Ποιο ΕΘΝΟΣ και ποια ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΗ;

Έπεσα επάνω στο ακόλουθο άρθρο και το σχολίασα συνοπτικά με εμβόλιμες παρατηρήσεις και δυο φωτοαντιγραφα.
ΣΓΣ

Αν οι Σκοπιανοί είναι προκλητικοί, τότε ο Αντώνης Καρκαγιάννης, αρχισυντάκτης της νεοδημοκρατικής Καθημερινής, ο οποίος λέει πως "υπάρχει Σλαβομακεδονικό έθνος" και "η Ελλάδα ευθύνεται για την εθνοκάθαρση των Σλαβομακεδόνων", τι είναι;

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_13/07/2008_277588

20080713 Συνείδηση των Σλαβομακεδόνων για το έθνος και τη γλώσσα

Γραφει ο Aντωνης Kαρκαγιαννης

Μέχρι τώρα γνωρίζαμε ότι οι Σλαβομακεδόνες όχι μόνο δεν αρνούνταν τη σλαβική τους καταγωγή, αλλά αντιθέτως σε αυτήν στήριζαν τη διεκδίκησή τους να αναγνωρισθούν ως ιδιαίτερο έθνος. Ο Σταύρος Λυγερός, στο πρόσφατο βιβλίο του «Εν ονόματι της Μακεδονίας» (εκδ. Λιβάνη), αναφέρει ότι σε έκθεσή του το Στέιτ Ντιπάρτμεντ στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 αναφέρεται σε Σλαβομακεδόνες και όχι σε «Μακεδόνες».Τότε η ελληνική διπλωματία ανησύχησε και έσπευσε να προβεί σε διάβημα διαμαρτυρίας. Σήμερα, μάλλον θα πρέπει να το έχει μετανιώσει που δεν έσπευσε να υιοθετήσει αυτήν την ονομασία. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί είναι ιστορικά αληθινή. Σλαβομακεδόνες είναι οι Σλάβοι που από αιώνες κατοικούν σε ένα τμήμα της αρχαίας Μακεδονίας. Πολύ αργότερα, οι εθνικιστές των Σκοπίων ανακάλυψαν ότι ... κατάγονται από τον Φίλιππο και τον Μεγάλο Αλέξανδρο και εκσλαβίστηκαν στο πέρασμα των αιώνων. [Δηλαδή οι Σκοπιανοί προϋπήρχαν των Μακεδόνων; ] Σλαβομακεδόνες και Σλαβομακεδονία νομίζω πως θα ήταν δύο ονόματα που προκύπτουν από την ιστορία τους, είναι δηλαδή αληθινά.

Το ίδιο και η γλώσσα τους. Είναι αναμφισβήτητα σλαβική. Μερικοί υποστηρίζουν ότι είναι παραφθορά της βουλγαρικής. Οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι είναι αρχέτυπη σλαβική γλώσσα, προγενέστερη της σερβικής και της βουλγαρικής, με την οποία πράγματι παρουσιάζει πολλές συγγένειες και ομοιότητες. Αυτή η γλώσσα ως το 1949 ήταν μόνο προφορική. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ήταν μεγάλο κατόρθωμά τους να της δώσουν γραφή και με αυτή τη γραφή να εκδώσουν λεξικά, εγκυκλοπαίδειες, βιβλία, εφημερίδες και περιοδικά. Και κυρίως να την διδάξουν στα σχολεία όλων των βαθμίδων.

Με αυτούς τους όρους έχουν κάθε δικαίωμα να στηρίξουν την ταυτότητα του έθνους και της γλώσσας. Η αναζήτηση ενός ιστορικού DNA που αντέχει και ανανεώνεται επί 2.500 χρόνια είναι τουλάχιστον γελοία. Όχι μόνο για αυτούς, αλλά για κάθε σύγχρονο λαό.

Κάπως διαφορετικό είναι το πρόβλημα της σλαβομακεδονικής μειονότητας. Όπως πάλι σημειώνει ο Σταύρος Λυγερός στο βιβλίο του, η αρχαία Μακεδονία ήταν χώρα πολυεθνική, όπως σχεδόν όλα τα Βαλκάνια, όπως και κάθε άλλη περιοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι Οθωμανοί δεν γνώριζαν και δεν αναγνώριζαν άλλον διαχωρισμό μεταξύ των λαών πλην του θρησκευτικού. Οι υπήκοοι της Αυτοκρατορίας ήταν Μουσουλμάνοι, Χριστιανοί ή Εβραίοι.

Ως τις αρχές του 20ού αιώνα στο έδαφος της αρχαίας Μακεδονίας ζούσαν συμπαγείς πληθυσμοί Σλαβομακεδόνων με τη γλώσσα τους, τις παραδόσεις τους και τις περιουσίες τους. Όπως ζούσαν Έλληνες, Τούρκοι, Εβραίοι και άλλοι. Μετά το 1922 και την ανταλλαγή των πληθυσμών η σύνθεση του πληθυσμού στο ελληνικό τμήμα της Μακεδονίας άλλαξε ριζικά. Οι ελληνόφωνοι πληθυσμοί, σχεδόν παντού, αποτελούσαν την πλειοψηφία. Ήταν σαφώς ένα είδος «εθνοκάθαρσης» για την οποία όμως δεν ευθύνεται αποκλειστικά η Ελλάδα. Ευθύνεται όμως και η Ελλάδα...

[Παρατηρείται ότι ο γράφων μετατοπίζεται από τον θρησκευτικό διαχωρισμό στον εθνοτικό διαχωρισμό. Δηλαδή, ενώ στην προηγούμενη παράγραφο αναφέρει ότι οι λαοί που κατοικούσαν στα Βαλκάνια ήσαν Μουσουλμάνοι, Χριστιανοί και Εβραίοι, στην αμέσως επόμενη παράγραφο μας ομιλεί για Σλαβομακεδόνες, Έλληνες, Τούρκοι, Εβραίοι και άλλοι. Στη συνέχεια ενώ ομιλεί για την ανταλλαγή των πληθυσμών και τη συντελεσθείσα «εθνοκάθαρση» δεν μας λέει ότι η ανταλλαγή των πληθυσμών έγινε με βάση το θρήσκευμα και όχι την εθνότητα. Και συγκεκριμένα :

Συνθήκη της Λωζάνης: Σύμβασις Περί ανταλλαγής των Ελληνικών και Τουρκικών πληθυσμών

VI. ΣΥΜΒΑΣΙΣ ΠΕΡΙ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΠΛΗΘΥΣΜΩΝ

Άρθρον 1.

Από της 1ης Μαΐου 1923, θέλει διενεργηθή η υποχρεωτική ανταλλαγή των Τούρκων υπηκόων, ελληνικού ορθοδόξου θρησκεύματος, των εγκατεστημένων επί των τουρκικών εδαφών, και των Ελλήνων υπηκόων, μουσουλμανικού θρησκεύματος, των εγκατεστημένων επί των ελληνικών εδαφών.

Τα πρόσωπα ταύτα δεν θα δύνανται να έλθωσιν ίνα εγκατασταθώσιν εκ νέου εν Τουρκία ή αντιστοίχως εν Ελλάδι, άνευ της αδείας της Τουρκικής Κυβερνήσεως ή αντιστοίχως της Ελληνικής Κυβερνήσεως.

]

Παρά την «εθνοκάθαρση», [Για ποια ενθοκάθαρση μας ομιλεί; Μας πετάει ένα όρο χωρίς να τον ορίζει και να τον τεκμηριώνει. Προϋπόθεση για την εθνοκάθαρση είναι η ύπαρξη «έθνους» και η «κάθαρση» (βίαιη εξόντωσή) του. Στην προκείμενη περίπτωση έχουμε κάτι τέτοιο; Και αν υπάρχει ποιο είναι;] κυρίως στη Δυτική Μακεδονία παρέμειναν αρκετοί Σλαβομακεδόνες, που έτσι ονόμαζαν τους εαυτούς των και διεκδικούσαν τη μακεδονική γη [Πότε; ], όπου γεννήθηκαν οι ίδιοι και οι πρόγονοί τους. Ο Σταύρος Λυγερός γράφει ότι μέρος αυτών «με ελληνική εθνική συνείδηση» αφομοιώθηκε με τους Έλληνες. Δεν διευκρινίζει τι εννοεί ως ελληνική εθνική συνείδηση [Ο Σταγιρίτης Μακεδών Αριστοτέλης έχει δώσει τον ορισμό ]. Κατά τη γνώμη μου δεν ενσωματώθηκαν «από συνείδηση». Δύο δρόμοι ενσωμάτωσης υπήρχαν: ο ποικίλος κρατικός καταναγκασμός και η συμμετοχή σε κοινή οικονομική και κοινωνική ζωή με το πιο δυναμικό πληθυσμιακό τμήμα της περιοχής, τους ελληνόφωνους. Δυστυχώς, οι περισσότερες ελληνικές κυβερνήσεις γνώριζαν καλά τον εύκολο δρόμο, τον καταναγκασμό [Πως τους κατανάγκασαν; Έτσι πετάμε λέξεις και ότι μείνει;]. Παραμέλησαν τον άλλο δρόμο, τον πιο δύσκολο, αλλά αυθόρμητο και αποτελεσματικό.

Η σύνθεση του πληθυσμού αλλοιώθηκε ακόμη περισσότερο κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Ο τυχοδιωκτισμός του Ν. Ζαχαριάδη, προκειμένου να προσελκύσει ή να επιστρατεύσει Σλαβομακεδόνες μαχητές, τον οδήγησε στη γνωστή θέση για τη συγκρότηση της «λαϊκής δημοκρατίας της Μακεδονίας» ως ανεξάρτητου κράτους, που θα απαρτιζόταν από τα τρία τμήματα, το ελληνικό, το γιουγκοσλαβικό και το βουλγαρικό. Και στο πλαίσιο αυτού του νεφελώδους κράτους οι Σλαβομακεδόνες υποτίθεται ότι θα εύρισκαν την εθνική τους αποκατάσταση!

Οι τυχοδιωκτισμοί και οι ανοησίες του Νίκου Ζαχαριάδη και του στελεχικού πυρήνα του ΚΚΕ δεν έβλαψαν την ελληνική Μακεδονία. Αντιθέτως, αποτέλεσαν ισχυρότατο λόγο συσπείρωσης γύρω από το εθνικό κέντρο, την κυβέρνηση των Αθηνών, και τον εθνικό στρατό. Αν κρίνουμε από το αποτέλεσμα, το μόνο βέβαιο από εκείνη την εποχή είναι ότι εκατοντάδες κομμουνιστές καταδικάσθηκαν και εκτελέσθηκαν αρνούμενοι να αποκηρύξουν τον τυχοδιωκτισμό και την ανοησία του Ν. Ζαχαριάδη.

[Μην τα ρίχνουμε όλα στον Ζαχαριάδη. Αν διαβάσουμε τα δυο φωτοαντίγραφα που ακολουθούν θα διαπιστωθεί ότι αυτή είναι παγία θέση και τακτική των αριστερών δυνάμεων αυτού του τόπου, όπως επιβεβαιώνεται και με την πρόσφατη πράξη τους να συνεορτάζουν με τους Σκοπιανούς στις Πρέσπες και να τους αποκαλούν «Μακεδονία» ]

Μετά την ήττα της ανταρσίας παίχθηκε η τελευταία πράξη του δράματος. Πολλοί Σλαβομακεδόνες από την Ελλάδα, άλλοι επειδή είχαν προσχωρήσει στην ανταρσία, άλλοι από φόβο και άλλοι βιαίως, εκπατρίσθηκαν και οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στη «λαϊκή δημοκρατία της Μακεδονίας», που τότε ανήκε στην Ομόσπονδη Γιουγκοσλαβία.

Θα ήταν ευχή όλων τα γεγονότα να σταματήσουν στο σημείο αυτό και το αποτέλεσμά τους να θεωρηθεί τετελεσμένο. Φοβάμαι ότι δεν θα σταματήσουν, ανεξάρτητα από πιθανή συμφωνία για το όνομα. Ο εκπατρισμός του 1949 εύκολα μπορεί να μετονομασθεί σε «πολιτική δίωξη» και να προκύψουν διεκδικήσεις επανόδου ή επαναπατρισμού και να ακολουθήσουν άλλες διεκδικήσεις για την αναγνώριση σλαβομακεδονικής μειονότητας και για την επιστροφή δημευθέντων περιουσιών. Ιδιαίτερα το τελευταίο, καλό είναι να το σκεφτόμαστε από τώρα και έγκαιρα να χαράξουμε την πολιτική μας σύμφωνα με τα νέα ευρωπαϊκά δεδομένα...

Στο ακόλουθο GROUP :
http://n1035kke.googlegroups.com/
βλέπε
19430710 ΠΕΤΡΙΤΣΙ ΒΑΛΚΝΙΚΗ ΕΝΩΣΙΣ ΣΟΒΙΕΤΙΚΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΩΝ.doc

Παιδομάζωμα ....

Μετά από το παραπάνω δημοσίευμα έχω τις ακόλουθες απορίες:

1. Υπήρξε "παιδομάζωμα" και αν έγινε από ποιους έγινε;
2. Ο Ερυθρός Σταυρός φυγάδευσε (;) τα 28.000 ελληνόπουλα (;) προς τα που και γιατί;
3. Ποιος Ερυθρός Σταυρός; Ο Ελβετικός; Ο Ελληνικός; Ποιος;
   
4. Αυτά τα 28.000 παιδιά που κατοικούσαν, σύμφωνα με το δημοσίευμα, στη Μακεδονία είχαν ελληνική ιθαγένεια ή κάποια άλλη;
5. Οι γονείς αυτών των παιδιών ήταν νομοταγείς Έλληνες πολίτες ή αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού;
6. Οι γονείς αυτών των παιδιών μετά το αντάρτικο παρέμειναν στην Ελλάδα και τα παιδιά τους τα "φυγάδευσε" ο Ερυθρός Σταυρός που; Στο πάλαι ποτέ Σιδηρούν Παραπέτασμα ή στη Δύση, την επονομαζόμενη και "ελεύθερη";

Μου δημιουργούνται αυτά τα ελάχιστα ερωτήματα διότι έχω την εκτίμηση ότι το πρόβλημα που σήμερα εισπράττει η Ελλάδα είναι πρόβλημα μνησικακίας των Σκοπιανών, των κάθε είδους φυγάδων από την Ελλάδα προς τις χώρες του ονομαζόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού.
ΣΓΣ

Οι τυχοδιωκτισμοί του Ζαχαριάδη στο Μακεδονικό

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_16/03/2008_263067

Τυχοδιωκτισμοί στο «Μακεδονικό»

Η πολιτική του Νίκου Ζαχαριάδη την περίοδο 1945-52 χαρακτηρίστηκε από αντικρουόμενες επιλογές

Του Σπυριδωνα Σφετα*

Η στάση του Ζαχαριάδη στο μακεδονικό ζήτημα είχε άμεση συνάρτηση με την τακτική και στρατηγική που εφάρμοσε σε σχέση με το ελληνικό πολιτικό ζήτημα μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1945. Το ΚΚΕ αναγνώριζε από το 1934 την ύπαρξη σλαβομακεδονικού έθνους -σύμφωνα με την απόφαση της Κομμουνιστικής Διεθνούς- αλλά το 1935 εγκατέλειψε τη θέση του 1924 για «Ενιαία και Ανεξάρτητη Μακεδονία» και υιοθέτησε τη γραμμή της ισοτιμίας στις μειονότητες. Ετσι, το 1944 το ΚΚΕ στράφηκε κατά των αποσχιστικών κινήσεων του ΣΝΟΦ (Σλαβομακεδονικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέωπο) και των σλαβόφωνων ταγμάτων Αριδαίας-Εδεσσας και Φλώρινας-Καστοριάς που ελέγχονταν από το Γενικό Επιτελείο της γιουγκοσλαβικής Μακεδονίας.
Κατά το πνεύμα της ρητορικής του για μια ειρηνική λύση του ελληνικού πολιτικού ζητήματος, ο Ζαχαριάδης στράφηκε το 1945 κατά του ΝΟΦ (Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέωπο), της διάδοχης οργάνωσης του ΣΝΟΦ που προπαγάνδιζε τη συνένωση του «μακεδονικού λαού» και δρούσε ανεξέλεγκτα στην ελληνική Μακεδονία. Επανειλημμένα η κομματική περιφερειακή οργάνωση Εδεσσας καταδίκαζε το ΝΟΦ ως φασιστική και αυτονομιστική οργάνωση και καλούσε τους Σλαβομακεδόνες να συσπειρωθούν στο ΕΑΜ/ΚΚΕ που υπόσχονταν την εθνική ισοτιμία. Στους επίσημους λόγους του ο Ζαχαριάδης αναφερόταν στην ελληνικότητα της Μακεδονίας και στο απαραβίαστο των ελληνικών συνόρων. Στελέχη του ΚΚΕ στην περιοχή της Καστοριάς περιόδευαν χωριά των Σλαβομακεδόνων και προέτρεπαν τους κατοίκους να καταδώσουν στην αστυνομία και στα κρατικά όργανα τους πράκτορες του ΝΟΦ, αν εμφανίζονταν στην περιοχή τους.
Ριζική μεταβολή
Οταν στα τέλη του 1945 ο Ζαχαριάδης εξέταζε σοβαρά το ενδεχόμενο του περάσματος στην ένοπλη σύγκρουση, η στάση του απέναντι στο ΝΟΦ μεταβλήθηκε ριζικά. Η εξάρτηση του ΚΚΕ από τη βοήθεια των γειτονικών κρατών, ιδίως της Γιουγκοσλαβίας, απαιτούσε και μια εξομάλυνση των σχέσεων ΚΚΕ-ΝΟΦ. Το ΝΟΦ χαρακτηρίστηκε τώρα από τον Ζαχαριάδη ως αντιφασιστική και δημοκρατική οργάνωση, ως το ΕΑΜ των Σλαβομακεδόνων. Ωστόσο, το ΚΚΕ παρέμεινε πιστό στη γραμμή της ισοτιμίας στις μειονότητες.
Στη συμφωνία ΚΚΕ-Κ.Κ. Γιουγκοσλαβίας της 14ης Οκτωβρίου 1946 δεν προβλέφθηκε η ίδρυση ξεχωριστών σλαβομακεδονικών ενόπλων τμημάτων και το Κεντρικό Συμβούλιο του ΝΟΦ κατέστη υπόλογο στην κομματική επιτροπή του ΚΚΕ για τη Μακεδονία-Θράκη. Αλλά λόγω της δυναμικής που απέκτησε ο σλαβομακεδονικός εθνικισμός μετά την ίδρυση του κράτους των Σκοπίων και της αλυτρωτικής προπαγάνδας που ασκήθηκε στα Σκόπια το ΝΟΦ δεν ελεγχόταν πλήρως από το ΚΚΕ. Μέσα στους κόλπους του ΝΟΦ κυριαρχούσε μια άτυπη διάσπαση μεταξύ αυτών που ήταν υπό την επιρροή του ΚΚΕ (Πασχάλης Μητρόπουλος) και εκείνων που προσανατολίζονταν προς το Κ.Κ. Γιουγκοσλαβίας και «Μακεδονίας» (Μιχάλης Κεραμιτζής, Ηλίας Δημάκης, Βαγγέλης Αγιάνης). Η φιλογιουγκοσλαβική αυτή πτέρυγα ελεγχόταν από τα Σκόπια και προπαγάνδιζε ότι λύση του μακεδονικού ζητήματος μπορεί να υπάρξει μονάχα όταν η ελληνική Μακεδονία ενωθεί με τη γιουγκοσλαβική Μακεδονία στο πλαίσιο της γιουγκοσλαβικής ομοσπονδίας. Η ομάδα αυτή κατέβαλλε επίσης πολλές προσπάθειες για τη διαμόρφωση σλαβομακεδονικής συνείδησης στους Σλαβόφωνους της ελληνικής Μακεδονίας με την καταπολέμηση του γραικομανισμού και του φιλοβουλγαρισμού και έθετε συχνά το αίτημα για επαρκή εκπροσώπηση των Σλαβοφώνων στα κομματικά όργανα και στις στρατιωτικές διοικήσεις.
Δύσκολα διλήμματα
Η ρήξη Τίτο-Στάλιν τον Ιούνιο του 1948 έθεσε το ΚΚΕ ενώπιον δύσκολων διλημμάτων. Το ΚΚΕ αποδέχτηκε την καταδικαστική για τον Τίτο και την κλίκα του απόφαση της Κομινφόρμ της 28ης Ιουνίου 1948, χωρίς όμως να στραφεί έντονα κατά της Γιουγκοσλαβίας. Ωστόσο, η γιουγκοσλαβική βοήθεια μειώθηκε αισθητά και οι επαφές μεταξύ των δύο κομμάτων περιορίστηκαν απλά σε επίπεδο τεχνικών. Ο κύριος όγκος της στρατιωτικής βοήθειας προς τον Δημοκρατικό Στρατό προερχόταν πλέον από τη Σοβιετική Ενωση μέσω Βουλγαρίας. Ενόψει της νέας κατάστασης η φιλογιουγκοσλαβική πτέρυγα του ΝΟΦ υπονόμευε τον Δημοκρατικό Στρατό και άρχισε να οργανώνει λιποταξίες Σλαβομακεδόνων μαχητών προς τη Γιουγκοσλαβία με τη δικαιολογία ότι το ΚΚΕ, ευθυγραμμιζόμενο με την αντιγιουγκοσλαβική θέση της Κομινφόρμ, πρόδωσε τον αγώνα του «μακεδονικού λαού». Κατά το πνεύμα της αντιτιτοϊκής εκστρατείας της Κομινφόρμ ο Δημητρόφ στη Βουλγαρία κατήγγειλε όλες τις διμερείς συμφωνίες των Γιουγκοσλάβων με τη Βουλγαρία, ανέστειλε την πολιτική «μακεδονοποίησης» στο βουλγαρικό τμήμα της Μακεδονίας, στράφηκε κατά βίαιης αποβουλγαροποίησης του πληθυσμού στη γιουγκοσλαβική Μακεδονία, έθεσε ζήτημα βουλγαρικής μειονότητας και διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις της Βουλγαρίας με τη Γιουγκοσλαβία.
Σε διπλό στόχαστρο
Συντονιζόμενος με την κλιμακούμενη αντιγιουγκοσλαβική πολεμική του Στάλιν και θέλοντας να καταστήσει το ΚΚΕ μέλος της Κομινφόρμ, ο Ζαχαριάδης επέβαλε στην Πέμπτη Ολομέλεια (1949) του ΚΚΕ τη θέση «για το δικαίωμα της εθνικής αποκατάστασης και αυτοδιάθεσης του μακεδονικού λαού».
Ταυτόχρονα, αναγγέλθηκε ότι το 2ο Συνέδριο του ΝΟΦ θα διακήρυττε τη θέση της «Ενιαίας και Ανεξάρτητης Μακεδονίας σε μια λαϊκοδημοκρατική Βαλκανική Ομοσπονδία». Αν και επίσημα ο Ζαχαριάδης χαρακτήρισε την αλλαγή αυτή ως μέτρο αντιπερισπασμού στις λιποταξίες και ως κίνητρο στους Σλαβομακεδόνες να στρατευθούν μαζικά στον Δημοκρατικό Στρατό, η νέα θέση του ΚΚΕ στρεφόταν κατά της κυριαρχίας του Τίτο στη γιουγκοσλαβική Μακεδονία και αμφισβητούσε τον ρόλο της γιουγκοσλαβικής Μακεδονίας ως «του Πεδεμοντίου της ενοποίησης της Μακεδονίας». Ταυτόχρονα, στρεφόταν και κατά της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδας. Ετσι, το ΚΚΕ βρέθηκε στο στόχαστρο τόσο της γιουγκοσλαβικής όσο και της ελληνικής κυβέρνησης.
Στην υπονομευτική δράση των φιλογιουγκοσλαβικών στοιχείων του ΝΟΦ και στην προδοσία του Τίτο ο Ζαχαριάδης αναζήτησε τα αίτια της ήττας του Δημοκρατικού Στρατού για να αποσείσει τις δικές του ευθύνες. Οταν το 1950/51 επήλθε εξομάλυνση των ελληνογιουγκοσλαβικών σχέσεων με την ενεργό αμερικανική ανάμιξη, ο Ζαχαριάδης αισθάνθηκε «δικαιωμένος» γιατί αποκαλύφθηκε η συνωμοσία του «ελληνικού μοναρχοφασισμού» με την κλίκα του Τίτο για τη συντριβή του «δημοκρατικού κινήματος» το 1949. Το 1952 διαλύθηκε το ΝΟΦ και ιδρύθηκε στην Πολωνία η οργάνωση «Ιλιντεν» με σκοπό να στιγματίσει τη συμπαιγνία Αθήνας-Βελιγραδίου, να χαρακτηρίσει την ελληνική και γιουγκοσλαβική Μακεδονία «υποδουλωμένες περιοχές» στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, να εξάρει την πολιτική του βουλγαρικού Κομμουνιστικού Κόμματος στο Μακεδονικό και να καλέσει τους «Μακεδόνες» να εξεγερθούν κατά του προδότη Τίτο.
Η τυχοδιωκτική στάση του Ζαχαριάδη στο Μακεδονικό ήταν αποτέλεσμα της γενικότερης ανερμάτιστης πολιτικής του.
Επαναστάτης που μισήθηκε από φίλους και εχθρούς
Ο Νίκος Ζαχαριάδης γεννήθηκε στην Αδριανούπολη στις 27 Απριλίου 1903. Ο πατέρας του εργαζόταν ως αντιπρόσωπος στη «Ρεζί» (εταιρεία του Γαλλικού Μονοπωλίου Καπνού), γι' αυτό και τα πρώτα βήματα της ζωής του καταγράφηκαν σε πολλές βαλκανικές πόλεις.
Πήγε σχολείο στα Σκόπια και μετά συνέχισε στη Νικομήδεια. Γυμνάσιο πήγε στην Αδριανούπολη, αλλά οικογενειακά προβλήματα τον ανάγκασαν να αναζητήσει στα 15 του δουλειά στο λιμάνι της Πόλης. Εκεί ήρθε σε επαφή και με τις σοσιαλιστικές ιδέες, αν και επισήμως είχε ήδη «στρατολογηθεί» από τη Νικομήδεια.
Το 1921 ο Ζαχαριάδης είναι γραμματέας της κομμουνιστικής οργάνωσης που καθοδηγεί τους νέους εργάτες στην Πόλη. Τον ίδιο χρόνο γίνεται και μέλος της Κομσομόλ και τον επόμενο χρόνο, μέλος του Μπολσεβικικού Κόμματος, ενώ στα μέσα του επόμενου χρόνου φοιτά στη Μόσχα στο «Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο των Εργαζομένων της Ανατολής». Με απόφαση της Κομμουνιστικής Διεθνούς Νέων, το 1924, αναλαμβάνει την καθοδήγηση της Ομοσπονδίας Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας (ΟΚΝΕ). Τα επόμενα τρία χρόνια θα συλληφθεί και θα αποδράσει έξι φορές. Περιβάλλεται έτσι με το φωτοστέφανο του «αγωνιστή που δεν υπάρχει φυλακή να τον κρατήσει».
Το 1929 φυγαδεύεται στη Μόσχα, όπου φοιτά στην Ανώτερη Κομματική Σχολή. Δύο χρόνια μετά επιστρέφει στην Ελλάδα και τοποθετείται με απόφαση της «Διεθνούς» γενικός γραμματέας του ΚΚΕ. Με τη δικτατορία του Μεταξά συλλαμβάνεται και οδηγείται κατευθείαν στην απομόνωση στις φυλακές της Κέρκυρας.
Η ιταλική και η γερμανική εισβολή τον βρίσκουν στις ελληνικές φυλακές. Από εκεί μεταφέρεται στο Νταχάου, απ' όπου θα επιστρέψει στην Ελλάδα το 1945, για να τεθεί επικεφαλής της εμφύλιας σύγκρουσης μέχρι το 1949.
Η δράση του, η ήττα που του χρεώθηκε από Ελληνες και Σοβιετικούς κομμουνιστές και οι μετά τη Γιάλτα νέες συνθήκες δεν χωρούσαν κάποιον με τον δυναμισμό, τον οπορτουνισμό και την προϊστορία του Ζαχαριάδη. Καθαιρέθηκε στην 6η Ολομέλεια του 1956 από γενικός γραμματέας του ΚΚΕ και από μέλος του ένα χρόνο μετά.
Στη Σοβιετική Ενωση ο Ζαχαριάδης δεν θα τύχει καλύτερης μοίρας. Για έξι χρόνια θα «εργαστεί» ως δασικός στο Μποροβίτσι και στη συνέχεια θα εξοριστεί στη Σιβηρία, στο Σουργκούτ. Εκεί αυτοκτόνησε. Ηταν 1η Αυγούστου 1973.

* Ο κ. Σπυρίδων Σφέτας είναι Βαλκανιολόγος.