Κ. Βεργόπουλος: «Καλός ο ευρ. μηχανισμός στήριξης, αλλά...»

απο TVXS

Σημαντική εξέλιξη, νομισματικού τύπου, χαρακτήρισε ο Kώστας Βεργόπουλος, καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Paris VIII, την απόφαση δημιουργίας μηχανισμού στήριξης για τις χώρες μέλη της ευρωζώνης, ωστόσο όπως σημειώνει το πρόβλημα της Ευρώπης είναι βαθύτερο. «Η πολιτική της λιτότητας είναι το πρόβλημα και αν δεν το συνειδητοποιήσουμε θα βρεθούμε στον πάτο».

Μιλώντας στο tvxs.gr, o Κώστας Βεργόπουλος σημείωσε ότι ο ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης είναι σημαντική εξέλιξη, καθώς αλλάζει η πορεία των πραγμάτων. «Πρώτον είναι πολύ σημαντικό γιατί δημιουργείται ένα νομισματικό ταμείο, που γίνεται αρωγός των κρατών μελών, τα οποία χρειάζονται βοήθεια. Μάλιστα η απόφαση έρχεται σε αντίθεση με τη γραμμή της Γερμανίας. Το δεύτερο είναι ότι η ΕΚΤ δέχτηκε να αγοράζει ομόλογα των κρατών μελών απευθείας», δήλωσε στο tvxs.gr.

«Είναι μία στροφή αλλά δεν είναι αρκετή», τόνισε και αναγνώρισε ως «θλιβερό γεγονός» τη συμμετοχή του ΔΝΤ στον μηχανισμό, σημειώνοντας ωστόσο, ότι σημασία έχει ποιος θα παίρνει τις τελικές αποφάσεις.

Αναφερόμενος στον χρηματοπιστωτικό τομέα, σημειώνει ότι θα πρέπει να απαγορευτούν ορισμένες συναλλαγές, οι οποίες είναι ακραία κερδοσκοπικές και «βάζουν φωτιά». «Όταν το έκανε η Βραζιλία κατηγορήθηκε. Σήμερα η απόφαση της αναγνωρίζεται και από το ΔΝΤ ως σωστή. Το πάνω χέρι αυτή τη στιγμή το έχουν οι τραπεζίτες και αυτό πρέπει να τελειώσει», τονίζει.

Ο κ. Βεργόπουλος αναφέρει το παράδειγμα της Γερμανίας, η οποία «έχει πέσει στα χέρια του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. «Κερδίζει τα πλεονάσματά της, μειώνοντας την παραγωγή της. Αυτό είναι πρωτοφανές», τονίζει.

«Πρέπει να ενισχύσουμε την πραγματική οικονομία ακόμη και με απαγορεύσεις επιζήμιων δραστηριοτήτων. Ας θέσουμε εκτός νόμου δράσεις του χρηματοπιστωτικού τομέα και να ξαναγυρίσουμε στο καθεστώς των απαγορεύσεων και την πραγματική οικονομία», επισημαίνει.

Παρά τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης, ο Κώστας Βεργόπουλος, υποστηρίζει ότι η ευρωζώνη ακόμη κινδυνεύει με διάλυση. «Η απόφαση για το μηχανισμό στήριξης και τα μέτρα που πάρθηκαν είναι νομισματικού χαρακτήρα και δεν συνοδεύονται από αλλαγές στην οικονομική πολιτική», δηλώνει και προσθέτει ότι «η πολιτική λιτότητας που εφαρμόζει η Ευρώπη εξωθεί τις οικονομίες σε ύφεση και όταν η οικονομία οδηγείται σε ύφεση δεν θα πληρώσει ποτέ τα χρέη. Θα σκάσουν καμπάνες».

«Ο Ομπάμα, για παράδειγμα, χρηματοδοτεί απευθείας την πραγματική οικονομία, τα εισοδήματα, κάτι που η Ευρώπη αρνείται να κάνει και μάλιστα ακολουθεί διαφορετική πορεία. Για να ενισχύσει το ευρώ συνιστά απολύσεις και αποπληθωρισμό. Είμαστε στους δύο αντίποδες», δηλώνει ο κ. Βεργόπουλος.

Ο κ. Βεργόπουλος συνδέει το σήμερα με το 1914, το τέλος της Belle Époque. «Το ίδιο είχε συμβεί και τότε. Έχουμε μπει σε περίοδο παρασιτικής οικονομίας. Ο καπιταλισμός έχει γίνει παρασιτικός όπως ήταν στις αρχές του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Εκείνη την περίοδο, τα εργοστάσια έφευγαν από την Αγγλία και τη δύση. Η απελευθέρωση του εμπορίου οδήγησε σε κατάρρευση του δυτικού κόσμου και τότε επανήλθαν οι έλεγχοι». «Δεν μπορεί ο εργάτης της Ευρώπης, που έχει κερδίσει τα εργασιακά του δικαιώματα, να συναγωνίζεται τον Κινέζο και τον Ινδό, οι οποίοι έχουν άλλο καθεστώς εργασίας», τονίζει.

«Είναι άπελπις προσπάθεια να κάνεις μείωση μισθών για να γίνει η χώρα περισσότερο ελκυστική, περισσότερο ανταγωνιστική και μάλιστα στην Ελλάδα που έχει τους χαμηλότερους μισθούς. Η Ελλάδα, η Ισπανία και η Πορτογαλία είχαν την υψηλότερη παραγωγικότητα στην Ευρώπη, 3% με 4%, όταν η Γερμανία είχε κάτω από 2%. Δηλαδή η αιτία της ανόδου της παραγωγικότητας της ευρωζώνης, μεταξύ άλλων, ήταν και η Ελλάδα. Παρήγαγαν αλλά έπαιρναν χαμηλό μισθό, και αυτό σημαίνει ότι τα κέρδη πήγαιναν υπέρ του κεφαλαίου. Τα νέα μέτρα είναι σε αυτή την κατεύθυνση (σ.σ. μειώσεις μισθών) και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό τόσο για την Ελλάδα, όσο και για την Ευρώπη», τονίζει, επισημαίνοντας ότι «η Ευρώπη εξακολουθεί να είναι αιχμάλωτη της πολιτικής του αποπληθωρισμού. Η ηγεσία της συνιστά παντού ύφεση, για να γίνουν οι χώρες πιο ανταγωνιστικές. Η φωτιά λοιπόν παραμένει... Με το μηχανισμό στήριξης ελέγχθηκε μόνο η νομισματική πτυχή».

Καταλήγοντας ο κ. Βεργόπουλος τονίζει ότι το πρόβλημα της Ευρώπης είναι βαθύτερο από την κερδοσκοπία. «Πρέπει η ανοησία της λιτότητας να σταματήσει για να επιτευχθεί η βελτίωση της οικονομίας, αλλιώς θα καταλήξουμε στον πάτο. Ακόμη και αν γλιτώσουμε από την κερδοσκοπία δεν λύθηκε το πρόβλημα της Ευρώπης. Το πρόβλημα της Ευρώπης είναι η λιτότητα και αυτό είναι το τραγικό. Θα πρέπει να δοθεί προτεραιότητα στην αύξηση του εισοδήματος».

ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Από την ημέρα που πρωτοδημοσιεύθηκε το ακόλουθο άρθρο το Στ. Μάνου παρακολουθώ τις εφημερίδες για να εντοπίσω σχόλια ή αντιρρήσεις.

Εσείς εντοπίσατε τι;

Παρακαλώ τα σχόλια σας.

ΣΓΣ

ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΛΥΣΗ ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ;
Εξίσωση για δυνατούς λύτες

ΣΤ. ΜΑΝΟΣ
Η εμπειρία των τελευταίων 40 ετών δείχνει ότι και η απλή συζήτηση για το Ασφαλιστικό προκαλεί μεγάλη αναταραχή. Ηταν τέτοια η αναταραχή όταν επί δικτατορίας επιχειρήθηκε κάποια εκλογίκευση, ώστε και η δικτατορία αναγκάστηκε να υποχωρήσει και να εγκαταλείψει την προσπάθεια.
Σημαντική υπήρξε η επέμβαση με τον νόμο 2084/92, αλλά προκάλεσε τεράστιο κόστος στην τότε κυβέρνηση Μητσοτάκη. Αργότερα, δύο φορές προσπάθησε η κυβέρνηση Σημίτη και δύο φορές εγκατέλειψε την προσπάθεια. Ο αποκαλούμενος νόμος Ρέππα μάλλον χειροτέρεψε τα πράγματα. Το νέο νομοσχέδιο της κυβέρνησης Καραμανλή νομίζω ότι θα ακολουθήσει τα χνάρια του νόμου Ρέππα.
Τι προκαλεί τόση αντίδραση στο Ασφαλιστικό; Πρώτο, νομίζω, είναι το γεγονός ότι δεν καταλαβαίνουμε πώς λειτουργεί το Ασφαλιστικό και, δεύτερο, ότι μοιραία σκεπτόμαστε τι θα συμβεί σε μας αδιαφορώντας για το σύνολο.
Λένε πολλοί: «Μια ζωή συνεισφέρω, πώς είναι λοιπόν δυνατόν να μου λέτε ότι κινδυνεύω να μην εισπράξω σύνταξη;». Να μια εξαιρετικά εύλογη παρατήρηση: «Αν κατέθετα την εισφορά μου στην τράπεζα, μετά 35 χρόνια δουλειάς και συνεχείς ανατοκισμούς, θα είχα ασφαλώς σχηματίσει ένα κεφάλαιο για τη σύνταξή μου». Σωστά, έτσι είναι σε ένα κεφαλαιοποιητικό ασφαλιστικό σύστημα. Στην Ελλάδα όμως όχι μόνο δεν έχουμε κεφαλαιοποιητικό σύστημα, αλλά έχουμε μάθει ότι είναι κάτι κακό, ανήθικο. Εχουμε, όπως και πολλές άλλες χώρες, το αποκαλούμενο αναδιανεμητικό σύστημα. Οι αγγλοσάξονες το ονομάζουν a pay-as-you-go pension system. Στα ελληνικά μια δημιουργική μετάφραση θα ήταν «προχωράμε βλέποντας και κάνοντας». Πώς λειτουργεί το αναδιανεμητικό σύστημα, το δικό μας σύστημα; Οι εισφορές των εργαζομένων χρησιμοποιούνται για την πληρωμή των συντάξεων. Τα λεφτά που συνεισφέρει ο εργαζόμενος ξοδεύονται αμέσως για να πληρωθούν συντάξεις.
Λέμε ότι έχουμε ασφαλιστικό πρόβλημα επειδή δυστυχώς τα λεφτά των εισφορών δεν φθάνουν για να πληρωθούν οι συντάξεις. Αν έφθαναν, κανείς δεν θα ασχολιόταν με το Ασφαλιστικό. Επειδή ακριβώς δεν φθάνουν οι εισφορές για την πληρωμή των συντάξεων, έχει εφευρεθεί η αποκαλούμενη τριμερής χρηματοδότηση, δηλαδή η υποχρέωση του κράτους να καλύπτει τη διαφορά μεταξύ εισφορών και καταβαλλομένων συντάξεων. Λησμονείται βέβαια ότι όσα πληρώνει το κράτος τα εισπράττει με φόρους που επιβάλλει κυρίως σε εκείνους που πληρώνουν εισφορές. Χρόνο με τον χρόνο η πρόβλεψη είναι ότι θα αυξάνεται η συμμετοχή των φόρων για την καταβολή των συντάξεων. Θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς αν, αφού είναι έτσι και ένα μεγάλο μέρος των συντάξεων πληρώνεται από τους φορολογουμένους, θα ήταν καλύτερο να καταργηθούν τα πολλά Ταμεία και το υπέρογκο κόστος που προκαλούν και όλο το σύστημα των συντάξεων να βασιστεί στη φορολογία.

Από την προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή με θέμα τη μεταρρύθμιση στο Ασφαλιστικό
Ενώ η σύνταξη αφορά όλους τους πολίτες που πέρασαν κάποια ηλικία και άρα λογικά θα έπρεπε να υπάρχει ένα ενιαίο σύστημα για όλους, το δικό μας ασφαλιστικό σύστημα διακρίνεται από απίστευτη περιπτωσιολογία. Εκατόν εβδομήντα (170) ή και περισσότερα Ταμεία και μέσα σε κάθε Ταμείο δεκάδες ειδικές ρυθμίσεις. Γιατί; Μα διότι το πολιτικό σύστημα βρήκε βολικό να κερδίζει ψήφους σε βάρος μελλοντικών γενεών. Πρόσφατο είναι το παράδειγμα βουλευτών της ΝΔ που ζήτησαν να μειωθεί το όριο συνταξιοδότησης των αγροτισσών. Οι ομάδες πληθυσμού με ισχυρό πολιτικό δόντι έχουν καταφέρει να έχουν ιδιαίτερα ευνοϊκές ρυθμίσεις που τους εξασφαλίζουν συνταξιοδοτική σιγουριά. Λένε λοιπόν αυτές οι προνομιούχες ομάδες: «Γιατί πειράζετε τα Ταμεία μας αφού είναι υγιή»; Υγιή όμως είναι μόνον επειδή το κράτος καλύπτει τα ελλείμματα μεταξύ εισφορών και καταβαλλομένων συντάξεων. Πώς; Με ειδικούς (θα τους έλεγα χαριστικούς) φόρους, όπως για παράδειγμα το αγγελιόσημο. Το κράτος είναι απολύτως άδικο. Δεν αντιμετωπίζει τους πολίτες ως ίσους.
Μολονότι «Το Βήμα» δεν είναι το καταλληλότερο μέσο παρουσίασης απλών αριθμητικών εξισώσεων (της Στ' Δημοτικού, νομίζω) θα επιχειρήσω να παρουσιάσω το Ασφαλιστικό όπως θα ήταν σε μια ευνομούμενη πολιτεία.
Στον πληθυσμό (Π) της Ελλάδας, άνω των 65 ετών είναι το 19%. Οι επισήμως εργαζόμενοι είναι το 39%. Το μέσο εισόδημα των Ελλήνων είναι ίσο με (Ε).
Ερώτηση: Αν το εισόδημα των συνταξιούχων συμφωνηθεί να είναι το 70% του μέσου εισοδήματος, σε τι ύψος πρέπει να διαμορφωθούν οι ασφαλιστικές εισφορές (Α) των εργαζομένων ως ποσοστό του μέσου εισοδήματός τους προκειμένου να καλυφθούν οι συντάξεις των συνταξιούχων;
Η εξίσωση του αναδιανεμητικού ασφαλιστικού συστήματος έχει την ακόλουθη μορφή:
(Α) Χ (Π Χ 39%) Χ Ε = (Π Χ 19%) Χ (70% Χ Ε)
Αρα Α = (19% Χ 70%) / (39%) = 34,1%
Με αυτό το σύστημα λοιπόν και αυτές τις παραμέτρους οι συνταξιούχοι θα έχουν το 70% του μέσου εισοδήματος και οι εργαζόμενοι θα έχουν ό,τι απομείνει μετά τις εισφορές τους. Δηλαδή (100,0 - 34,1) το 65,9% του μέσου εισοδήματος. Εχει μέλλον μια τέτοια ρύθμιση;
Αν δυσκολεύεστε να κατανοήσετε αυτή την εξίσωση, απευθυνθείτε στα παιδιά σας να σας βοηθήσουν. Ρωτήστε τα τι θα γίνει αν οι συντάξεις δίνονται στα 55, οπότε οι άνω των 55 θα εκπροσωπούν το 31% του πληθυσμού αντί του 19%. Τι θα γίνει αν οι συντάξεις είναι το 80% του μέσου εισοδήματος. Τι θα γίνει αν το ποσοστό των επισήμως εργαζομένων αυξηθεί από το 39% στο 50%.
Θα ήταν χρήσιμο αν και οι αρμόδιοι υπουργοί μελετούσαν την εξίσωση αυτή.
Ο κ. Στέφανος Μάνος είναι πρώην βουλευτής.


http://www.tovimadaily.gr//Article.aspx?d=20080322&nid=7917960&sn=&spid=

Η αριθμητική του Ασφαλιστικού

Στ. Μάνος

Στις 18 Μαρτίου ο κ. Αλ.Αλαβάνος παρουσίασε την πρόταση του ΣΥΝ για το Ασφαλιστικό. Αξιοσημείωτο, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι με μεγάλη σαφήνεια ζήτησε ενοποίηση των Ταμείων και τη δημιουργία τριών και μόνο διακριτών: ένα μισθωτών, ένα αγροτών και ένα αυτοαπασχολουμένων. Είναι μια λογική προσέγγιση.

Παρακάτω όμως προσδιόρισε ότι η κύρια σύνταξη πρέπει να είναι το 80% των συντάξιμων αποδοχών του τελευταίου χρόνου ασφάλισης και η επικουρική σύνταξη το 20% του συντάξιμου μισθού. Οι προτάσεις αυτές είναι απολύτως εξωπραγματικές. Γιατί;

Στις 2 Μαρτίου «Το Βήμα της Κυριακής» δημοσίευσε ένα άρθρο μου για το Ασφαλιστικό κάτω από τον τίτλο «Εξίσωση για δυνατούς λύτες» (http://tovima. dolnet. gr/print-article. php? e=Β&f=15301&m=Β14&aa=1). Στο άρθρο αυτό παρέθεσα μια απλή (μαθηματικά της 6ης Δημοτικού) εξίσωση για το Ασφαλιστικό.

Αντιγράφω το σχετικό τμήμα:

Στον πληθυσμό ( Π ) της Ελλάδας, άνω των 65 ετών είναι το 19%. Οι επισήμως εργαζόμενοι είναι το 39%. Το μέσο εισόδημα των Ελλήνων είναι ίσο με ( Ε ).

Ερώτηση: Αν το εισόδημα των συνταξιούχων συμφωνηθεί να είναι το 70% του μέσου εισοδήματος, σε τι ύψος πρέπει να διαμορφωθούν οι ασφαλιστικές εισφορές ( Α ) των εργαζομένων ως ποσοστό του μέσου εισοδήματός τους προκειμένου να καλυφθούν οι συντάξεις των συνταξιούχων;

Η εξίσωση του αναδιανεμητικού ασφαλιστικού συστήματος έχει την ακόλουθη μορφή:

( Α ) x ( Π x 39%) x Ε = ( Π x 19%) x (70% x Ε ) Αρα, Α = (19% x 70%)/ (39%) = 34,1% Με αυτό το σύστημα λοιπόν και αυτές τις παραμέτρους οι συνταξιούχοι θα έχουν το 70% του μέσου εισοδήματος και οι εργαζόμενοι θα έχουν ό,τι απομείνει μετά τις εισφορές τους. Δηλαδή (100,0 - 34,1) το 65,9% του μέσου εισοδήματος.

Στην εξίσωση θα εφαρμόσω τώρα τις προτάσεις του κ. Αλαβάνου. Αλλάζει μόνο η δεξιά πλευρά της εξίσωσης. Η σύνταξη πρέπει να είναι το 80% + 20% (κύρια και επικουρική) του τελευταίου μισθού και όχι του μέσου, δηλαδή Ε πλέον 20%. Η εξίσωση διαμορφώνεται λοιπόν ως εξής:

( Α ) x ( Π x 39%) x Ε = ( Π x 19%) x (100% x 1,20 x Ε )

Αρα Α = (19% x 120%)/ (39%)= 58,46% Σύμφωνα με την πρόταση του κ. Αλαβάνου, οι συνταξιούχοι θα λαμβάνουν σύνταξη ίση με το 120% του μέσου εισοδήματος των εργαζομένων και οι εργαζόμενοι θα συνεισφέρουν το 58,46% του μέσου εισοδήματός τους, δηλαδή θα τους απομένει το 41,54% του μέσου εισοδήματός τους. Και τα παραπάνω ισχύουν αν όλοι συνταξιοδοτούνται στα 65. Αν συνταξιοδοτηθούν στα 60 ή στα 55 τα πράγματα γίνονται πολύ χειρότερα. Στην κοινωνία που οραματίζεται ο κ. Αλαβάνος οι συνταξιούχοι έχουν τριπλάσια εισοδήματα από τους εργαζομένους! Ο κ.
Αλαβάνος σώζεται επειδή κανείς δεν μετράει, κανείς δεν ασχολείται με τους αριθμούς.

* Ο κ. Στ. Μάνος είναι πρώην υπουργός Οικονομίας.