Μήπως κι’ εμείς αποσιωπούμε τα δίκαιά μας;

Έλαβα και δημοσιεύω το ακόλουθο σύντομο, μεστό και ολοκληρωμένο πόνημα του κ. Ν. Μάρτη.

Μήπως κι’ εμείς αποσιωπούμε τα δίκαιά μας;

ΣΓΣ

 

Ευχαριστώ τον Σ.Γ. για τη συμβολή.

Ξυλοκοπείται Ελληνίδα δασκάλα σε μειονοτικό χωριό της Θράκης!

Αν τα μισά από τα αναγραφόμενα παρακάτω είναι αλήθεια, παρακαλώ, αν κάποιος γνωρίζει να με ενημερώσει το τι έχει πράξει το επίσημο κράτος. Αν το κράτος μας συνεχίσει να βουβαίνεται, πολύ γρήγορα, θα φθάσουμε εκεί μου έχουμε φθάσει και με τα Σκόπια -- αν δεν έχουμε φθάσει ...

ΣΓΣ

Ξυλοκοπείται Ελληνίδα δασκάλα σε μειονοτικό χωριό της Θράκης!

Καμμιά «αντιρατσιστική» οργάνωση δεν θα δείτε να εκδίδει ανακοινώσεις (και καμμιά ομάδα «αντιεξουσιαστών» να καίει την Αθήνα) για την δασκάλα Χαρά Νικοπούλου. Καμμιά οργάνωση «προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» δεν θα δείτε να επεμβαίνει για την προστασία της δασκάλας από το τουρκικό παρακράτος. Κανέναν κύριο Δημητρά δεν θα δείτε να προσφεύγει στα Ελληνικά και στα ευρωπαϊκά δικαστήρια. Κανέναν «Ιό» δεν θα δείτε να φωνάζει για μια δασκάλα που έβαλε τους μαθητές της, χριστιανούς και μουσουλμάνους, πάνω από τους πράκτορες του τουρκικού προξενείου. Κανένα «φιλελεύθερο» ιστολόγιο του Διαδικτύου δεν θα δείτε να αναρτά μπανεράκια και κορδελίτσες για την δασκάλα Χαρά Νικοπούλου.


Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: Η Θράκη μας είναι περιοχή μειωμένης κυριαρχίας. Η ηρωική δασκάλα Χαρά Νικοπούλου, η δασκάλα που δεν υπέκυψε τόσους μήνες στην πίεση του τουρκικού προξενείου, υπέστη την περασμένη Πέμπτη επίθεση και ξυλοδαρμό από τουρκόφρονα φανατικό. Το έγκλημά της; Τόλμησε να διδάσκει ελληνικά (βοηθητικά, δωρεάν, εκτός προγράμματος), σε όποιο παιδί ήθελε και είχε ανάγκη. Στην Αθήνα κανείς δεν συγκινείται - απορροφημένοι όλοι με τα ροζ DVD. Παραθέτω τρία σχετικά δημοσιεύματα.

------------------------
Επίθεση στη δασκάλα του Μ. Δερείου
Δημοσιεύθηκε από freedaynewspaper στο Φεβρουάριος 8, 2008

Τελικά, η υπόθεση της υποδιευθύντριας του μειονοτικού σχολείου στο Μεγάλο Δέρειο Χαράς Νικοπούλου δεν έχει κλείσει, αλλά δε φαίνεται και να συγκινεί κανέναν. Χθες στις 3 τα ξημερώματα ένας κάτοικος τη χτύπησε, με αποτέλεσμα να χρειαστεί να τοποθετήσει νάρθηκα στο χέρι. Να σημειωθεί ότι η κ. Νικοπούλου παρά την άσχημη εμπειρία βρήκε το κουράγιο και μήνυσε το δράστη. Χθες δικαζόταν το αυτόφωρο, ωστόσο, αναβλήθηκε για τη Δευτέρα, επειδή ο δικηγόρος του δράστη δεν μπορούσε να παραβρεθεί. Αλγεινή εντύπωση προκαλούν οι πληροφορίες, που θέλουν το δήμαρχο Ορφέα Βαγγέλη Πούλιο να ζητά από την κ. Νικολοπούλου να αποσύρει τη μήνυση, με το επιχείρημα ότι υπάρχει πιθανότητα να απαντήσει κι ο δράστης με μήνυση, με αποτέλεσμα να μπει και η ίδια φυλακή, ενώ το πρωί παραστάθηκε στο δικαστήριο ως μάρτυρας υπεράσπισης του ανθρώπου που της επιτέθηκε. Η κ. Νικολοπούλου αντιμετωπίζει τους τελευταίους μήνες την επίθεση των γνωστών κύκλων, που επιθυμούν να φύγει από το χωριό. Μάλιστα τον προηγούμενο Νοέμβριο έγινε σύσκεψη στο σχολείο του Μεγάλου Δερείου στην οποία συμμετείχαν ο διευθυντής και η υποδιευθύντρια, ο προϊστάμενος του γραφείου μειονοτικής εκπαίδευσης Κωνσταντίνος Τζιώτζιος, ο συντονιστής του γραφείου Σάββας Μαραγκός και γονείς των μαθητών. Ακολούθησε άλλη μία χωρίς την παρουσία γονέων. Ο προϊστάμενος του γραφείου μειονοτικής εκπαίδευσης προτίμησε, επικαλούμενος λόγους δεοντολογίας, να μην την ανακοινώσει επισήμως τα αποτελέσματα αυτής των συσκέψεων, ωστόσο, ανεπισήμως. είχε χαρακτηρίσει άκρως ικανοποιητική την απόδοση της δασκάλας πράγμα που σημαίνει ότι της παρέχει απόλυτη στήριξη και δεν υπάρχει κανένα ενδεχόμενο απομάκρυνσής της από το σχολείο. Την απόφαση αυτή επιβεβαίωσε, πάλι ανεπισήμως και ο διευθυντής του μειονοτικού σχολείου του Μεγάλου Δερείου, ο οποίος μάλιστα είχε συνταχθεί με τους γονείς που ήθελαν να διώξουν όχι μόνο από το σχολείο, αλλά και από το Δέρρειο την κ. Νικολοπούλου. Ποιο είναι το «έγκλημα» της κ. Χαράς Νικολοπούλου, κόρης του προέδρου του Αρείου Πάγου, η οποία δεν έψαξε να βρει μια «καλή θέση», όπως θα μπορούσε, αλλά προτίμησε να πάει, μαζί με το σύζυγό της στο Μεγάλο Δέρειο -και όχι, έστω στο Μικρό Δέρειο, που ζουν και χριστιανοί- για να διδάξει γράμματα στα παιδιά; Ότι έκανε μαθήματα ελληνικών στους μαθητές. Χθες τα ξημερώματα η κ. Νικολοπούλου, ήταν μόνη στο σπίτι, ο σύζυγός της έλειπε εκτός περιοχής. Έζησε τη βια και το νόμο του. Ισλάμ, μέσα στην Ελλάδα.

------------------------

Πληροφορήθηκα ότι χθες (8/2) η Δασκάλα Χαρά Νικοπούλου που διδάσκει στο μειονοτικό χωριό Μέγα Δέρειο της Θράκης δέχθηκε άναντρη επίθεση μέσα στον χώρο του σχολείου, με συνέπεια τον τραυματισμό της. Δράστης είναι ένας μουσουλμάνος κάτοικος του χωριού, γονέας μαθητού της Δασκάλας. Η Χαρά Νικοπούλου τους τελευταίους μήνες δέχεται πιέσεις και απειλές από τοπικούς μειονοτικούς παράγοντες, επειδή προφανώς το παιδαγωγικό έργο της δεν είναι αρεστό στους εγκάθετους του Προξενείου. Ο δράστης θα δικαστεί την Δευτέρα στο Αυτόφωρο.

Σας επισυνάπτω ένα σχετικό άρθρο που δημοσιεύτηκε στο τεύχος Ιανουαρίου 2008, της εφημερίδας "Ανατολή", για την πληρέστερη ενημέρωση σας.

"ΑΝΑΤΟΛΗ" τ.53 / Ιανουάριος 2008 *

ΜΙΑ ΔΑΣΚΑΛΑ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ

Γράφει ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΓΑΠΑΚΗΣ

Την έλεγαν Χαρά, μα χαρά σκορπούσε και στα παιδιά του Δημοτικού Σχολείου που παιδαγωγούσε με θέρμη, γεμίζοντάς τα με γνώση και αγάπη συνάμα. Η Χαρά Νικοπούλου με ενθουσιασμό υποδέχτηκε την αναγγελία της μετάθεσής της σε μειονοτικό δημοτικό σχολείο της Θράκης την σχολική χρονιά 2004 - 2005. Διέθετε τα μέσα και τις γνωριμίες για να επιτύχει ευνοϊκή μετάθεση στην πόλη της τη Θεσσαλονίκη, όμως συνειδητά δεν το επεδίωξε. Όταν μετέβη στο μειονοτικό χωριό Μέγα Δέρειο του Έβρου προκειμένου να διδάξει ως δασκάλα τα μουσουλμανόπουλα του δημοτικού σχολείου του χωριού την έθελξε η πανώρια θρακική φύση και γι' αυτό αποφάσισε μαζί με το σύζυγό της να εγκατασταθούν μόνιμα εκεί στην εσχατιά της Ελλάδας. Έκαναν όνειρα για το μέλλον για το χωριό για το σχολείο, για τα παιδιά, για την οικογένειά τους. Με το που πάτησαν το πόδι τους στο Μέγα Δέρειο πλημμύρισαν με αγάπη όχι μόνο τους λιγοστούς χριστιανούς μα και όλους τους μουσουλμάνους συμπολίτες τους (Σουνίτες και Αλεβήδες). Για πρώτη φορά στην ιστορία του δημοτικού σχολείου και του χωριού έδειξε μια δασκάλα, τόσο πηγαίο και ανιδιοτελές, ενδιαφέρον για τα παιδιά, τους μικρούς μαθητές της. Εκτός των καθημερινών μαθημάτων του σχολείου, η Χαρά παρέδιδε δωρεάν μαθήματα τα απογεύματα σε παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες και δυσχέρεια στην ελληνική γλώσσα. Τα βοήθησε να νιώσουν ότι μπορούν να σπουδάσουν, να προκόψουν, να γίνουν ενεργά μέλη της ελληνικής κοινωνίας καλοί και αγαθοί «πολίτες της μάνας Ελλάδας που νοιάζεται για όλα τα τρυφερά βλαστάρια της. ΟΛΟΙ ανεξαιρέτως οι μαθητές της κυριολεκτικά την λάτρευαν. Οργανώνοντάς τους σε χορωδία και μαθαίνοντας τους πολλά ωραία τραγούδια τους οδήγησε σε βράβευση από την Ελληνική Πολιτεία με έπαθλο ένα δωρεάν ταξίδι στη Θεσσαλονίκη όπου η Χαρά με τους μαθητές της έδωσαν μουσική παράσταση και διέμειναν σε πολυτελές ξενοδοχείο της πόλης. Για τα περισσότερα παιδιά ήταν το πρώτο ταξίδι έξω από το χωριό τους. Πολλά αντίκριζαν για πρώτη φορά στη ζωή τους τη θάλασσα. Συγκινήθηκαν όλοι τους. Η Χαρά έδωσε πολλή αγάπη κι έτσι κέρδισε την εκτίμηση, την αποδοχή και το σεβασμό όλου του χωριού. Δυστυχώς αυτό δεν άρεσε σε κάποιους. Συγκεκριμένα, άτομα του χωριού όπως ο ψευτοϊμάμης και ο μουσουλμάνος διευθυντής του μειονοτικού σχολείου εξυπηρετούσαν τους σκοπούς του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής φανατίζοντας το χωριό κάτω από τη σημαία του τουρκικού σοβινισμού που προέτασσε μίσος για όλους τους «γκιαούρηδες», δυσαρεστήθηκαν από τις δραστηριότητες της Χαράς που αντί για μίσος φύτευε την αγάπη και την ομόνοια στις καρδιές των μαθητών της και των γονιών τους. Έτσι καραδοκούσαν για την αφορμή που θα δημιουργούσε ένταση και θα ανάγκαζε τη Χαρά να φύγει από το σχολείο. Η αφορμή δεν άργησε να έλθει. Κάποια φθινοπωρινή μέρα του 2007, μέλη της σχολικής εφορείας ζήτησαν από τη Χαρά να τους δώσει για 2 μέρες τη σφραγίδα του σχολείου προκειμένου να την «δανείσουν» στο Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής ώστε να σφραγίσει κάποιους λαχνούς που προορίζονταν για το ταμείο του σχολείου. Η Χαρά φυσικά αρνήθηκε, τους εξήγησε ότι είναι παράνομο αυτό που ζητούν και τους πρότεινε να φέρουν τους λαχνούς του Τουρκικού Προξενείου στο σχολείο για να τους σφραγίσει η ίδια. Εκείνοι αρνήθηκαν και απόσπασαν τελικά τη σφραγίδα του σχολείου από το μουσουλμάνο διευθυντή παραδίδοντάς την στο Τουρκικό Προξενείο και επιστρέφοντάς την στο σχολείο μετά από 2 μέρες. Όταν το πληροφορήθηκε η Χαρά επισήμανε στο διευθυντή το παράνομο της ενέργειάς του και του έκανε αναφορά στην προϊσταμένη αρχή της. Αυτό στάθηκε η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι των εξτρεμιστών. Ο μουσουλμάνος διευθυντής κάνοντας μπροστά της άσεμνες χειρονομίες, απείλησε τη Χαρά ότι «αυτό που έκανε θα το πληρώσει», ότι «εδώ είναι Τουρκία» και ότι «δεν πρέπει να τα βάζει μαζί τους διότι είναι κυνηγοί και έχουν όπλα.». Η Χαρά έμεινε άναυδη. Το επόμενο διάστημα όλοι στο χωριό γύρισαν την πλάτη στη Χαρά. Δεν της μιλούσαν και της έδειχναν ότι είναι ανεπιθύμητη αυτή που τους ευεργέτησε με τόση αγάπη. Οι γονείς άρχισαν να μην στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο και ξεκίνησε συλλογή υπογραφών στο χωριό με αίτημα την αποπομπή της Χαράς! Επενέβη η προϊσταμένη αρχή. Αντί όμως να δικαιώσει τη Χαρά, επέδειξε ραγιαδισμό απέναντι στους παράνομους ταραχοποιούς συνιστώντας στη Χαρά να ζητήσει, συγνώμη(!) και να αυτοσυγκρατηθεί! Ως συμβιβαστική λύση η Χαρά θα απομακρυνόταν από το χωριό και το σχολείο με τη λήξη της τρέχουσας σχολικής χρονιάς. Μέσα στο «κυρίαρχο» ελληνικό κράτος, ο τουρκικός εθνικισμός και μισαλλοδοξία νίκησαν για άλλη μια φορά. Η «γκιαούρισσα», δασκάλα θα έφευγε. Τα παιδιά θα αφήνονταν έρμαια στο σκοτάδι του μίσους του φανατισμού και της προπαγάνδας των πρακτόρων της Άγκυρας. Τι απέμεινε; Ένα δάκρυ στα μάτια των μαθητών που θα έχαναν την αγαπημένη δασκάλα τους με τα χρυσά μαλλιά και οι ζωγραφιές των τετραδίων τους με τις αφιερώσεις που έγραφαν προς την Χαρά για το «πόσο πολύ την αγαπούν»!.

18/1/2008 Κομοτηνή

* Η "ΑΝΑΤΟΛΗ" είναι μηνιαία έκδοση για τον Ελληνισμό της καθ' ημάς Ανατολής

------------------------
του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη εκδότη του περιοδικού «Ενδοχώρα»

Η δασκάλα, οι πρακτορίσκοι και το ελληνικό κράτος
Η κόρη του Προέδρου του Αρείου Πάγου, η Χαρά Νικοπούλου, είναι δασκάλα. Δεν χρησιμοποίησε το αξίωμα του πατέρα της για να επιτύχει έναν «καλό» διορισμό. Διορίστηκε στο Μεγάλο Δέρειο του νομού Έβρου, σε ένα Πομακοχώρι που βρίσκεται σε υψόμετρο 600 μέτρα, απομονωμένο, που κατοικείται μόνο από μουσουλμάνους Πομάκους. Δεν επέλεξε ως τόπο κατοικίας της κάποιο κοντινό αστικό κέντρο (Σουφλί) ή έστω το Μικρό Δέρειο, στο οποίο διαμένουν και χριστιανοί και λειτουργούν κάποιες έστω κρατικές υπηρεσίες. Δεν έκανε δηλαδή αυτό που έκαναν και κάνουν όλοι οι άλλοι συνάδελφοί της. Επέλεξε να μείνει με τον σύζυγό της στο χωριό που διδάσκει, κοντά στους μαθητές και τις μαθήτριές της, κοντά στους ανθρώπους που εκτιμούν το έργο και την προσφορά της. Το νεαρό ζευγάρι μετέφερε ακόμη και τα πολιτικά του δικαιώματα στο χωριό και διαμένει εκεί, όχι μόνο τους μήνες του σχολικού έτους, αλλά ολόκληρο το χρόνο. Αυτή ακριβώς η αγάπη προς τον τόπο και τους ανθρώπους του, αυτή η ανιδιοτελής διάθεση για προσφορά εκ μέρους τους, έγινε αιτία για την στοχοποίησή τους από τους πράκτορες του τουρκικού προξενείου. Χρησιμοποιώντας διάφορα ψεύδη, εκβιάζοντας και πιέζοντας τους κατά τα άλλα φιλήσυχους Πομάκους, οι εγκάθετοι του τουρκικού προξενείου συλλέγουν υπογραφές για να διώξουν από το χωριό τη φιλότιμη δασκάλα και το σύζυγό της. «Αυτό το χωριό αγαπά μόνο τους Τούρκους που για αιώνες μένουν σ' αυτό», γράφουν στα εμετικά άρθρα τους οι πρακτορίσκοι, ενώ οι απειλές και οι εκφοβισμοί σε βάρος των δύο «ξένων» είναι πλέον σε ημερησία διάταξη! Και ενώ οι προσπάθειές τους ακόμη δεν αποδίδουν τα αναμενόμενα γι' αυτούς, αφού ελάχιστοι είναι οι γονείς που υποχώρησαν στις πιέσεις και ζητούν την απομάκρυνση της Χαράς από το χωριό τους, κι ενώ έφτασαν ακόμη και στο σημείο να καταθέσει στη Βουλή σχετική αναφορά ο βουλευτής Χατζηοσμάν του ΠΑΣΟΚ (το πρώην πρωτοπαλίκαρο του Σαδίκ και σημερινός πρόεδρος του κόμματος που αυτός είχε ιδρύσει!), η Χαρά έχει να αντιπαλέψει και με τον ακαταμάχητο γραικυλισμό των «λειτουργών» του ελληνικού κράτους, από το οποίο δεν είχε μέχρι σήμερα την παραμικρή στήριξη! Σύμφωνα μάλιστα με πληροφορίες μας από τα γραφεία της Μειονοτικής Εκπαίδευσης, οι προϊστάμενοί της έφτασαν στο σημείο να την επιπλήξουν, γιατί τις αναφορές που κατέθετε όλο αυτό το διάστημα τις πρωτοκολλούσε (κι έτσι τους έβαζε στον κόπο να τις προωθούν περαιτέρω ή τουλάχιστον να μη τις αποσιωπούν)! Προς τιμήν της, η ηρωική Χαρά Νικοπούλου, δεν υποκύπτει στις πιέσεις και δηλώνει ότι θα παραμείνει στη θέση της μέχρι να ολοκληρώσει το έργο της. Κι όλα αυτά, παρά το λαϊκό δικαστήριο που επεχείρησαν να στήσουν πριν λίγες ημέρες οι πρακτορίσκοι του προξενείου! Αναρωτιέμαι: Πόσους ανθρώπους έχουμε στην Ελλάδα σαν την δασκάλα Χαρά Νικοπούλου; Πέντε; Δέκα; Ίσως λέω και πολλούς! Τι κάνει το ελληνικό κράτος γι' αυτούς; Οι άνθρωποι αυτοί δικαιούνται πλέον να απαιτούν στήριξη. Πρόσφεραν και προσφέρουν την ψυχή τους την ίδια για την προκοπή αυτού του τόπου. Εδώ όμως, δεν μιλούμε ούτε καν για στήριξη. Εδώ βλέπουμε την πατρίδα για την οποία ματώνουν, να τους γυρνά την πλάτη και να τους περιφρονεί. Χαρά από το Δέρειο, Νίκο από την Ίμβρο, Κατερίνα και Νίκο από τα Σκόπια, Ελένη από τα κατεχόμενα της Κύπρου μας, Σεμπαεδήν από το Προσήλιο, αδέλφια μας από την Βόρειο Ήπειρο, δεν χρειάζεται να σας το πούμε ότι ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί. Το κάνετε και θα το κάνετε, γιατί έτσι λέει η ψυχή σας. Και να 'στε σίγουροι ότι αυτή είναι το μεγαλύτερό σας όπλο!
http://blog.antibaro.gr/?p=72

ΕΝΑΣ ΚΑΘΑΡΟΑΙΜΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΟΜΑΚΟΣ

Από τον «Χρόνο» της Κομοτηνής, 14 Δεκ. 2007. Τα λόγια είναι φτώχεια...

http://www.xronos.gr/minority/detail.php?ID=38146

ΕΝΑΣ ΚΑΘΑΡΟΑΙΜΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΟΜΑΚΟΣ

«Κουράστηκα κι αποχωρώ», ομολογεί ο Σεμπαϊδήμ Καραχότζα…

Από τις επιστολές που δείχνουν ολοφάνερα την απόγνωσή του το ότι τελικά πέρα από τα ωραία λόγια άνθρωποι της πρώτης γραμμής του αγώνα στο θέμα των Πομάκων μένουν μόνοι κι εγκαταλελειμμένοι. Έτσι και ο Σεμπαχεδίν Καραχότζα που πολλές φορές επικροτήσαμε το λόγο του που τον ακούσαμε να αντιπαρατίθεται με επιχειρήματα στο τουρκικό κατεστημένο να μιλά και να κερδίζει με τον αυθορμητισμό του την κοινή γνώμη σε εκπομπές μεγάλης εμβέλειας αποφάσισε να αποσυρθεί απ' όλα, να δει την οικογένεια και το μέλλον των παιδιών του, αφού και αυτοί οι μεγαλοσχήμονες που του υποσχέθηκαν μια δουλειά, το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια στην ζωή, τον εγκατέλειψαν.

Η επιστολή τα λέει όλα και στάζει το πόνο και την πίκρα που εισέπραξε. Την δημοσιεύουμε με την ενοχή που πρέπει να μας χαρακτηρίζει όλους όσους τον γνωρίζουμε πολύ καλά και με την ελπίδα ότι το αίτημά του για μια δουλειά έτσι ώστε να μην υποφέρει η οικογένειά του να ικανοποιηθεί έστω την ύστατη ώρα.

«Όλοι όσοι με ξέρουν πολύ καλά πως εδώ και 20 μήνες πληρώνω το αντίτιμο της απόφασής μου να αντισταθώ ενεργά, ανοιχτά και δημόσια, όχι με λόγια αλλά με πράξεις στην απόπειρα εκτουρκισμού των Πομάκων της Θράκης. Δεν μετάνιωσα ποτέ για όσα έκανα γιατί τα πίστευα, αντίθετα πάλεψα κάτω από τρομερά δύσκολες συνθήκες έτσι γιατί δεν είμαι από εκείνους που συμβιβάζονται με όσα τους επιβάλουν οι άλλοι. Ακόμα και την οικογένεια μου παραμέλησα για να μπορώ τα βράδια να κοιμάμαι με την συνείδηση μου ήσυχη, ξέροντας ότι έχω κάνει και με το παραπάνω το καθήκον μου. Όμως πάνω απ' όλα είμαι άνθρωπος και όπως όλοι οι άνθρωποι έχω κι εγώ ένα όριο δύναμης και αντοχής και ο άνθρωπος όταν τα ξεπεράσει αυτά τα όρια λυγίζει. Κουράστηκα να με περιτριγυρίζουν άνθρωποι για τους οποίους ήμουν το καλό παιδί, ο ήρωας, ο αγωνιστής. Κουράστηκα να εισπράττω φιλικά χτυπήματα στην πλάτη, χειραψίες και επιστολές συγχαρητηρίων. Κουράστηκα εδώ και 20μήνες να είμαι ένας σύγχρονος ήρωας για τους άλλους και ένας εντελώς άχρηστος άνθρωπος για την οικογένεια μου. Κουράστηκα να μην μπορώ να προσφέρω στα παιδιά μου μια σοκολάτα γιατί μου έλειπαν τα 0.5 € από τα0.6 € που κοστίζει η σοκολάτα. Κουράστηκα να συναντάω μεγάλους και τρανούς πολιτικούς και επιχειρηματίες που δήθεν θέλουν να βοηθήσουν τους Πομάκους και πολύ περισσότερο εμένα που με θεωρούσαν παράδειγμα προς μίμηση, αλλά ποτέ δεν έκαναν το παραμικρό για μένα. Ποτέ δεν τους ζήτησα χρήματα και πλούσια ζωή, το μόνο που τους ζητούσα ήταν μια θέση εργασίας όπου θα προσφέρω και θα πληρώνομαι. Κανένας ποτέ δεν μου είπε όχι, όλοι ναι έλεγαν αλλά εγώ είμαι ακόμα άνεργος. Δεν θα είχα πρόβλημα να εργαστώ στην οικοδομή, στο εξωτερικό η οπουδήποτε αλλού, αλλά δυστυχώς δεν μου το επιτρέπει η αναπηρία στα μάτια μου. Αν λοιπόν κάποιος άλλος μπορεί να τα αντέξει όλα αυτά ας έρθει να πάρει την θέση μου, εγώ δεν έχω άλλες αντοχές. Δεν θα ασχοληθώ ποτέ ξανά ούτε με την NATPRESH ούτε με οτιδήποτε άλλο έχει να κάνει με τους Πομάκους. Όλα όσα κάνω εγώ ας τα κάνουν όλοι αυτοί που είναι βολεμένοι κάπου και διαρκώς μου λένε «να κάνω υπομονή». Εεε, δεν έχω άλλη υπομονή βρε αδελφέ, πως το λένε, μου τέλειωσε. Όποιος θέλει ας με καταλάβει, όποιος δεν θέλει ας πιστεύει ό,τι θέλει.

Ακόμα και ως εκβιασμό να το εκλάβουν δεν με ενδιαφέρει, όλοι τους είναι βολεμένοι, μόνο εγώ θα αναγκαστώ σε λίγες μέρες που έχουμε το Μπαϊράμι να πουλήσω αντικείμενα του σπιτιού μου για να μπορέσουν και τα δικά μου παιδιά να περάσουν αυτές τις άγιες μέρες όπως όλα τα μουσουλμανόπαιδα του κόσμου. Και για να μην βρεθώ πάλι στην δυσάρεστη θέση να απαντήσω σε κανέναν από τους γνωστούς σωτήρες της Θράκης που με την παραμικρή αφορμή βγαίνουν στα κανάλια και λένε ότι τα άρπαξα από το τούρκικο προξενείο θέλω να ξεκαθαρίσω σε όλους πως εγώ Πομάκος γεννήθηκα και Πομάκος θα πεθάνω.

Αυτά που πίστευα ως τώρα αυτά θα πιστεύω και στο μέλλον, αλλά δεν ανέχομαι αυτά που κάνω εγώ να τα εκμεταλλεύονται άλλοι. Αν κάποιος από τους δεκάδες δήθεν φίλους και συμπαραστάτες μου θεωρεί πραγματικά πως σ' αυτόν τον έτσι κι αλλιώς άνισο αγώνα μας είμαι χρήσιμος και μπορώ να προσφέρω ας μου εξασφαλίσει μια αξιοπρεπή θέση εργασίας. Εδώ η Ρόδος λοιπόν εδώ και το πήδημα. Τώρα θα φανεί για ποιους πραγματικά ήμουν φίλος και ποιοι απλώς θέλησαν να εκμεταλλευτούν όσα εγώ κάνω. Η απόφασή μου να εγκαταλείψω την προσπάθειά μου αυτή είναι οριστική και θα είναι ανώφελα τα τηλεφωνήματα και οι επιστολές που θα αποσκοπούν στην αλλαγή της απόφασής μου. Μόνο ένα πράγμα πλέον μπορεί να με κάνει να αλλάξω γνώμη, μια θέση εργασίας», γράφει με φανερή ψυχική πίεση κι απόλυτο δίκαιο ο Σεμπαϊδήν Καραχότζα.