Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2008

ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Εκρηξη στη ΝΔ για τις «υστερίες» Ζαγορίτη
Οι αντιδράσεις στην ΚΟ και οι αποστάσεις που κράτησε ο Θ. Ρουσόπουλος ανάγκασαν τον γραμματέα να ανασκευάσει και να υπαινιχθεί ότι εννοούσε βουλευτές του ΛΑΟΣ
Θύελλα στο εσωτερικό της ΝΔ προκάλεσαν οι αναφορές του κ. Λ. Ζαγορίτη - στο πλαίσιο συνέντευξής του για το Σκοπιανό - περί «βουλευτών που βρίσκονται σε κατάσταση μόνιμης υστερίας».
Μέλη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κυβερνώντος κόμματος προχώρησαν σε έντονα διαβήματα προς τη Ρηγίλλης, ενώ τα παράπονα έφτασαν και στο Μέγαρο Μαξίμου, γεγονός που ανάγκασε τον κ. Θ. Ρουσόπουλο να πάρει αποστάσεις από τον γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής και τον ίδιο τον κ. Ζαγορίτη να ανασκευάσει, υπαινισσόμενος - σε δεύτερο χρόνο - ότι με τη φράσητου αυτή εννοούσε βουλευτές του ΛΑΟΣ. Εκρηξη στη ΝΔ για τις «υστερίες» Ζαγορίτη
Ωστόσο, οι αντιδράσεις μέσα στο εσωτερικό της ΝΔ, κάθε άλλο παρά εκτονώθηκαν, μετά την αναδίπλωση Ζαγορίτη.
Ο κ. Θ. Γιαννόπουλος εξαπέλυσε δριμεία επίθεση κατά του γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής, μιλώντας για ατόπημα και του ζήτησε να ανακαλέσει. «Αν δεν απαντήσει, θα απαντήσω εγώ με ιατρική ορολογία. Επειδή πιστεύω ότι κανένας από τους 300 μας δεν είναι υστερικόμορφος, οφείλει ο κ. Ζαγορίτης να ανασκευάσει αυτά που είπε γιατί είμαστε 300 υπεύθυνοι εκπρόσωποι των Ελλήνων και πρέπει να δοθεί μια λύση, αλλιώς είναι ένα βαρύτατο ατόπημα του γραμματέα», είπε χαρακτηριστικά (ρ/ς Αλφα).

Εκρηξη στη ΝΔ για τις «υστερίες» Ζαγορίτη
Από την πλευρά του, ο κ. Σ. Τσιτουρίδης περιορίστηκε να δηλώσει δηκτικά: «Δεν γνωρίζω βουλευτές σε κανένα κόμμα που να βρίσκονται σε κατάσταση μόνιμης υστερίας».
Παράπονα σε Τραγάκη Σαφείς αποστάσεις από την τοποθέτηση του γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής της ΝΔ πήρε και ο πρώην υπουργός κ. Τ. Παυλίδης, ενώ, σύμφωνα με πληροφορίες, τουλάχιστον πέντε βουλευτές επικοινώνησαν με τον κ. Ι. Τραγάκη και του ζήτησαν την έκδοση διορθωτικής δήλωσης από τον κ. Ζαγορίτη. Μέσα σε αυτό το κλίμα και υπό την πίεση και του Μεγάρου Μαξίμου, ο γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής αναγκάστηκε να ανασκευάσει λίγο πριν από την ώρα που ο κ. Ρουσόπουλος ξεκινά την ενημέρωση στους εκπρόσωπους του Τύπου. Στις νεότερες δηλώσεις του κάλυψε πλήρως τους βουλευτές της ΝΔ και «έδειξε» ουσιαστικά τον ΛΑΟΣ.
«Ολοι οι βουλευτές της ΝΔ κρατούν μία υπεύθυνη στάση και όχι μόνον. Ολοι οι βουλευτές της ΝΔ, αλλά και οι περισσότεροι του ελληνικού Κοινοβουλίου. Οι περισσότεροι βουλευτές των κομμάτων του ελληνικού Κοινοβουλίου. Και αναφέρθηκα σε ελάχιστους, σε κάποιους που, εν πάση περιπτώσει, είναι σε μια κατάσταση. Σε εκείνους που συστηματικά λαϊκίζουν, συστηματικά συμπεριφέρονται απαξιωτικά προς κάθε κατεύθυνση. Δεν επιτρέπουν με τη συμπεριφορά τους να ακουστούν επιχειρήματα και νηφάλιες φωνές», τόνισε (ρ/ς Αντέννα).
Η τοποθέτηση αυτή αλλά και οι διαρροές που ακολούθησανκαι οι οποίες «φωτογράφιζαν» τον ΛΑΟΣ, προκάλεσαν την αντίδραση του κόμματος του κ. Καρατζαφέρη και σε ανακοίνωση που εξεδόθη αργά χθες το απόγευμα, αναφέρθηκαν τα εξής: Κατανοούμε την υστερία που κατέπληξε τον κ. Ζαγορίτη μετά το δημόσιο κατσάδιασμα από τον προϊστάμενό του κ. Θεόδωρο Ρουσόπουλο.
Η δικαιολογία του ότι εννοούσε ως υστερικούς βουλευτές του ΛΑΟΣ είναι αδύναμη και γελοία. Τότε γιατί εξανέστη ο ιατρός - βουλευτής και πρώην υφυπουργός της ΝΔ, κ. Αθανάσιος Γιαννόπουλος;
Μήπως, η γνωμάτευση του τελευταίου για τη σύγχυση του γραμματέα του κόμματός του είναι «προϊούσα μαλάκυνση»;
«Κύκλοι», προσκείμενοι στον γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής, απάντησαν στην ανακοίνωση αλλά δεν διέψευσαν το γεγονός ότι ο κ. Ζαγορίτης εννοούσε τον ΛΑΟΣ, όταν μιλούσε για βουλευτές που βρίσκονται σε κατάσταση μόνιμης υστερίας. «Με την ανακοίνωση αυτή επιβεβαιώθηκε η άποψη του γραμματέα του κόμματος για το επίπεδο του δημόσιου διάλογου που θέλει να επιβάλειο κ. Καρατζαφέρης», σημείωσαν.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΑΡΑΝΤΑΚΟΣ
saradakos@pegasus.gr

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Συλλαλητήριο από ΛΑΟΣ στις 5 Μαρτίου
Συλλαλητήριο για τη Μακεδονία διοργανώνει το απόγευματης ερχόμενης Τετάρτης, 5 Μαρτίου, στο άγαλμα του Μ.Αλεξάνδρου στη Θεσσαλονίκη, το Ινστιτούτο Εθνικών και Κοινωνικών Μελετών «Ιων Δραγούμης», που εποπτεύεται από τον ΛΑΟΣ.
Ο πρόεδρος του κόμματος, Γ. Καρατζαφέρης, ζήτησε χθες να συμμετάσχουν στο συλλαλητήριο όλοι οι πολίτες καιόλοι οι πολιτικοί, «ιδιαίτερα αυτοί που περιγράφονται ως υστερικοί», όπως είπε, απαντώντας στα όσα περί «υστερίας» δήλωσε προχθές ο Λ. Ζαγορίτης.
Στην εκδήλωση δεν θα δώσει «το παρών» ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Ανθιμος, ο οποίος σε χθεσινή του δήλωση έκανε ένα βήμα πίσω από όσα είπε την περασμένη Κυριακή κι επανήλθε στην παλιά του θέση ότι είναι υπέρτων συλλαλητηρίων, υπό την προϋπόθεση ότι θα συναινέσουν σ' αυτά όλα τα πολιτικά κόμματα.

Αποστάσεις κράτησε ο Αρχιεπίσκοπος από τις προτάσεις Ανθιμου
Αποστάσεις από τις προτάσεις του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Ανθιμου, που προτείνει συλλαλητήρια για το Σκοπιανό, παίρνει η ηγεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος, προεξάρχοντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ. Ιερώνυμου. Από τα Γιάννενα όπου βρέθηκε χθες μαζί με αντιπροσωπεία ιεραρχών για να ευχηθεί στον μητροπολίτη κ. Θεόκλητο για την ονομαστική του εορτή, ο κ. Ιερώνυμος δήλωσε ότι η Εκκλησία παρακολουθεί με πολύ ενδιαφέρον τα εθνικά θέματα.
«Η Εκκλησία πρέπει να ξέρετε ότι αφουγκράζεται και την αγωνία αλλά και τους πόθους του λαού μας, γιατί είναι ζυμωμένη με τον λαό. Σε κάθε περίπτωση θα ενεργήσουμε με σύνεση και με σοβαρότητα, όπως πρέπει», είπε χαρακτηριστικά. Ακόμη μεγαλύτερη απόσταση από τις θέσεις του κ. Ανθιμου πήρε ο μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, που δήλωσε ότι «όλα αυτά είναι έξω από το εκκλησιαστικό ήθος», ενώ ο μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος τόνισε ότι η Εκκλησία δεν πρέπει να εμπλέκεται στη διπλωματία.
«Το θέμα αυτό είναι εθνικό θέμα, είναι κοινωνικό,πολιτικό και διπλωματικό. Αυτή τη στιγμή νομίζω ότι κυρίως επικεντρώνεται στο διπλωματικό στοιχείο. Εμείς, οι κληρικοί, δεν ξέρουμε από διπλωματία και επειδή δεν ξέρουμε από «παγίδες» της διπλωματίας, γι' αυτό δεν πρέπει να ασχολούμαστε με διπλωματικά ζητήματα. Νομίζω ότι οι πολιτικοί αγαπούν την πατρίδα τους και κανένας πολιτικός δεν είναι προδότης. Θα κάνουμε το καλύτερο δυνατό για τη χώρα μας», τόνισε ο κ. Ιερόθεος.
Απαντώντας στους μητροπολίτες Μεσσηνίας και Ναυπάκτου, ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ανθιμος είπε πως ο πρώτος ανέλαβε πρόσφατα τα καθήκοντά του και ο δεύτερος έχει την έδρα του στην «καρδιά» μεταξύ Πελοποννήσου και Στερεάς Ελλάδας. «Ας είχαν κάνει, όπως η ταπεινότης μου, 34 ολόκληρα χρόνια στον ακριτικό ελληνισμό, να δουν τι θα πει πρόβλημα της Θράκης μας στα βόρεια σύνορα», προσέθεσε. Ο κ. Ανθιμος, που είχε ζητήσει να γίνουν συλλαλητήρια, δεν αποκλείεται να θέσει το θέμα στην αυριανή συνεδρίαση της ΔΙΣ.
Μ. ΡΙΤΖΑΛΕΟΥ

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2008

ΑΣΤΥΝΟΜΕΥΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ

Λάθη στην αστυνόμευση του διαδικτύου
ΗΜΕΡΗΣΙΑ 25/2/2008

Για τον μέσο έφηβο, η μόνη χειρότερη τιμωρία από το να χάσει τη δυνατότητα να «κατεβάζει» δωρεάν και πειρατικά μουσική από το διαδίκτυο, είναι να χάσει πλήρως την πρόσβασή του στον κυβερνοχώρο. Αυτό ίσως να συμβεί στη Γαλλία και τη Βρετανία, οι οποίες σχεδιάζουν να καταστήσουν τους παρόχους διαδικτυακών υπηρεσιών (ISP) υπεύθυνους, ώστε να σταματούν τους χρήστες που παράνομα «κατεβάζουν» υλικό, το οποίο αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία. Ωστόσο, οι κυρώσεις κατά των χρηστών θα πρέπει να επιτρέπονται μονάχα κατόπιν δικαστικής διαδικασίας.
Η μουσική βιομηχανία υποφέρει: το παράνομο «κατέβασμα» μουσικής πλήττει τα κέρδη της. Η βιομηχανία των ταινιών φοβάται πως θα ακολουθήσει. Και οι δύο με δυσκολία κατάφεραν να επιβάλουν τη νομοθεσία των πνευματικών δικαιωμάτων στο διαδίκτυο, για τις μεθόδους με τις οποίες οι χρήστες κατεβάζουν ένα τραγούδι ή μια ταινία απευθείας από τον υπολογιστή άλλου χρήστη. Πολλές φορές, όμως, είναι δύσκολο να βρεις κάποιον για να μηνύσεις.
Αυτός είναι ο λόγος που οι ISP είναι ελκυστικοί στόχοι. Μπορούν να ταυτοποιήσουν εκείνους που μοιράζονται αρχεία και πολύ απλά να διακόψουν τη σύνδεση στο διαδίκτυο. Ίσως είναι η μοναδική πρακτική λύση για να σταματήσει η πειρατεία. Παρ όλα αυτά δεν είναι η σωστή. Πέρα από τα προβλήματα εφαρμογής, υπάρχουν και προβλήματα επί της αρχής. Πρώτον, προδικάζει την ενοχή. Ο κάτοχος των πνευματικών δικαιωμάτων κανονικά πρέπει να προσφύγει σε δικαστήριο για να αποδείξει την παραβίαση.
Δεύτερον, η ποινική και αστική ευθύνη πρέπει να βαρύνει τον παραβάτη. Το να καταστήσουμε τους ISP υπεύθυνους είναι σαν να κατηγορούμε την εταιρεία παραγωγής χαρτιού για τους λίβελους που δημοσιεύονται στα προϊόντα της.
Τρίτον, υπάρχουν επιπλοκές για την ελευθερία του λόγου: Η ανταλλαγή αρχείων αφορά τη διανομή τόσο νόμιμου, όσο και αντεγραμμένου υλικού. Αν οι ISP καταστούν νομικά υπεύθυνοι για τη διακίνηση, τότε ενδέχεται να διακόπτουν οτιδήποτε για το οποίο υπάρχει αμφιβολία.
Τέλος, οι κυβερνήσεις θα πρέπει να αποφασίσουν εάν η πάταξη της παράνομης ανταλλαγής αρχείων είναι η πρώτη προτεραιότητά τους. Μπορούν να χρησιμοποιήσουν τους ISP εναντίον των τρομοκρατών, του οργανωμένου εγκλήματος και των παιδεραστών.

H κοινή μοίρα Ευρώπης-ΗΠΑ

H κοινή μοίρα Ευρώπης-ΗΠΑ
ΗΜΕΡΗΣΙΑ 25/2/2008
Financial Times Εditorial

Οι ΗΠΑ και οι ευρωπαϊκές οικονομίες είναι όπως ένα ζευγάρι που φιλονικεί, αλλά είναι πολύ καιρό παντρεμένο. Κάποια απ τις δυο μπορεί να επιμένει πως ακολουθεί τον δικό της δρόμο, αλλά οι περίπλοκες ζωές τους τις ενώνουν και πάλι.
Η Ευρώπη μπορεί να μην αντιμετωπίζει κρίση subprime, αλλά συνεχίζει να αναθεωρεί πτωτικά τις προβλέψεις της για την οικονομία, ακολουθώντας τις ΗΠΑ. Χωρίς να λάβουμε υπόψη μας τους υπερβολικά αισιόδοξους και απαισιόδοξους, τα στελέχη της Fed προβλέπουν τώρα ρυθμούς ανάπτυξης μεταξύ του 1,3% - 2% το 2008 στις ΗΠΑ. Πρόκειται για πτωτικά αναθεωρημένη πρόβλεψη σε σχέση με την αμέσως προηγούμενη εκτίμηση του Οκτωβρίου, για ανάπτυξη μεταξύ του 1,8%-2,5%.
Η Κομισιόν, στο μεταξύ, αναθεώρησε επί τα χείρω τις προβλέψεις της και για την ευρωζώνη φέτος, στο 1,8% από 2,2% που εκτιμάτο αρχικά.
Η Κομισιόν αναθεώρησε επίσης και τις προβλέψεις της για τον πληθωρισμό, αλλά ανοδικά κατά 0,5%, στο 2,6% - ενώ και η Fed κάνει λόγο για υψηλότερο πληθωρισμό. Και οι δυο οικονομίες πλήττονται από τις υψηλότερες τιμές τροφίμων και ενέργειας, που περιορίζουν τις δυνατότητές τους να ρυθμίσουν την νομισματική τους πολιτική. Δεν υπάρχει τίποτε το αναπάντεχο ή το τρομερό στις πτωτικές αναθεωρήσεις. Πολλά έχουν αλλάξει από τότε που οι δύο αρχές δημοσιοποίησαν τα προγνωστικά τους τον χειμώνα, και τα στοιχεία της Fed συνεχίζουν να υποδηλώνουν πως οποιαδήποτε ύφεση θα είναι ρηχή.
Αυτό που προκαλεί έκπληξη είναι ο τρόπος που οι προβλέψεις για την Ευρώπη και τις ΗΠΑ κινούνται ταυτοχρόνως προς την ίδια κατεύθυνση.
Η πιο προφανής αιτία είναι πως η κρίση στην αμερικανική οικονομία -τα προβλήματα στην εξυπηρέτηση δανείων της αγοράς subprime- μεταδόθηκε αυτομάτως στην Ευρώπη, ακόμη και εάν ο δανεισμός για την αγορά ακινήτων στην Ευρώπη ήταν «υγιής». Οι ευρωπαϊκές τράπεζες μπλέχτηκαν σε εξίσου μεγάλα προβλήματα με τις αμερικανικές. Οι αυστηρότεροι κανόνες δανεισμού μετέφεραν μια αμερικανική κρίση στην πραγματική οικονομία της Ευρώπης.
Οπωσδήποτε, υπάρχουν διαφορές: Η ευρωπαϊκή οικονομία θα εισέλθει σε μια περίοδο επιβράδυνσης με μεγαλύτερη δυναμική απ ό,τι η αμερικανική, και η κεντρική της τράπεζα είναι λιγότερο διατεθειμένη να ριψοκινδυνεύσει με τον πληθωρισμό. Αλλά η κατεύθυνση του «ταξιδιού» τους φαίνεται να είναι η ίδια.
Ενώ η ευρωπαϊκή και αμερικανική οικονομία παραμένουν στενά συνδεδεμένες μεταξύ τους, οι εξελίξεις στην Κίνα, στην Ινδία και σε άλλες αναδυόμενες αγορές δεν είναι ακόμη ξεκάθαρες. Υπήρξαν λιγοστές πτωτικές αναθεωρήσεις στις εκτιμήσεις για την ανάπτυξή τους, την ώρα που το πετρέλαιο βρίσκεται στα 100 δολάρια το βαρέλι και οι υψηλές τιμές εμπορευμάτων δεν υποδηλώνουν επιβράδυνση.
Οι κρίκοι της αλυσίδας που συνδέουν τις ανεπτυγμένες και τις αναπτυσσόμενες οικονομίες είναι διαφορετικές από αυτές που συνδέουν τις ανεπτυγμένες αγορές μεταξύ τους.
Εδώ το συνδετικό σημείο είναι το εμπόριο, και όχι τόσο πολύ οι αγορές. Δεδομένων των χρονικών διαφορών, η πτώση του δολαρίου και η εξασθενημένη ζήτηση στις ΗΠΑ ενδεχομένως να γίνει αισθητή στα τέλη του 2008. Τότε θα είναι οι Κινέζοι και Ινδοί καταναλωτές που θα εξαναγκαστούν να στηρίξουν την ανάπτυξη.
Ολα αυτά σχετίζονται με το μεγάλο ερώτημα, εάν τελικά θα υπάρξει ύφεση στις ΗΠΑ, και εάν θα είναι ήπια ή σοβαρή. Το τελευταίο συνεχίζει να φαίνεται απίθανο, και το πρώτο παραμένει ενδεχόμενο, παρά πιθανότητα. Αλλά εάν οι ΗΠΑ υπομείνουν μια καταστροφή, η Ευρώπη δεν θα μείνει αλώβητη.

Αυστηρή προειδοποίηση της Τεχεράνης στη Δύση

Αυστηρή προειδοποίηση της Τεχεράνης στη Δύση

ΗΜΕΡΗΣΙΑ 25/2/2008

Με αντίμετρα βεβαιώνει ότι θα απαντήσει η Τεχεράνη σε περίπτωση που το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ υιοθετήσει αυτή την εβδομάδα, και τρίτο πακέτο κυρώσεων κατά του Ιράν. Σε δηλώσεις του χθες, ο Τζαβάντ Βαεεντί, δεύτερος τη τάξει στην ομάδα διαπραγματευτών του Ιράν, χαρακτήρισε τα προτεινόμενα μέτρα «πολιτικά υποκινούμενα» και προειδοποίησε ότι η έγκριση του ψηφίσματος «ενέχει σοβαρό κόστος» για τους εμπνευστές του. «Το Ιράν θα υιοθετήσει τα απαραίτητα μέτρα, σύμφωνα με το επόμενο βήμα της Δύσης», πρόσθεσε και δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο η Τεχεράνη να διακόψει κάθε συνεργασία με τη Διεθνή Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ). Το Σάββατο, ο πρόεδρος του Ιράν, Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ είχε βεβαιώσει τους πολίτες ότι ακόμη κι αν εγκριθεί νέο πακέτο κυρώσεων, η χώρα θα παραμείνει αλώβητη. Οι αντιδράσεις των Ιρανών κορυφώθηκαν μετά από την έκθεση της ΙΑΕΑ, που δημοσιεύθηκε την περασμένη Παρασκευή και βεβαιώνει ότι η Τεχεράνη αποσαφήνισε όλα τα ζητήματα σε εκκρεμότητα, με εξαίρεση τις φημολογούμενες μελέτες για την κατασκευή πυρηνικών όπλων. Το σχέδιο ψηφίσματος αναμένεται να κατατεθεί προς ψήφιση αυτή την εβδομάδα, Ρωσία και Κίνα ωστόσο έχουν διαμηνύσει την αντίθεσή τους αν και δεν έχουν διευκρινίσει αν προτίθενται να ασκήσουν βέτο.

Συναπόφαση Σερβίας - Ρωσίας για το επόμενο βήμα στο Κόσοβο

Συναπόφαση Σερβίας - Ρωσίας για το επόμενο βήμα στο Κόσοβο
ΗΜΕΡΗΣΙΑ 25/2/2008

Της Ελενας Μπελλη

Με την αποδόμηση της παγκόσμιας τάξης και άρα με ευθεία απειλή κατά της ειρήνης ισοδυναμεί η μονομερής ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσόβου προειδοποιούν, με μία φωνή, Σερβία και Ρωσία, κορυφώνοντας την αντιπαράθεση με τη Δύση για τις δραματικές εξελίξεις στα Βαλκάνια.
«Οι ΗΠΑ πρέπει να ακυρώσουν την αναγνώριση του ψευδοκράτους και να επαναβεβαιώσουν τη δέσμευσή τους στο ψήφισμα 1244 του Συμβουλίου Ασφαλείας, που εγγυάται την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της Σερβίας», δήλωσε χθες, ο Σέρβος πρωθυπουργός, Βόιτσλαβ Κοστούνιτσα, που υποδέχεται σήμερα στο Βελιγράδι τον αντιπρόεδρο της ρωσικής κυβέρνησης και εν αναμονή πρόεδρο της Ρωσίας, Ντμίτρι Μεντβέντεφ αλλά και τον Ρώσο υπουργό Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ. Επισήμως, οι Ρώσοι πολιτικοί φθάνουν στη Σερβία για να υπογράψουν τις συμφωνίες που αφορούν στο φυσικό αέριο, ανεπισήμως, όμως, η Μόσχα διαμηνύει ότι οι εξελίξεις στο Κόσοβο είναι το μείζον θέμα στην ατζέντα.

Ανακοίνωση
Το υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας, εξάλλου εξέδωσε χθες σκληρή ανακοίνωση για το Κόσοβο, ανακοίνωση που «δημιουργεί κλίμα» ενόψει της επίσκεψης των Ρώσων στο Βελιγράδι. «Δεν αποτελεί κατάφωρο κυνισμό η υποστήριξη μόνον της πλευράς των Αλβανών του Κοσόβου, η περιφρόνηση του δικαίου και η αδιαφορία για την τύχη εκατοντάδων χιλιάδων Σέρβων;», αναφέρει η ανακοίνωση και συνεχίζει: «Δεν αποτελεί κυνισμό το γεγονός ότι ο σερβικός λαός εξευτελίζεται την ώρα που υπόσχονται στο Βελιγράδι ότι αν συμφωνήσει στον διαμελισμό της Σερβίας θα αποκτήσει ευρω-ατλαντική προοπτική;». Πρόκειται για τη σκληρότερη ρωσική ανακοίνωση, στην οποία μάλιστα η Μόσχα υπενθυμίζει την παρουσία ειρηνευτικών της στρατευμάτων στο Κόσοβο έως το 2004 αλλά και το γεγονός ότι τα στρατεύματα «αποσύρθηκαν εξ αιτίας ουσιώδους διαφωνίας για την μονομερή» αντιμετώπιση της κατάστασης. Το ρωσικό υπουργείο επισημαίνει ότι πρέπει να εξευρεθεί λύση που θα βασίζεται «στον νόμο και τον συμβιβασμό», φράση που ήδη οι αναλυτές ερμήνευσαν ως έμμεση πρόταση διχοτόμησης του Κοσόβου.
Στην αντίθετη περίπτωση; Οπως εξήγησε ο Ρώσος πρέσβης στο ΝΑΤΟ, Ντμίτρι Ραγκοζίν, «εάν η εξέλιξη της κατάστασης στα Βαλκάνια συνεχιστεί με μη νόμιμο τρόπο, αυτό θα σημαίνει ότι ζούμε σε έναν κόσμο όπου κυβερνά, όχι το διεθνές δίκαιο, αλλά η ωμή βία, συμπεριλαμβανομένης και της στρατιωτικής».

Προειδοποίηση
Σε ανάλογο πνεύμα είχε κινηθεί και ο Ρώσος πρέσβης στον ΟΗΕ, Βιτάλι Τσούρκιν, ο οποίος είχε προειδοποιήσει ότι η Μόσχα δεν θα παραμείνει θεατής στην απόπειρα πειθαναγκασμού των Σέρβων του Κοσόβου. Σύμφωνα με αναλυτές, η... δεύτερη ανάγνωση των ρωσικών θέσεων αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο να υπάρξει αίτημα της Μόσχας για την ανάπτυξη ρωσικών «ειρηνευτικών δυνάμεων» στο Κόσοβο, ειδικά βεβαίως στη Μιτροβίτσα.
Κλικ στο ή copy paste

Ενεργειακοι αγωγοί

Αποψη
Ο αγωγός South Stream και οι θετικές προοπτικές που διανοίγει
Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ ON LINE
Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2008 10:51

ΟI δυνατότητες του South Stream υπολογίζονται στα 30 δισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ετησίως συνολικά, εκ των οποίων 10 δισ. θα προωθούνται στη Σερβία και τα 20 δισ. κ.μ. προς Ελλάδα και Ιταλία. Η Ρωσία, όπως υποστηρίζουν διεθνείς εμπειρογνώμονες, έχει ένα ξεκάθαρο ενεργειακό σχέδιο βάσει του οποίου υλοποιεί την πολιτική πώλησης ενέργειας στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Η Μόσχα διαθέτει σήμερα δύο πλήρως διευκρινισμένες κατευθύνσεις για την πώληση φυσικού αερίου:
Η πρώτη είναι αυτή του Βόρειου Αγωγού (Northern Stream) ο οποίος ξεκινά από τη Ρωσία και υποθαλάσσια (Βαλτική) καταλήγει απευθείας στη Γερμανία. Τα επίγεια τμήματα του αγωγού τόσο στη Ρωσία όσο και στη Γερμανία είναι υπό κατασκευή, ενώ φέτος αναμένεται και η έναρξη των εργασιών στο υποθαλάσσιο του τμήμα.
Η δεύτερη οδός είναι αυτή του λεγόμενου South Stream αγωγού, για τον οποίο η πρώτη φορά που έγινε λόγος ήταν το καλοκαίρι του 2007 όταν ο Ρωσικός κολοσσός Gazprom και η Ιταλική εταιρία Eni υπέγραψαν συμφωνία για την προμήθεια ρωσικού φυσικού αερίου στη γειτονική χώρα.
Τις ίδιες εκείνες μέρες και κατά τη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής των χωρών του Συμφώνου του Εύξεινου Πόντου στην Κωνσταντινούπολη, ο Ρώσος Πρόεδρος Πούτιν συζήτησε τις προοπτικές κατασκευές του South Stream με τον Έλληνα πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή ο οποίος και διεμήνυσε το ενδιαφέρον της Ελλάδας να συμμετάσχει στο έργο.
Είναι γεγονός πως η ιδέα του South Stream φάνηκε στην αρχή μη πραγματοποιήσιμη επειδή τα σχέδια για την κατασκευή του αγωγού Nabucco βρίσκονταν στο επίκεντρο των συζητήσεων στην Ευρώπη. Η επιμονή όμως του Ρώσου προέδρου, ο οποίος κατόπιν ενδελεχών ερευνών και συζητήσεων με συμβούλους του διείδε ότι το σχέδιο για τον South Stream μπορεί να υλοποιηθεί, οδήγησε και στα πρώτα πρακτικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση.
Συμφωνία Ρωσίας - Βουλγαρίας
Ένα πρώτο τέτοιο βήμα υπήρξε η υπογραφή συμφωνίας μεταξύ Ρωσίας και Βουλγαρίας τον περασμένο μήνα κατά τη διάρκεια επίσημης επίσκεψης του Πούτιν στη Σόφια. Οι διαπραγματεύσεις, οι οποίες ξεκίνησαν μετά την προβολή πειστικών επιχειρημάτων από την πλευρά της Μόσχας προς τη Σόφια, δεν υπήρξαν εύκολες: η Βουλγαρία επέμενε να έχει το 51 τοις εκατόν του αγωγού που θα διέρχεται από το έδαφός της.
Η επίσκεψη Πούτιν στη Σόφια, η οποία συνέπεσε και με τον εορτασμό της 130ής επετείου της απελευθέρωσης της χώρας από τον Οθωμανικό ζυγό και στην οποία απελευθέρωση συνέδραμε και η τότε Τσαρική Ρωσία, και οι απ' ευθείας συνομιλίες σε επίπεδο κορυφής κατέληξαν στην υπογραφή της συμφωνίας, με τις δύο χώρες να λαμβάνουν τελικά από 50 τοις εκατόν του αγωγού. Πρόκειται για δια-κρατική συμφωνία που ανοίγει το δρόμο σε εταιρίες για την κατασκευή του αγωγού.
Η συμφωνία προβλέπει ο αγωγός που θα διέρχεται από την Βουλγαρία θα έχει δύο διακλαδώσεις: η μία με κατεύθυνση τη Σερβία, όπου θα κατασκευαστεί ένας τεράστιος φυσικός χώρος αποθήκευσης του αερίου (δεδομένου ότι οι εδαφικές συνθήκες στη Σερβία - ύπαρξη βουνών - ευνοούν τέτοια κατασκευή). Από εκεί ο αγωγός θα προεκτείνεται μέχρι και την Κεντρική Ευρώπη (Σλοβενία, Αυστρία, Ουγγαρία) και τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη.
Οι δυνατότητες
Οι δυνατότητες του South Stream υπολογίζονται στα 30 δισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ετησίως συνολικά, εκ των οποίων 10 δισ. θα προωθούνται στη Σερβία, η οποία από την πλευρά της καταναλώνει 3 δισ. κ.μ. ετησίως.
Τα υπόλοιπα 20 δισ. κ.μ. θα προωθούνται μέσω της δεύτερης διακλάδωσης προς Ελλάδα και Ιταλία, η οποία ως γνωστό είναι από τους μεγαλύτερους καταναλωτές αερίου, δια υποθαλάσσιου αγωγού. Αυτή θεωρείται ως η βέλτιστη και φθηνότερη λύση για τη μεταφορά φυσικού αερίου στη Νότια Ευρώπη.
Το συνολικό κόστος κατασκευής του South Stream υπολογίζεται στα 10 δις δολάρια και η κατασκευή του πρόκειται να αρχίσει αυτό το έτος ή στις αρχές του 2009 με στόχο να ολοκληρωθεί το 2013. Ο αγωγός θα έχει αφετηρία το Κράσνονταρ (Νότια Ρωσία) και υποθαλάσσια (Μαύρη Θάλασσα) θα καταλήγει στη Βάρνα της Βουλγαρίας.
Εκτιμάται πως ο αγωγός αυτός θα ωφελήσει τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά τη Σερβία αφού ήδη αυτή παρουσιάζει σημαντικά πλεονεκτήματα ως διαμετακομιστικό κέντρο στην Ευρώπη. Από την άλλη, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα επιδιώξει την πολιτική σταθερότητα στο εσωτερικό της χώρας αυτής με απώτερο στόχο την ενσωμάτωσή της στις Ευρωπαϊκές δομές.
Η Ελλάδα, σε ό,τι την αφορά, δεν πρέπει να χρονοτριβεί αλλά να συμμετάσχει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα στις διαπραγματεύσεις για την υλοποίηση του South Stream. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός δήλωσε, κατά την επίσκεψή του στη Μόσχα τον περασμένο Δεκέμβριο, πως η Ελλάδα εξετάζει τις προτάσεις (Ρωσική και Ιταλική) και πως είναι έτοιμη να προχωρήσει σε συγκεκριμένα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση.
Αυτό που απομένει είναι να περάσει από τα λόγια στα έργα. Ο σχεδιαζόμενος αγωγός Nabucco, την κατασκευή του οποίου στηρίζουν με όλα τα μέσα οι ΗΠΑ και η Τουρκία, αν τελικά υλοποιηθεί, δεν πρόκειται να διέρχεται από την Ελλάδα.
Στον αέρα ο Nabucco
Στην πραγματικότητα ο αγωγός Nabucco βρίσκεται κυριολεκτικά στον αέρα. Η κατασκευή του είναι σχεδόν ανέφικτη για δύο βασικούς λόγους:
Πρώτο επειδή δεν υπάρχουν αρκετές ποσότητες αερίου προκειμένου να γεμίζει ο σχεδιαζόμενος αυτός αγωγός, με κίνδυνο να καταλήξει όπως τον αγωγό πετρελαίου Μπακού-Τσεϊχάν που υπολειτουργεί. Ως εκ τούτου, οι επενδυτές δεν φαίνονται και πολύ πρόθυμοι να αναμειχθούν.
Ο δεύτερος λόγος αφορά την Τουρκία από το έδαφος της οποίας σχεδιάζεται να διέρχεται ο Nabucco. Η χώρα αυτή επιδιώκει να διαδραματίζει τον σημαντικότερο ρόλο στη λειτουργία του αγωγού και να μην παραμείνει απλώς μια χώρα διέλευσης του αλλά ένας μεσάζων στην πώληση του αερίου στην Ευρώπη αποκομίζοντας έτσι εμπορικό κέρδος.
Επιπλέον, διεθνείς εμπειρογνώμονες εκφράζουν φόβους πως η Τουρκία, δεδομένου ότι καταγράφει σημαντικούς ρυθμούς ανάπτυξης, μπορεί να απαιτεί, σ' ένα ορατό μέλλον, τις μεγαλύτερες δυνατές ποσότητες αερίου προς ιδίαν χρήση. Τούτων λεχθέντων, ο κίνδυνος μιας πολιτικής αστάθειας πάντοτε παραμονεύει στην Τουρκία, καθιστώντας την απρόβλεπτο συνεταίρο.
Ακόμη, ενώ πολλές Ευρωπαϊκές χώρες ζήτησαν όπως επιτραπεί και σε δικές τους εταιρίες να εκμεταλλεύονται τον αγωγό στην Τουρκία, η Άγκυρα αρνείται απαιτώντας να έχει το μονοπώλιο.
Ως εκ τούτου, η Γερμανία, η Γαλλία και η Ολλανδία μπορούν να επικαλεστούν ακόμη ένα επιπλέον λόγο στην άρνησή τους να καταστεί η Τουρκία πλήρες μέλος της Ε.Ε. ένεκα ακριβώς της στάσης της στις διαπραγματεύσεις για τον Nabucco.
Καταλήγοντας, αξίζει κανείς να εξετάσει τις επιδώσεις του λεγόμενου Bluestream αγωγού φυσικού αερίου (Μαύρη Θάλασσα - Τουρκία - Ευρώπη) ο οποίος λειτουργεί εδώ και τρία χρόνια. Η Ρωσία δεν είναι αρκετά ικανοποιημένη από τη χαμηλή ροή αερίου, που υπολείπεται κατά πολύ των προσδοκιών της, πέραν από τις τριβές που παρουσιάστηκαν μεταξύ της Μόσχας και της Άγκυρας.
ΑΝΔΡΕΑΣ ΝΕΟΦΥΤΙΔΗΣ, Δημοσιογράφος-Συγγραφέας

ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ Ο ΝΙΜΙΤΣ ΑΛΛΑ Η ΑΘΗΝΑ;


Από τις τελευταίες δηλώσεις των σκοπιανών Φαίνεται ότι θα επιλέξουν το όνομα ¨Δημοκρατία της Μακεδονίας ¨η κάτι παραπλήσιο.
Προσθέτουν δε ότι έχουν λογικά επιχειρήματα για να το υποστηρίξουν.
Πράγματι ζουν στη Μακεδονία και είναι Δημοκρατία.
Αλλά ζουν στη βόρεια Μακεδονία και μιλάνε σλαβικά.
Άρα ακόμα πιο λογικό είναι να ονομαστούν ¨ Σλαβική Δημοκρατία της Άνω Μακεδονίας¨ μια και είναι σλάβοι και η χώρα τους είναι η άνω Μακεδονία.

Η εκλογή του Δημήτρη Χριστόφια

ΑΠΟ ΤΟ ΙΝ.GR

O νέος πρόεδρος της Κύπρου Δημήτρης Χριστόφιας Αθήνα

Η εκλογή του Δημήτρη Χριστόφια στην προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας κυριαρχεί και στα διεθνή Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Ευρωπαϊκά και αμερικανικά μέσα τονίζουν ιδιαίτερα τις καλές του σχέσεις με τους Τουρκοκύπριους και τις νέες ελπίδες για επανένωση της Κύπρου. Στη Βρετανία, όμως, εκφράζονται φόβοι για το μέλλον των βάσεων...
Χαρακτηριστικό είναι το σχόλιο του Guardian: «Παρά το γεγονός ότι ο Χριστόφιας είναι ένας πραγματιστής με φιλοευρωπαϊκές καταβολές, την ίδια στιγμή στηρίζει έναν μετριοπαθή μαρξισμό-λενινισμό και τάσσεται υπέρ της αποστρατιωτικοποίησης της νήσου. Είναι φανατικά κατά της βρετανικής παρουσίας και των βρετανικών βάσεων, τις οποίες χαρακτηρίζει 'αποικιακή κηλίδα αίματος'».
Οι Times του Λονδίνου επίσης αναφέρονται ιδιαίτερα στις καταβολές του Δημήτρη Χριστόφια και στις καλές σχέσεις που διατηρεί με το Κρεμλίνο, «καλύτερες από ό,τι με τον Λευκό Οίκο ή την Ντάουνινγκ Στριτ».
Υπενθυμίζουν επίσης τα λόγια του ότι το γεγονός ότι η Κύπρος υπήρξε αποικία των Βρετανών «αποδείχθηκε ο κακός μας δαίμονας».
Σε κάθε περίπτωση τονίζουν ιδιαίτερα ότι είναι πραγματιστής και διατηρεί άριστες σχέσεις με τους εκπροσώπους της τουρκοκυπριακής κοινότητας.
Η ισπανική El Pais εκτιμά ότι η νίκη του Δημήτρη Χριστόφια θα διευκολύνει την επανέναρξη των συνομιλιών για τη λύση του Κυπριακού, ενώ η γαλλική Liberation σημειώνει ότι η νίκη του γγ του ΑΚΕΛ φέρνει ένα «άρωμα άνοιξης» και στο θέμα των συνομιλιών με τους Τουρκοκύπριους.
Η γαλλική Le Monde και το αμερικανικό CNN σημειώνουν ότι ο Δημήτρης Χριστόφιας είναι ο μόνος κομμουνιστής ηγέτης χώρας-μέλους της ΕΕ, υπογραμμίζοντας τη διάθεσή του να ανοίξει δίαυλο επικοινωνίας με τους Τουρκοκύπριους.
Οι Financial Times ασχολούνται ιδιαίτερα με τις πολιτικές καταβολές του νέου προέδρου: «Φαίνεται να έχει εγκαταλείψει τον ευρωσκεπτικισμό του» εξηγούν και τονίζουν τις θέσεις τους για την Ευρώπη των πολιτών.
«Παρά το γεγονός ότι οι κομμουνιστές εξακολουθούν να ασπάζονται τον μαρξισμό-λενινισμό, το ΑΚΕΛ ελέγχει πολλές επιχειρήσεις, μεταξύ των οποίων και μία εταιρεία επενδύσεων, η οποία φιγουράρει στο ταμπλό του Χρηματιστηρίου της Λευκωσίας».
Η εκλογή του Δ.Χριστόφια κυριαρχεί και στον Τύπο των Κατεχομένων εδαφών. Η Kibris γράφει ότι «Στο Νότο άρχισε η περίοδος Χριστόφια» και αφού αναφέρεται στα ποσοστά που εξασφάλισαν οι δύο υποψήφιοι, δημοσιεύει τα συγχαρητήρια του Μεχμέτ Αλί Ταλάτ στον νικητή.
Η Star γράφει ότι «Ο αριστερός ηγέτης χτύπησε με το δεξί» και προσθέτει ότι η νίκη του Δημήτρη Χριστόφια επιτεύχθηκε με την υποστήριξη του απερχόμενου προέδρου Τ.Παπαδόπουλου.
Η Υeni Duzen με τίτλο «Νέα περίοδος, νέοι πρωταγωνιστές» δημοσιεύει φωτογραφίες των Δημήτρη Χριστόφια και Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, ενώ η Gunes αναφέρει ότι «άλλαξαν τα ονόματα», προσθέτοντας ότι οι Ελληνοκύπριοι εξέλεξαν τον Δημήτρη Χριστόφια, ο οποίος υποστηρίχθηκε και από το ΔΗΚΟ και την ΕΔΕΚ.
H Afrika κάνει έκκληση γράφοντας «Λύστε το Κυπριακό εδώ και τώρα»: Το Κυπριακό βρίσκεται πλέον στα χέρια των παλιών συντρόφων. Αυτοί που μέχρι σήμερα παρουσιάζονταν ως εμπόδιο και στις δύο πλευρές έχουν απομακρυνθεί, καταλήγει.
Ο Τύπος της Κύπρου
Η εκλογή Χριστόφια κυριαρχεί στα πρωτοσέλιδα των ελληνοκυπριακών εφημερίδων. Ο τίτλος της «Χαραυγής» είναι χαρακτηριστικός: «Ιστορική μέρα. Μια καινούργια εποχή άρχισε χθες. Ο λαός έδωσε την εντολή. Νέος πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας ανακηρύχθηκε για πρώτη φορά στα 48 χρόνια της Δημοκρατίας και στα 82 χρόνια του ΑΚΕΛ ο ηγέτης του ιστορικού κόμματος.»
Ο «Πολίτης» έχει τίτλο: «Ιστορική αλλαγή με εντολή λύσης», σημειώνοντας ότι «διασώθηκαν ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ». Παράλληλα, εκτιμά ότι το «ο πανικός έφερε την ήττα του Ιωάννη Κασουλίδη» και ότι κερδισμένος βγήκε ο ΔΗΣΥ.
Η «Αλήθεια» γράφει: «Χριστόφιας πρόεδρος, Κασουλίδης νικητής». Σε άρθρο της η εφημερίδα υπενθυμίζει στον Δημήτρη Χριστόφια τις δεσμεύσεις που ανέλαβε προεκλογικά στο Κυπριακό και τις οποίες επικύρωσε ο λαός όχι στον δεύτερο, αλλά στον πρώτο γύρο των εκλογών. «Τον καλούμε να μας αισθάνεται δίπλα του. Για στήριξη και για έλεγχο.»
«Νέα εποχή για την Κύπρο» είναι ο πρωτοσέλιδος κύριος τίτλος του «Φιλελεύθερου», ενώ η «Σημερινή» έχει κύριο τίτλο: «Νέα Εποχή- Ο Χριστόφιας πρόεδρος».
Τέλος, η εφημερίδα «Το θάρρος» έχει τίτλο: «Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα - Βαρύ το περήφανο 47% στις πλάτες του νέου προέδρου».
Newsroom ΔΟΛ

CNN ΚΛΙΤΟΝ ΟΜΠΑΜΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ

The European Union got a chance to redeem itself for a big sin of the previous decade and show its vaunted "common foreigh policy"in action. We'd like to report it didn't blow it. Alas, we can't.
The occasion was Kosovo's declaration of independence on Sunday. A unified EU stance might have started to make good, at last, on Jacquew Poos's infamous 1991 declaration that "the hour of Europe has dawned". Soon after, the EU broke up over Yugoslavia, which collapsed in a series of wars that claimed hundreds of thousands of lives. The U.S. had to step in to save the EU and the Balkans!!!!!!!!
This week seemed like dèjá vu all over again, fortunately without the blood. Spain opened the EU meeting on Kosovo by proclaiming that the U.N. protectorate's declaration did "not respect international law". The ruling Socialists were apparently enraged that the Kosovars didn't have the decency to wait to claim their sovereignty until Spain held national elections next month. Demands for autonomy by the Basques and Catalans are a big electoral issue and Kosovo put the incmbents in an awkward position.
Similarly parochial [political concerns, and Orthodox Slavc solidarity with the Serbs, are behind the refusal of Romania, Bulgaria, Greek Cyprus, and Greece to recognize Kosovo, Slovakia, for its part, fears its own Hungarian minority will get the wrong idea. Others, like the Italians, fretted about annoying the Serbs and Russians. Britain, France and Germany welcomed this peaceful and long-planned birth of a new nation in the southern Balkans. But the U.S. led the way in recognizing Kosovo, and took most of the jeat from Moscow and Belgrade.
In the meantime, the Greeks again threaten to torpedo the EU's grand designs for the Balkans all over a name for its northern neighbor, which Athens insists must be called Foremer Yugoslav Republic of Macedonia, or the Orwellian FYROM. Unless the Macedonians stand down, Athens will veto its EU and NATO membership. The U.S. and most EU countries recognize Macedonia by its chosen name. A U.N. mediator yesterday put forward new proposals to settle this absurd and costly 17-year-old dispute.
So let there be no illusions. About the only thing that's "common"about the EU's foreign policy is its sheer pettiness, absence of strategic vision and unwillingness to back up grand claims to global leadership with resources or political will.
Οπως ίσως ακούσατε στο CNN από τη χθεσινοβραδυνή συνέντευξη Κλίντο και Ομπάμα ΟΥΔΕΜΙΑ ερώτηση τους έγινε από τους πλέον διακεκριμένους !!!!!!δημοσιογράφους, περί της εξωτερικής τους πολιτικής και μάλιστα στα Βαλκανια.Οι κύριοι δημοσιογράφοι τους υπέβαλλαν τα ερωτήματα τους επί της οικονομίας, της μετανάστευσης και της νέας κατάστασης που εκτιλήσεται στην Κούβα. ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ???? Μάλλον ότι δεν θα υπάρξει αλλαγή.
Σήμερα η Βελγική κυβέρνηση ανήγγειλε ότι : «....αν θέλουν την αυτονομία τους οι φλαμανδοί, ας την πάρουν. Οι βαλώνοι θα ενωθούν με τις Βρυξέλλες την κυβερνητική πόλη, οι κυβερνήσεις της οποίας απαρτίζονται κατά πλειοψηφία από βαλώνους. Ετσι η Βαλωνία θα γίνει μεγαλύτερη σε έκταση από την Φλάνδρα και πιο δυνατή διότι θα έχει την Διοίκηση (administration) και εισροή χρημάτων από την Ε.Ε. για την περαιτέρω ανάπτυξή της.

Ο κόσμος αλλάζει . Ποιος όμως το έχει προσέξει;

[1]

Sir Βασίλειος Μαρκεζίνης

Ι. Αποτιμώντας την έκταση της αλλαγής
Ποιος μπορεί να επηρεάσει την εξωτερική πολιτική
Σε έναν κόσμο ο οποίος αλλάζει ραγδαία, έναν κόσμο όπου τα γεγονότα που συμβαίνουν σε μια χώρα, επηρεάζουν όλο και περισσότερο τα γεγονότα σε μιαν άλλη (ακόμη και μακρινή) χώρα, η εξωτερική πολιτική έχει αρχίσει να παίρνει τη μορφή αποφάσεων, που λαμβάνονται όχι απλώς εσπευσμένα, αλλά και με βάση ελάχιστες αξιόπιστες πληροφορίες. Έτσι, η γεωγραφική κλίμακα του προβλήματος και η ταχύτητα της αλλαγής δεν επιτρέπουν στους υπευθύνους για τη χάραξη της εξωτερικής πολιτικής να δρουν κατά τρόπο προληπτικό και δημιουργικό, παρά μόνο να αντιδρούν στις εξελίξεις, καθώς η μία κρίση ξεσπά μετά την άλλη. Παραδείγματος χάριν, έχει πλέον παρέλθει η εποχή που η Ρωσία διέθετε μία συγκεκριμένη εξωτερική πολιτική (να φτάσει στα ζεστά νερά του Αιγαίου, υπό το πρόσχημα ότι θα προστάτευε έτσι την Ορθόδοξη Εκκλησία ή, αργότερα, τον πανσλαβισμό και, ακόμη αργότερα, τον κομμουνισμό), πολιτική η οποία διατηρήθηκε αμετάλλακτη στο όραμα της χώρας αυτής επί τρεις σχεδόν αιώνες. Το ίδιο θα μπορούσε να πει κανείς για τη Μεγάλη Βρετανία, όπου κάποτε (και επί δύο ολόκληρους αιώνες) ο στόχος της διατήρησης του δρόμου προς την Ινδία, υπαγόρευε τη γενική στάση της χώρας απέναντι στο Γιβραλτάρ, τη Μάλτα, την Κρήτη, την Κύπρο, τη Διώρυγα του Σουέζ (δηλαδή την Αίγυπτο) και το Άντεν. Η απουσία μιας ορθολογικά διαμορφωμένης εξωτερικής πολιτικής επιδεινώνεται, από το γεγονός ότι οι υπεύθυνοι για την χάραξή της ―οι επαγγελματίες πολιτικοί― όχι απλώς δεν έχουν τον χρόνο να σκεφτούν και να θέσουν μακροπρόθεσμους στόχους, αλλά λαμβάνουν κατά κανόνα τις αποφάσεις τους έχοντας μέρος της προσοχής τους προσηλωμένο σταθερά στις σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης και στο πώς αυτές θα επηρεάσουν τη δημοτικότητά τους στο εσωτερικό της χώρας τους. Τούτο ισχύει ιδιαίτερα στις περιπτώσεις όπου ένα δεδομένο ζήτημα εξωτερικής πολιτικής έχει συγκινησιακό αντίκτυπο στους πολίτες της χώρας.

Οι άνθρωποι αυτοί χαράσσουν την εξωτερική πολιτική, ενώ κάποιοι άλλοι μπορούν, στην καλύτερη περίπτωση, να συμβάλουν στη διαμόρφωσή της. Στις μέρες μας, έχει σχηματιστεί μια στρατιά από ομάδες εμπειρογνωμόνων [think tanks], «ανεξάρτητους» συμβούλους και ινστιτούτα διεθνών σχέσεων, που φιλοδοξούν να ασκήσουν επιρροή στα πράγματα. Αντίθετα με την προαναφερθείσα ομάδα των επαγγελματιών πολιτικών, οι συγκεκριμένοι άνθρωποι σαφώς και διαθέτουν όχι μόνο τον χρόνο να σκεφτούν, αλλά και την ελευθερία να επιλέξουν το αντικείμενο της μελέτης τους. Είναι όμως πραγματικά ανεξάρτητη η σκέψη τους; Πολλές φορές, οι συμβουλές που προσφέρουν καθορίζονται από το ποιος τους χρηματοδοτεί (ή ποιου την ιδεολογία ασπάζονται). Τα ζητήματα αυτά θέτουν ένα μεγάλο ερωτηματικό αναφορικά με το έργο πολλών ομάδων εμπειρογνωμόνων στις Η.Π.Α.

Ακόμη και όταν εκφράζουν τις απόψεις τους, ορισμένοι πραγματικά ανεξάρτητοι διανοούμενοι από τον χώρο του πανεπιστημίου, οι απόψεις αυτές υστερούν ενδεχομένως, λόγω του γεγονότος ότι δεν έχουν περάσει από το «ξεκαθάρισμα» της πραγματικής πολιτικής. Αποκτώντας πιο έντονη επίγνωση αυτής της έλλειψης, όλοι όσοι μιλούν από καθέδρας θα εκφράζονταν ίσως πιο επιφυλακτικά και θα λάμβαναν δεόντως υπόψη το είδος των πιέσεων που μπορούν να ασκήσουν τα ισχυρά κράτη σε όσους τολμούν να τα κρίνουν, και δη να τα επικρίνουν. Οι πιέσεις αυτές δεν ασκούνται μόνο σε μικρές χώρες (όπως είναι η Ελλάδα), αλλά και σε μεσαίου μεγέθους χώρες που συμμετέχουν στο παγκόσμιο πολιτικό γίγνεσθαι, όπως είναι η Γαλλία και η Γερμανία. Η απόφαση της εισβολής στο Ιράκ κατέδειξε, κατά κάποιον τρόπο, τι χρειάστηκε να υπομείνουν οι χώρες αυτές για να έχουν το προνόμιο της πιστής τήρησης των απόψεών τους.

Δεδομένου ότι και οι δύο προαναφερθείσες ομάδες ―οι «επαγγελματίες» και οι «διανοούμενοι»― έχουν οπωσδήποτε και δυνατά και αδύνατα σημεία, θα ήταν προτιμότερο να συνδυάζουν τις προσπάθειές τους. Εντούτοις, ο συνδυασμός αυτός σπανίως αποδεικνύεται αποτελεσματικός, δεδομένου ότι, κάθε φορά που συγχωνεύονται ορισμένες ομάδες ταλέντων, τα «ελαττώματα» της μίας ομάδας τείνουν να αποκρύπτουν τα «προτερήματα» της άλλης. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι οι πολιτικοί χαλιναγωγούν τους διανοουμένους. Ο συγγραφέας πιστεύει γενικώς πως έτσι πρέπει να συμβαίνει, διότι, σε τελική ανάλυση, η πολιτική ευθύνη δεν μπορεί να ανήκει σε ανεπίσημους διανοουμένους ή αθέατους συμβούλους, όσο καταρτισμένοι και αν είναι αυτοί. Παράλληλα, όμως, πρέπει να ασκείται κριτική σε κάθε διαδικασία λήψης αποφάσεων, που διαμορφώνεται από τις πρόσφατες σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης, αν και η πολιτική είναι, κατ’ εξοχήν, η «τέχνη του εφικτού» και συνδέεται άμεσα με τους ευρύτερους στόχους και τις εφικτές επιδιώξεις της εκάστοτε χώρας. Δυστυχώς, όμως, αναπόφευκτα διαπιστώνει κανείς ότι στο σημερινό περίπλοκο πλαίσιο δεν φαίνεται να υπάρχει κανένα περιθώριο για να παρουσιαστούν νέοι, συχνά δε πολύπλευροι, τρόποι σκέψης.

Πώς μπορεί λοιπόν ένας διανοούμενος, ο οποίος δεν επιδιώκει την προαγωγή ή κάποιο άλλο όφελος, να συμβάλει στην προώθηση του κοινού καλού, αν και δεν έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα;

Πρώτα απ’ όλα, αυτό μπορεί να το καταφέρει διατηρώντας την ανεξαρτησία της σκέψης και της ανάλυσής του, καθώς και την απόστασή του από κάθε ομάδα συμφερόντων ή πολιτική παράταξη· δεύτερον, εκφράζοντας τις απόψεις του δημοσίως, ώστε να μπορούν να τις αναλογιστούν οι πολιτικοί και το εκλογικό σώμα· τρίτον, εκφράζοντας αυτές τις απόψεις τίμια και ανοιχτά, ενίοτε μάλιστα απλώς και μόνο διατυπώνοντας ρητά αυτό που οι (περισσότεροι;) άνθρωποι σκέφτονται, αλλά δεν τολμούν να εκφράσουν δημοσίως. Με λίγα λόγια, αυτοί οι «διανοούμενοι» δεν θα πρέπει να φοβούνται ακόμη και να «θορυβήσουν» τους άλλους με τις απόψεις τους, αν πρόκειται έτσι να τους ωθήσουν να διανοηθούν το αδιανόητο. Είναι δε άνευ σημασίας το εάν οι απόψεις αυτές μπορεί τελικά να αποδειχθούν εσφαλμένες ή και να απορριφθούν (έστω και αν είναι ορθές). Όντως, αν κάτι λείπει περισσότερο από την εποχή μας, παράλληλα με τον αναγκαίο ελεύθερο χρόνο για σκέψη και όχι απλή απορρόφηση του διαρκώς αυξανόμενου όγκου των πληροφοριών, είναι η ικανότητα να σκεφτόμαστε διαφορετικά και το θάρρος να εκφράζουμε ανοιχτά τη γνώμη μας. Έτσι, παρουσιάζονται εδώ οι απόψεις ενός ανθρώπου, που έχει ασχοληθεί με τις διεθνείς σχέσεις από τη σκοπιά πολλών διαφορετικών χωρών και ο οποίος, παρότι δεν εμπλέκεται προσωπικά στην πολιτική, έχει, εδώ και πολλές γενιές, την πολιτική στο αίμα του.

Μη βλέποντας το προφανές

Στην εποχή μας, ελάχιστα έχουν μελετηθεί οι συνέπειες του γεγονότος ότι ο Αμερικανικός ήλιος ανέτειλε σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Μια χώρα ανθρώπων τολμηρών, καλόβουλων, μεγαλόψυχων, θεοσεβούμενων, εργατικών αλλά και «τοπικιστών» (κατά τα πρώτα χρόνια και σε σύγκριση με τα ευρωπαϊκά δεδομένα) εκτοξεύθηκε στη θέση της υπερδύναμης λίγο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς και στη θέση της μόνης παγκόσμιας υπερδύναμης μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Η θεσμική ωριμότητα, η πείρα και η κατανόηση ήταν ιδιότητες τις οποίες η Αμερική έπρεπε να αποκτήσει σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, κατά τη διάρκεια του οποίου, μάλιστα, το γεωγραφικό φάσμα των ευθυνών της άρχισε να επεκτείνεται κατά τρόπον ανεξέλεγκτο. Αυτό που βιώνουμε σήμερα ―όσο και αν θορυβηθούν ορισμένοι από αυτήν τη δήλωση― είναι απλώς το αποτέλεσμα: ο Ήλιος ανέτειλε και δύει χωρίς μεσημβρίαν.

Ασφαλώς, η δύση αυτή εξελίσσεται αργά ως διαδικασία. Επιπλέον, δεν είναι ούτε ειδυλλιακή ούτε γαληνευτική, όπως είναι συνήθως η δύση του Ηλίου. Αντίθετα με τα μεσανατολικά βασίλεια της αρχαιότητας, αλλά και την Κίνα και τη Ρωμαϊκή, τη Βυζαντινή, την Οθωμανική ή τη Βρετανική Αυτοκρατορία, η διαδρομή της Αμερικανικής δύναμης είναι, από ιστορική άποψη, βραχεία· η δε παρακμή της, σε γενικές γραμμές, αυτοπρόκλητη. Η επανεμφάνιση της Ρωσίας στη διεθνή σκηνή ―εξ αιτίας, εν πολλοίς, του νεοαποκτηθέντος ενεργειακού της πλούτου― αποτελεί μια νέα εξέλιξη, η οποία έχει ήδη αρχίσει να περιστέλλει την Αμερικανική ηγεμονία. Μάλιστα, οι υπέρμαχοι της άποψης ότι η δύναμη αναχαιτίζει τη δύναμη, θα θεωρήσουν ιδιαίτερα θετική αυτή την εξέλιξη. Μία δεύτερη εξέλιξη είναι η απροσδόκητα ραγδαία ανάπτυξη της Κίνας και της Ινδίας. Μία τρίτη, το γεγονός ότι, από οικονομική άποψη, η Κίνα, η Ινδία, η Βραζιλία, η Μέση Ανατολή, αλλά και η Αφρική, έχουν αρχίσει να αναπτύσσουν μεταξύ τους όλο και περισσότερες εμπορικές σχέσεις, καθώς και σύνθετες χρηματοοικονομικές συναλλαγές, παρακάμπτοντας πλήρως τα Αμερικανικά και τα Ευρωπαϊκά οικονομικά κέντρα.

΄Όλοι αυτοί οι παράγοντες επισπεύδουν το τέλος της περιόδου της Αμερικανικής ηγεμονίας. Ωστόσο, στην παρακμή της Αμερικής έχει επίσης συμβάλει η ὓβρις που εδώ και καιρό διαπράττει η ίδια η χώρα. Και η Αμερικανική ὓβρις συνοδεύεται επιπλέον από την ανεξέλεγκτη δύναμη, τη λατρεία της οικονομικής απληστίας, την επιλογή μη χαρισματικών ηγετών, την αδιαμφισβήτητη πεποίθηση ότι η τεχνολογική ισχύς είναι το μόνο απαραίτητο στοιχείο για την επιτυχία και, τέλος, την υποτίμηση της ακαταδάμαστης δύναμης του νου και του πνεύματος του ανθρώπου. Αυτός είναι, άλλωστε, και ο λόγος που ένας αποφασισμένος μουτζαχεντίν μπορεί να είναι τόσο δραστικός όσο και ένας τηλεκατευθυνόμενος πύραυλος τεχνολογίας λέιζερ.

Έτσι, η πεποίθηση που κυριαρχεί στη σκέψη των Αμερικανών, από τις μέρες του πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο, έως και την εισβολή στο Ιράκ, είναι (και παραμένει) ότι το μόνο πράγμα που έχει σημασία είναι να μπορούν να βάλλουν εναντίον των εχθρών τους από αεροπλάνα που πετούν σε τεράστιο ύψος και είναι απρόσιτα από τα πρωτόγονα εχθρικά όπλα. Το γεγονός ότι αυτό το είδος πολέμου, ή, ακόμη χειρότερα, αυτό το είδος επίλυσης των διεθνών συγκρούσεων, είναι απολύτως ατελέσφορο, αποδείχθηκε επανειλημμένα ήδη από τότε που ο Πρόεδρος Μπους πανηγύρισε (πρόωρα), πάνω σε ένα από τα αεροπλανοφόρα του, για το τέλος του πολέμου στο Ιράκ. Καθώς θαυμάζω τη σοφία των Αρχαίων Ελλήνων, δεν μπορώ παρά να σκεφτώ πως βρισκόμαστε ενώπιον ενός τέλειου παραδείγματος της ιδέας του Ηροδότου, ότι η Ὓβρις επιφέρει την Νέμεσιν. Ίσως όμως το έργο του Ηροδότου να μην είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο, ως αντικείμενο μελέτης μεταξύ των πολιτικών και των επιχειρηματιών του Τέξας (αν και, από ό,τι μαθαίνω, η διδακτορική διατριβή της κυρίας Ράις βασιζόταν εν πολλοίς στον Θουκυδίδη).

Στις Η.Π.Α., έχουμε δει αυτήν τη φιλοσοφία της «επιθετικότητας» να εκδηλώνεται κατ’ επανάληψη και σε άλλους τομείς του δημόσιου βίου, πέραν του πολέμου. Περίπου από τη δεκαετία του 1980 και μετά, μέσα σε αυτό το κλίμα αποθέωσης της οικονομικής απληστίας, η τάση για γρήγορο προσωπικό κέρδος (εις βάρος της επιχειρησιακής εξέλιξης), καθώς και η ανάπτυξη μιας ασυντόνιστης δραστηριότητας από πλευράς μυστικών υπηρεσιών, αλλά και ενός υφέρποντος συντηρητισμού ως προς τις νομικές αξίες της χώρας, έχουν αφήσει ανεξίτηλα σημάδια στην Αμερική. Ως νομικός, θλίβομαι πρωτίστως για την παρακμή του Αμερικανικού ανθρωπισμού στους τομείς του δικαίου και των νομικών θεσμών, παρακμή συντελούμενη εν ονόματι της στρατιωτικής υπεροχής, η οποία, με τη σειρά της, χρησιμοποιείται κατ’ ουσίαν για να βοηθήσει την αμερικανική οικονομική υπεροχή να αναπτύξει βαθιές ρίζες και στο εξωτερικό, ιδίως δε στη Μέση Ανατολή.

Η μείωση της αμερικανικής προβλεπτικότητας

Όπως άφησα να εννοηθεί, μία από τις επιπτώσεις της νοοτροπίας που περιέγραψα, είναι η μείωση της Αμερικανικής προβλεπτικότητας. Όταν ήμουν νεότερος, και μόνον η αναφορά των λέξεων C.I.A. ή Βρετανικές Μυστικές Υπηρεσίες προκαλούσε δέος στον νου των ακροατών, οι οποίοι, ιδιαίτερα στον μεσογειακό κόσμο, φημίζονται τόσο για την εξυπνάδα όσο και για την ευπιστία τους. Ας το σκεφτούμε όμως λίγο καλύτερα, προτού επεκτείνουμε την αλλοτινή αυτή εικόνα και στην εποχή μας.

Προέβλεψαν άραγε οι Η.Π.Α. την εισβολή της Ρωσίας στο Αφγανιστάν στις αρχές της δεκαετίας του ’80; Την πτώση του Τείχους του Βερολίνου στα τέλη της ίδιας δεκαετίας; Την εισβολή στο Κουβέιτ την ίδια περίπου εποχή; Την καταστροφή των Δίδυμων Πύργων στη Νέα Υόρκη στις αρχές του 21ου αιώνα; Βεβαίως, οι Αμερικανικές και οι Βρετανικές μυστικές υπηρεσίες έχουν ενδεχομένως ανακαλύψει και αποτρέψει κάποιες άλλες επιθέσεις μετά την 11η Σεπτεμβρίου, επιθέσεις για τις οποίες, έστω και αν δεν τις γνωρίζουμε, θα πρέπει να αισθανόμαστε ευγνώμονες που απετράπησαν. Οι επιτυχίες αυτές, όμως, δεν πρέπει να μας κάνουν να λησμονούμε ή να υποτιμούμε μια σειρά από πρόσφατα, πολύ σημαντικά σφάλματα. Τίποτε δεν θα είχε να μας προσφέρει το επιχείρημα ότι κάποιες μεμονωμένες υπηρεσίες είχαν κάποιες ενδείξεις για το τι θα μπορούσε να συμβεί κατά την 11η Σεπτεμβρίου, ενώ κάποιες άλλες όχι, δεδομένου ότι καμία απολύτως από αυτές τις υπηρεσίες δεν μπόρεσε να δράσει. Ούτε επίσης αποτελεί ένδειξη τιμής το γεγονός ότι, τα τελευταία χρόνια, οι Αμερικανικές υπηρεσίες εθνικής ασφαλείας ―και ας σημειωθεί εδώ ο πληθυντικός― έχουν δαπανήσει τα περισσότερα χρήματά τους για να αποκτήσουν διάφορα πανάκριβα σύνεργα και συσκευές, καθώς και τον περισσότερο χρόνο τους για το πώς θα πολεμήσουν η μία την άλλη, και όχι τον εξωτερικό εχθρό. Ούτε, τέλος, μπορεί να καταχωριστεί στο ενεργητικό των Αμερικανών η διαπίστωση ότι έδειξαν υπέρμετρη εμπιστοσύνη στις (όπως αποδείχτηκε, εσφαλμένες) συμβουλές από πρόσφυγες Ιρακινούς πολιτικούς, των οποίων τις απόψεις θέλησαν να αναζητήσουν και να εμπιστευθούν οι επικεφαλής της πολιτικής και των μυστικών υπηρεσιών της Ουάσινγκτον. Πολύ πρόσφατα, η Αμερικανική προβλεπτικότητα αποδείχθηκε καταφανώς ανύπαρκτη, λαμβανομένου υπόψη του βαθμού στον οποίο οι Αμερικανοί πίστευαν και ευθαρσώς διακήρυτταν ότι, μετά την εισβολή, οι Ιρακινοί θα υποδέχονταν τα Αμερικανικά στρατεύματα απελευθέρωσης της Βαγδάτης με ανοιχτές αγκάλες και κυματισμούς σημαιών. Αν όλα αυτά αληθεύουν έστω εν μέρει ―και προσωπικά πιστεύω ότι αληθεύουν πλήρως― πώς και γιατί θα έπρεπε οι άνθρωποι των άλλων χωρών, είτε στη Μέση Ανατολή είτε αλλού, να πιστεύουν όσα τους λένε σήμερα οι Αμερικανοί; Η Αμερικανική αξιοπιστία διανύει περίοδο σοβαρότατης κάμψης.

Στρατιωτική δύναμη ή ανικανότητα

«Μα ποιος νοιάζεται για όλα αυτά;», με ρωτούν πολλοί Αμερικανοί φίλοι μου, όταν αναφέρω τις παραπάνω ανησυχίες για τη χώρα τους. «Σε τελική ανάλυση, έχουμε τόσο μεγάλη στρατιωτική και τεχνολογική υπεροχή, ώστε μπορούμε να συντρίψουμε οποιονδήποτε άνθρωπο και οποιαδήποτε χώρα θέλουμε ή πιστεύουμε πως μας έχει πονοκεφαλιάσει υπερβολικά». Το επιχειρησιακό δόγμα «Σοκ και Δέος» βασιζόταν σε μια παρόμοια πεποίθηση· συν τοις άλλοις, ως όρος, αποτελούσε πολύ εύστοχη επιλογή, εφόσον είχε σκοπό να εκφράσει τι ακριβώς μπορούσε να κάνει η Αμερικανική στρατιωτική δύναμη. Στην πραγματικότητα, όμως, δεν ήταν τίποτε περισσότερο από ένα φραστικό πυροτέχνημα. Όντως, το μόνο που κατάφερε ήταν να αποδείξει ακόμη μια φορά ότι τα σοβαρά ζητήματα στην ανθρώπινη ιστορία σπανίως (ή ουδέποτε) μπορούν να επιλυθούν μόνο μέσω πολέμου.

Δίχως αμφιβολία, ντροπιασμένος σήμερα, ο Ντόναλντ Ράμσφελντ έχει πλέον αρκετό χρόνο για να τα σκεφτεί καλύτερα όλα αυτά. Δεν είναι όμως και τόσο πιθανόν ο Ράμσφελντ και οι όμοιοί του να μάθουν ποτέ το μάθημά τους. Και τούτο, διότι ο Ράμσφελντ ήταν απλώς ένας πολιτικός, που θέλησε να παραστήσει τον Στρατηγό, παραμερίζοντας τους συμβούλους του και πιστεύοντας όχι μόνον ότι θα μπορούσε να νικήσει τον στρατό του Σαντάμ, αλλά και να αποκαταστήσει την ειρήνη στο Ιράκ με στρατεύματα που είχαν εξαρχής αναλάβει αυτό το καθήκον χρησιμοποιώντας τα πιο προηγμένα τεχνολογικά μέσα. Οι στρατηγοί αυτού του είδους σπανίως καταλαβαίνουν ότι, εντέλει, τις κρίσεις τις τερματίζουν οι διευθετήσεις μέσω διαπραγματεύσεων, και όχι η ωμή στρατιωτική δύναμη. Επιπλέον, ούτε καν τους περνάει από το μυαλό ότι υπάρχουν διευθετήσεις οι οποίες δεν αναδεικνύουν μόνο νικητές και μόνο χαμένους. Οι άνθρωποι αυτοί τα θέλουν «όλα». Και, συν τοις άλλοις, δεν έχουν ποτέ την ταπεινοφροσύνη να παραδεχθούν ότι έσφαλαν.

Η επιμονή, όμως, στο παρωχημένο δόγμα ότι η στρατιωτική δύναμη μπορεί να λύσει όλα τα προβλήματα έχει σήμερα οδηγήσει τους Αμερικανούς να κάνουν το αντίθετο από αυτό που είχαν κάνει στις αρχές του πολέμου, δηλαδή να αποστείλουν ακόμη περισσότερα στρατεύματα στο Ιράκ, πιστεύοντας ότι αυτό το «κύμα» θα συμβάλει τουλάχιστον στη διευκόλυνση της τακτικής αποχώρησής τους (αν και δεν το έθεσαν έτσι ακριβώς). Εντούτοις, σαράντα χρόνια πρωτύτερα, στο Βιετνάμ, η ίδια ακριβώς προσέγγιση, καθόλου δεν βοήθησε τον στρατηγό Γουεστμόρλαντ ή τη χώρα του. Και είναι μάλλον απίθανο η ίδια προσέγγιση να έχει τώρα καλύτερα αποτελέσματα για τον στρατηγό Πετρέους. Το τέλος θα είναι το ίδιο, όπως και αν θελήσει να το παρουσιάσει η Αμερικανική μηχανή προπαγάνδας: αποχώρηση ― ίσως όχι με ελικόπτερα που θα πετούν πάνω από τις στέγες των σπιτιών της Βαγδάτης, αλλά, ενδεχομένως, με πελώρια αεροπλάνα γεμάτα με γενναίους στρατιώτες που ανέλαβαν να εκτελέσουν ένα σχέδιο εξαρχής προβληματικό. Έτσι, εκτός από τον Πρόεδρο Μπους, δεν γνωρίζω άλλον ανώτερο πολιτικό ή στρατηγό (των Αμερικανών μη εξαιρουμένων) ο οποίος, είτε σε ιδιωτικό είτε ακόμη και σε δημόσιο επίπεδο, να μην παραδέχεται ότι ο πόλεμος στο Ιράκ έχει ήδη χαθεί ― με τεράστιο, θα πρέπει να προσθέσουμε, οικονομικό και ανθρώπινο κόστος. Αρκεί ένα και μόνο παράθεμα, όχι για να ενισχύσω την άποψή μου, αφού ειλικρινά πιστεύω πως είναι ορθή, αλλά για να εξηγήσω γιατί είμαι πρόθυμος να την εκφράσω με τόση βεβαιότητα. Ιδού, λοιπόν, τι είχε να πει σχετικά με το θέμα μας ο στρατηγός Σάντσες, ο άνθρωπος που μέχρι πρόσφατα διηύθυνε το στρατιωτικό σόου των Αμερικανών: «Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε πλέον είναι να αποδεχθούμε το ενδεχόμενο της ήττας, διότι αναμφίβολα η Αμερική ζει εδώ και καιρό έναν εφιάλτη που δεν φαίνεται να έχει τέλος». Με κάθε σεβασμό, όχι απλώς συμφωνώ, αλλά προβλέπω ότι θα επακολουθήσουν πολύ χειρότερες εξελίξεις, καθώς η προσοχή στρέφεται τώρα στο Αφγανιστάν, στο Πακιστάν και, κυρίως, στο Ιράν. Η ὓβρις, εντούτοις, συνεχίζεται στους κύκλους των αξιωματούχων. Οι δε φίλοι της Αμερικής εξαναγκάζονται να υιοθετήσουν στάση ενδοτικής σιωπής ή πειθήνιας υποταγής. Σε όλα αυτά θα προσθέσω ένα και μόνο σχόλιο, το οποίο συνδέεται με ένα από τα κεντρικά θέματά μου: Για ποιον λόγο οι άνθρωποι της εξουσίας μιλούν μόνον αφού έχουν αποσυρθεί; Οι πιθανοί λόγοι σχετίζονται μάλλον με την επαγγελματική τους σταδιοδρομία και την απροθυμία τους να τη σταματήσουν προκειμένου να μιλήσουν ανοιχτά. Δεν γνωρίζω την απάντηση. Θλίβομαι όμως για το αποτέλεσμα.

Η μείωση του σεβασμού προς τα ανθρώπινα δικαιώματα

Όταν ήμουν νεότερος, η Αμερική θεωρείτο υπόδειγμα Δημοκρατίας. Ασφαλώς, την εποχή εκείνη, οι Αμερικανοί εξακολουθούσαν να συμπεριφέρονται άσχημα προς τους μαύρους και άνισα προς τις γυναίκες. Διεξήγαν, ωστόσο, ελεύθερες εκλογές, απέλαυαν ελευθερίας του Τύπου, έδωσαν τη δυνατότητα σε έναν φιστικοπαραγωγό και έναν ηθοποιό να γίνουν Αρχηγοί Κράτους, ενώ επίσης, τη δεκαετία του ’60, είχαν ένα συνταγματικό δικαστήριο το οποίο εξέδωσε μια σειρά από αξιοθαύμαστες αποφάσεις που προωθούσαν την ελευθερία και επηρέασαν, έκτοτε, διάφορα συνταγματικά δικαστήρια σε πολλές άλλες χώρες. Σήμερα, όμως, η Αμερική είναι η χώρα του «εκτελεστικού προνομίου», η χώρα του Γκουαντάναμο, η χώρα της «extraordinary rendition» (κατ’ ουσίαν, μιας de facto απαγωγής πολιτών προς ανάκριση), η χώρα που χρησιμοποιεί την ίδια της τη νομοθεσία για να κατασκοπεύει τους πολίτες της σε μαζική κλίμακα, η χώρα που ασκεί βασανιστήρια εντός των ίδιων της των συνόρων. Είναι επίσης η χώρα που έχει εξωθήσει την έννοια του προληπτικού πολέμου σε τόσο επικίνδυνα άκρα ―επεκτείνοντας υπέρ το δέον κάθε έννοια «δίκαιου πολέμου»―, ώστε, προσωπικά τουλάχιστον, δεν θα απορούσα διόλου εάν την έβλεπα να αποκορυφώνει την πρόσφατη σειρά των σφαλμάτων της βομβαρδίζοντας το Ιράν και βυθίζοντας τον κόσμο και την οικονομία του σε ακόμη βαθύτερο χάος.

Δεν είναι όμως αυτή η Αμερική στην οποία έμαθα να πιστεύω και την οποία εξακολουθώ να αγαπώ. Και οπωσδήποτε, επίσης, δεν είναι αυτή η Αμερική, που θέλουν να βλέπουν πολλοί Αμερικανοί. (Έχοντας μάλιστα εργαστεί στη συγκεκριμένη χώρα επί είκοσι επτά έτη, έχω αποκτήσει πολλούς Αμερικανούς φίλους, οι οποίοι θα προσυπέγραφαν όλα όσα λέω εδώ.) Έτσι όμως έχουν τα Αμερικανικά πράγματα, και αναρωτιέμαι πόσα από αυτά θα αλλάξουν σε δεκαπέντε περίπου μήνες από τώρα, όταν θα έχει αναλάβει καθήκοντα ο νέος Πρόεδρος. Η εκτίμησή μου ―στην οποία και θα επανέλθω αργότερα― είναι ότι ελάχιστα πράγματα πρόκειται να αλλάξουν, σε ό,τι αφορά την εξωτερική πολιτική τουλάχιστον. Οι Έλληνες, πάντοτε αισιόδοξοι, μπορεί να έχουν διαφορετική άποψη.

Σιωπή για τα όσα βλέπουν και πιστεύουν οι άλλοι

Ποιο είναι το στοιχείο που συνδέει όλα τα παραπάνω; Είναι απλούστατα το γεγονός ότι δεν είμαστε όλοι διατεθειμένοι να «κοιτάξουμε κατάματα τον μεταβαλλόμενο κόσμο» και, στη συνέχεια, να αναγκάσουμε τους «κυβερνήτες» μας να βγάλουν τα αναγκαία συμπεράσματα. Οφείλουμε εντούτοις να το πράξουμε, δεδομένου ότι οι Αμερικανοί είναι αναμεμειγμένοι και σε άλλα παρόμοια ζητήματα, π.χ. στο ζήτημα της Π.Γ.Μ.Δ., και τούτο τούς επιτρέπει να ασκούν πιέσεις σε όσους θέλουν να κρατούν στάση αποδεδειγμένα ανεξάρτητη. Το Κοσσυφοπέδιο, το Μαυροβούνιο και η Κύπρος αποτελούν μερικά ακόμη ευαίσθητα θέματα. Ακόμη πιο δύσκολο, όμως, είναι το πρόβλημα του Ιράν: το τι θα κάνουν οι Αμερικανοί σε αυτήν τη χώρα, θα μας επηρέαζε ίσως ― ή μάλλον είμαι βέβαιος ότι θα μας επηρεάσει όλους, σε πάρα πολλά επίπεδα. Στη ρίζα του όλου προβλήματος βρίσκονται ενδεχομένως η εθελοτυφλία και η σιωπή απέναντι στα όσα βλέπουμε. Ωστόσο, αν εθελοτυφλούμε και αν αρνούμαστε να εκφράσουμε ανοιχτά τη γνώμη μας, θα συνεχίσουμε απλώς να είμαστε οι δουλοπρεπείς κόλακες των Αμερικανών, και όχι οι φίλοι τους, όπως οφείλουμε.

Αυτό είναι και το δίδαγμα που παίρνουμε από ένα διάσημο παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Ποιος δεν θυμάται το παραμύθι εκείνο, με το μικρό αγόρι που αναφωνεί, «Ο Βασιλιάς είναι γυμνός», όταν τον βλέπει να παρελαύνει γυμνός στους δρόμους της πόλης; Οι ενήλικες είδαν την ίδιαν ακριβώς σκηνή, αλλά δεν θέλησαν να πουν τίποτε. Επρόκειτο άραγε για κομφορμισμό; Μαζική ύπνωση; Φόβο να μιλήσουν ανοιχτά; Σιωπή που εξυπηρετεί το προσωπικό συμφέρον; Για ό,τι και αν επρόκειτο, γεγονός παραμένει ότι οι ενήλικες δεν είπαν τίποτε, όπως ακριβώς, στη δική μας περίπτωση, δεν λένε τίποτε οι πολιτικοί δρώντες και γνώστες της κατάστασης. Και ούτε, άλλωστε, δρουν με έναν οποιονδήποτε τρόπο, παρά μόνο διασχίζουν τους διαδρόμους της εξουσίας βαδίζοντας ακροποδητί. Εντούτοις, αυτό που είδε το παιδί του Άντερσεν το είδαν και όλοι οι υπόλοιποι, αλλά επέλεξαν απλώς να μείνουν σιωπηλοί.

Πόσα από τα πράγματα που περιέγραψα αδυνατούν να τα δουν οι περισσότεροι; Κανένας πολιτικός, κανένας απλός πολίτης, δεν θα έπρεπε να αδυνατεί να δει μερικές έστω από τις ακρότητες της Αμερικής στην εποχή μας. Μιλούν όμως; Ασφαλώς όχι. Φωνάζουν άραγε ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος μπορεί σύντομα να μας οδηγήσει σε μίαν ακόμη καταστροφή; Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι κανένας υπουργός Εξωτερικών δεν θα τολμούσε να μιλήσει τόσο ανοιχτά όσο μιλώ εγώ αυτήν τη στιγμή, και τούτο, όχι επειδή δεν θα έβλεπε τα όσα περιγράφω, αλλά επειδή θα φοβόταν το πώς θα εκλάμβαναν την αντίδρασή του οι αμερικανικές αρχές, καθώς και τα προβλήματα που η αντίδραση αυτή θα μπορούσε να προκαλέσει εις βάρος της χώρας τους.

Ακριβώς εξαιτίας αυτής της πραγματιστικής συνειδητοποίησης, οι μεν πολιτικοί καθίστανται σημαίνοντες δρώντες, οι δε διανοούμενοι υποδεέστερες φωνές, που βοούν εν τη ερήμω. Δυστυχώς, όμως, η ίδια αυτή στάση στηρίζει και τη διαιώνιση της εικόνας της Αμερικανικής δύναμης, εφόσον κανείς δεν έχει τα κότσια να την αμφισβητήσει ανοιχτά και να τη χαρακτηρίσει απαράδεκτη, στον βαθμό ακριβώς που προσπαθεί να διαμορφώσει τη συμπεριφορά άλλων χωρών.

Μακροπρόθεσμα, αυτή η υποταγή στην πραγματική ή θεωρούμενη δύναμη των Η.Π.Α. δεν μπορεί παρά να σβήσει. Η αλλαγή αυτή θα επέλθει γρηγορότερα, όταν συνειδητοποιήσουμε ότι οι Η.Π.Α., παρά την τεχνολογία και τον βαθύτατο πλούτο τους, έχουν αποδυναμωθεί πολύ περισσότερο από όσο θα ήταν διατεθειμένοι να παραδεχθούν δημοσίως οι περισσότεροι άνθρωποι. Οι τολμηροί πολιτικοί, όμως, θα έπρεπε εφεξής να επιδιώκουν παράλληλους (και όχι εναλλακτικούς) δεσμούς με άλλες μεγάλες δυνάμεις, εφόσον βλέπουν ότι η δυναμική της διεθνούς πολιτικής έχει αρχίσει να μεταβάλλεται με ταχύτατο ρυθμό. Οι πιο οξυδερκείς μεταξύ αυτών, περιλαμβανομένων κάποιων Ελλήνων πολιτικών, ήδη εφαρμόζουν αυτήν τη στάση, και δεν χρειάζεται ασφαλώς να αναφέρω συγκεκριμένα ονόματα.

ΙΙ. Αντιμετωπίζοντας τη νέα πραγματικότητα

Για να δούμε καθαρά, πρέπει να διαλύσουμε την ομίχλη των νεκρών μύθων
Το μικρό αγόρι φώναξε, «Ο Βασιλιάς είναι γυμνός», επειδή ακριβώς είχε καθαρό μυαλό, το οποίο ούτε θόλωνε την όρασή του ούτε εμπόδιζε τον λόγο του. Συχνά, οι περισσότεροι από εμάς, όσο πιο ηλικιωμένοι είμαστε τόσο πιο θολά βλέπουμε και τόσο πιο επιφυλακτικά σκεφτόμαστε τα πράγματα. Η πείρα, η φρονιμότητα, η προκατάληψη και το προσωπικό συμφέρον μάς κάνουν να βλέπουμε την πραγματικότητα όπως θα θέλαμε να είναι ή όπως ήταν στα νιάτα μας αλλά δεν είναι πια. Ο Θουκυδίδης διατύπωσε αυτή την ιδέα πριν από πολύ καιρό, στον «Επιτάφιο»: «ἀμαθία μὲν θράσος, λογισμὸς δὲ ὄκνον φέρει». Πρέπει, λοιπόν, πρώτα απ’ όλα, να καταστρέψουμε τους μύθους εκείνους που θολώνουν την όραση και την κρίση μας. Παρουσιάζονται στη συνέχεια μερικοί τέτοιοι μύθοι, τους οποίους, θεωρώ, θα έπρεπε να έχουμε εξουδετερώσει εδώ και πολλά χρόνια. Κατόπιν, πρέπει να περάσουμε από την αδράνεια στη δράση. Ζούμε σε καιρούς επικίνδυνους. Τίποτε άλλο δεν θα φέρει αποτελέσματα.

Η εξωτερική πολιτική των Η.Π.Α. στη Μέση Ανατολή θα αλλάξει με την (πιθανή) αλλαγή Προέδρου;

Ειλικρινά, πολύ αμφιβάλλω αν θα αλλάξει, εκτός ίσως μόνον επιφανειακά και υπό τη μορφή κάποιων συμβολικών παραχωρήσεων. Πολύ θα ήθελα να είναι διαφορετικές οι προβλέψεις μου, αλλά η πραγματικότητα την οποία έχουν καθορίσει η πολιτική ισχύος, οι πιέσεις που ασκούνται από τα λόμπι, καθώς και ο τρόπος που αυτοί οι δύο παράγοντες επηρεάζουν τη διαμόρφωση της Αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, με έχουν πείσει ότι οι Αμερικανοί φίλοι μας δεν είναι πραγματικά έτοιμοι να δώσουν μια ουσιαστική λύση στο παλαιστινιακό ζήτημα, εξασφαλίζοντας τη γεωγραφική ταυτότητα του Ισραήλ, αλλά και αναγνωρίζοντας κατά τρόπον απτό τόσο τις αδικίες που έχουν υποστεί οι Άραβες εδώ και αρκετές δεκαετίες, όσο και την ανάγκη επανορθωτικής επικέντρωσης σε αυτές. Η λύση αυτή, κατά την άποψή μου, πρέπει επίσης να περιλαμβάνει την εξασφάλιση του διεθνούς καθεστώτος της Ιερουσαλήμ. Οφείλουμε όμως να μάθουμε να διανοούμαστε το αδιανόητο, αν δεν θέλουμε να συνεχιστεί η σημερινή εμπόλεμη κατάσταση σε διάφορα μέρη της Μέσης Ανατολής, η οποία έχει σημαντικό κόστος σε ανθρώπινες ζωές και αποτελεί αιτία αιμορραγίας για την οικονομία της Αμερικής. Η αντιμετώπιση του τελευταίου αυτού «πονοκεφάλου» μέσω της αύξησης του δημοσίου ελλείμματος, αποτελεί μια προσωρινή λύση, η οποία δεν καταφέρνει άλλο παρά να μεταθέτει το δυσβάσταχτο χρέος στις μελλοντικές γενιές Αμερικανών.

Υπό το φως των προλεχθέντων, θεωρώ ότι κάθε διανοούμενος δύσκολα θα μπορούσε να αρνηθεί ότι, τα τελευταία χρόνια, το Ισραήλ αποτελεί παράγοντα αστάθειας στη Μέση Ανατολή. Ένα τμήμα της παλαιστινιακής και της μεσανατολικής κοινότητας αρνείται πράγματι να αναγνωρίσει στο Ισραήλ αυτό καθ’ εαυτό το δικαίωμα ύπαρξης, όμως είναι ευνόητο ότι η στάση τους αυτή δεν είναι απλώς απαράδεκτη, αλλά τροφοδοτεί και ακραίες αντιδράσεις από την πλευρά του Ισραήλ. Το γεγονός αυτό έγινε ιδιαίτερα σαφές από τότε που ανέλαβε την εξουσία ο τέως πρωθυπουργός Σαρόν, ο οποίος, όσο ακόμη ζούσε, έθεσε κατά μέρος την πιο μετριοπαθή θέση του δολοφονηθέντος πρωθυπουργού Ραμπίν και του σημερινού Προέδρου Πέρες. Για να το θέσω διαφορετικά, χρειάζονται δύο για να υπάρχει διένεξη. Επιπλέον, η τάση του Ισραήλ να καταφεύγει εύκολα στη στρατιωτική του τεχνολογία προκειμένου να παραβιάσει τα κυριαρχικά δικαιώματα γειτονικών κρατών δεν συμβάλλει ούτε στον δικό του αγώνα ούτε στον αγώνα για την επίτευξη της παγκόσμιας ειρήνης. Παρά το γεγονός ότι το Ισραήλ πλήρωσε με κάποιες απώλειες το αντίτιμο της (αρκετά) πρόσφατης εισβολής του στον Λίβανο, ελάχιστες είναι οι ενδείξεις ότι έχει αλλάξει τακτική. Επιπλέον, το γεγονός ότι η Αμερική παρείχε πρόσφατα στο Ισραήλ επιπρόσθετη στρατιωτική βοήθεια αξίας 30 δισεκατομμυρίων δολαρίων σημαίνει πιθανώς ότι ούτε και η τακτική της Αμερικής έχει αλλάξει.
Ως νομικό επιστήμονα, ένα συμβάν που με ανησυχεί ιδιαίτερα είναι η προληπτική επίθεση του Ισραήλ κατά του Ιράκ πριν από είκοσι και πλέον χρόνια. Το λέω αυτό, διότι το συγκεκριμένο συμβάν έθεσε ένα επικίνδυνο προηγούμενο τροποποίησης (και όχι απλώς παραβίασης) των κανόνων του διεθνούς δικαίου. Το τονίζω, εν προκειμένω, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο συμβάν, διότι, δυστυχώς, δεν είναι διόλου απίθανο το Ισραήλ, είτε μόνο του είτε σε συμμαχικό συνδυασμό με τις Η.Π.Α., να επιχειρήσει στο εγγύς μέλλον κάτι αντίστοιχο, αλλά απείρως πιο ανησυχητικό, στην περίπτωση του Ιράν. Παρόμοια φιλοπόλεμα συναισθήματα έχουν αρχίσει, κατά τα φαινόμενα, να διαδίδονται και σε ορισμένους ευρωπαϊκούς κύκλους. Ακόμη πιο ανησυχητικό, όμως, αλλά ενισχυτικό της άποψης του συγγραφέα, είναι το γεγονός ότι στους Times της 16ης Οκτωβρίου η κυρία Χίλαρι Κλίντον φέρεται να υιοθετεί ακόμη πιο φιλοπόλεμη στάση απέναντι στο Ιράν. «Όλες οι επιλογές», δήλωσε, «πρέπει να μείνουν ανοιχτές». Αυτή ακριβώς ήταν και η φράση που είχε χρησιμοποιήσει ο Πρόεδρος Μπους, όταν αρνήθηκε να αποκλείσει την πιθανότητα στρατιωτικής επέμβασης.

Μπορεί άραγε να αποκλειστεί πλήρως αυτό το είδος βίας; Είναι μάταιο να εικάζουμε, δεδομένου ότι η τελική απόφαση ανήκει σε άλλους, οι οποίοι, κατ’ εμέ τουλάχιστον, είναι άνθρωποι τελείως απρόβλεπτοι. Σκεφθείτε όμως την κατάσταση στη Βόρεια Κορέα. Πριν από μερικά χρόνια, η χώρα θεωρείτο εστία επικείμενης κρίσης, και σήμερα, έπειτα από προσεκτικές διπλωματικές κινήσεις, φαίνεται έτοιμη να βρει μια λύση. Δεν θα μπορούσαμε άραγε να πούμε το ίδιο και για τη θέση που πρέσβευε ο Χανς Μπλιξ προτού ξεκινήσει ο πόλεμος στο Ιράκ; Ορθώς έλεγε τότε πως δεν υπήρχαν όπλα μαζικής καταστροφής στο Ιράκ. Ορθώς επίσης θα μπορούσε να έχει ισχυριστεί ότι μερικοί ακόμη μήνες υπομονετικής διπλωματίας θα είχαν ίσως αποτρέψει τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων, η οποία, κατά τη γνώμη μου, είναι απείρως πιο επικίνδυνη.

Η στρατιωτική επέμβαση σαφώς και δεν είναι δυνατόν να πάρει τη μορφή μίας ακόμη εισβολής. Η Αμερική είναι πολύ πιο αδύναμη από ό,τι μπορούν να φανταστούν οι περισσότεροι σχολιαστές, οπότε αποκλείεται ακόμη και να εξετάσει αυτό το ενδεχόμενο. Ωστόσο, πιστή στην άποψή της ότι αυτό που έχει σημασία είναι η τεχνολογία, η Αμερική έχει οπωσδήποτε εξετάσει το ενδεχόμενο επιλεκτικού βομβαρδισμού των περιοχών όπου βρίσκονται οι πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν. Τα πράγματα που ίσως δεν έχουν ακόμη καθοριστεί είναι (α) πόσες από αυτές τις εγκαταστάσεις θα επιλέξει να καταστρέψει και (β) αν θα επιχειρήσει κάτι τέτοιο με συμβατικά όπλα ή με περιορισμένη χρήση πυρηνικών όπλων.

Ο συγγραφέας πιστεύει ότι, αν όντως πραγματοποιούνταν αυτοί οι βομβαρδισμοί, μόνο προσωρινά θα εμπόδιζαν τις ιρανικές προσπάθειες εμπλουτισμού του ουρανίου. Αντιθέτως, θα οδηγούσαν ενδεχομένως σε κλείσιμο των Στενών του Χορμούζ, θα προκαλούσαν τεράστιες αντιαμερικανικές διαδηλώσεις σε όλη την Ευρώπη (και σε ολόκληρο τον κόσμο;), και θα ενέτειναν μάλλον, παρά θα άμβλυναν, τα αντιδυτικά συναισθήματα στον ισλαμικό κόσμο. Προσωπικά, θα ισχυριζόμουν επιπλέον, ότι πολλοί θα θεωρούσαν πως μια τέτοια ενέργεια αποτελεί επαρκή λόγο νομικής καταγγελίας εναντίον της Αμερικανικής ηγεσίας για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας (έστω και αν, πρακτικά, δεν θα ήταν εύκολο να γίνει κάτι τέτοιο). Ας συγκρατήσουμε όμως τη φαντασία μας και ας ελπίσουμε πως κανένα από αυτά τα ενδεχόμενα δεν θα πραγματοποιηθεί. Αντ’ αυτών, ας αναφέρουμε δύο πρόσφατες εξελίξεις οι οποίες ενισχύουν την ανησυχία μου για το γεγονός ότι η εξωτερική πολιτική της Χίλαρι Κλίντον αναφορικά με το Ισραήλ και τη Μέση Ανατολή δεν θα είναι και τόσο διαφορετική από την αντίστοιχη πολιτική του Προέδρου Μπους..
Κατ’ αρχάς, διάφορες πηγές επανέλαβαν την άποψη που διετύπωσε πρόσφατα η Γαλλική αριστερή εφημερίδα Libération ―άποψη την οποία έχουν εκφράσει και αρκετοί άλλοι σχολιαστές― ότι ο μόνος πρέσβης που θα υποδεχθεί «αμέσως» η κυρία Κλίντον είναι ο Ισραηλινός πρέσβης. Στη συνέχεια, ακολούθησε μια μακροσκελής έκθεση στους Times του Λονδίνου, στην οποία παρουσιάστηκαν κάποιες πρόσφατες δηλώσεις της κυρίας Κλίντον, απροσχημάτιστα φιλοπόλεμες. Συνδυαζόμενες μεταξύ τους, οι ειδήσεις αυτού του είδους στηρίζουν αναντίρρητα το προφανές συμπέρασμα: Αν ευσταθούν τα όσα λέω, κατά πόσον η εξάρτηση της κυρίας Κλίντον από το ισραηλινό λόμπι στις Η.Π.Α. αποτελεί καλό οιωνό για μιαν αλλαγή στην εξωτερική πολιτική της χώρας της;Ας σταθούμε λίγο περισσότερο σε αυτό το σημείο.

Ελάχιστοι μάλλον πρόσεξαν ότι, πριν από μερικές εβδομάδες, ισραηλινά βομβαρδιστικά επιτέθηκαν σε στρατιωτικούς στόχους στη Συρία. Ακόμη λιγότεροι διάβασαν μάλλον ότι οι στόχοι αυτοί προστατεύονταν από αντιαεροπορικούς πυραύλους ιρανικής κατασκευής, οι οποίοι δεν λειτούργησαν. Ενδεχομένως, οι πύραυλοι αυτοί είναι του ιδίου είδους με εκείνους που προστατεύουν τις ιρανικές περιοχές πυρηνικών δοκιμών. Επρόκειτο άραγε για αποτυχία λόγω τεχνικών προβλημάτων; Ή μήπως επρόκειτο για επιτυχία οφειλόμενη στην υψηλότερη και καλύτερη ισραηλινή (τουτέστιν: αμερικανική) τεχνολογία; Ή μήπως, τέλος, οι περιοχές που προστατεύονταν από τους ιρανικούς/συριακούς αντιεροπορικούς πυραύλους είχαν εξουδετερωθεί εκ των προτέρων από μυστικές δυνάμεις καταδρομών; Λαμβανομένου υπόψη του τρόπου που είχαν πραγματοποιηθεί η σύγκρουση στο Ιράκ και ο προηγούμενος βομβαρδισμός των ιρακινών εγκαταστάσεων, οποιαδήποτε από τις προηγούμενες υποθέσεις μπορεί να στηρίξει την περαιτέρω υπόθεση ότι οι επιχειρήσεις αυτές είναι «πρόβες» για κάτι πιο μεγάλο και πιο επικίνδυνο, που θα επακολουθήσει στο μέλλον.

Υπό το φως των προλεχθέντων, πόσο ρεαλιστικό είναι να ισχυρίζεται κανείς, όπως ισχυρίστηκε η κυρία Κλίντον στο πλαίσιο των ίδιων δηλώσεων, ότι «η ηγετική δράση της Αμερικής έχει μεν ανάγκη βελτίωσης, αλλά είναι ακόμη αναγκαία» [«American leadership is wanting, but it is still wanted»]; Έξυπνο το λογοπαίγνιο, αν και εύκολα συμπεραίνει κανείς πως πρόκειται για ευφυολόγημα διά χειρός κάποιου συγγραφέα πολιτικών ομιλιών. Η πραγματικότητα εντούτοις είναι πολύ διαφορετική και, επιπλέον, η Αμερική διατρέχει τον κίνδυνο να πιστέψει ξανά στην ιδέα που την ενθάρρυνε να επέμβει στο Ιράκ: ότι η δράση της είναι αναγκαία. Ενώ είναι αναμφίβολη η αρέσκεια του κόσμου για την Αμερικανική μουσική, τα φαστ φουντ και τη χολλυγουντιανή κουλτούρα, εντούτοις, τις πολιτικές ιδέες που εννοεί να επιβάλλει η Αμερική έχουν αρχίσει να τις αποστρέφονται όλο και περισσότερα κράτη του κόσμου, μεταξύ των οποίων και κράτη τα οποία, πριν από την εποχή Μπους, η Αμερική τα θεωρούσε πιστούς φίλους και θαυμαστές της.

Η αποχώρηση των Η.Π.Α. από το Ιράκ θα προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερη καταστροφή
Ο Πρόεδρος Μπους διέδωσε πρόσφατα αυτή την άποψη, όταν, κατά τρόπο διόλου πειστικό, συνέκρινε το τι συνέβη στην Καμπότζη και στο Λάος μετά την Αμερικανική ήττα στο Βιετνάμ, με το τι θα συνέβαινε εάν οι Αμερικανοί έφευγαν από το Ιράκ εσπευσμένα και απρογραμμάτιστα.

Τα τελευταία τρία χρόνια έχουν αφιερωθεί στην προβολή τριών επιχειρημάτων κατά της επίσημης θέσης, την οποία προέβαλαν ως αιτιολογικό οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί για να επέμβουν στο Ιράκ. Σύμφωνα με το πρώτο επιχείρημα, το Ιράκ δεν είχε εντέλει όπλα μαζικής καταστροφής, γεγονός το οποίο και κατέρριψε πλήρως την πρώτη δικαιολογία για την εισβολή σε αυτήν τη χώρα. Το δεύτερο επιχείρημα συνίστατο στην αναίρεση της άποψης ότι η 11η Σεπτεμβρίου σχετιζόταν με το Ιράκ. Το επιχείρημα αυτό σήμανε και την ανατροπή της δεύτερης δικαιολογίας για τον πόλεμο στο Ιράκ. Η αλλαγή καθεστώτος εξακολουθεί να αποτελεί την τρίτη δικαιολογία, η οποία όμως είναι τόσο σαθρή από την άποψη του διεθνούς δικαίου, ώστε ελάχιστοι είναι αυτοί που την παίρνουν στα σοβαρά. Έτσι, καθώς πλέον έχουν διαψευσθεί όλοι οι λόγοι υπέρ του πολέμου, το μόνο που μένει σε αυτόν τον διαψευσμένο Πρόεδρο είναι να ισχυριστεί ότι, αν αποχωρήσουν τα στρατεύματά του χωρίς να έχουν ολοκληρώσει το έργο τους, «εκατομμύρια άνθρωποι θα πεθάνουν, καθώς το Ιράκ θα καταρρέει». Στο παρόν πλαίσιο, μπορούμε να αφήσουμε κατά μέρος το Αμερικανικό ενδιαφέρον για τον θάνατο αθώων, χωρίς να προβούμε σε κανένα περαιτέρω σχόλιο. Δεν μπορεί όμως να γίνει το ίδιο για το δεύτερο μέρος του επιχειρήματος, το οποίο, παρεμπιπτόντως, οδήγησε παλαιότερα τον σαφώς πιο συνετό πατέρα Μπους, να σταματήσει να σκοτώνει τα υποχωρούντα στρατεύματα του ηττηθέντος Σαντάμ, προκειμένου να μην ενθαρρύνει τη διάλυση της χώρας. Θα διαλυόταν άραγε το Ιράκ ή θα εισέβαλαν σε αυτό γειτονικές χώρες με σκοπό να το λεηλατήσουν; Η πρώτη αντίδραση θα ήταν ενδεχομένως: Ας το σκέφτονταν νωρίτερα αυτό οι εισβολείς. Είπαμε όμως ότι ο προβλεπτικός σχεδιασμός των Η.Π.Α. είναι ανεπαρκής, οπότε ας επικεντρωθούμε στο τι μπορούμε να κάνουμε τώρα για να αποφύγουμε την περαιτέρω επιδείνωση της κατάστασης.

Χρησιμοποιώντας τη βοήθεια ενός παλιού εχθρού

Εδώ ακριβώς εισέρχεται η Ρωσία στην όλη υπόθεση. Ωστόσο, η συμμετοχή της Ρωσίας δεν είχε επιτραπεί εξ αρχής, καθότι τα Αμερικανικά οικονομικά συμφέροντα, και ειδικότερα οι Αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες, επεδίωκαν ανέκαθεν να κρατήσουν την Ρωσία εκτός. Επανερχόμαστε έτσι στο κεντρικό θέμα της απληστίας, διότι περί αυτής ακριβώς πρόκειται, αν σκεφτούμε ότι, παραδείγματος χάριν, η Exxon, μέσα σε ένα και μόνο τρίμηνο της περυσινής χρονιάς, αποκόμισε κέρδη της τάξεως των 12 δισεκατομμυρίων δολαρίων! Έτσι, δεν είναι να απορεί κανείς που η ίδια εταιρεία παραπονείται σήμερα ότι τα κέρδη της κατά το τρίτο τρίμηνο του τρέχοντος έτους ανήλθαν μόλις (!) στα 9 δισεκατομμύρια δολάρια. Βεβαίως, αυτή η απληστία δικαιολογείται, μεταξύ άλλων, από το υψηλό κόστος της εξερεύνησης νέων κοιτασμάτων πετρελαίου, πράγμα το οποίο θα μπορούσε να εκληφθεί και ως εναλλακτικός τρόπος διατύπωσης της ιδέας: «ας αρπάξουμε, λοιπόν, ό,τι ανήκει σε άλλους».

Ο αποκλεισμός της Ρωσίας ήταν εξαρχής εσφαλμένος, όπως εσφαλμένη ήταν και η απόφαση της Αμερικής να μη λάβει υπόψη της τις ενστάσεις που εξέφρασαν η Γαλλία και η Γερμανία, όταν άρχισε ο πόλεμος. Την περίοδο εκείνη, όμως, οι Αμερικανοί είχαν ακόμη τη δυνατότητα να μη δίνουν σημασία στη Ρωσία, και πράγματι τη χλεύαζαν και την ταπείνωναν με κάθε πιθανή ευκαιρία, μην προβλέποντας ―άλλο ένα σφάλμα πρόβλεψης― ότι η Ρωσία επρόκειτο να επανέλθει στο προσκήνιο, και μάλιστα υπό τη σκληρή ηγεσία του κυρίου Πούτιν. Πλέον, όμως, η κατάσταση έχει αλλάξει και, αν μη τι άλλο, οι Αμερικανοί χρειάζονται σήμερα τη Ρωσία πολύ περισσότερο. Δυστυχώς, οι ρωσοαμερικανικές σχέσεις έχουν φτάσει στο ναδίρ τους. Ανέλυσα πρόσφατα αυτό το θέμα σε ένα άρθρο μου στην εφημερίδα The Guardian, ισχυριζόμενος ότι η πιο ενεργή συμμετοχή της Ρωσίας (και της Ευρώπης) στα πράγματα, από κοινού με τις Η.Π.Α., θα μπορούσε να συμβάλει στον έλεγχο, αν όχι και στον σχετικό κατευνασμό, της σημερινής στάσης του Ιράν (υπό την προϋπόθεση, βεβαίως, ότι το Ιράν δεν θα έχει βομβαρδιστεί εν τω μεταξύ!), καθώς και να βοηθήσει στη διατήρηση της ακεραιότητας του Ιράκ μέσω της αποτροπής κάθε προσπάθειας της Τουρκίας να αποσταθεροποιήσει τον κουρδικό βορρά. Ασφαλώς, τα πράγματα μπορεί να μην εξελιχθούν όπως προβλέπω. Όμως, κάθε εναλλακτική προσέγγιση, την οποία μπορεί να δοκιμάσει ο κύριος Μπλαιρ υπό την επίσημη ιδιότητά του ως εκπροσώπου των μεγάλων δυνάμεων, είναι, πιστεύω, πολύ πιο πιθανό να αποτύχει, εφόσον τα Αμερικανικά οικονομικά συμφέροντα και οι αμερικανοεβραϊκές πιέσεις θα ανακόψουν το αδιαμφισβήτητο διαπραγματευτικό του ταλέντο και θα περιορίσουν το σωστό του ένστικτο κατά την προσπάθεια εξεύρεσης μιας δίκαιης (και όχι απλώς προσχηματικής) λύσης για την ισραηλοπαλαιστινιακή διαμάχη, λύσης που θα περιλαμβάνει και τη δημιουργία ενός διεθνώς αποδεκτού καθεστώτος για την Ιερουσαλήμ. Η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι αυτό δεν θα μπορέσει να γίνει μέχρις ότου περιοριστούν οι φιλοδοξίες όλων των εξτρεμιστών και επιτευχθεί συμβιβασμός μέσω διαπραγματεύσεων. Η Ρωσία θα μπορούσε να εντείνει αυτή την πίεση. Η πρόσφατη επίσκεψη του κυρίου Πούτιν στην Τεχεράνη ενισχύει, άλλωστε, τη συγκεκριμένη άποψη. Όσοι επιλέγουν να παραβλέπουν αυτή την πραγματικότητα, δρουν απλώς με ίδιον κίνδυνο.

Η λύση θα έλθει με τον διάλογο: επ’ ουδενί με στρατιωτικά μέσα

Λύση μπορεί να βρεθεί και να διαρκέσει μόνον εφόσον επιτευχθεί ένας συμβιβασμός στον οποίο καμία πλευρά δεν είναι κερδισμένη και καμία πλευρά δεν είναι χαμένη. Λύση σημαίνει περιορισμός της ανεξέλεγκτης εξουσίας και επιρροής· σημαίνει συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι πρέπει να επιτρέψουμε στα πολιτικά καθεστώτα της Μέσης Ανατολής να αναδύονται και να διαμορφώνονται κατά τρόπο φυσιολογικό, οργανικό, και να μην επιβάλλονται εκ των άνω (ή να μη διαιωνίζονται παρά την ολοφάνερη διαφθορά τους), όπως λένε και κάνουν εδώ και καιρό οι Αμερικανοί. Σημαίνει να αναγνωρίζουμε ότι η δημοκρατία μπορεί να λειτουργεί υπό διαφορετικές μορφές, καθώς και ότι, σε χώρες που δεν την έχουν βιώσει καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας τους, ενδέχεται να χρειάζεται να λειτουργήσει αρχικά κατά τρόπο περιορισμένο. Σημαίνει επίσης ότι πρέπει εμείς οι ίδιοι να δείξουμε σεβασμό προς τα ανθρώπινα δικαιώματα προτού απαιτήσουμε από τους άλλους να κάνουν το ίδιο.
Ο διάλογος για τον οποίο μιλώ πρέπει προφανώς να περιλαμβάνει και το Ιράν. Πρέπει, πράγματι, να περιλαμβάνει ολόκληρο το φάσμα των επιδεινούμενων προβλημάτων. Δεν πρέπει να στηρίζεται σε προκαθορισμένους όρους και απειλές. Παράλληλα, πρέπει να επιδιώκει την επίτευξη μιας μορφής συμφιλίωσης βασισμένης στη λογική της ανεκτικότητας και της ελευθερίας. Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται υπερβολικά ή κοινότοπα. Η κατάσταση όμως που ίσχυε μέχρι σήμερα περιοριζόταν ανέκαθεν από τις ακραίες και ανεδαφικές απαιτήσεις που προέβαλαν και οι δύο πλευρές. Πρέπει, λοιπόν, όλα τα ζητήματα να τεθούν επί τάπητος, διότι, διαφορετικά, θα εξακολουθήσουμε απλώς να βιώνουμε την ίδια κατάσταση που βιώνουμε εδώ και δεκαετίες. Συν τοις άλλοις, το status quo ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να συνεχίσει ίδιο για πάντα. Πέρα από τα συνεχιζόμενα δεινά του κόσμου, καμία χώρα δεν έχει το ―οικονομικό και ψυχολογικό― περιθώριο να συνεχίσει να κινείται στο σημερινό αγωνιώδες και επικίνδυνο μονοπάτι. Όντως, καμία χώρα δεν μπορεί να ανεχθεί την πρόβλεψη που έκανε πρόσφατα ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Βρετανικών Ενόπλων Δυνάμεων, στρατηγός Ντάνατ, δηλώνοντας ότι ο κόσμος πρέπει να είναι προετοιμασμένος για το γεγονός ότι η σημερινή κατάσταση πραγμάτων θα συνεχιστεί επί είκοσι πέντε ακόμη χρόνια. Μάλιστα, όπως ήταν εύλογο, ο στρατηγός Ντάνατ εξέφρασε επίσης την ανησυχία του για το αν ο κόσμος μπορεί πράγματι να ανεχθεί αυτή την κατάσταση.

Ως εκ τούτου, θεωρώ ότι οι άνθρωποι θα υποχρεωθούν να προσανατολιστούν σε έναν περιεκτικό διάλογο για τα προβλήματα που τους διχάζουν, όταν πλέον τα πράγματα θα έχουν φτάσει στο απροχώρητο. Το μόνο ερώτημα που τίθεται είναι: Πόσον ακόμη πόνο και πόση δυστυχία πρέπει να υπομείνουμε προτού φτάσουμε στη στιγμή των συμβιβασμών; Ποτέ άλλοτε δεν ήταν μεγαλύτερη η ανάγκη ύπαρξης ανδρών και γυναικών με όραμα.

Καταληκτικά σχόλια
Δεν μπορούμε να λύσουμε ένα πρόβλημα εάν πρώτα δεν αρχίσουμε να το βλέπουμε καθαρά. Πολλές φορές, τούτο σημαίνει ότι θα χρειαστεί να καταρρίψουμε τις προκαταλήψεις και τους μύθους που θολώνουν την όρασή μας. Αυτό όμως δεν είναι καθόλου απλό, διότι, αν είναι δύσκολο να δημιουργήσει κανείς μύθους, είναι σχεδόν αδύνατον να τους καταστρέψει. Εντούτοις, η κατάσταση που επικρατεί σήμερα στον κόσμο, στη Μέση Ανατολή, αλλά και στην απώτερη Ανατολή, όχι απλώς δεν βελτιώνεται, αλλά γίνεται αντιθέτως ακόμη πιο συγκεχυμένη, πιο ασταθής, πιο ανησυχητική. Αν μας απέδειξαν κάτι τα τελευταία τέσσερα με έξι χρόνια είναι ότι, μόνη της, η ηγετική δράση των Η.Π.Α. δεν είναι διόλου αξιόπιστη, παρά τα πολυάριθμα προτερήματα του αμερικανικού λαού και τα επιτεύγματα της αμερικανικής τεχνολογίας.

Είναι αναγκαίο να ληφθούν δύσκολες αποφάσεις. Οι επαγγελματίες που λαμβάνουν αυτές τις αποφάσεις δεν πρέπει να στηρίζονται στη θεωρούμενη δημοτικότητά τους, αλλά στις ίδιες τους τις πεποιθήσεις. Και οι πεποιθήσεις αυτές πρέπει να διαμορφωθούν με βάση την εμπέδωση της σπουδαιότητας των θεμάτων που αναπτύξαμε παραπάνω. Πρέπει να στηρίζονται στη βεβαιότητα ότι οι συμμαχίες θεμελιώνονται στα κοινά συμφέροντα και τον αλληλοσεβασμό, και όχι στις σχέσεις εξάρτησης. Δεν πρέπει ποτέ να παραβλέπουν τα πολυάριθμα προτερήματα και τα αξιέπαινα χαρακτηριστικά της Αμερικής και του λαού της. Πρέπει όμως παράλληλα να συνυπολογίζουν, όπως κάνει σήμερα όλο και συχνότερα η Ελληνική εξωτερική πολιτική, το γεγονός ότι ο κόσμος έχει αρχίσει και πάλι να γίνεται διπολικός ή ακόμη και πολυπολικός, και ότι η εξωτερική μας πολιτική οφείλει να εκμεταλλευθεί αυτή την αλλαγή. Η δημιουργία στενότερων δεσμών με άλλες μεγάλες δυνάμεις είναι, συνεπώς, προς το συμφέρον μας και δεν θα έπρεπε να εκλαμβάνεται ως συμπαράταξη με κάποιους παλαιότερους φίλους.

Οι βασικές δυσκολίες όλων αυτών των προβλημάτων παραμένουν δύο:
Η πρώτη είναι ότι η Αμερική πιστεύει πως την παρουσία ή την επέμβασή της ―η κυρία Κλίντον την ονόμασε ηγετική δράση [leadership]― ο κόσμος εξακολουθεί να την έχει ανάγκη. Θα ευχόμουν να ήταν πιο προσεκτική

Λ Α Ζ Α Ρ Ο Σ ΜΑΥΡΟΣ - Υπό κατεδάφιση ...

25ης Φεβρουαρίου 2008, στήλη:

Υπό κατεδάφιση…

Ο Σ Ο Ι ΕΒΑΛΑΝ στόχο να ρίξουν τον Τάσσο Παπαδόπουλο, το έχουν επιτύχει. Τα εκ διαφόρων κατευθύνσεων ορμώμενα, με κοινό όμως στόχο, «συνεργεία κατεδάφισης», έχουν από χθες βράδι τον Πρόεδρο «τους». Τον Πρόεδρο που παρήγαγε η κύρια ομοαξονική τους δράση. Των μεν από 10μήνου, των δε από 8μηνου. Έχοντας πείσει καμιά δεκαριά χιλιάδες περισσότερους ψηφοφόρους στον πρώτο γύρο, της 17ης Φεβρουαρίου, απέκλεισαν τον Τάσσο Παπαδόπουλο και ανέδειξαν χθες Πρόεδρο αρεστό και στους ξένους. Εκείνους τους ξένους που για τα δικά τους στρατηγικά συμφέροντα, πάντα ενδιαφέρονται και ουδέποτε έπαυσαν να καθορίζουν το Κυπριακό. Εκείνους που από την περασμένη Κυριακή, δεν κρύβουν την ανακούφισή τους που ο κυπριακός λαός, έστειλε σπίτι του τον Ηγέτη του ΟΧΙ της 24ης Απριλίου 2004. Ο ίδιος ο Τάσσος Παπαδόπουλος, από την επαύριον του 76% αυτοπαγιδεύτηκε στο να λογοδοτεί και να καλοκρατεί τις ηγεσίες των διαφορετικής εντάσεως δυνάμεων του «Ναι», αντί να εξορμήσει από τη γραμμή Αντίστασης του ΟΧΙ στην ολομέτωπη επίθεση της απελευθερωτικής πορείας.
Α Π Ο ΣΗΜΕΡΑ, ο αγώνας διάσωσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, απόκρουσης των σχεδίων κατάλυσής της και επέκτασης της τουρκικής συγκυριαρχίας και στις ελεύθερες περιοχές, ο αγώνας για τη διατήρηση ερεισμάτων ισχύος και αποθεμάτων σθένους για την απελευθέρωση των τουρκοκρατούμενων περιοχών, θα διεξάγεται κάτω από δυσμενέστερες συνθήκες. Από σήμερα στο προεδρικό μέγαρο δεν υπάρχουν εχέγγυα επανάπαυσης και εφησυχασμού. Εγκαθίστανται, ψήφω λαού, ύ π ο π τ ο ι επανόρθωσης του ε ν δ ο τ ι σ μ ο ύ ! Αυτό, όμως, δεν προεξοφλεί από τώρα την πορεία που θα ακολουθήσουν. Δεν αποκλείει ούτε και την περίπτωση να αναγκασθούν εκ των πραγμάτων να μεταβληθούν σε απορριπτικότερους του κατεδαφισθέντος απορριπτικού. Δεν είναι βέβαιο ποίων επιφοιτήσεων θα γίνουν αποδέκτες.
Μ Ο Ν Η ΕΛΠΙΔΑ είναι, όχι απλώς η επαγρύπνηση των δυνάμεων που υπέστησαν την κατεδάφιση, αλλά η ριζοσπαστικοποίηση της ανασυγκρότησής τους και η σταθερά αυξανόμενης επιτάχυνσης αγωνιστική τους δ ρ ά σ η. Εάν σε διάστημα τριών χρόνων και δέκα μηνών, η «Πλατφόρμα του Ναι» του 24%, κατάφερε, κατεδαφίζοντας, να αναδείξει τον νέο Πρόεδρο, οι δυνάμεις που παραμένουν οχυρωμένες στο «ΟΧΙ» - αφού πήραν ήδη το μάθημα από το πάθημα – οφείλουν πλέον την άμεση έναρξη του καθημερινού αγώνα για την ανακοπή, όχι πλέον της διολίσθησης αλλά της κατακρήμνισης του Κυπριακού. Διαθέτουν όμως ηγεσίες ικανές για κάτι τέτοιο;
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ
Σχόλιο:
Είναι δεδομένο ότι για τα οποία στρατηγικά συμφέροντα επιδιώκεται η Κύπρος να τεθεί υπό κηδεμονία και τουρκική συγκυριαρχία. Κατόπιν τούτου εκτιμώ ότι η πλέον τελέσφορη λύση είναι η ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ. Με τη διχοτόμηση οι έχοντες τα στρατηγικά συμφέροντα αυτοί είναι που θα χάσουν. Υλικά και ηθικά. Αυτό το τελευταίο τι το ήθελα; Πολιτική και ηθική δεν παντρεύονται. Οι ελληνοκύπριοι είναι μια χαρά με ένα κατά κεφαλή εισόδημα της τάξεως των 20.000 $, σε αντίθεση με τους τουρκοκυπρίους που λιμοκτονούν. Η επανένωση μόνον τους τουρκοκυπρίους ωφελεί και τους ελληνοκυπρίους θα τους ικανοποιήσει το περί δικαίου αίσθημα και τον εγωισμό τους.
Μετά από αυτή τη λύση ο εσμός της διεθνούς κοινότητας ας κάνει γαργάρα την εισβολή και κατοχή τμήματος κυριάρχου κράτους μέλους του ΟΗΕ και της ΕΕ. Θα υπάρχει μεγαλύτερη ξεφτίλα απ' αυτό; Ναι του Κοσόβου.
Λοιπόν να λυθεί το κυπριακό με ακρωτηριασμό για να μη μολυνθεί όλη η Κύπρος και να πορευθεί προς την πρόοδο της χωρίς βαρίδια.

Διάσωση του Ελαιώνα

Επιτροπή Πολιτών για την Διάσωση του Ελαιώνα
Ελασιδών 21 - Ρουφ - Αθήνα
Τηλ.: 210. 3459882 e-mail: elaionas@yahoo.gr, http://elaionas.wordpress.com
Αθήνα 13-02-2008
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΑ ΣΥΜΒΑΣΗ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΚΑΙ ΠΑΕ ΠΑΟ
Ασύλληπτη ζημιά για το δημόσιο συμφέρον

Έκτακτη συνέντευξη τύπου
Πέμπτη 14 Φεβρουαρίου στο Δικηγορικό Σύλλογο ώρα 1μμ

Τα όσα μέχρι σήμερα έχουμε καταγγείλει ωχριούν μπροστά στα προβλεπόμενα από τη νέα σύμβαση μεταξύ Δήμου Αθηναίων και ΠΑΕ ΠΑΟ, που η Δημοτική Αρχή θα φέρει προς ψήφιση στο Δημοτικό Συμβούλιο της 18.02.2007.
Η ΠΑΕ ΠΑΟ, αναλαμβάνοντας την κατασκευή του γηπέδου,
Ø Προσπορίζεται εντελώς αδικαιολόγητα χώρο 97 στρεμμάτων, όταν η ζώνη του γηπέδου είναι περίπου 40 στρέμματα
Ø και απαλλάσσεται μισθωμάτων συνολικού ύψους 192,5 εκατ ευρώ και μάλιστα για 35 χρόνια, όταν το κόστος κατασκευής του γηπέδου ανέρχεται σε 80 εκατ ευρώ (περιλαμβανομένων των τόκων της χρηματοδότησης) σύμφωνα με το υπογεγραμμένο μνημόνιο (μεταξύ ΠΑΕ ΠΑΟ και Δήμου Αθηναίων)
Δηλαδή η ΠΑΕ ΠΑΟ όχι μόνον πληρώνεται για την κατασκευή του γηπέδου αλλά βγάζει και κέρδος άνω των 100 εκατ ευρώ !!!
Αποδεικνύεται πόσο μεγάλο ψέμα είναι ότι το γήπεδο το πληρώνει η ΠΑΕ ΠΑΟ.

Την ίδια ώρα ο Δήμος Αθηναίων πρόκειται να υποστεί τεράστια οικονομική αφαίμαξη:
Ø θα εισπράξει από την ΠΑΕ ΠΑΟ επί 37 έτη ΜΟΝΟΝ 2 εκατ ευρώ συνολικά (καθώς από τη Σύμβαση παρέχεται η δυνατότητα στην ΠΑΕ ΠΑΟ να πληρώνει ΜΟΝΟΝ το ελάχιστο εγγυημένο μίσθωμα των 50.000 ευρώ ετησίως)
Ø θα πληρώνει όμως στον «ερασιτέχνη» ΠΑΟ ποσό 600.000 ευρώ ετησίως με 4,5% ετήσια προσαύξηση, δηλαδή συνολικά περί τα 59,5 εκατ ευρώ, και αν ληφθούν υπόψη οι τόκοι άνω των 72 εκατ ευρώ. Και μάλιστα με πρόσχημα τα ανύπαρκτα δικαιώματα του «ερασιτέχνη» ΠΑΟ στη Λεωφ Αλεξάνδρας
Ø θα πληρώσει επίσης την αξία της γής, 20,3 εκατ ευρώ και μαζί με τους τόκους άνω των 34 εκατ ευρώ
Δηλαδή ο Δήμος Αθηναίων θα υποστεί συνολική ζημία για τα επόμενα 37 χρόνια άνω των 106 εκατ ευρώ !!!

Ο Δήμος δεν έχει καμμιά δουλειά να παριστάνει τον επιχειρηματία φτιάχνοντας γήπεδα, κάνοντας πλουσιότερους του πλούσιους και φορτώνοντας βάρη (περιβαλλοντικά, οικονομικά, κοινωνικά) στο λαό. Αντίθετα οφείλει να φτιάξει πράσινους πνεύμονες, που από το 1995 έχουν θεσμοθετηθεί στον Ελαιώνα.
Αποδεικνύεται μέγα ψέμα ότι δήθεν δεν έχουν λεφτά για πάρκα υψηλού πρασίνου.

Η Επιτροπή καλεί σε τους πολίτες της Αθήνας με τη δράση τους να αποτρέψουν αυτήν την ασύλληπτη επιδρομή κατά του περιβάλλοντος και κατά του δημοσίου συμφέροντος.
Η καταστροφή της Πάρνηθας δεν επιτρέπει κανέναν εφησυχασμό
Ο Ελαιώνας δεν θα γίνει τσιμεντώνας
Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Στα μαλακά ο Θέμος !

Πέμπτη, 21 Φεβρουάριος 2008

Με χουντικό νόμο …… στα μαλακά ο Θέμος !
Η έρευνα από τις αρμόδιες αρχές για την υπόθεση της κατάθεσης των 5 εκατ. ευρώ από τον Θέμο Αναστασιάδη βαίνει προς το τέλος της και όπως φαίνεται θα πέσει στα μαλακά .
Και αυτό γιατί επικαλείται νόμο που ισχύει από την περίοδο της δικτατορίας σύμφωνα με τον οποίον οι εκδότες και καναλάρχες των ΜΜΕ μπορούν να διαχειρίζονται το 2% των ακαθαρίστων εσόδων χωρίς έλεγχο και παραστατικά. Μαύρα δηλαδή.
Αυτός ο νόμος παρέμεινε ανέπαφος σε ολόκληρη τη μεταπολίτευση χωρίς καμία κυβέρνηση να τον ...ακουμπήσει και ισχύει μόνο για τα ΜΜΕ και για κανέναν άλλο επιχειρηματία στην χώρα μας.
Και όπως είναι φυσικό δεν αναφέρονται ποτέ σε αυτόν τα ΜΜΕ ή στην χειρότερη περίπτωση να γράψει κάποιος ...ριγμένος ένα μονοστηλάκι 4-5 γραμμών.
Μέρος λοιπόν των χρημάτων από την κατάθεση στην BNP Paridas στο Κολωνάκι θα υποστηρίξει ότι προέρχονται από αυτή την διαχείριση του 2% των εκδοτικών του εσόδων.
Έως πότε όμως ως πολίτες αυτής της χώρας θα ανεχόμαστε τις διάφορες διευκολύνσεις προς τα ΜΜΕ.
Παλαιότερα ίσχυε αυτή η ρύθμιση για τους εξαγωγείς με την δικαιολογία ότι για να γίνουν εξαγωγές πρέπει να λαδώσεις.
Σήμερα ισχύει ΜΟΝΟ για τους καναλάρχες και για τους εκδότες.
Γιατί ; Αυτοί δεν λαδώνουν αλλά .....λαδώνονται.
Παραθέτω το απόσπασμα του νόμου. "Ειδικά για τις επιχειρήσεις έκδοσης ημερήσιων και εβδομαδιαίων πολιτικών, αθλητικών και οικονομικών εφημερίδων και περιοδικών, αναγνωρίζεται έκπτωση χωρίς δικαιολογητικά, που υπολογίζεται σε ποσοστό δύο τοις εκατό (2%) επί των ακαθάριστων εσόδων που ορίζονται από τις ίδιες διατάξεις και ανεξάρτητα από το ύψος τους.
Ως ακαθάριστα έσοδα, επί των οποίων υπολογίζεται η έκπτωση χωρίς δικαιολογητικά, λαμβάνονται τα εξής:
α) Για τις επιχειρήσεις έκδοσης ημερήσιων, εβδομαδιαίων, δεκαπενθήμερων, μηνιαίων πολιτικών, οικονομικών και αθλητικών εφημερίδων και περιοδικών γενικά, τα ακαθάριστα έσοδα αυτών από την πώληση των εντύπων και από καταχωρήσεις γενικά σε αυτά.
β) Για τις επιχειρήσεις ραδιοφωνίας-τηλεόρασης; τα προερχόμενα μόνο από διαφημίσεις ακαθάριστα έσοδα."
Και ερωτώ εγώ ως απλός πολίτης αυτής της χώρας και ζητώ κάποιος επιτέλους, από όλα τα κόμματα, να μας απαντήσει για την χρησιμότητα της προνομιακής αυτής διάταξης προς τα ΜΜΕ.
Γιατί στο τέλος θα καταντήσουμε να πιστεύουμε ότι για όλα φταίει….η κακιά μας η μοίρα.
Αναρτήθηκε από politis-gr στις 11:38 πμ 10 σχόλια