-ΓΣΕΕ). Αν επιβεβαιωθούν αυτά τα στοιχεία στο τέλος του επόμενου έτους, οι άνεργοι θα φτάσουν το 1.500.000.
· Οι λιανικές πωλήσεις από το τέλος του 2008, εμφανίζουν μείωση – 26,14% και ειδικά οι πωλήσεις τροφίμων – 14,53%. Τα στοιχεία αυτά είναι πρωτοφανή για ειρηνική περίοδο και παραπέμπουν ευθέως σε καταστάσεις πολεμικών συρράξεων.
· Το ΑΕΠ από το τέλος του 2008, εμφανίζει μείωση – 17,3%, ενώ μόνο το 2012 αναμένουν υποχώρηση της οικονομικής δραστηριότητας κατά – 7%.
· Η βιομηχανική παραγωγή, σε σχέση με το έτος βάσης 2005, εμφανίζει μείωση – 26,1%.
Και πως ο Έλληνας παραθεριστής ήταν άφαντος αυτό το καλοκαίρι
Πρωτοφανούς αγριότητας αντιλαϊκή επίθεση
Ενώ λοιπόν η ελληνική κοινωνία πονοκεφαλιάζει ψάχνοντας τρόπους επούλωσης των πληγών της, συγκυβέρνηση, ολιγαρχία και διεθνής παράγοντας, ζητούν νέο αίμα… από ανθρώπους ωστόσο που έχουν ήδη καταστεί ισχνοί, ισχνότεροι των νηστικών αγελάδων..
Η πολυσχιδής επίθεση που ξεδιπλώνεται, παίρνει διάφορες μορφές. Αρχικά πρόκειται για το το πακέτο μέτρων 20 δισ. και όχι 11,5 δισ. όπως ψευδώς υποστήριζε και υποστηρίζει η συγκυβέρνηση. Στο μέτωπο των ιδιωτικοποιήσεων, έχουν κυριολεκτικά καταληφθεί από αμόκ, και ξεπουλάνε ό,τι κινείται και αναπνέει. Από τράπεζες, επιχειρήσεις στρατηγικού χαρακτήρα, λιμάνια, αεροδρόμια, αυτοκινητόδρομους, ακίνητα κ.ά. Μέχρι και την εκποίηση βραχονησίδων, ανακοίνωσε ο ίδιος ο Α. Σαμαράς, σε συνέντευξή του σε ξένη εφημερίδα.
Στο σημείο αυτό αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι η συγκυβέρνηση έκανε φιλότιμες προσπάθειες να προσδιορίσει τα μέτρα στα 11,5 δισ. Στην πραγματικότητα βέβαια τα νέα φονικά μέτρα αναμένεται να αγγίξουν τα 20 δισ. ευρώ. Γιατί στο πακέτο των μέτρων των 13,5 δισ. τελικά, θα πρέπει να προσθέσουμε 3 δισ. συμπληρωματικά μέτρα προκειμένου να καλύψουν, όπως λένε, τη μαύρη τρύπα των εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού του 2012, ενώ άλλα 3 δισ. αναμένουν από τη «φορολογική μεταρρύθμιση». Συνολικά δηλαδή και οι τρεις παρεμβάσεις κοστολογούνται στα 19,5 δισ. ευρώ με αυξητική τάση…
Αυτό καθεαυτό το πακέτο μέτρων της επόμενης διετίας, αναμένεται να ανέλθει στα 13,5 δισ. Γιατί, οι…σοφοί της συγκυβέρνησης και της τρόικας, σκέφθηκαν, ότι η υλοποίηση των 11,5 δισ. μέτρων, θα οδηγήσει σε νέες μειώσεις μισθών, άρα και ασφαλιστικών εισφορών προς τα Ταμεία, και σε περαιτέρω επιβράδυνση της ζήτησης και άρα, σε μεγαλύτερη υποχώρηση της οικονομικής δραστηριότητας. Αλλά μικρότερο ΑΕΠ σημαίνει λιγότεροι φόροι, και μεγαλύτερο σχετικό μέγεθος χρέους, προς ΑΕΠ.
Επομένως, λένε, αν τα μέτρα των 11,5 δισ. οδηγήσουν σε μεγαλύτερη συρρίκνωση την οικονομία, βάλε άλλα 2 δισ. για καβάτζα, ώστε να έλθουμε στα ίσια μας… Τόσο απλά.
Σκιαγραφούν δηλαδή την άγρια και αδυσώπητη καπιταλιστική κοινωνία του αύριο, όπου οι μισθοί θα κυμαίνονται ανάμεσα στα 300 και 600 ευρώ, οι συντάξεις στα 300 – 400 ευρώ, ενώ δώρα, επιδόματα, εφάπαξ, 13ος – 14ος μισθός, διακοπές, θα αποτελούν πλέον μουσειακό είδος και μια ανάμνηση που θα διηγούνται ως παραμύθιοι παλαιότεροι στις νεότερες γενιές.
Με όσα έχουν διαρρεύσει ως σήμερα, τα κυβερνητικά επιτελεία, και εν συντομία:
Στο πεδίο των μισθών, προχωρούν:
· Σε κατάργηση αυτών που είχαν απομείνει από τον 13ο και 14ο μισθό των δημοσίων υπαλλήλων.
· Στην εφαρμογή ενιαίου μισθολογίου στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, κάτι, που όπως αναμένεται, θα οδηγήσει σε μείωση ως και 40% του μέσου μισθού.
· Στη μείωση κατά 12% των ειδικών μισθολογίων, με αναδρομική μάλιστα ισχύ από 1/1/2012. Στο σημείο αυτό να αναφέρουμε, ότι τα ειδικά μισθολόγια καταρτίστηκαν, με κριτήριο τις συμμαχίες που επεδίωκε να συνάψει η αστική τάξη με ορισμένες κοινωνικές κατηγορίες ( καθηγητές ΑΕΙ, δικαστικούς, ανώτερο κλήρο, κατασταλτικό μηχανισμό – αστυνομία, στρατός κλπ.).
· Στη μείωση του εφάπαξ, κατά 22,7% για τους δημόσιους υπαλλήλους σε πρώτη φάση, ως και 40% για άλλες κατηγορίες εργαζομένων.
· Το όλο σκηνικό συμπληρώνεται με τις απολύσεις 150.000 εργαζομένων στο Δημόσιο, ως και το 2015, με όποια μορφή και αν την
Κατόπιν αυτών δεν χρειάζεται να είσαι ο Κάλχας για να αντιληφθείς πως όλη η χώρα έχει μετασχηματιστεί σε ένα εύφλεκτο υλικό που μια σπίθα επαρκεί για να αρπάξει κα να φουντώσει η κοινωνική φωτιά για την οποία πυροσβεστικά εργαλεία ιστορικά δεν υφίστανται. Σβήνει μόνον όταν θα έχει κατακάψει το σύμπαν άπαν στον περιβάλλοντα χώρο της και κυρίως το από την άρχουσα τάξη εγκατασταθέν καθεστώς που λειτούργησε σαν επιταχυντής..
πηγή των οικονομικών στοιχείων πίνακες του ομώνυμου υπουργείου που δημοσιεύθηκαν από τον Ριζοσπάστη..
kafeneio-gr.blogspot.com
Δευτέρα 27 Αυγούστου 2012
Για να θυμηθούμε…
Ἀναρτήθηκε στὶς 27 Αὐγούστου 2012 ἀπὸ τὸν/τὴν filologos10
Rate This
Για να θυμηθούμε λοιπόν μια όχι και τόσο μακρινή δήλωση του κ. Κωνσταντίνου Μητσοτάκη,ο οποίος είχε δηλώση με στόμφο ότι
η βουλή πρέπει να κρατηθεί ανοιχτή ”πάση θυσία” ακόμα και αν απαιτηθεί να υπάρξουν ,όπως ο ίδιος ανέφερε νεκροί διαδηλωτές!
Όλοι γνωρίζουν για ποιο λόγο έσπευσε να προβεί σε αυτή την δήλωση
,ήταν οι τότε αγανακτισμένοι πολίτες που μάχονταν για να μην περάσουν τα
καταστροφικά μέτρα του μνημονίου.
Μάλιστα …ωραία διατύπωση ,ξεκάθαρη,απολύτως στοχευμένη!
Επειδή όμως η δήλωση του έχει σχολιαστεί ήδη εκατοντάδες φορές δεν θα σταθώ σε αυτήν καθ΄ αυτήν αλλά στην χρησιμότητα της.
Ο κ. Μητσοτάκης στην προσπάθεια του να πείσει για την ανάγκη
προστασίας της οργάνωσης και λειτουργείας του πολιτεύματος μας,δικλείδα
ασφαλείας για την διατήρηση της έννομης τάξης και ειρήνης, έκανε ένα μικρό ατόπημα.
Επέλεξε να εξαντήσει την αυστηρότητα του επάνω στην καμπούρα των
ελλήνων πολιτών, σχεδόν εκδικητικά, αλλά προπάντων, για παραδειγματισμό
όλων.Η έννομη τάξη λοιπόν έπρεπε να διατηρηθεί όπως και να έχει,με όποιο
κόστος.Επέλεξε, επίσης να λειτουργήσει σαν λαγός και να προιδεάσει για
μελλοντικές βίαιες ενέργειες αντιμετώπισης διαδηλώσεων.
Επέλεξε όμως,άθελα του να ενημερώσει την κονή γνώμη ,τους Έλληνες
για το που είναι ικανοί να φτάσουν… οι πολιτικοί ταγοί μας ,ακόμα και
στις δολοφονίες πολιτών.Ναι κυρίες και κύριοι ακόμα και στις δολοφονίες
διαμαρτυρώμενων πολιτών.Εφόσον ένας άοπλος διαδηλωτής δεν φέρει
όπλο παρά μόνο την φωνή του!
Ας έρθουμε λοιπόν στο σήμερα.Είναι γεγονός ότι τα καινούργια μέτρα
φορολογικής αφαίμαξης και περικοπών που θα υποστούμε (παρά
τις πρόσφατες προεκλογικές εξαγγελίες για το αντίθετο) , θα προκαλέσον
έντονες κοινωνικές αντιδράσεις.
Ο λαός έχει πλεόν εξαθλιωθεί εκτός από οικονομικά και ηθικά.Η Ελλάδα
καταστρέφεται από πρόθυμους υποτελείς ,οι οποίοι βρίσκονται σε μια
κατάσταση άρνησης της πραγματικότητας και δεν βλέπουν την οργή που είναι
έτοιμη να ξεχυθεί ,πνίγοντας ενόχους και αθώους στο διάβα της!
Η οργή λοιπόν αυτή για να τιθασευτεί θα απαιτήσει την παραδειγματική
τιμωρία πολιτικών και κομματικών παραγόντων ,που ακόμη δεν έχει
γίνει.Επίσης την αναστολή όλων των επαχθών μνημονιακών μέτρων.
Ο κόσμος λοιπόν σε μια απέλπιδη προσπάθεια απονομής δικαιοσύνης και
επιβίωσης θα κατευθυνθεί στην βουλή με βίαιες διαθέσεις…Τι θα γίνει
λοιπόν?Θα υπάρξουν θύματα ,ναι,μας ενημέρωσαν θα υπάρξουν
θύματα,νεκροί.Προετοιμαστείτε λοιπόν γιατί ο αυτός ο χειμώνας θα είναι ο
βιαιότερος χειμώνας όλης της μεταπολίτευσης.Θα γίνουν δολοφονίες
προμελετημένες.
Όμως αυτό που πιστεύω ότι θα χρειαστεί να διευκρινιστεί ξανά είναι από ποιο ¨στρατόπεδο¨θα είναι οι νεκρόι…
Ο Αγιολουκαΐτης
Κάποιος πρέπει να ασχοληθεί και με τους Δημαρχοπεριφερειάρχες.
Ἀναρτήθηκε στὶς 27 Αὐγούστου 2012 ἀπὸ τὸν/τὴν filologos10
Rate This
Δεν
μου έκανε καθόλου έκπληξη το 1,3 εκατομμύρια ευρώ που κόστισε
το Website της περιφέρειας αττικής, του λαλίστατου Γιάννη Σγουρού.
Σε αυτό το ελλαδιστάν που ζούμε θα
έπρεπε να είναι φυλακή τουλάχιστον 5-10 Δημαρχοπεριφερειάρχες και αυτό
όχι γιατί το λέω εγώ, αλλά γιατί όπως λένε τα επίσημα στοιχεία του
επιθεωρητή δημόσιας διοίκησης Λέαντρου Ρακιντζή, πρώτη στην λίστα
διαφθοράς είναι η τοπική αυτοδιοίκηση, εξέχον μέλος της οποίας είναι και
ο Γιάννης Σγουρός.
Λογικά, όταν το ίδιο το Κράτος του
ελλαδιστάν με τα επίσημα όργανα του καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το 33%
των υποθέσεων διαφθοράς αφορούν την τοπική αυτοδιοίκηση, εξυπακούεται
ότι θα έπρεπε να έχουν μπει φυλακή τουλάχιστον 5-10
Δημαρχοπεριφερειάρχες, εκτός και αν ο Λέαντρος Ρακιντζής μας παρουσιάζει
λάθος στοιχεία.
Γνώμη μου είναι ότι πρέπει να
ελεγχτούν οικονομικά όλοι όσοι έχουν διατελέσει δήμαρχοι περιφερειάρχες
και βουλευτές, από το 1974 και μετά.
Μόνο έτσι υπάρχει περίπτωση να ξαναποκτήσουν την εμπιστοσύνη της
κοινωνίας οι πολιτικοί. Εδώ που φτάσαμε δεν υπάρχουν περιθώρια για
όμορφα λόγια και στρογγυλές κουβέντες.
Η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης της κοινωνίας με τους πολιτικούς,
είναι τόσο σημαντική, όσο και η ύπαρξη του στρατού για κάθε σοβαρό
κράτος.
Δικαίωση του Καθηγητή Κοντογιώργη που από τα τέλη του 2011 ζητούσε την σύλληψη του ΓΑΠ
4 Votes
Κάποιοι το είχαν θεωρήσει υπερβολικό… Μετά όμως τις δηλώσεις του
πρώην εκπροσώπου της Ελλάδας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) κ.
Ρουμελιώτη «πώς το πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης της χώρας από το
ΔΝΤ, ήταν καταδικασμένο να αποτύχει» και την 5ωρη κατάθεσή του στους
οικονομικούς εισαγγελείς κκ Πεπονή και Μουζακίτη, πολλοί ισχυρίζονται
πως η υπόθεση θα μπορούσε να οδηγηθεί στην Βουλή και με τον τρόπο αυτό
να προκληθεί έρευνα για την οικονομία.
“Ο Γ.Παπανδρέου κέρδισε τις εκλογές με απάτη διακηρύσσοντας ότι
“λεφτά υπάρχουν”, ενώ γνώριζε ότι η χώρα ευρίσκετο ένα βήμα πριν από το
αδιέξοδο, έχοντας επί μακρόν, με συστηματικό τρόπο, λεηλατηθεί ο
δημόσιος πλούτος και το κράτος διαφθαρεί από την πολιτική τάξη. Ως
πρωθυπουργός, για πολλούς μήνες, δεν έπραξε το παραμικρό για να προλάβει
τη συμφορά, κάνοντας έτσι αναπόφευκτη την υπαγωγή της στη διεθνή
επιτροπεία υπό την τρόικα. Αλλά και καθόλη τη μετέπειτα περίοδο έως
σήμερα, πολιτεύθηκε ως κατακτητής επί της κοινωνίας, μετακυλίοντας
σ’αυτήν το σύνολο των βαρών που συσσώρευσε η πολιτική τάξη. Μοναδική του
μέριμνα ήταν…
να διατηρήσει ατόφιους τους πυλώνες του δυναστικού και διεφθαρμένου
κράτους, τα προνόμια της πολιτικής τάξης και των συμμάχων της. Στο
διάστημα αυτό, όχι μόνο δεν ελήφθησαν μέτρα για τη μεταρρύθμιση του
κράτους, αλλά και βάθυνε η διαφθορά, διευρύνθηκε η φοροδιαφυγή, η
ευνοιοκρατία και η αναποτελεσματικότητά του. Είναι χαρακτηριστικό ότι το
σώμα της νομοθεσίας που συντηρεί τη διαπλοκή και τη διαφθορά, αντί να
μειωθεί, ενισχύθηκε. Ακόμη και τα κραυγαλέα και ομολογημένα σκάνδαλα
συγκαλύφθηκαν. Κανένας πολιτικός δεν προσήχθη στη δικαιοσύνη. Ούτε ο πιο
ευφάνταστος κακοποιός δεν θα είχε στήσει τόσα συνταγματικά, νομικά και
πραγματικά αναχώματα, προκειμένου να προστατευθεί από τις ανομίες του,
όσα η πολιτική τάξη της χώρας. Η κοινωνία έχει αναδειχθεί σε μείζονα
εχθρό της πολιτικής τάξης. Και η κοινωνία την έχει στοχοποιήσει ως την
μείζονα αιτία της δυστυχίας της. Μια πολιτική τάξη που δεν διαθέτει την
παραμικρή νομιμοποίηση στην κοινωνία δεν μπορεί να εκπροσωπεί τη χώρα.
Η πολιτική Ευρώπη επέλεξε δυστυχώς να στηριχθεί και να στηρίξει την
ηγεσία αυτή για τη διαχείριση της κρίσης, βλάπτοντας την ελληνική
κοινωνία, χωρίς να αναλογισθεί ότι αργά ή γρήγορα θα εκκαλείτο να
καταβάλει το τίμημα. Η ελληνική κοινωνία, αντιμέτωπη με τις
καταστροφικές συνέπειες της κρίσης, σε κατάσταση ασφυξίας, με τη
βεβαιότητα ότι δεν διαγράφεται στον ορίζοντα καμία προοπτική εξόδου από
την κρίση, παρά τις πρωτοφανείς θυσίες στις οποίες υπεβλήθη, οδηγήθηκε
στη διαμόρφωση ενός εκρηκτικού μίγματος επιθετικής συμπεριφοράς κατά της
πολιτικής τάξης, ιδίως κατά της κυβέρνησης. Η τελευταία, επέλεξε με
προκλητικό τρόπο την καταστροφή της χώρας, από την απαλλοτρίωση του
προνομίου της ιδιοποίησης του δημόσιου αγαθού, το οποίο εμμένει να
διατηρεί ατόφιο μέχρι και σήμερα. Το αδιέξοδο αυτό έγινε πασιφανές όταν
κατά την εθνική εορτή της 28ης Οκτωβρίου, η κοινωνία κατέβασε από τις
εξέδρες των επισήμων τους πολιτικούς, συμπεριλαμβανομένου και εκείνου
του μικρού ανθρώπου που έστησε η πολιτική τάξη στην προεδρία της
πολιτείας.
Η απόφαση του Γ.Παπανδρέου να διεξαγάγει δημοψήφισμα δεν
υπαγορεύθηκε από δημοκρατική ευαισθησία. Αποβλέπει στον εκβιασμό της
κοινωνίας. Την οποία αφού έστησε στο χείλος του γκρεμού την απειλεί ότι
θα την πυροβολήσει εάν δεν αυτοκτονήσει.
Η πολιτική Ευρώπη οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες της, να συμπήξει
συμμαχία με την ελληνική κοινωνία, να την βοηθήσει -βοηθώντας έτσι τον
εαυτό της- να απαλλαγεί από τη δυναστική κομματοκρατία, η οποία είναι σε
δυσαρμονία με το εθνικό – και το ευρωπαϊκό- συμφέρον. Να αντιληφθεί ότι
η ελληνική πολιτική τάξη αποτελεί την πρωτογενή αιτία της ελληνικής
κρίσης και, κατά τούτο, συνιστά “συστημική απειλή” εφεξής και για το
ευρωπαϊκό οικοδόμημα και, όπως όλα δείχνουν, για τον κόσμο.
Όσο και αν για τα ευρωπαϊκά ήθη φαντάζει υπερβολικό, είναι επείγον να συνδράμει την ελληνική κοινωνία: (α) με την έκδοση διεθνούς εντάλματος για την σύλληψη του πρωθυπουργού και την προσαγωγή του στη δικαιοσύνη,
για το ενσυνείδητο έγκλημα που διέπραξε σε βάρος της ελληνικής
κοινωνίας και, περαιτέρω, εναντίον της Ευρώπης. Η ευρωπαϊκή κοινότητα
καλείται να πράξει αυτό που το ελληνικό Σύνταγμα απαγορεύει. Η σύλληψή
του θα λειτουργήσει παραδειγματικά, ως καταλύτης, για να συνετισθεί το
σύνολο της πολιτικής τάξης της χώρας, που διακατέχεται από την ίδια
λεηλατική λογική. (β) επιλέγοντας να στηρίξει τη συγκρότηση μεταβατικής κυβέρνησης στη χώρα, αποκλειστικά από εξωπολιτικούς παράγοντες,
με συγκεκριμένη εντολή την υπέρβαση του δυναστικού κράτους και την
αποκάθαρση του πολιτικού συστήματος από τις πολιτικές συμμορίες που το
λυμαίνονται.
Η ελληνική κοινωνία, μια κατά παράδοση και φύσει ευρωπαϊκή
κοινωνία, αξίζει τη συμπαράσταση αυτή. Για το συμφέρον της ίδιας της
πολιτικής Ευρώπης. Πολλώ μάλλον, αφού η εναντίωση της κοινωνίας στην
πολιτική τάξη και, ειδικά, στην κυβέρνηση της χώρας, δεν στοιχειοθετεί
την επιλογή της υπέρ της χρεωκοπίας, της εξόδου από το ευρώ και φυσικά
από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στο δίλημμα αυτό σπρώχνει την ελληνική
κοινωνία ο τυχοδιωκτισμός του Γ. Παπανδρέου, δεν την αντιπροσωπεύει.”
Μετάφραση από τα γαλλικά. Δημοσιεύθηκε στη μεγάλη γαλλική ηλεκτρονική εφημερίδα Mediapart, μαζί με συνέντευξη του Γ.Κοντογιώργη
Τετάρτη 22 Αυγούστου 2012
Η χρεοκοπία της πολιτικής και ο Λαφαζάνης
Rate This
Του Σταύρου Χριστακόπουλου
Μετά την έκθεση της τρόικας θα ληφθούν αποφάσεις για την Ελλάδα, σύμφωνα με τη γερμανική κυβέρνηση. Συνεπώς μην περιμένετε κάποιο επίσημο αποτέλεσμα από τη συνάντηση Μέρκελ – Σαμαρά την Παρασκευή. Παράλληλαπληθαίνουν οι αναλύσεις και εκτιμήσεις που λένε πως μια έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνηδεν μπορεί να
αποφασιστεί εν μέσω της κρίσης. Η δε Goldman Sachs υποστηρίζει ότι κάθε
απόφαση για την Ελλάδα, και ιδιαίτερα για την περίφημη Grexit, θα είναι
πρωτίστως πολιτική.
Παρότι οι εκτιμήσεις αυτές μοιάζουν σε πρώτη ανάγνωση κάπως
αντιφατικές, στην πραγματικότητα είναι απλώς αλληλοσυμπληρούμενες.
Άλλωστε, εδώ και πολύ καιρό, όλες οι αποφάσεις για την Ελλάδα είναι, σε
μεγάλο βαθμό, πολιτικές, καθώς είναι αδύνατον να
υπάρξει απόφαση με αμιγώς οικονομικό κριτήριο. Αν αυτό ίσχυε, το
δανειακό πρόγραμμα της τρόικας θα έπρεπε να έχει προ πολλού σταματήσει.
Όπως πολλές φορές είχε γράψει «Το Ποντίκι» κατά το πρόσφατο παρελθόν, το περιεχόμενο των εκθέσεων του ΔΝΤ, κυρίως, δικαιολογούσε απολύτως το τέλος του δανειακού προγράμματος.
Επειδή όμως δεν υπήρχε τέτοια απόφαση, ύστερα από κάθε πολυσέλιδη θύελλα επικρίσεων για «αποτυχία» επίτευξης των μνημονιακών στόχων, σε κάθε έκθεση του ΔΝΤ στο πλαίσιο της τρόικας ακολουθούσε μία και μόνη παράγραφος, η οποία… παρέβλεπε το σύνολο των παρατηρήσεων καιαποδεχόταν την
ανύπαρκτη «βιωσιμότητα» του ελληνικού δημόσιου χρέους, η οποία είναι
απαραίτητος καταστατικός και συμβατικός όρος για την καταβολή των δόσεων
του δανείου.
Το σύνολο της τρόικας επίσης γνώριζε εξ αρχής ότι το ελληνικό χρέος δεν ήταν βιώσιμο και η εξυπηρέτησή του είναι αδύνατη. Γι’ αυτό άλλωστε έκανε το πρώτο «κούρεμα» και γι’ αυτό συζητάει
και δεύτερο, αφού το πρώτο ήταν διαπιστωμένα αδύνατον να επιτύχει τον
στόχο της «βιωσιμότητας». Ακόμη και ο – διακηρυγμένος αλλά αδύνατον να
επιτευχθεί – στόχος για χρέος στο 120% του ΑΕΠ το 2020 δενπεριγράφει ένα βιώσιμο χρέος.
Γνωστά όλα αυτά στους επιμελείς αναγνώστες του «Ποντικιού», αλλά τα ανακεφαλαιώνουμε για έναν και μόνο λόγο: διότι και η επόμενη απόφαση τόσο της τρόικας όσο και της Γερμανίας θα είναι κατά βάση πολιτική. Γι’ αυτό υποτίθεται
ότι σχεδόν όλες οι πολιτικές ηγεσίες, από τον Τσίπρα μέχρι την
τριανδρία Σαμαρά, Βενιζέλου και Κουβέλη, μιλούσαν για «ανάγκη
επαναδιαπραγμάτευσης». Άσχετα με το τι λένε τώρα…
Ρωτήστε και τον… Γιούνκερ
Μόνο που, όταν τίθεται στα σοβαρά ζήτημα είτε πολιτικής είτε διαπραγμάτευσης, η συγκυβέρνηση είτεανακρούει πρύμναν κρυπτόμενη πίσω από την «πάση θυσία παραμονή στο ευρώ» είτε απλώς συκοφαντεί όποιον τολμήσει να της υπενθυμίσει ότι μια κυβέρνηση πρωτίστως οφείλει να πολιτεύεται προς όφελος του λαού που την εξέλεξε.
Ένα κραυγαλέο παράδειγμα αυτού του είδους της
τακτικής είναι η απίστευτη διαστρέβλωση και σπέκουλα εκ μέρους της Ν.Δ. –
ευτυχώς γι’ αυτούς, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ δεν ευτέλισαν την έννοια του
πολιτικού διαλόγου στη συγκεκριμένη περίπτωση – με αφορμή την περιβόητη δήλωση Λαφαζάνη.
Ας αποφύγουμε όμως τα όσα γελοία ειπώθηκαν ερήμην της… έρημης αυτής δήλωσης, για να δούμε πώς ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ επί της ουσίας είπε κάτι αυτονόητο, ευθέως σχετιζόμενο με το πώς η Ελλάδα κάνει πολιτική.
Ο Λαφαζάνης λέει λοιπόν ότι η χρεοκοπία δεν μπορεί να είναι μπαμπούλας στο εσωτερικό. Κοινώς δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιείται από μια ελληνική κυβέρνηση ως ιμάντας μεταβίβασης των πιέσεων και των εκβιασμών των δανειστών.
Αντιθέτως, επειδή η χρεοκοπία πάντα ήταν ένα μέσο άμυνας αυτού που πλέον αδυνατεί να πληρώσει και επειδή οι συνέπειες μιας ελληνικής χρεοκοπίας θα ήταν βαρύτατες για την Ευρώπη (κάτι το οποίοπαραδέχονται όλοι οι αναλυτές και οι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί του πλανήτη!), θα έπρεπε η όποια ελληνική κυβέρνηση να χρησιμοποιεί αυτόν τον κίνδυνο κατά τη διαπραγμάτευσή της με τους δανειστές της αντί να εκτελεί αναντίρρητα τα κέφια τους και τον ελληνικό λαό.
Και επειδή ίσως κάποιοι… φρίξουν («δεν είμαστε σε θέση να εκβιάζουμε»
και άλλες τέτοιες θλιβερές ανοησίες), ας τους θυμίσουμε ότι οι διεθνείς
σχέσεις και η διπλωματία δεν είναι τίποτε άλλο από ευγενώς διατυπωμένες και… μελίρρυτες απειλές, με στόχο την επίτευξη οφελών για κάθε χώρα.
Όσο για το αν μια ελληνική χρεοκοπία είναι ή δεν είναι όπλο για μια
ελληνική κυβέρνηση, οι διαφωνούντες με τον Λαφαζάνη δεν έχουν παρά να
ρωτήσουν τον επικεφαλής του Eurogroup Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, ο οποίος αύριο το βράδυ συναντάται με τον πρωθυπουργό της Ελλάδας.
Ιδού τι είπε στην αυστριακή εφημερίδα «Tiroler Tageszeitung»: «Μια έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ είναι τεχνικά δυνατή, αλλά ο πολιτικός κίνδυνος μιας τέτοιας εξέλιξης είναι ανυπολόγιστος».
Ας ρωτήσουν επίσης το μέλος του Δ.Σ. της Ευρωπαϊκής Κεντρικής
Τράπεζας Γιεργκ Άσμουσεν, ο οποίος, τούτες τις μέρες, παρότι είπε ότι
μια έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα ήταν διαχειρίσιμη, πρόσθεσε ότι θα ήταν πολύ ακριβή για
την Ευρώπη: «Θα οδηγήσει σε μείωση της ανάπτυξης και σε υψηλότερη
ανεργία και θα είναι πολύ ακριβή για την Ελλάδα και την Ευρώπη στο
σύνολό της, ακόμη και για τη Γερμανία».
Το αυτονόητο
Αν λοιπόν υπάρχει ένα «ζουμί» στη δήλωση του στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ,
αυτό είναι ότι κατ’ ουσίαν υποδεικνύει στην κυβέρνηση να κάνει αυτό που υποσχέθηκε: μια ρεαλιστική διαπραγμάτευση επίδεδομένων, αντί να προσφέρει γην και ύδωρ στη Μέρκελ περιμένοντας την ελεημοσύνη της. Τα υπόλοιπα, περί επιθυμίας για χρεοκοπία κ.λπ., είναι για ανόητους και άσχετους.
Άλλωστε ούτε καν σε αυτό δεν άφησε περιθώρια παρερμηνείας ο Λαφαζάνης
στην αρχική δήλωσή του: ξεκαθάρισε ευθαρσώς ότι το περί χρεοκοπίας «δεν το λέω ως απάντηση στο ελληνικό πρόβλημα».
Εδώ έχει αξία να παραθέσουμε ένα απόσπασμα από το άρθρο της Λώρης
Κέζα στο «Βήμα» με τίτλο «Ευχές, ντροπές, χρεοκοπία». Το απόσπασμα αυτό
παραθέτει εξαιρετικά λιτά κάτι αυτονόητο – για όσους τουλάχιστον κατοικούν σε αυτήν εδώ τη χώρα:
«Ο κ. Λαφαζάνης βασίζεται σε κάτι πολύ απλό για όσα λέει – και λέει τα ίδια με σταθερότητα και συνέπεια από την αρχή της κρίσης. Χοντρικά: αυτά που παράγουμε δεν καλύπτουν αυτά που ξοδεύουμε. Άρα είναι δύσκολο για μια χώρα που έχει έλλειμμα να καλύψει το τεράστιο χρέος.Δανειζόμαστε για να καλύψουμε τα δάνεια. Ας το παραδεχτεί η κυβέρνηση: τα σχέδια που κάνει είναι βραχυπρόθεσμα, άντε να βγει η χρονιά. Στο βάθος του χρόνου το χρέος παραμένει και είναι πελώριο».
Όσο για το περί ανάγκης να διαγραφεί ένα μεγάλο
μέρος του ελληνικού χρέους, κάτι που εποίσης αποτελεί πάγια άποψη του
Λαφαζάνη, αν δεν απατώμαι οικτρά, εκτός από θέση του ΣΥΡΙΖΑ, είναι
ακριβώς η συζήτηση που γίνεται… δημοσίως στην ευρωζώνη, με πολλά ήδη δημοσιευμένα σενάρια μάλιστα για τιςαπώλειες που
θα πρέπει να υποστούν τόσο η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα όσο και οι
κεντρικές τράπεζες των χωρών που είναι «εκτεθειμένες» στην Ελλάδα.
Άλλωστε, όπως όλοι γνωρίζουμε, αυτοί που βγάζουν άθλιους δεκάρικους για όσους υποτίθεται ότι «εύχονται τη χρεοκοπία» έχουν ήδη υλοποιήσει – ή έχουν στηρίξει και προπαγανδίσει – μία ελεγχόμενηαπό τους δανειστές χρεοκοπία (PSI) και ετοιμάζονται για δεύτερη. Συνεπώς ο Λαφαζάνης – από του οποίου τη συνέντευξη άρχισε όλος αυτός ο γελοίος επικοινωνιακός «πόλεμος» – δεν είπε τίποτε κρυφό, δενζημίωσε καμιά «εθνική θέση» και, κυρίως, ουδέποτε υπερασπίστηκε μια ελληνική πτώχευση.
Τζάμπα γήπεδο…
Τώρα για το ότι στην Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει ούτε μια συζήτηση της προκοπής χωρίς να πέσουν τόνοιλάσπης και να ειπωθούν απειράριθμες – κακόβουλες, ως επί το πλείστον – ηλιθιότητες νομίζω ότι όλοι είμαστε επαρκώς πληροφορημένοι.
Ίσως ακριβώς γι’ αυτό τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να προσέχουν τον δημόσιο λόγο τους. Το μιντιακό σύστημα δεν είναι φιλικό μαζί τους, ούτε καν «ανεκτικό» – αντιθέτως είναι πρόθυμο να κατακρεουργήσει όσες απόψεις υπονομεύουν τα ποικίλα επιμέρους συμφέροντα του ιδίου και των προστατών ή προστατευομένων του.
Επιπλέον το ευρύ κοινό μπορεί να βομβαρδίζεται καθημερινά από πλήθος δυσνόητων οικονομικών όρων, αλλά είναι πέρα για πέρα αμφίβολο αν μπορεί ή προλαβαίνει να τους κατανοήσει. Αλλά και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ είναι αρκετοί αυτοί που, αναζητώντας εναγωνίως ρόλο, είναι πάντα πρόθυμοι να σπεκουλάρουν με ανύπαρκτα ζητήματα.
Συνεπώς στον ΣΥΡΙΖΑ ας έχουν κατά νου – για κάθε ενδεχόμενο – μια
πάγια δημοσιογραφική αρχή, την οποία παραθέτω όπως την άκουσα κάποτε από
έναν παλαιό, εξαιρετικό και… αθυρόστομο δημοσιογράφο, ο οποίος δεν
βρίσκεται πια στη ζωή, με αφορμή ένα μάλλον… δυσνόητο κείμενό μου: «Αν
δεν σε καταλαβαίνει και ο τελευταίος άσχετος, τότε άλλαξε δουλειά. Δεν κάνεις για δημοσιογράφος».
Οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι και στον ΣΥΡΙΖΑ ας καταλάβουν ότι δεν
έχουν την πολυτέλεια να αφήνουν τζάμπα γήπεδο στους αντιπάλους τους.
Τους αρκούν τα δικά τους ελλείμματα. Εν πάση
περιπτώσει, αν πρόκειται να διαφωνήσουμε μαζί τους, ας γίνει επί των
πραγματικών πολιτικών θέσεών τους και όχι στον γάμο του – πολιτικού και
μιντιακού – Καραγκιόζη.
Πόσο εύκολο είναι να μιλάς χωρίς να σε διαστρεβλώνουν; Πόσο εύκολο
είναι να λες την άποψή σου χωρίς να παρεξηγείσαι; Αυτό ας το βρουν
μόνοι τους. Άλλωστε διεκδικούν να κυβερνήσουν μια χώρα πτωχευμένη,
υπόδουλη, ανυπόληπτη και διαλυμένη – επομένως αυτό είναι το μικρότερο από τα μελλοντικά προβλήματά τους…
Κουρδικό κράτος με συμμάχους ΗΠΑ – Ισραήλ;
του Μ. Ιγνατίου
Τους τελευταίους δύο μήνες έχουν αλλάξει τα πάντα στη βορειοανατολική Συρία –όσοι γνωρίζουν την ιστορία της περιοχής, ορθώς την ονομάζουν συριακό Κουρδιστάν. Οι Κούρδοι της χώρας, που υπέφεραν τα πάνδεινα από το καθεστώς Άσαντ, πατρός και υιού, κατάφεραν να καταλάβουν τις έξι επαρχίες που συνορεύουν με το τουρκικό Κουρδιστάν, και να προσφέρουν ανάσα ελευθερίας στα 4 σχεδόν εκατομμύρια των συμπατριωτών τους.
Είναι ένα γεγονός που αλλάζει εντελώς τις ισορροπίες στην περιοχή, και ελάχιστα δημοσιοποιήθηκε, αν και πρόκειται για ιστορική εξέλιξη, που θα σημαδεύσει τη χώρα ανεξάρτητα από την έκβαση του εμφυλίου πολέμου.
Το πιο σημαντικό στοιχείο αυτής της πράξης είναι η δυνατότητα του Ισραήλ για άμεση και καταλυτική παρέμβαση στο μέλλον της Συρίας, η οποία αποτελούσε μέχρι πρόσφατα το αντίπαλο δέος για τους Ισραηλινούς.
Πλέον, διαθέτουν ένα αξιόπιστο και αξιόμαχο εταίρο στη Συρία και δίπλα από την Τουρκία, η οποία νοιώθει την καυτή ανάσα τόσο των Κούρδων, που καταπιέστηκαν και με την υποστήριξη της Αγκυρας, όσο και του Ισραήλ, το οποίο με ευθύνη του Ταγίπ Ερτογάν έχει κηρυχθεί εχθρική δύναμη για τη χώρα του.
Εδώ και καιρό, οι αναλυτές των αμερικανικών ινστιτούτων, τα οποία χαρακτηρίζονται από φιλο-εβραϊσμό, υποστήριζαν πως η ανακήρυξη κουρδικού κράτους θα σήμανε τη δημιουργία του «δεύτερου Ισραήλ», το οποίο θα είναι πιό φιλοαμερικανικό ακόμα και από το Ισραήλ. Οι Κούρδοι, παρά τη διπλή προδοσία των δυτικών δυνάμεων που ενταφίασαν τις ελπίδες τους για ανεξαρτησία, παραμένουν γνήσιοι σύμμαχοι των Αμερικανών. Ηταν η παλλικαριά των Κούρδων που τελείωσε το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν, όταν οι πολλαπλώς ευεργετηθέντες από την Ουάσιγκτον Τούρκοι, απαγόρευσαν την διέλευση των Αμερικανών από το βόρειο μέτωπο, με αποτέλεσμα να γαντζωθεί στην εξουσία ο πρώην δικτάτορας του Ιράκ.
Οι Κούρδοι ζουν υπό καθεστώς κατοχής στην Τουρκία (15-22 εκατ.), στο Ιράν (8 με 12 εκατ.), στο Ιράκ (6 με 7 εκατ.) και στη Συρία (3-4 εκατ.). Στις χώρες αυτές διαμένουν και 4 με 5 εκατ. Αραβόφωνοι Κούρδοι. Παρά τις εκτελέσεις και τις εκτοπίσεις εκατομμυρίων Κούρδων και την αφόρητη καταπίεση, δεν υπέκυψαν. Αντίθετα κρατήθηκαν ζωντανοί και, για πρώτη φορά, έχουν καταφέρει να σχηματίσουν αυτόνομο κράτος στο Ιράκ, να είναι ένα βήμα από την αυτονομία στη Συρία, να διαθέτουν άσβεστη την ελπίδα για αυτονομία στη νοτιοανατολική Τουρκία, ενώ είναι πανέτοιμοι για να εκμεταλλευθούν τυχόν στρατιωτική κίνηση του Ισραήλ εναντίον του Ιράν.
Οσο και αν προσπαθεί το Ισράηλ να κρύψει την ικανοποίησή του, γεγονός είναι πως οι τελευταίες επιτυχίες των Κούρδων στον στρατιωτικό τομέα οφείλονται στη συνεργασία με τους Ισραηλινούς, τους οποίους οι Τούρκοι επίσημα κατηγόρησαν πως υποθάλπτουν την κουρδική αντίσταση.
Στις κουρδικές περιοχές και στις τέσσερις χώρες κυματίζει η κουρδική σημαία και είναι σημαντικό ότι και στην Τουρκία, -που αποτελεί τη δεύτερη πιό ισχυρή στρατιωτική μηχανή στο δυτικό κόσμο- ο κουρδικός λαός υποστηρίζει χωρίς φόβο αλλά με περισσό πάθος στους μαχητές του PKK.
Η κίνηση των κουρδικής καταγωγής βουλευτών να αποδεχθούν το καλωσόρισμα από τους Κούρδους αντάρτες στη νοτιονατολική Τουρκία, προκάλεσε σοκ και πανικό στην Αγκυρα και ένας μαινόμενος Ερτογάν απείλησε με φυλακίσεις τους εκλεγμένους εκπροσώπους του κουρδικού στοιχείου, οι οποίοι ούτε κρύφθηκαν, ούτε φοβήθηκαν τα τουρκικά στρατοδικεία.
Οι Αμερικανοί αναλυτές πιστεύουν –και τα γεγονότα τους δικαιώνουν- πως το Ισραήλ είναι πλέον η υπερδύναμη της περιοχής και η υπόγεια σύγκρουση με την Τουρκία για το ποιά εκ των δυο χωρών θα επιβληθεί στην ανατολική Μεσόγειο έχει κριθεί. Πολύ περισσότερο εάν οι σύμμαχοί τους, Κούρδοι, κερδίσουν τις κρίσιμες μάχες σ’ όλα τα μέτωπα του Κουρδιστάν, που ξεκινά από τη Συρία και καταλήγει στο Ιράν.
Οταν συνελήφθη ο Οτσαλάν, μετά τη δουλική στάση της ελληνικής κυβέρνησης, πολλοί πρόβλεψαν το οριστικό τέλος του κουρδικού κινήματος. Ο ίδιος είχε προκαλέσει τους Τούρκους ανακριτές του λέγοντας πως μία μέρα η Αγκυρα θα αναγκαστεί να αποδεχθεί το καθεστώς των Κούρδων στην Τουρκία. Αυτοί γέλασαν και τον ειρωνεύτηκαν. Τα χρόνια πέρασαν, οι αντάρτες του Οτσαλάν συνέχισαν τον αγώνα του φυλακισμένου αρχηγού τους, και βρίσκονται πολύ κοντά στην πραγματοποίηση του ονείρου τους. Χρειάστηκε, βέβαια, η βοήθεια του Ισραήλ, το οποίο τότε –τί ειρωνεία… – στο πλαίσιο της στρατηγικής του συνεργασίας με την Αγκυρα, είχε συνεργαστεί με την Ουάσιγκτον για να συλληφθεί ο Οτσαλάν. Ομως, στο μεταξύ οι συμμαχίες άλλαξαν με ευθύνη του αλλαζονικού Ερτογάν, και ταυτίστηκαν τα συμφέροντα των Κούρδων και των Ισραηλινών, οι οποίοι απελευθερωμένοι από την κοντόφθαλμή εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, αναζήτησαν άλλους φίλους, ανάμεσά τους και την Κύπρο, για να στήσουν αργά αλλά σταθερά τη δική τους αυτοκρατορία στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.
Follow on twitter: @mignatiou
Τους τελευταίους δύο μήνες έχουν αλλάξει τα πάντα στη βορειοανατολική Συρία –όσοι γνωρίζουν την ιστορία της περιοχής, ορθώς την ονομάζουν συριακό Κουρδιστάν. Οι Κούρδοι της χώρας, που υπέφεραν τα πάνδεινα από το καθεστώς Άσαντ, πατρός και υιού, κατάφεραν να καταλάβουν τις έξι επαρχίες που συνορεύουν με το τουρκικό Κουρδιστάν, και να προσφέρουν ανάσα ελευθερίας στα 4 σχεδόν εκατομμύρια των συμπατριωτών τους.
Είναι ένα γεγονός που αλλάζει εντελώς τις ισορροπίες στην περιοχή, και ελάχιστα δημοσιοποιήθηκε, αν και πρόκειται για ιστορική εξέλιξη, που θα σημαδεύσει τη χώρα ανεξάρτητα από την έκβαση του εμφυλίου πολέμου.
Το πιο σημαντικό στοιχείο αυτής της πράξης είναι η δυνατότητα του Ισραήλ για άμεση και καταλυτική παρέμβαση στο μέλλον της Συρίας, η οποία αποτελούσε μέχρι πρόσφατα το αντίπαλο δέος για τους Ισραηλινούς.
Πλέον, διαθέτουν ένα αξιόπιστο και αξιόμαχο εταίρο στη Συρία και δίπλα από την Τουρκία, η οποία νοιώθει την καυτή ανάσα τόσο των Κούρδων, που καταπιέστηκαν και με την υποστήριξη της Αγκυρας, όσο και του Ισραήλ, το οποίο με ευθύνη του Ταγίπ Ερτογάν έχει κηρυχθεί εχθρική δύναμη για τη χώρα του.
Εδώ και καιρό, οι αναλυτές των αμερικανικών ινστιτούτων, τα οποία χαρακτηρίζονται από φιλο-εβραϊσμό, υποστήριζαν πως η ανακήρυξη κουρδικού κράτους θα σήμανε τη δημιουργία του «δεύτερου Ισραήλ», το οποίο θα είναι πιό φιλοαμερικανικό ακόμα και από το Ισραήλ. Οι Κούρδοι, παρά τη διπλή προδοσία των δυτικών δυνάμεων που ενταφίασαν τις ελπίδες τους για ανεξαρτησία, παραμένουν γνήσιοι σύμμαχοι των Αμερικανών. Ηταν η παλλικαριά των Κούρδων που τελείωσε το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν, όταν οι πολλαπλώς ευεργετηθέντες από την Ουάσιγκτον Τούρκοι, απαγόρευσαν την διέλευση των Αμερικανών από το βόρειο μέτωπο, με αποτέλεσμα να γαντζωθεί στην εξουσία ο πρώην δικτάτορας του Ιράκ.
Οι Κούρδοι ζουν υπό καθεστώς κατοχής στην Τουρκία (15-22 εκατ.), στο Ιράν (8 με 12 εκατ.), στο Ιράκ (6 με 7 εκατ.) και στη Συρία (3-4 εκατ.). Στις χώρες αυτές διαμένουν και 4 με 5 εκατ. Αραβόφωνοι Κούρδοι. Παρά τις εκτελέσεις και τις εκτοπίσεις εκατομμυρίων Κούρδων και την αφόρητη καταπίεση, δεν υπέκυψαν. Αντίθετα κρατήθηκαν ζωντανοί και, για πρώτη φορά, έχουν καταφέρει να σχηματίσουν αυτόνομο κράτος στο Ιράκ, να είναι ένα βήμα από την αυτονομία στη Συρία, να διαθέτουν άσβεστη την ελπίδα για αυτονομία στη νοτιοανατολική Τουρκία, ενώ είναι πανέτοιμοι για να εκμεταλλευθούν τυχόν στρατιωτική κίνηση του Ισραήλ εναντίον του Ιράν.
Οσο και αν προσπαθεί το Ισράηλ να κρύψει την ικανοποίησή του, γεγονός είναι πως οι τελευταίες επιτυχίες των Κούρδων στον στρατιωτικό τομέα οφείλονται στη συνεργασία με τους Ισραηλινούς, τους οποίους οι Τούρκοι επίσημα κατηγόρησαν πως υποθάλπτουν την κουρδική αντίσταση.
Στις κουρδικές περιοχές και στις τέσσερις χώρες κυματίζει η κουρδική σημαία και είναι σημαντικό ότι και στην Τουρκία, -που αποτελεί τη δεύτερη πιό ισχυρή στρατιωτική μηχανή στο δυτικό κόσμο- ο κουρδικός λαός υποστηρίζει χωρίς φόβο αλλά με περισσό πάθος στους μαχητές του PKK.
Η κίνηση των κουρδικής καταγωγής βουλευτών να αποδεχθούν το καλωσόρισμα από τους Κούρδους αντάρτες στη νοτιονατολική Τουρκία, προκάλεσε σοκ και πανικό στην Αγκυρα και ένας μαινόμενος Ερτογάν απείλησε με φυλακίσεις τους εκλεγμένους εκπροσώπους του κουρδικού στοιχείου, οι οποίοι ούτε κρύφθηκαν, ούτε φοβήθηκαν τα τουρκικά στρατοδικεία.
Οι Αμερικανοί αναλυτές πιστεύουν –και τα γεγονότα τους δικαιώνουν- πως το Ισραήλ είναι πλέον η υπερδύναμη της περιοχής και η υπόγεια σύγκρουση με την Τουρκία για το ποιά εκ των δυο χωρών θα επιβληθεί στην ανατολική Μεσόγειο έχει κριθεί. Πολύ περισσότερο εάν οι σύμμαχοί τους, Κούρδοι, κερδίσουν τις κρίσιμες μάχες σ’ όλα τα μέτωπα του Κουρδιστάν, που ξεκινά από τη Συρία και καταλήγει στο Ιράν.
Οταν συνελήφθη ο Οτσαλάν, μετά τη δουλική στάση της ελληνικής κυβέρνησης, πολλοί πρόβλεψαν το οριστικό τέλος του κουρδικού κινήματος. Ο ίδιος είχε προκαλέσει τους Τούρκους ανακριτές του λέγοντας πως μία μέρα η Αγκυρα θα αναγκαστεί να αποδεχθεί το καθεστώς των Κούρδων στην Τουρκία. Αυτοί γέλασαν και τον ειρωνεύτηκαν. Τα χρόνια πέρασαν, οι αντάρτες του Οτσαλάν συνέχισαν τον αγώνα του φυλακισμένου αρχηγού τους, και βρίσκονται πολύ κοντά στην πραγματοποίηση του ονείρου τους. Χρειάστηκε, βέβαια, η βοήθεια του Ισραήλ, το οποίο τότε –τί ειρωνεία… – στο πλαίσιο της στρατηγικής του συνεργασίας με την Αγκυρα, είχε συνεργαστεί με την Ουάσιγκτον για να συλληφθεί ο Οτσαλάν. Ομως, στο μεταξύ οι συμμαχίες άλλαξαν με ευθύνη του αλλαζονικού Ερτογάν, και ταυτίστηκαν τα συμφέροντα των Κούρδων και των Ισραηλινών, οι οποίοι απελευθερωμένοι από την κοντόφθαλμή εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, αναζήτησαν άλλους φίλους, ανάμεσά τους και την Κύπρο, για να στήσουν αργά αλλά σταθερά τη δική τους αυτοκρατορία στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.
Follow on twitter: @mignatiou
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)