Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

"Προς Παγκόσμια Επανάσταση ή Παγκόσμιο Πόλεμο"


ΖΜΠΙΓΚΝΙΟΥ ΜΠΡΕΖΙΝΣΚΙ
03/29/2013 - 09:19
    Η δήλωση του Μπρεζίνσκι στην αρχή είναι ανατριχιαστική και επιβεβαιώνει τους χειρότερους φόβους όσων πιστεύουν ότι ένας Παγκόσμιος Πόλεμος που θα οδηγήσει σε δραματική μείωση τον πληθυσμό της Γης και έλεγχο του πλανήτη από μια ολιγαρχική ομάδα υπερπλουσίων (τους globocrats κατά Economist) αναμένεται να συμβεί μέσα στην δεκαετίαπου διανύουμε.
Για πρώτη φορά στην ιστορία του Ανθρώπου σχεδόν όλη η ανθρωπότητα είναι πολιτικά ενεργή, συνειδητοποιημένη και αλληλεπιδρά σε παγκόσμιο επίπεδο…
Ο προκύπτων παγκόσμιος πολιτικός ακτιβισμός παράγει ένα κύμα αναζήτησης προσωπικής αξιοπρέπειας, πολιτιστικού σεβασμού και οικονομικών ευκαιριών σε ένα κόσμο σημαδεμένο από μνήμες αιώνων ξένης αποικιακής ή αυτοκρατορικής κυριαρχίας.
Η παγκόσμια δίψα για ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι η εγγενής κεντρική πρόκληση στο φαινόμενο της παγκόσμιας πολιτικής αφύπνισης...

Αυτή η αφύπνιση, είναι κοινωνικά μαζική και πολιτικά ριζοσπαστικοποιητική…
Η σχεδόν παγκόσμια πρόσβαση στο ραδιόφωνο, την τηλεόραση και σε αυξανόμενο ρυθμό στο Διαδίκτυο, δημιουργεί μια κοινότητα κοινών αντιλήψεων και φθόνου η οποία μπορεί να διαμορφωθεί κατάλληλα και να ποδηγετηθεί από δημαγωγικά πολιτικά ή θρησκευτικά πάθη.
Αυτές οι ενέργειες διαπερνούν τα σύνορα των κυρίαρχων κρατών και συνιστούν πρόκληση τόσο για τα υπάρχοντα κράτη όσο και για την υφιστάμενη παγκόσμια ιεραρχία, επί του θρόνου της οποίας ακόμα κουρνιάζει η Αμερική.

Η νεολαία του Τρίτου Κόσμου είναι ιδιαίτερα ανήσυχη και μνησίκακη.
Η δημογραφική επανάσταση που αντιπροσωπεύουν συνιστά λοιπόν επίσης μια πολιτική ωρολογιακή βόμβα… Η πιθανή επαναστατική αιχμή του δόρατος είναι πιθανό να αναδυθεί ανάμεσα στις τάξεις των εκατομμυρίων φοιτητών που συγκεντρώνονται στο συχνά αμφίβολο ακαδημαϊκά «τριτοβάθμιο» επίπεδο των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων των αναπτυσσόμενων χωρών.

Ανάλογα με τον ορισμό του τριτοβάθμιου επίπεδου εκπαίδευσης, υπάρχουν σήμερα παγκοσμίως από 80-130 εκατομμύρια φοιτητές «κολλεγίων» (ΣτΜ Πανεπιστημίων).
Προερχόμενοι συνήθως από την κοινωνικά ανασφαλή κατώτερη μεσαία τάξη και παθιασμένοι πολιτικά από μια αίσθηση κοινωνικής οργής, αυτοί οι εκατομμύρια φοιτητές, είναι επαναστάτες εν αναμονή, ήδη ημι-κινητοποιημένοι σε μεγάλες κοινότητες, συνδεδεμένοι με το Διαδίκτυο και προδιατεθειμένοι για μια επανάληψη σε μεγάλη κλίμακα αυτού που έλαβε χώρα στην Πόλη του Μεξικό ή στην Πλατεία Τιανανμέν του Πεκίνου.
Η φυσική τους ενέργεια και η συναισθηματική τους απογοήτευση απλώς περιμένουν να ενεργοποιηθούν από ένα στόχο, ή μια πίστη, ή ένα μίσος…

Οι μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις, νέες και παλιές, επίσης αντιμετωπίζουν μια νέα πραγματικότητα:
Ενώ η φονικότητα της στρατιωτικής τους ισχύος είναι μεγαλύτερη από ποτέ, η ικανότητά τους να επιβάλλουν τον έλεγχο πάνω στις πολιτικά αφυπνισμένες μάζες του κόσμου είναι σε ιστορικό χαμηλό.
Για το να θέσουμε ωμά:
Σε παλιότερες εποχές, ήταν ευκολότερο να ελέγχεις ένα εκατομμύριο ανθρώπους παρά να τους σκοτώσεις. Τώρα είναι απείρως ευκολότερο να σκοτώσεις ένα εκατομμύριο ανθρώπους παρά να τους ελέγξεις. (kostasxan.blogspot.gr)


Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013

Κρίσιμες εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο


Κρίσιμες εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο


3
 
 
0
 
 
 
 

Η αίτηση συγγνώμης από τον ισραηλινό πρωθυπουργό στον Ερντογάν και η επίσκεψη Ομπάμα στο Τελ Αβίβ
Μπορεί να είναι σύμπτωση, αλλά δεν μπορεί να αποκλεισθεί και η περίπτωση πως η κρίση στην Κύπρο εντάσσεται σε ένα ευρύτερο σχέδιο ανακατατάξεων στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Μέσα σε ένα τριήμερο συνέβησαν εντυπωσιακές αλλαγές που αλλάζουν -πάλι- τον γεωπολιτικό χάρτη.
Η πλέον εντυπωσιακή αλλαγή είναι η αίτηση συγγνώμης από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό προς τον ομόλογό του της Τουρκίας για τα δραματικά γεγονότα που συνέβησαν, το 2010, επί του τουρκικού πλοίου «Μαβί Μαρμαρά», κατά την επιχείρηση βοήθειας προς τον παλαιστινιακό λαό, με τον θάνατο Τούρκων πολιτών.
Η Τουρκία είχε διακηρύξει σε όλους τους τόνους πως δεν πρόκειται να αποκατασταθούν οι σχέσεις της με το Ισραήλ, και να επιστρέψουν οι αντίστοιχοι πρεσβευτές στις θέσεις τους, αν δεν ζητούσαν οι Ισραηλινοί συγγνώμη και αν δεν αποζημιώνονταν τα θύματα. Οι Ισραηλινοί ήσαν ανένδοτοι, οι δε Τούρκοι παρέπεμψαν σε δίκη αξιωματούχους του Ισραήλ, οι οποίοι καταδικάσθηκαν ερήμην.
Και έφθασε ο κ. Ομπάμα στο Τελ Αβίβ και η υπήρξε πλήρης μεταστροφή. Οι Ισραηλινοί κατάπιαν την υπερηφάνειά τους και υπό την πίεση του Αμερικανού προέδρου -μεταδίδουν τα ειδησεογραφικά πρακτορεία- ο κ. Νετανιάχου επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον κ. Ερντογάν απολογούμενος για «όποια λάθη που μπορεί να οδήγησαν» στο θάνατο των εννέα Τούρκων ακτιβιστών και παράλληλα δεσμεύτηκε για την αποζημίωση των οικογενειών των νεκρών.
Ο κ. Ομπάμα φυσικά δήλωσε πως «οι Ηνωμένες Πολιτείες εκτιμούν βαθιά τις στενές σχέσεις συνεργασίας μας τόσο με την Τουρκία όσο και με το Ισραήλ, και δίνουμε μεγάλη σημασία στην αποκατάσταση των θετικών σχέσεων μεταξύ τους, για την προώθηση της περιφερειακής ειρήνης και της ασφάλειας».
Αμέσως ανακύπτει το ερώτημα, τι ήταν αυτό που υποχρέωσε τον κ. Νετανιάχου να προβεί σε κίνηση, που δεν είναι μόνον ηθικά επιζήμια για το Ισραήλ, αλλά καταρρίπτει και τον μύθο ότι πρόκειται περί πανίσχυρου κράτους, όπου οι πάντες γονατίζουν εμπρός του. Μάλιστα υπάρχουν πολλοί που υποστηρίζουν πως οι Η.Π.Α. είναι «υποκατάστημα» του Ισραήλ. Η είδηση λέγει, ότι «πιέσθηκε από τον κ. Ομπάμα». Να υποθέσουμε επομένως, πως η αμερικανική κυβέρνηση, η οποία καθ’ όλα τα μεταπολεμικά χρόνια φαινόταν να υποστηρίζει το Ισραήλ σε όποιες ενέργειες προέβαινε, τώρα δυνάμωσε αιφνιδίως και αποφάσισε να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο;
Ο υπογραφόμενος έχει καταθέσει σ’ αυτήν τη στήλη πολλές φορές την άποψη, ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. Ότι δηλαδή δεν είναι οι Η.Π.Α. ο πλανητάρχης, αλλά το χρηματοπιστωτικό σύστημα που εδρεύει στο έδαφός της και που την χρησιμοποιεί ως χωροφύλακα. Ο οιοσδήποτε Αμερικανός πρόεδρος αντλεί τη δύναμή του από το πόσο καλά υπηρετεί τα σχέδια των ισχυρών της γης. Αλλιώς, κάποιο Γουέτεργκέιτ ή Λεβίνσκυ θα τον απαλλάξει από τα καθήκοντά του ή θα τον επαναφέρει στη «στάνη».
Πολλές φορές επίσης γράψαμε, πως πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ Ισραηλινών και Ισραηλιτών. Το Ισραήλ είναι βάρος για τους Ισραηλίτες, επειδή για την ασφάλειά του επικεντρώνεται σ’ αυτούς η αντιπάθεια δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Την διαπίστωση αυτή πρώτη φορά την είχε κάνει ο Τζων Κένεντι, που επιχείρησε άνοιγμα στον αραβικό κόσμο, αλλά δεν πρόφθασε να το υλοποιήσει.
Υποθέτουμε επομένως, πως ο κ. Ομπάμα δεν έπραξε κάτι άλλο παρά να μεταφέρει την σύσταση προς την ισραηλινή κυβέρνηση, πως ο ισραηλιτικός παράγοντας χρειάζεται -ακόμη- την Τουρκία. Μόνο έτσι μπορούσε να πεισθεί ο κ. Νετανιάχου, ο οποίος σημειωτέον κατά τις πρόσφατες αμερικανικές εκλογές ήταν πολέμιος του κ. Ομπάμα, υποστηρίζοντας τον ρεπουμπλικανό αντίπαλό του. Και μόνον το γεγονός ότι οι Ισραηλινοί δεν μπόρεσαν να βοηθήσουν τον εκλεκτό υποψήφιό τους, είναι σαφές μήνυμα πως δεν ήσαν σύμφωνοι οι Ισραηλίτες. Ο κ. Ροκφέλερ ήταν σταθερά στο πλευρό του κ. Ομπάμα.
Εδώ τώρα, πρέπει να θυμίσουμε στους φίλους αναγνώστες, ένα σημείωμα που γράψαμε προ δύο ίσως ετών, και όπου είχαμε μεταφέρει δήλωση Ισραηλινής στρατιωτικής αναλύτριας (στην Jerusalem Post) όπου ομολογούσε πως η στρατιωτική συμμαχία με την Ελλάδα δεν πληρούσε τους όρους που απαιτεί το Ισραήλ για την ασφάλειά του, και πως η Τουρκία είναι κάτι σαν ως φυσικός του σύμμαχος.
Οι Έλληνες πολιτικοί δεν το αντελήφθησαν αυτό, και επένδυσαν πολύ στην ισραηλοελληνική συμμαχία (!) πιστεύοντας ότι αποτελεί παράγοντα αποτροπής του τουρκικού κινδύνου. Τώρα προσγειώθηκαν.
Και πρέπει να αναμένουν και άλλα. Συμφωνία με την Τουρκία για το φυσικό αέριο (και το κυπριακό), η οποία Τουρκία μεσοπρόθεσμα απαλλάσσεται και από τον κίνδυνο της εξέγερσης των Κούρδων μετά την χθεσινή απόφαση του ΡΚΚ για παύση των εχθροπραξιών.
Γι’ αυτά όμως και άλλα, που άμεσα ενδιαφέρουν Ελλάδα και Κύπρο, ες αύριον.

Ο Μακεδών
Πηγή: voria.gr

Δεν έχω στόμα και θέλω να ουρλιάξω

23 Μαρ, ’13 11:29 ΠΜ
Σου γράφω από την Αγγλία. Είναι ήδη 4 τα ξημερώματα και είμαι ακόμη στην δουλειά. Προσπαθώ να τελειώσω ένα λογισμικό που πρέπει να παραδώσω αύριο και δεν μπορώ. Μια εβδομάδα τώρα δεν μπορώ να οργανώσω την σκέψη μου. Η ανάρτησή σου «Για την Κύπρο» είναι καθαρτήρια. Με είχες εκνευρίσει εδώ και λίγο καιρό γιατί ένιωθα πως είχες απογοητευθεί. Το ένιωθα στις αναρτήσεις σου. Και η αγανάκτηση σε είχε κάνει να μην βλέπεις τα πράγματα καθαρά.
Έγραφες συνεχώς για τους Έλληνες που προτίμησαν να ψηφίσουν αυτούς που τους χρεοκόπησαν, έγραφες ότι δεν κουνιούνται από τον καναπέ και δεν κατεβαίνουν να διεκδικήσουν.
Τίποτα από τα δυο δεν ισχύει απόλυτα, ούτε η συντριπτική πλειοψηφία τους ψήφισε, ούτε είναι αδιάφοροι. Δες ξανά πόσοι ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές και πόσο μεγάλη ήταν η αποχή.
Θυμήσου τις εκατοντάδες χιλιάδες που κατέβηκαν στο Σύνταγμα το καλοκαίρι του 2011. Γιατί σταμάτησαν; Γιατί σιγά σιγά συνειδητοποίησαν πως αυτή η μάχη δεν κερδίζεται με σουλάτσα γύρω από το κοινοβούλιο, άλλοι γιατί συνειδητοποίησαν ότι παίζουν την ζωή τους για το τίποτα, άλλοι γιατί συνειδητοποίησαν ότι η μάχη δεν θα κερδηθεί εύκολα, άλλοι γιατί συνειδητοποίησαν ότι με την ανταλλαγή απόψεων επιπέδου δεκαπενταμελούς (εντός δίλεπτου και χωρίς θεματολογία στα πλαίσια μια ανοικτής συνέλευσης στην πλατεία), αλλαγή δεν γίνεται, άλλοι γιατί κατάλαβαν ότι δεν έχουν το σθένος να φάνε ξύλο, άλλοι γιατί έφθασαν κοντά στην προσωπική χρεοκοπία και άρχισαν να ψάχνουν εναγωνίως για εργασία στο εξωτερικό, άλλοι γιατί έχουν πέσει σε άγρια κατάθλιψη και ξέρεις αυτός που έχει βαριά κατάθλιψη είναι ο άνεργος, συνήθως μένει άπλυτος, δεν τρώει και το σώμα του έχει ανάγκη για ύπνο συνεχώς… γιατί ο ύπνος σε κάνει να μην σκέφτεσαι και σε κρατά ζωντανό, μην περιμένεις από αυτούς να σηκώσουν κεφάλι, έχουν εξοντωθεί όπως οι πληθυσμοί της Αττικής.
Υπάρχουν πολλοί άλλοι … ο καθένας στην προσωπική του ιδιωτεία όχι απαραίτητα γιατί είναι ένα ξεπουλημένο σκουλήκι, αλλά πλέον γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.
Αυτό όμως που με εκνεύριζε περισσότερο είναι εκείνη η κατάληξη σε κάμποσες αναρτήσεις σου – απαντήσεις σου σε Έλληνες του εξωτερικού … αυτό το «Καλή Πατρίδα». Ξέρεις πιτσιρίκο δεν έχουμε πια πατρίδα. Την παραδώσαμε το 2010 σε ξένους. Δεν την ξεπουλήσαμε καν! Απλώς την παραδώσαμε. Χάσαμε την περιουσία μας. Δεν λέω την ιδιοκτησία μας, λέω την περιουσία μας, την ουσία μας δηλαδή. Οι περισσότεροι δεν το πήραμε χαμπάρι. Αλλά διάολε, δεν είναι δυνατόν να ακούς ότι η κυβέρνησή σου υπογράφει παράδοση εθνικής κυριαρχίας και να μην χτυπά αντανακλαστικό.
Γιατί τους έγραφες «καλή πατρίδα» λοιπόν; Δεν έχουμε πατρίδα. Μην έχεις αυταπάτες ότι φέτος το καλοκαίρι θα αναπνεύσεις στην Ζάκυνθο. Δεν την ορίζεις την Ζάκυνθο πιτσιρίκο. Δεν τις ορίζεις τις παραλίες της, ούτε τα δάση και τα βουνά της. Αλλά και αν έχεις πέντε φράγκα στην τσέπη να ενοικιάσεις δυο μέτρα ξαπλώστρα σε κάποιο ξενοδοχείο που θα χτιστεί στις παραλίες της, σε παρακαλώ να μην γράψεις για αυτό. Κάποιοι από εμάς θα είμαστε στον ατέλειωτο χειμώνα όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη, και σίγουρα όχι γιατί αδιαφορήσαμε να δώσουμε την μάχη.
Τι είναι η πατρίδα λοιπόν πιτσιρίκο; Είναι να έχεις αέρα, ήλιο, θάλασσα να χαρείς. Τόπο να βάλεις ρίζες, Γη να καλλιεργήσεις να βγάλεις καρπούς να τραφείς. Είναι οι άνθρωποι της. Είναι η ικανότητά σου να ορίζεις τον τόπο σου. Τίποτα από όλα αυτά δεν τα έχουμε πια. Πώς; Μα με το να εκχωρήσουμε την διαχείριση της πατρίδας σε ξένους, παραιτηθήκαμε από την δυνατότητα να ορίζουμε τον τόπο. Η πολεμική που δεχόμαστε στοχεύει στις περιουσίες για ένα και μόνο λόγο, για να εξανδραποδιστεί ο πληθυσμός της χώρας. Χωρίς νόμο δικό σου, χωρίς περιουσία πάνω στην γη και χωρίς πληθυσμό, πατρίδα δεν υφίσταται.
Δεν είμαι καιρό έξω … μόλις 6 μήνες, αν και δεν είναι η πρώτη φορά που μεταναστεύω για βιοπορισμό. Ακόμη και τώρα ξέρω πολύ καλά τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Γιατί έφυγα λοιπόν; Όπως οι περισσότεροι έχασα την δουλειά μου. Βρήκα άλλη όμως, γρήγορα και εύκολα. Με λιγότερα χρήματα αλλά τουλάχιστον δουλειά είχα. Για δυόμιση χρόνια έσκασα να προσπαθώ να κάνω φίλους και γνωστούς να με ακούσουν. Έσκασα να προσπαθώ να πείσω γονείς και συγγενείς για το τι συνέβαινε στην χώρα. Όλοι αρνούνταν είτε να ακούσουν, είτε αν άκουγαν αρνούνταν να δουν την πραγματικότητα. Απλώς δεν τους έπειθα. Μέχρι και για την άνοδο της Χρυσής Αυγής τους μίλησα από το καλοκαίρι του 2011 και δεν άκουγε κανείς. Έσκασα. Όταν λοιπόν πέρσι το καλοκαίρι είδα την Χρυσή Αυγή να παίρνει τις ψήφους που πήρε, αποφάσισα ότι ήρθε η στιγμή να φύγω.
Γιατί σου γράφω λοιπόν;
Γιατί όπως σου είπα η ανάρτησή σου είναι καθαρτήρια. Λες ξεκάθαρα ότι στα δημοσιεύματα είναι αδύνατον να βγει άκρη στο τι συμβαίνει πραγματικά. Αλλά ξεκάθαρα όσα γίνονται αυτή την στιγμή στην Κύπρο γίνονται γιατί όρνεα έχουν μπει μέσα με στόχο να την ξεσκίσουν. Όλοι, Άγγλοι, Γάλλοι, Αμερικανοί όπως έλεγε και ο Καμπανέλης …
Ξαναρωτώ λοιπόν … Γιατί σου γράφω; Γιατί η στιγμή είναι μοναδική. Τα μάτια των Ελλήνων για πρώτη φορά στα τρία χρόνια από την αρχή της κρίσης, βλέπουν καθαρά ότι δέχονται πολεμική επιχείρηση. Και ξέρεις επειδή ακούω συνεχώς ότι ο πόλεμος είναι οικονομικός θέλω να τους πω… Αρχίδια ! Είναι πόλεμος κανονικός. Ήδη ειδικές μονάδες καταστολής δρουν σε αυτό που κάποτε ήταν πατρίδα. Τους μαυροφορεμένους με τα βαρέα ημιαυτόματα στην Χαλκιδική τους είδατε; Είδατε να φορούν διακριτικά της Ελληνικής αστυνομίας; Ξέρετε πολλούς αστυνομικούς να κρατούν τέτοια όπλα;
Προσωπική μου γνώμη είναι ότι αν οι λαοί δεν βγουν στο προσκήνιο πάμε ολοταχώς για πολεμική σύγκρουση ευρείας κλίμακας. Θεωρώ ότι κάποιες κινήσεις πάντα πρέπει να γίνονται στην κατάλληλη στιγμή. Τα αυτιά και τα μάτια πολύ μεγάλης μερίδας του πληθυσμού αυτές τις μέρες είναι ανοιχτά και είναι η πρώτη φορά που μάσκες πέφτουν με τόσο προφανή τρόπο.
Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι η Ελλάδα δέχεται επίθεση με στόχο τον εξανδραποδισμό του πληθυσμού και την μετατροπή της σε αποικία. Και παρακολουθώντας στο διαδίκτυο φίλους και γνωστούς είναι η πρώτη φορά που βλέπω κάποιοι να πείθονται ότι αυτό είναι που πραγματικά συμβαίνει. Είναι λοιπόν έτοιμοι να συνειδητοποιήσουν ότι οι διεκδικήσεις δεν είναι δυνατόν να είναι μικρά κλαδικά αιτήματα. Δεν είναι δυνατόν να είναι απλά διεκδικήσεις που αφορούν τον μισθό, την ανεργία κτλ.
Η διεκδίκηση είναι πλέον η διεκδίκηση της χώρας και αυτό γίνεται με ένα μόνο τρόπο. Χρειάζεται άμεση ανατροπή. Την λέξη λοιπόν έχουμε σκοπό να την πούμε ξεκάθαρα;Εγώ έχω σκοπό να την γράψω εδώ. Την λέω 3 χρόνια τώρα. Θα πάρω το ρίσκο να την πω ξανά και δημόσια και με το όνομά μου από κάτω, γιατί μόνο με αρετή και τόλμη γίνονται οι ανατροπές.
Εσύ έχεις σκοπό να την υποστηρίξεις; Έχεις σκοπό να πάρεις το ρίσκο; Δεν χρειάζεται να είσαι superman όπως λες στην ανάρτησή σου. Η δύναμη θα έρθει από την μαζικότητα. Το blog σου το διαβάζουν εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου. Πάμε να βάλουμε την σπίθα. Πιθανόν να είναι η κατάλληλη ευκαιρία.
Η λέξη είναι ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.
Ο δρόμος για τα κλειδιά της χώρας είναι: ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ.
Η νομιμοποιητική φράση των πράξεών μας είναι το άρθρο 120 παράγραφος 4 του διαλυμένου καταπατημένου Συντάγματος.

Αυτά τα δυο αιτήματα πρέπει να μπούν στο blog σου ψηλά. Υπάρχει πολύς κόσμος που δεν έχει γνώση του θέματος.
Πρέπει να δουλέψουμε την κινητοποίηση του κόσμου. Τώρα, όχι αύριο. Όσο ο καθένας μας λέει είμαι ένας απλός προγραμματιστής, είμαι ένας απλός blogger κτλ, δουλειά δεν γίνεται. Εμείς οι ίδιοι θα φέρουμε την αλλαγή και πίστεψέ με ο κόσμος ακούει, αλλά διάολε πρέπει επιτέλους να γίνουμε πραγματιστές και να πάρουμε και κάποια ρίσκα. Προσωπικά θεωρώ ότι όλα τα κόμματα του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα δεν θέλουν να φέρουν καμιά αλλαγή είτε βαυκαλίζονται και νομίζουν οτι μπορούν να φέρουν αλλαγή εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εντός του Ευρώ. Δεν
γίνεται! Δεν γίνεται, γιατί απλά πλέον η Ευρώπη είναι ο πολιορκητικός κριός της Γερμανίας για να καθυποτάξει τους λαούς και τις χώρες.

Τι λες λοιπόν θα προσπαθήσουμε για την κινητοποίηση του κόσμου;
Στο λινκ με το video που επισυνάπτω, υπάρχει η πλήρης περιγραφή με το πως μπορεί να γίνει και να πετύχει μια πολιτική απεργία διαρκείας. Υπάρχει πλήρης επιχειρηματολογία για το τι συμβαίνει στην χώρα. Μήπως ήρθε η στιγμή να δαπανήσουμε χρόνο να το δούμε και να κοιτάξουμε πως θα κάνουμε πραγματικότητα την ανατροπή;
Β.Β.
(Αγαπητέ φίλε, με έχετε ψυχολογήσει άψογα. Έτσι αισθάνομαι. Πολύ ωραία τα γράφετε. Έχω μια μικρή αμφιβολία, έναν ενδοιασμό: Νομίζω πως οι Έλληνες δεν θέλουν. Πώς να το πω; Δεν θέλουν ούτε δημοκρατία, ούτε ελευθερία. Και τι να κάνεις όταν δεν θέλουν; Νομίζω πως η ελληνική κοινωνία δείχνει ξεκάθαρα τα θέλω της. Περπατάω τα βράδια στους άδειους δρόμους της Αθήνας και έχω την εντύπωση πως δεν υπάρχουν άνθρωποι μέσα στα σπίτια. Δεν ακούγεται τίποτα. Ούτε μια φωνή, ούτε ένα τραγούδι. Όταν οι Έλληνες θα θέλουν να είναι ελεύθεροι, θα το καταλάβουμε όλοι. Δεν θα μπορεί να κρυφτεί. Θα το νιώθεις παντού. Δεν κρύβονται αυτά τα πράγματα. Το αίτημα για πολιτική απεργία διαρκείας δεν είναι νέο. Τρία χρόνια σέρνεται. Και τρία χρόνια ο καθένας κοιτάει την πάρτη του. Επίσης, δεν έχω καμία εμπιστοσύνη σε ανθρώπους που διαμαρτύρονται μόνο για χρήματα. Δεν πήγα στο Σύνταγμα και στις δεκάδες διαδηλώσεις των τελευταίων χρόνων, για να μη χάσω τον μισθό μου. Είχα, ήδη, επιλέξει να μην έχω μισθό, ούτε αφεντικό. Πήρα θέση. Και σήμερα, ουσιαστικά δεν έχω δουλειά. Ούτε περιουσία έχω. Δεν έχω σπίτι, για να μου το πάρουν. Δεν έχω δουλειά, για να μου την πάρουν. Δεν έχω καταθέσεις για να μου τις πάρουν. Γι’ αυτό μπορώ να γράφω ό,τι γουστάρω. Γι’ αυτό, έχω ακόμα πατρίδα. Όπως την εννοώ εγώ τουλάχιστον. Καλή πατρίδα. Αν κι εγώ μάλλον θα φύγω. Μαζί με την πατρίδα μου.)