Η ελληνική περίπτωση Toυ Πασχου Mανδραβελη / pmandravelis@kathimerini. gr Η αλήθεια είναι πως και άλλες χώρες έχουν ελλείμματα της τάξης του 12,7%. Οι ΗΠΑ είναι μία από αυτές. Υπάρχουν χώρες των οποίων το χρέος υπερβαίνει το 120% του Ακαθάριστου Εθνικού τους Προϊόντος. Η Ιαπωνία φτάνει το 180%. Η Ελλάδα όμως αποτελεί ειδική περίπτωση. Oχι μόνο γιατί είναι ο αδύναμος κρίκος μιας ισχυρής νομισματικής ένωσης ούτε γιατί παίζονται κερδοσκοπικά παιγνίδια. Αυτά υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Η ελληνική περίπτωση είναι διαφορετική, διότι η κρίση είναι καθολική και όχι μόνο δημοσιονομική. Ζούμε το τέλος ενός μοντέλου που διασπάθισε όσο χρήμα είχε να διασπαθίσει και την κατάρρευση του ιδεολογικού παραδείγματος που δικαιολογούσε αυτή τη διασπάθιση, με ωραία τάχα μου αριστερά λόγια. Τα ελλείμματα και τα χρέη του κράτους δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου. Το βασικότερο πρόβλημα της χώρας είναι ότι δεν έχει καταλήξει σε κανόνες συμβίωσης και στον τρόπο επιβολής τους· αυτό που απερίσκεπτα προσπερνάμε με τον όρο «νομιμότητα». Αν το καλοσκεφτούμε και το δημοσιονομικό, πρόβλημα νομιμότητας είναι. Oλοι προσπαθούν να αρπάξουν από τον δημόσιο κορβανά ό, τι μπορούν και ελάχιστοι πληρώνουν φόρους. Η έλλειψη σεβασμού στη νομιμότητα δεν φαίνεται από το γεγονός ότι δεν δίνουν οι καταστηματάρχες αποδείξεις, οι οποίοι στο κάτω κάτω της γραφής ωφελούνται διότι κλέβουν τον ΦΠΑ. Φαίνεται από το γεγονός ότι και οι πελάτες δεν τις ζητούν, παρά το γεγονός πως βλάπτονται από τη φοροδιαφυγή. Συζητήθηκαν πολύ το έλλειμμα νομιμότητας στην κορυφή, τα σκάνδαλα των πολιτικών και η διαφθορά των επιχειρήσεων. Ορθώς, διότι το ψάρι βρωμάει και στο κεφάλι. Ελάχιστα όμως συζητάμε για την παραβατικότητα στα μεσαία και κατώτερα στρώματα. Δεν είναι οι μεγάλες επιχειρήσεις που φοροδιαφεύγουν, κυρίως είναι οι μικρομεσαίοι. Σε καμιά χώρα του κόσμου η τροφοδοσία των καταστημάτων δεν γίνεται τις ώρες αιχμής της κυκλοφορίας, παρά το γεγονός ότι ο νόμος προβλέπει τις πρώτες πρωινές ώρες. Πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχουν τόσα μηχανάκια που πηγαίνουν αντίθετα στους μονόδρομους. Πουθενά η αυθαίρετη δόμηση δεν θεωρήθηκε «δικαίωμα του λαού να στεγαστεί». Πουθενά η ρύπανση των τοίχων με αφίσες, αυτοκόλλητα και σπρέι, δεν θεωρείται «δικαίωμα έκφρασης». Πουθενά στον κόσμο η καταστροφή των πανεπιστημίων δεν προστατεύεται από κάποιο μεταφυσικό άσυλο και με τη δικαιολογία ότι επί χούντας μπήκε το τανκς στο Πολυτεχνείο. Πουθενά ένα κοινοβουλευτικό κόμμα δεν φτύνει έργω και λόγω τη δημοκρατία, όπως κάνει το ΚΚΕ, χωρίς να αντιδρά κανείς. Πουθενά δεν γίνονται καταλήψεις δημόσιων υπηρεσιών -οι οποίες μάλιστα, όπως το ΙΚΑ, εξυπηρετούν τους πολίτες- στο πλαίσιο υποτίθεται της «διαμαρτυρίας». Εχουμε φτάσει να θεωρούμε το κλείσιμο των εθνικών οδών κάτι σαν εποχικό φαινόμενο και σίγουρα ως αποδεκτό τρόπο πάλης. Φτάσαμε να θεωρούμε «δημοκρατικό δικαίωμα» του ΚΚΕ να καταλαμβάνει στούντιο και να εκφωνεί τα δικά του δελτία ειδήσεων, του κ. Δημήτρη Στρατούλη να βγάζει πανό στη Βουλή και των φοιτητών να χτίζουν τους πρυτάνεις μέσα στα γραφεία τους. Η δε εφαρμογή του νόμου, η παραπομπή δηλαδή των παραβατών στη Δικαιοσύνη, θεωρείται «ποινικοποίηση των αγώνων». Δυστυχώς στην Ελλάδα, επειδή κάποτε η διαμαρτυρία ήταν παράνομη, τώρα κάθε παρανομία βαφτίζεται διαμαρτυρία. Και το χειρότερο; Δεν διαμαρτύρεται κανείς για τη στρέβλωση της λογικής και την παραβίαση των νόμων. Μεγαλύτερο και από το δημοσιονομικό, είναι το πρόβλημα της παραβατικότητας. Βεβαίως, η ανομία είναι σύμφυτη με την ιστορία του ελληνικού κράτους. Τώρα όμως η πολυπλοκότητα των κοινωνικών και οικονομικών σχέσεων την κάνει δυσβάστακτη. Εχει πολλαπλό οικονομικό κόστος. Ολες αυτές οι μικρές παρανομίες συσσωρεύονται σαν κόκκοι άμμου στα γρανάζια της οικονομίας και την παραλύουν. Εκατομμύρια παραγωγικές ώρες χάνονται στους δρόμους της Αθήνας (είναι η καρδιά της ελληνικής οικονομίας) επειδή δέκα ξεφορτώνουν εκτός του ωραρίου που προβλέπει ο νόμος, είκοσι παρκάρουν σε κεντρικές αρτηρίες και πενήντα διαδηλώνουν κλείνοντας τη Σταδίου. Κυρίως, όμως, δημιουργείται κουλτούρα ανομίας, η οποία οδηγεί σε όλο και μεγαλύτερη ανομία. Μέχρι να φτάσουμε σε κάποιον Δεκέμβρη και στη χρεοκοπία. | ||
| ||
Σχόλιο Κάποιος έπρεπε να μας μιλήσει για τη Rexona. Τα αυτονόητα. Όλοι τα ξέρουμε άλλα κάνουμε ότι κάνει η γάτα ... Η ευθύνη για το χάλι μας επιμερίζεται στους εκάστοτε πρωθυπουργούς, υπουργούς, υφυπουργούς, γενικούς γραμματείς, γενικούς διευθυντές, διευθυντές και τμηματάρχες της δημόσιας διοίκησης και των ΔΕΚΟ. Αυτοί πρέπει να πληρώσουν το διαχρονικά δημιουργηθέν έλλειμμα, τη χασούρα. Μια και οι περισσότεροι εξ αυτών έχουν θησαυρίσει ή έχουν ανεχθεί να θησαυρίσουν οι παρατρεχάμενοί τους. Γι' αυτό θα πρέπει αυτών και μόνον να μειωθούν οι απολαβές τους. Αρχίζοντας από τους πρώην πρωθυπουργούς με μείωση π.χ. κατά 70% των αποδοχών τους και φθάνοντας στους τμηματάρχες με μείωση μέχρι 20% των αποδοχών τους. Αν κάνει κάτι τέτοιο ο νυν πρωθυπουργός αναμφίβολα θα εξασφαλίσει την ισοβιότητα της πρωθυπουργίας, αλλά ου-τόπος και εδώ είναι Ελλάντα. Ο διασυρμός μας θα συνεχιστεί εις δόξαν των εκάστοτε κρατούντων και το συνεχές άρμεγμα των νομιμοφρόνων πολιτών. ΣΓΣ |
Πέμπτη 21 Ιανουαρίου 2010
ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΑΙΤΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ
Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου 2009
H κατάρρευση του κυρίαρχου μοντέλου
Είναι κοινός τόπος ότι η Ελλάδα βρίσκεται κοντά στη χρεοκοπία. Οι διαφωνίες αφορούν το πόσο κοντά. Η οξύτατη δημοσιονομική κρίση δεν είναι τίποτα άλλο από την κατάρρευση ενός ολόκληρου μοντέλου, βασικό χαρακτηριστικό του οποίου είναι μία κουλτούρα κλεπτοκρατίας και αυθαιρεσίας. Απ’ αυτή την κουλτούρα, που έχει διαποτίσει το σύνολο της κοινωνικής πυραμίδας, πηγάζουν η συστημική διαπλοκή/διαφθορά, η λεηλασία και η σπατάλη του δημόσιου χρήματος, καθώς και τα ποικίλα φαινόμενα αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Το πάρτι, όμως, τελείωσε. Η διεθνής οικονομική κρίση παρόξυνε την προϋπάρχουσα δομική κρίση του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού. Το πρόβλημα είναι χρόνιο και αποτυπώνεται με αλάνθαστο τρόπο στο μεγάλο έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών και στον δραματικά μικρό όγκο πραγματικών επενδύσεων. Τα κερδοσκοπικά κεφάλαια που επενδύονται στη Σοφοκλέους περισσότερο απομυζούν πόρους παρά συμβάλλουν στην ανάπτυξη.
Το έλλειμμα και το χρέος έφθασαν σ’ αυτά τα ύψη, επειδή οι πόροι, που τα διόγκωσαν δεν διοχετεύθηκαν σε παραγωγικές επενδύσεις. Κατά κανόνα σπαταλήθηκαν και τροφοδότησαν τις εισαγωγές. Επιβεβαιώνεται η παροιμία ότι «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι». Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι η κοινωνία είναι αθώα. Ανάμεσα στο πολιτικό σύστημα και στους πολίτες λειτουργεί μία σχέση άρρητης συναλλαγής.
Δεν πρόκειται μόνο για τις παραδοσιακές πελατειακές σχέσεις με σκοπό την ψηφοθηρία. Η συναλλαγή έχει διευρυνθεί και οδηγήσει στη διαμόρφωση ενός κλίματος εκατέρωθεν ένοχης ανοχής. Το πολιτικό σύστημα εξαγοράζει εμμέσως πλην σαφώς την ανοχή της κοινωνίας στα προνόμια και στην ατιμωρησία του, ανεχόμενο από την πλευρά του μορφές λαϊκής αυθαιρεσίας, την εκτεταμένη διαφθορά των δημοσίων λειτουργών, τη φοροδιαφυγή κ.λπ.
Το αποτέλεσμα της αμφίδρομης αυτής ένοχης ανοχής είναι και η διάβρωση των αξιών και του κοινωνικού ιστού, καθώς και η μερική ακύρωση των αναπτυξιακών δυνατοτήτων της χώρας. Πρόκειται για τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Για να επιβάλει τον σεβασμό και την εφαρμογή των νόμων, ένα πολιτικό σύστημα πρέπει το ίδιο να είναι αξιόπιστο. Αυτό δεν ισχύει. Οι πολίτες ψηφίζουν, χωρίς να εμπιστεύονται. Εχουμε, δηλαδή, κρίση πολιτικής αντιπροσώπευσης. Σε αυτή την ατμόσφαιρα, η κοινοβουλευτική πλειοψηφία δεν εξασφαλίζει πια στην εκάστοτε κυβέρνηση ουσιαστική πολιτική νομιμοποίηση είτε για τη λήψη δραστικών μέτρων είτε για την επιβολή της νομιμότητας. Οι κοινωνίες, βεβαίως, διατρέχονται από αντιφάσεις κι αντιθέσεις, που ενίοτε προσλαμβάνουν εκρηκτικές διαστάσεις. Ακριβώς γι’ αυτό ο «νόμος και η τάξη» δεν είναι απόλυτος κανόνας.
Στην ελληνική περίπτωση, όμως, δεν πάσχουμε από ανελαστικότητα. Εχουμε περάσει στο άλλο άκρο. Το γεγονός ότι η αυθαιρεσία όχι μόνο δεν τιμωρείται, αλλά και ενίοτε επιβραβεύεται, έχει διαμορφώσει μία νοοτροπία ευκολίας και υπεκφυγής από την κοινωνική ευθύνη. Αυτή η νοοτροπία εκ των πραγμάτων λειτουργεί διαλυτικά και ακυρώνει το Κράτος Δικαίου.
Με το πέλεκυ ότι δεν θα βρει κεφάλαια να χρηματοδοτήσει τις τρέχουσες ανάγκες της, η κυβέρνηση πιέζεται ασφυκτικά να λάβει άμεσα δραστικά μέτρα. Μέσα σ’ αυτή τη ζοφερή ατμόσφαιρα, ήταν ευχάριστη έκπληξη οι προχθεσινές πρωθυπουργικές δηλώσεις. Ο Γ. Παπανδρέου μίλησε με ειλικρίνεια και έδειξε ότι δεν θα βαδίσει τον εύκολο δρόμο, που του υποδεικνύουν οι αγορές.
Το Δημόσιο είναι φορτωμένο με υπεράριθμο προσωπικό και παράγει χαμηλού επιπέδου υπηρεσίες. Για ποιο λόγο να μην απαγορευθούν για 3-4 χρόνια οι προσλήψεις διοικητικών υπαλλήλων και οι όποιες ανάγκες να μην καλυφθούν από το πλεονάζον δυναμικό με εσωτερικές μετακινήσεις;
Οι δημόσιες δαπάνες έχουν πολύ χαμηλότερη απόδοση από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο σ’ όλους τους τομείς. Ακόμα και οι κοινωνικές δαπάνες, δεν πάνε σ’ αυτούς που τις έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Για ποιο λόγο οι δαπάνες να μην επανεξετασθούν μία προς μία; Για ποιο λόγο να μην επανεξετασθούν η δομή και η αποδοτικότητα των μονάδων του ευρύτερου κρατικού τομέα;
Είναι τόσο εκτεταμένος ο ανορθολογισμός και τόσο μεγάλη η σπατάλη και η λεηλασία του δημόσιου χρήματος, που μία επίμονη και συστηματική επιχείρηση νοικοκυρέματος σίγουρα θα οδηγήσει σε εντυπωσιακή εξοικονόμηση πόρων. Οι λύσεις στους διάφορους τομείς έχουν υποδειχθεί, αλλά υπάρχει χρόνιο έλλειμμα πολιτικής βούλησης. Δεν πρόκειται μόνο για αβελτηρία. Οι κυβερνήσεις αποφεύγουν κατά κανόνα να συγκρουσθούν με τις ομάδες, που απομυζούν δημόσιο χρήμα, ή απλώς έχουν βολευθεί με τον ανορθολογισμό.
Το οικονομικό πρόβλημα είναι πρωτίστως πολιτικό. Πολιτικές είναι οι ρίζες του, πολιτική και η λύση του. Χωρίς κοινωνική συναίνεση ή τουλάχιστον ανοχή και τα πιο σωστά μέτρα σωτηρίας κινδυνεύουν να ακυρωθούν από κοινωνικές αντιδράσεις. Προϋπόθεση της κοινωνικής συναίνεσης είναι η πολιτική εμπιστοσύνη. Αυτή οικοδομείται με καθαρές κουβέντες και κυρίως με δίκαιη κατανομή των βαρών, όχι με επικοινωνιακά κόλπα. Τη διάχυτη καχυποψία, συντεχνιακή νοοτροπία και άρνηση αλλαγών τροφοδότησε η συνήθως δικαιολογημένη εντύπωση των εργαζομένων ότι το κόστος των περιβόητων διαρθρωτικών αλλαγών επιρρίπτεται κατά κανόνα μόνο στις δικές τους πλάτες.
Εάν η κυβέρνηση ακολουθήσει την πεπατημένη και περιορισθεί σε δημοσιονομικές παρεμβάσεις, θα χάσει το παιχνίδι. Δεν αρκεί η καλύτερη διαχείριση της υφιστάμενης «πίτας». Παραλλήλως, πρέπει να δρομολογηθεί αναπτυξιακή δυναμική με την αξιοποίηση συγκριτικών πλεονεκτημάτων και την απελευθέρωση παραγωγικών δυνάμεων. Αυτό θα συμβεί εάν δημιουργηθεί το περιβάλλον, που διευκολύνει επιχειρηματικές πρωτοβουλίες. Στοιχείο αυτού του περιβάλλοντος είναι η συρρίκνωση της διαπλοκής/διαφθοράς.
Η διαπλοκή/διαφθορά δεν δηλητηριάζει μόνο τις ηθικές αξίες, βλάπτει το δημόσιο συμφέρον και επιβαρύνει τους φορολογούμενους. Υπονομεύει και την ανάπτυξη. Ο πρωθυπουργός δηλώνει αποφασισμένος να καταπολεμήσει το καρκίνωμα, που ωθεί την χώρα σε παρατεταμένη παρακμή. Η σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο Δημοκρατίας είναι μία καλή αρχή.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_13/12/2009_383365
Σχόλιο
Τρίτη 30 Ιουνίου 2009
ΖΗΤΩ .. Η ΕΛΛΑΣ
Ζει και βασιλεύει η διαφθορά στο Δημόσιο, αλλά «όλοι είναι εξαιρετικοί»
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Νικολέττα Μουτούση
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη 30 Ιουνίου 2009

ΦΟΥΣΚΩΜΕΝΟΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ
Με τραπεζικές καταθέσεις 500.000 έως 1 εκατ. ευρώ βρέθηκαν πολλά στελέχη πολεοδομιών
http://www.naftemporiki.gr/news/static/09/06/30/1683457.htm
Κυριακή 5 Απριλίου 2009
Κοινωνία ώρα μηδέν
Τετάρτη 25 Μαρτίου 2009
Θα γίνει τίποτα....
Τετάρτη, 25 Μάρτιος 2009
Ερευνες στην ΥΠΕΕ για τα εικονικά τιμολόγια ( του Κουρή)

Εσωτερικές έρευνες για σημαντικές υποθέσεις που χειρίστηκε η Υπηρεσία Ειδικών Ελέγχων και οι οποίες είχαν κατάληξη που προκαλούν ερωτήματα βρίσκονται σε εξέλιξη, ενώ στο υπουργείο Οικονομίας περιμένουν τους φακέλους των 16 περιπτώσεων που έφερε στη Βουλή ο βουλευτής Πέτρος Τατούλης. Πάντως, για την υπόθεση του προστίμου των 50 εκατ. ευρώ σε τηλεοπτικό σταθμό που δεν εισπράχθηκε, σύμφωνα με πληροφορίες, δεν ασκήθηκε ποινική δίωξη κατά των ελεγκτών από τον εισαγγελέα της Υπηρεσίας Ειδικών Ελέγχων, αλλά έρευνα.
Η Ελεύθερη Τηλεόραση, ιδιοκτήτρια... εταιρεία του Alter, σε χθεσινή ανακοίνωσή της υποστηρίζει ότι δεν καταλογίστηκε πρόσφατα σε βάρος της πρόστιμο 50 εκατ. ευρώ και πως για τη συγκεκριμένη περίπτωση δεν έγινε δήλωση του κ. Κουρή ότι επρόκειτο για εικονικά τιμολόγια. Επίσης, στην ανακοίνωσή της υποστηρίζει ότι η μόνη πράξη επιβολής προστίμου που έχει επιβληθεί είναι η υπ’ αριθμ. 571/23-5-2003 της ΔΟΥ ΦΑΕΕ Αθηνών, ύψους 6.927.659 ευρώ. Κατά αυτής της πράξης δεν έχει καταθέσει αίτηση επανελέγχου αλλά προσφυγή και έχει ήδη δικαιωθεί με την υπ’ αριθμ. 316/17.11.2003 απόφαση του Τριμελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου, όσον αφορά την εκτέλεση της ως άνω πράξης, ενώ αναμένεται η έκδοση της δικαστικής απόφασης επί της προσφυγής.
Για συνέχεια
Διαφθορά και πάσης Ελλάδος
Ο κ. Δημήτριος Ζάχαρης,ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, από την Πάτρα,γράφει:
Οι θρασύτατοι και αδίστακτοι κομματικοί λεγεωνάριοι έχουν υπερβεί κάθε όριο ανοχής των πολιτών που είχαν την ψευδαίσθηση ότι είναι δυνατόν η Ελλάδα να γίνει ευρωπαϊκή χώρα, δηλαδή χώρα με θεσμούς οι οποίοι θα εγγυώνται βασικά ατομικά δικαιώματα, όπως είναι η ισονομία, η δικαιοσύνη και η αξιοκρατία. Η κρίση της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι πρωταρχικώς οικονομική αλλά κυρίως ηθική. Ο Πρωθυπουργός και οι αρχηγοί των κομμάτων νομίζουν ότι απευθύνονται σε ηλιθίους όταν ομιλούν για αξιοκρατία, ενώ οι κομματικοί τους μηχανισμοί καταλαμβάνουν όλους τους δημόσιους θεσμούς. Είναι ασύλληπτος ο βαθμός διαφθοράς της ελληνικής κοινωνίας. Ποιος συνεπής πολίτης μπορεί να εμπιστευθεί σήμερα τους ελληνικούς θεσμούς και κυρίως την πολιτική και τους πολιτικούς; Μιλούν όλοι τους για οικονομική κρίση αλλά οι ίδιοι απολαμβάνουν παχυλούς για την «Ψωροκώσταινα» μισθούς, πέρα από τα δωρεάν αυτοκίνητα, τους αποσπασμένους δημοσίους υπαλλήλους στα γραφεία τους σε Αθήνα και περιφέρεια, τις τηλεφωνικές ατέλειες, τις αστυνομικές συνοδείες και δεν ξέρω ακόμη τι άλλο. Λίγες εξαιρέσεις υπάρχουν, αλλά οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Δυστυχώς για την Ελλάδα. Είναι τυχαίο που ένα μέρος της κοινωνίας θεωρεί ότι τελικά οι Παλαιοκώστες μπορεί να έχουν και δίκιο; Και γελά ειρωνικά με το δήθεν ηθικό ελληνικό κράτος; Ούτε ο Πλάτων ούτε ο Χέγκελ ούτε ο Μαρξ, οι κατ΄ εξοχήν φιλόσοφοι του απόλυτου κράτους, θα μπορούσαν να φαντασθούν την ηθική κατάρρευση και τη σήψη του φιλοσοφικού τους μορφώματος, δηλαδή της ιδέας του κράτους ως εγγυητή της ανθρώπινης ευτυχίας και της δικαιοσύνης, όπως αυτοί βέβαια αντιλαμβάνονταν τις έννοιες αυτές. Αν λοιπόν θεωρηθεί ότι το απόλυτο κράτος των ανωτέρω φιλοσόφων συντρίβει την προσωπικότητα του ατόμου, τι μπορεί κανείς να σκεφθεί για το κομματικό και διεφθαρμένο ελληνικό κράτος; Αν τη θέση του κυρίαρχου ηγεμόνα ή μονάρχη του κράτους του Πλάτωνα, του Χέγκελ και της κολεκτίβας του Μαρξ λάβει ο ηγεμόνας που λέγεται κόμμα, με την ανωτέρω έννοια, στο οποίο κυριαρχεί η δικτατορία της μετριότητας με τον μανδύα της δημοκρατικότητας, ποια θα είναι η διαφορά για τον πολίτη που έχει ως αίτημα τη σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία; Ποιος μπορεί να ελέγξει τους κομματικούς σατράπες και συνδικαλιστές που λυμαίνονται τη χώρα; Δυστυχώς κανείς. Ο απόλυτος κομματισμός δημιούργησε μια κλειστή κοινωνία προνομιούχων. Μήπως η πτώση των δύο κομμάτων εξουσίας είναι σημάδι προόδου της ανοιχτής κοινωνίας;
Μιχαλακοπούλου 80, Αθήνα 115 28 ● Τηλ.: 211-365.7000 ● Fax: 211-365.8004
Το πανελλήνιον παρακολουθεί και περιμένει απαντήσεις
Κυριακή 22 Μαρτίου 2009
Φωνή βοώντος εν τη ερήμω ...;
Π.Τζωρτζάκης: Η νέα τεχνολογία θα μας βγάλει από την ύφεση16 Μαρτίου 2009, 00:32του Δημήτρη Μαρκόπουλου | |
Τον ιδρυτή της εταιρείας «Forthnet» και θεσμικό εκπρόσωπο ενός ολόκληρου κλάδου που αγωνιά για το αύριο τον συναντήσαμε στο περιθώριο της πρόσφατης συνέντευξης Τύπου του ΣΕΠΕ με αφορμή την οικονομική κρίση. Ενας άνθρωπος φύσει αισιόδοξος, όπως δηλώνει, που «έχει φάει τα μάρμαρα» των τεχνολογικών εξελίξεων για πάνω από 23 χρόνια, για πρώτη φορά αισθάνθηκε την ανάγκη να «φωνάξει» τόσο δυνατά και να μιλήσει για τις δυσχέρειες που οδηγούν την εγχώρια αγορά πληροφορικής και επικοινωνιών στον μαρασμό και στην απαξίωση. «Το καράβι έπιασε ξέρα και φτάσαμε να ψάχνουμε τον καπετάνιο στο αμπάρι», λέει, θέλοντας να ξεκαθαρίσει από την αρχή την κατάσταση που επικρατεί στην αγορά. Αναγορεύοντας σε μείζον θέμα τη διαφάνεια, ο Κρητικός «πατριάρχης του Ιντερνετ», όπως τον αποκαλούν, είναι λάβρος εναντίον όλων των παραγόντων που καταδικάζουν σε αδράνεια τη χώρα μας. «Δυστυχώς, η λειτουργία της αγοράς στη χώρα μας δεν είναι ξεκάθαρη. Ενώ όλοι οι πολιτειακοί φορείς αναγνωρίζουν τη συνεισφορά του κλάδου της πληροφορικής και των επικοινωνιών, ενώ όλοι αρχικά έχουν τις καλύτερες προθέσεις, κάτι γίνεται στη συνέχεια και τελικά η κατάσταση μένει στάσιμη. Ολες οι καλές προθέσεις χάνονται στους δαιδάλους των υπουργικών συναρμοδιοτήτων, όμως ο τελικός χαμένος είναι η αγορά που πλέον ασφυκτιά εξαιτίας των στρεβλώσεων», αναφέρει. Οντως, αν δεν αντιστραφεί ή η κατάσταση, αυτή τη στιγμή αρκετές είναι οι επιχειρήσεις της αγοράς που κινδυνεύουν ή θα κινδυνεύσουν εξαιτίας των αργών ρυθμών πληρωμών από το κράτος ή των δυσκολιών που προβάλλουν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Το εκκρεμές της κυβέρνησης… Ο ίδιος θεωρεί ότι οι τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνιών αποτελούν κομβικό παράγοντα ανάπτυξης και βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, με σημαντική συμμετοχή στην εξωστρέφεια της ελληνικής οικονομίας. Ομως το «σάντουιτς» που αποτελούν το δυσκίνητο κράτος και οι τράπεζες δεν αφήνει περιθώρια ελιγμών και περαιτέρω κινήσεων. «Ναι, αυτή τη στιγμή έχει διαμορφωθεί μια ασφυκτική κατάσταση στην αγορά, εξαιτίας μιας σειράς στρεβλώσεων. Η ευθύνη της κυβέρνησης είναι ότι έπρεπε να βάλει ένα πλαίσιο για την τόνωση της αγοράς, ώστε να επέλθει και η παράλληλη τόνωση της αποκαλούμενης πραγματικής οικονομίας. Δυστυχώς, όμως, σε μια λογική εκκρεμούς όλοι τώρα μιλάμε για το πέρασμα από τον άκρατο νεοφιλελευθερισμό στον κρατικό παρεμβατισμό. Θα πρέπει λοιπόν να είμαστε όλοι μας πιο προσεκτικοί», τονίζει. Ο κ. Τζωρτζάκης θεωρεί ότι η διαφάνεια ξεκινάει από την παροχή ηλεκτρονικών υπηρεσιών από τη δημόσια διοίκηση, οι οποίες εκμηδενίζουν τη γραφειοκρατία και βοηθούν με ξεκάθαρο, οργανωμένο, οικονομικότερο και αποτελεσματικότερο τρόπο τον πολίτη να διεκπεραιώνει τις υποθέσεις του με το κράτος. «Ομως στη χώρα μας, καμιά περιφέρεια δεν παρέχει ηλεκτρονικές υπηρεσίες στους πολίτες και στις επιχειρήσεις και μόνο το 27,45% των νομαρχιών και το 18,29% των δήμων προσφέρουν στοιχειωδώς ηλεκτρονικές υπηρεσίες. Υπεύθυνη λοιπόν είναι η διαχρονική απροθυμία της Πολιτείας, που συντηρεί τη γραφειοκρατία, η οποία με τη σειρά της εκτρέφει τη διαφθορά», καταλήγει. Το ΤΕΜΠΜΕ είναι ανύπαρκτο Ως άνθρωπος με το βλέμμα στραμμένο στις διεθνείς εξελίξεις, μιλά αρνητικά για τον τρόπο χρηματοδότησης των μικρότερων, κυρίως, εταιρειών της αγοράς πληροφορικής και επικοινωνιών, ενώ χαρακτηρίζει «απειροελάχιστο και ανύπαρκτο» το Ταμείο Εγγυοδοσίας Μικρών και Πολύ Μικρών Επιχειρήσεων. «Ως πρόεδρος του ΣΕΠΕ δεν εκπροσωπώ μόνο τις μεγάλες επιχειρήσεις της αγοράς αλλά και τις μικρές. Η κατάσταση που επικρατεί στο ελληνικό Δημόσιο και στις τράπεζες δημιουργεί γι’ αυτές τις εταιρείες ένα εκρηκτικό μίγμα. Ακόμα και η έκδοση απλών εγγυητικών επιστολών καθίσταται δύσκολη. Την ώρα που το διεθνές περιβάλλον βοά από παραινέσεις που προτρέπουν τις κυβερνήσεις να λάβουν άμεσα μέτρα για την ενίσχυση των τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνιών ως μοχλών εξόδου από την κρίση και τη στιγμή που ακόμα και ο ίδιος ο Μπαράκ Ομπάμα εξήγγειλε πακέτο λύσεων προς αυτή την κατεύθυνση, η Πολιτεία στη χώρα μας διαχρονικά αδιαφορεί. Να σας θυμίσω πολύ απλά το μήνυμα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που διά στόματος Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο ή της επιτρόπου Ρέντινγκ διαμηνύει ότι η ενίσχυση των τεχνολογιών είναι μία από τις δέκα απαραίτητες και επείγουσες δράσεις που θα καταστήσουν την Ευρώπη ικανή να διεκδικήσει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στην ανάκαμψη της παγκόσμιας ανάπτυξης», υποστηρίζει. «Το Δημόσιο μας χρωστά πάνω από μισό δισ. ευρώ» Την ώρα που η κυβέρνηση χρηματοδοτεί το τραπεζικό σύστημα -το οποίο εν μέρει ευθύνεται για τη σημερινή αρνητική κατάσταση- οι επιχειρήσεις πληροφορικής και επικοινωνιών δεινοπαθούν, καθώς κανείς δεν κάνει το παραμικρό για να καθιερώσει τους μηχανισμούς λογοδοσίας και διαφάνειας στις τράπεζες, ενώ τραγικές είναι και οι συνέπειες της άρνησης του Δημοσίου να τακτοποιήσει τις οφειλές των φορέων του για δράσεις που έχουν ήδη υλοποιηθεί. Οπως αποκάλυψε ο ΣΕΠΕ, οι οφειλές αυτές υπερβαίνουν τα 500 εκατ. ευρώ, έναντι των οποίων οι επιχειρήσεις πληροφορικής και επικοινωνίας έχουν ήδη καταβάλει ΦΠΑ και εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία, έχουν εξοφλήσει τις απορρέουσες υποχρεώσεις και έχουν δεσμευμένες εγγυητικές επιστολές. Την ίδια στιγμή και η ροή των πόρων από το πρόγραμμα ΕΣΠΑ είναι δραματικά αργή, όπως αντίστοιχα προβληματική υπήρξε και η υλοποίηση του επιχειρησιακού προγράμματος Κοινωνία της Πληροφορίας. «Θα μπορούσε να δημιουργηθεί ξεχωριστό υπουργείο Επικοινωνιών» Τι είναι αυτό, όμως, που κάνει τον πρόεδρο του ΣΕΠΕ να αισιοδοξεί και να μην οδηγείται... στην πλήρη κατάθλιψη; Γελώντας απαντά: «Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Τα πάντα θα κριθούν εκ του αποτελέσματος. Αυτό που χρειάζεται είναι κεντρικός κυβερνητικός συντονισμός. Αυτό μπορεί να γίνει είτε με τη δημιουργία ξεχωριστού υπουργείου Επικοινωνιών, είτε με το να δοθούν αρμοδιότητες γενικού συντονισμού στον υπουργό Επικρατείας», λέει. Στην ερώτησή μας, όμως, για το κατά πόσο η ύφεση θα δώσει το έναυσμα για μια σειρά ανατροπών στην αγορά όπως εμείς την ξέραμε, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, αναφέρει: «Σαφώς ο ανταγωνισμός δεν θα είναι πια ο ίδιος όταν η κρίση θα παρέλθει. Αυτή τη στιγμή, ομολογουμένως, υπάρχει η φημολογία περί λουκέτων, όμως καλό θα είναι να έχουμε στο μυαλό μας πως πολλές από τις πληροφορίες είναι και ράδιο αρβύλα. Ζυμώσεις σαφώς υπάρχουν. Ας μην ξεχνάμε πως οι επιχειρήσεις είναι δυναμικά κύτταρα, ενώ είναι ξεκάθαρο ότι οι μακροοικονομικές αλλαγές θα επιφέρουν και ανατροπές στη δομή της αγοράς. Εδώ τραντάζονται κολοσσοί των αυτοκινήτων, των τραπεζών ή των ασφαλειών. Δεν θα υπάρξουν συγχωνεύσεις στην Ελλάδα; Αισιοδοξώ ότι μετά την πίεση που υφίσταται όλος ο κόσμος, θα έρθει και η αντίδραση. Η κρίση θα μας οδηγήσει σε μια συλλογική σοφία. Ομως ας μην αγωνιούμε. Η κάθε γενιά μεταφέρει την εμπειρία της στην επόμενη. Ο κάθε Μεσαίωνας έχει τη δική του Αναγέννηση. Οι τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνιών, όμως, θα δείτε πως θα είναι το εργαλείο εκείνο που θα μας βγάλει από την ύφεση. Είναι ο τρόπος απόδρασης της κοινωνίας από τον… Μεσαίωνά της».http://www.protothema.gr/content.php?id=26067 |
Παρασκευή 20 Μαρτίου 2009
Ευπρέπεια αυτή η ... άγνωστη

Δευτέρα 16 Μαρτίου 2009
Δημόσιοι υπάλληλοι εκατομμυριούχοι

Τρίτη 17 Φεβρουαρίου 2009
Βασιλιάς στο Δημόσιο η διαφθορά
Βασιλιάς στο Δημόσιο η διαφθορά

Δημόσια νοσοκομεία, εφορίες και πολεοδομίες καταλαμβάνουν τις πρώτες θέσεις σε ό,τι αφορά την εκδήλωση κρουσμάτων διαφθοράς.
Η πρώτη πεντάδα συμπληρώνεται από το υπουργείο Μεταφορών και τις Νομαρχίες. Σημειώνεται πάντως πως το 60% των κρουσμάτων διαφθοράς καταγράφεται στους τρεις πρώτους τομείς.
Εκτιμάται ότι τα χρήματα που χάθηκαν πέρσι ανέρχονται σε περίπου 750 εκατομμύρια ευρώ, 109 περισσότερα από το 2007.
Σύμφωνα με την έρευνα, το 80% των Ελλήνων διαφωνεί με τις πράξεις που ενέχουν στοιχεία διαφθοράς.
Σε ό,τι αφορά την κατάταξη φορέων του ιδιωτικού τομέα ως προς τα κρούσματα διαφθοράς, οι υπηρεσίες υγείας καταλαμβάνουν και πάλι την πρώτη θέση.
Όπως τόνισε ο πρόεδρος της οργάνωσης «Διεθνής Διαφάνεια Ελλάς» Κώστας Μπακούρης, υπάρχουν διατάξεις που να διαφυλάσσουν τη διαφάνεια στο δημόσιο, ωστόσο εφαρμόζονται είτε χωρίς αυστηρότητα είτε επιλεκτικά.




